Tibetan
མ་ཀུན་ནི་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་བྱེད་ཡིན་ལ། རྩེ་མོ་ནི་ཐོབ་པའི་སྐབས་དང༌། མཐར་གྱིས་པ་ནི་ཐོབ་ཟིན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་སྐྱེད་བྱེད་དང༌། སྐད་ཅིག་མ་ནི་དེ་གྲུབ་པའི་སྐབས་ཙམ་ཡིན་པས་སོ། །འོ་ན་རྒྱུ་འབྲས། སྐོར་གཅིག་གིས་ཆོག་མོད་གཉིས་ཀྱིས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། དབང་དུ་བྱེད་པ་རྒྱུ་ འབྲས་མེད་ན་འབད་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་མི་འཐོབ་ལ། བརྟན་པ་རྒྱུ་འབྲས་མེད་ན་ཆོས་གཅིག་མངོན་དུ་བྱས་པ་ན་ཐམས་ཅད་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རྣམ་མཁྱེན་མི་འཐོབ་པས་གཉིས་ཀ་དགོས་སོ་ཞེས་སྔོན་གྱི་མཁས་པ་དག་འཆད་དོ། །འདི་ལྟར་ཡང་བཤད་ནུས་ཏེ། རྟོགས་པ་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་ན་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་སྤང་བྱ་འཇོམས་མི་ནུས་པས་དེ་སྐྱེད་པའི་ཐབས་རྣམ་ཀུན་དང༌། རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ནས་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་རྩེ་མོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་དེ་ཡང་ཡིད་ལ་དམིགས་རྣམ་གསལ་བར་གསོས་མ་བཏབ་ན་སྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ལམ་མཐར་ཕྱིན་པར་མི་ནུས་པས་དེ་ལ་ནི་མཐར་སྐད་གཉིས་དགོས་ཏེ་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བཞིར་ངེས་སོ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །དེ་ཉིད་ལས། སྒོམ་པའི་དུས་སུ་སྦྱོར་བ་དང༌། །གནས་སྐབས་འབྲས་བུ་བརྟེན་བྱེད་དང༌། །རྒྱུ་ཡི་མཐར་ཐུག་དག་གིས་རྫོགས། ཞེས་སོ། །མཐར་གྱིས་པས་མཁྱེན་གསུམ་རིམ་གྱིས་སྒོམ་པའི་དོན་ནི། སྦྱིན་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་ཀྱང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་དཀར་ཆོས་གཞན་དང་རིམ་པ་ལྟར་སྦྲེལ་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པའོ། །སྐད་ཅིག་མ་ནི། དེ་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རིང་དུ་འདྲིས་པས་ཟད་མེད་གཅིག་མངོན་དུ་བྱས་པ་ན་ཐམས་ཅད་མངོན་དུ་བྱེད་ནུས་པ་སྟེ་མཐར་ཐུག་པའི་སྐབས་སོ། །རྣམ་ཀུན་ནི། གཙོ་བོར་མཉམ་གཞག་ན་སྙིང་པོའི་དོན་ལ་གོམས་པར་བྱས་ནས་མངོན་རྟོགས་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་ལ། མཐར་གྱིས་པ་ནི། གཙོ་ བོར་རྗེས་ཐོབ་ན་སྐྱེས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པའི་མངོན་རྟོགས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སྒོམ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་སྦྱོར་བས་ཉམས་སུ་བླངས་པའི་འབྲས་བུ་ནི་ཆོས་སྐུ་གཅིག་པུར་ཟད་པས་གྲངས་ངེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། དོན་བསྡུས་སྒྲོན་མེར། གོ་རིམས་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་སྟེ། །དང་པོ་ཐོས་བསམ་བྱེད་པས་ན། །དེ་ཡི་ཡུལ་ནི་སྔོན་དུ་བཤད། །དེ་ཡང་དང་པོ་འབྲས་ཤེས་བྱེད། །དེ་ནས་རྒྱུ་དང་སྤང་བྱ་དག །རིམ་པ་བཞིན་དུ་གཏན་ལ་འབེབས། །སྦྱོར་བ་བཞི་ཡི་རིམ་པ་ཡང༌། །རྣམ་ཀུན་མངོན་རྫོགས་ཚོགས་ལམ་ནས། །ཡོད་པས་དང་པོར་བསྟན་པ་ཡིན། །དེ་ནས་གསུམ་པོ་རིམ་བཞིན་སྐྱེ། །དེ་ལྟར་དེ་ནི་གོ
Chinese
“རྣམ་ཀུན།”（nam kun，一切方式）是未得令得之因；“རྩེ་མོ།”（rtse mo，顶峰）是已得之时；“མཐར་གྱིས་པ།”（mthar gyis pa，渐次）是令已得生出殊胜之因；“སྐད་ཅིག་མ།”（skad cig ma，刹那）是成就之时。那么，因与果，一个就足够了，两个做什么呢？若无掌控的因果，则不得毫不费力自然成就之法身；若无稳固的因果，则不得一显现一法，一切皆显现之遍智，故二者皆需，往昔之智者如是宣讲。亦可如此宣说：若证悟未生于相续，仅凭知晓无法摧毁所断，故需一切生起证悟之方便；生于相续且已掌控，此乃顶峰之故。生于相续后，若不以意念清晰观想滋养，仅凭生起无法令道圆满，故对此需渐次与刹那，乃因是因果之故。因此，亦可说确定为四。彼经中云：“修持之时为加行，暂时果位为所依，以因之究竟而圆满。”渐次之义为次第修持三智，如布施一法，亦与持戒等其他白法次第相连而修持。刹那者，如是意念长久串习，一显现无尽，一切皆能显现，乃究竟之时。རྣམ་ཀུན།（nam kun，一切方式）者，主要于入定时，习惯于心要之义，乃生起现证之因；མཐར་གྱིས་པ།（mthar gyis pa，渐次）者，主要于后得时，乃意念已生与未生现证之禅修。如是，以闻思确定后，以加行修持之果，仅耗尽于法身，故数量确定。第三，于《义摄灯论》中云：“次第生起之次第，首先以闻思故，彼之境先前说，彼亦首先知果，其后因与所断，次第而确定。四加行之次第，一切圆满资粮道，以有故首先说，其后三者次第生，如是彼乃知。”
English
"Nam kun" (Tibetan: རྣམ་ཀུན།, all ways) is the cause for attaining what has not been attained; "Tse mo" (Tibetan: རྩེ་མོ།, peak) is the time of attainment; "Thar gyis pa" (Tibetan: མཐར་གྱིས་པ།, gradual) is the cause for generating the excellence of what has already been attained; "Kye chig ma" (Tibetan: སྐད་ཅིག་མ།, moment) is merely the time of accomplishment. So, regarding cause and effect, if one is sufficient, what is the purpose of two? If there is no cause and effect of control, the Dharmakaya of effortless spontaneous accomplishment will not be attained; if there is no stable cause and effect, the omniscient wisdom that manifests all when one dharma is manifested will not be attained, so both are necessary, as the wise of the past have explained. It can also be explained in this way: if realization is not born in the continuum, merely knowing cannot destroy what is to be abandoned, so all means of generating that are needed; since what is born in the continuum and has been controlled is the peak. Even if it is born in the continuum, if it is not nourished by clearly visualizing the object in the mind, merely generating it will not be able to complete the path, so for that, gradual and momentary are ultimately needed, because it is cause and effect. Therefore, it can also be said that it is definitely four. From that very text: "During meditation, there is application, the temporary fruit is the support, and it is perfected by the ultimate of causes." The meaning of gradual is to gradually meditate on the three knowledges, such as giving, which is also practiced by connecting it in sequence with other white dharmas such as ethics. Momentary is when, through long familiarity with such mental activity, one manifests the inexhaustible, and all can be manifested, which is the ultimate time. Nam kun is mainly when one is in equipoise, one becomes accustomed to the meaning of the essence and is the cause of generating manifestation; Thar gyis pa is mainly when one is in post-meditation, it is the meditation of mentally engaging with manifestations that have arisen and have not arisen. Thus, having determined through hearing and thinking, the result of practicing with application is exhausted only in the Dharmakaya, so the number is definite. Thirdly, in the Lamp for Compendium of Meanings: "The sequence of the order of arising, first because of hearing and thinking, its object is spoken of earlier, that also first knows the result, then the cause and what is to be abandoned, are determined in sequence. Also the sequence of the four applications, all perfect accumulations of the path of accumulation, because it exists it is spoken of first, then the three arise in sequence, thus that is known."
Tibetan
་རིམས་སོ། ཞེས་འབྱུང་ཡང་སྔོན་གྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཁྱེན་གསུམ་བཤད་པ་དང་སྦྱོར་བཞི་དང་ཆོས་སྐུ་དོན་གྱི་རིམ་པའོ་ཞེས་གསུང་བ་ཉིད་འཐད་དོ། །དེ་ལ་བཤད་པའི་རིམ་པ་ནི་རིམ་པ་དེ་ལྟར་བཤད་ན་ཉན་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་སླ་བ་གཅིག་ཡིན་ལ། དོན་གྱི་རིམ་པ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རིམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྣམ་ཀུན་དང་རྩེ་མོ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་ལ། རྩེ་མོ་དང་མཐར་གྱིས་པ་ནི་རྩེ་མོ་ཐོབ་པས་མཐར་གྱིས་པ་སྒོམ་པར་སློབ་དཔོན་གྱིས་བཤད་ཀྱང་བསམ་པས་འཕངས་པའི་འབྲས་བུ་མིན་ནོ། །བཞི་པ་ལ་གསུམ། མཁྱེན་གསུམ། སྦྱོར་བཞི། ཆོས་སྐུའི་ས་མཚམས་སོ། །དང་པོ་ནི། བྱང་སེམས་ལ་གཞི་ཤེས་དང་ལམ་ཤེས་དང་སངས་རྒྱས་ལ་མཁྱེན་པ་གསུམ་ག་མཚན་ཉིད་པ་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། མཆོད་བརྗོད་དུ་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྟེན་དང་བྱེད་ལས་མི་འདྲ་བར་གསུངས་ཤིང༌། ལུས་རྣམ་གཞག་ཏུ་ཡང་། ཐུབ་པའི་རྣམ་ཀུན་མཁྱེན་པ་ཉིད། ཅེས་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཁས་རྣམས་ཀྱི། །ལམ་ཤེས་ཉིད་ནི་དེ་འདྲར་བཤད། ཅེས་དང༌། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་མཐོང་བའི་ལམ། །དེ་འདྲ་ཀུན་ཤེས་ཉིད་དུ་འདོད། ཅེས་རྟེན་ངེས་པ་ཅན་དུ་མཛད་པ་དང༌། མདོ་ལས་ཀྱང༌། རྟེན་སོ་སོའི་རྒྱུད་དང་འབྲེལ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བྱང་སེམས་དང་སངས་རྒྱས་ལ་གཞི་ཤེས་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ནི་གཉེན་པོ་གཞི་ཤེས་ལ་དགོངས་ཤིང་དེ་ནི་སྤང་བྱའི་སྒོ་ནས་མིང་བཏགས་པའོ། །བྱང་སེམས་ལ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་སྦྱོར་བ་བཤད་པ་ནི་དེའི་རྒྱུ་ལ་དགོངས་ཤིང༌། མཁྱེན་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་སོགས་བཤད་པ་ནི་སྐྱེ་མེད་གསུམ་སྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཡོད་པ་ལ་དགོངས་ལ། སངས་རྒྱས་ལ་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་སོགས་བཤད་པ་ནི་གཞི་གཉེན་རྣམ་པ་གསུམ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པ་ཙམ་ལ་དགོངས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་པ་མིན་ཏེ། དཔེར་ན་འཁྲུལ་པའི་གནས་ལུགས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པ་ཡིན་ཀྱང་འཁྲུལ་ཤེས་སུ་མི་འགྲོ་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟེན་ངེས་ལ་དེ་ཡང་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ཚོགས་ལམ་ནས་བཟུང་སྟེ་མི་སློབ་ལམ་གྱི་བར་དུ་གཞི་ཤེས་དང་ལམ་ཤེས་གཉིས་སུ་བཞག་གོ །གང་དག་གཞི་ཤེས་དང་ལམ་ཤེས་ལ་འཕགས་པའི་རྟོགས་པས་ཁྱབ་པར་སྨྲ་བའི་ཤེས་བྱེད་དྲངས་པ་རྣམས་མི་འགྲོ་བ་དང༌། དེ་ ལ་གནོད་བྱེད་བསྟན་པ་ནི། ཡུམ་ངོས་བཟུང་བའི་སྐབས་སུ་རྒྱས་པར་བརྗོད་ཟིན་ལ། མཁྱེན་པ་དང་པོ་གཉིས་འཕགས་པའི་རྟོགས་པ་མིན་ན་རྣམ་མཁྱེན་ཀྱང་དེ་མིན་པ་མཚུངས་པར་སྨྲ་བས་ནི་དེ་གཉིས་ཀུན་མཁྱེན་གྱི་རྟོག
Chinese
虽然有“次第等”的说法，但以前的智者们说宣说三智、四合和法身意义的次第才是合理的。其中，宣说的次第是按照那样的次第宣说，听者容易理解。意义的次第是因果的次第。其中，一切相和顶是因果，顶和渐次是虽然导师说获得顶后修习渐次，但不是由思考所产生的果。第四有三：三智、四合、法身的界限。第一：说菩萨有基智和道智，佛有三智，都具有自性，是不合理的。 在赞颂中，宣说了三智的所依和作用不同。在身体的分类中也说：能仁的一切相智。以及，菩萨智者们的道智，就是那样宣说的。以及，声闻等见道，都认为是如是的一切智。这样确定了所依，经典中也说与各自的所依相联系。因此，说菩萨和佛有基智，是指对治基智，那是从所断的角度命名的。说菩萨有遍智的结合，是指对它的因而言。说三智的自性等，是指有修习三无生瑜伽而言。说佛有三智的自性等，是指如实证悟基、对治、种类三种，仅仅是指证悟，而不是指具有自性。例如，如实证悟错乱的状况，但不会变成错乱识一样。因此，对于确定的所依，那也是从三乘的资粮道开始，到无学道之间，安立为基智和道智两种。那些认为基智和道智遍及圣者证悟的人所引用的论据是不成立的，并且，对此进行妨害的指示是，在确定母的场合中已经广说了。如果前两个智不是圣者的证悟，那么遍智也不是，同样说的人认为那两个是遍智的证悟。
English
Although there are sayings such as "sequence, etc.," it is reasonable that the wise ones of the past said that the sequence of explaining the three wisdoms, the four unions, and the meaning of the Dharmakaya is correct. Among them, the sequence of explanation is that if explained in that sequence, it is easy for the listeners to understand. The sequence of meaning is the sequence of cause and effect. Among them, all aspects and the peak are cause and effect, and the peak and gradualness are although the teacher says to practice gradualness after obtaining the peak, it is not a result produced by thought. The fourth has three: the three wisdoms, the four unions, and the boundaries of the Dharmakaya. First: It is unreasonable to say that Bodhisattvas have base wisdom and path wisdom, and Buddhas have three wisdoms, all of which have characteristics. In the praise, it is said that the supports and functions of the three wisdoms are different. In the classification of the body, it is also said: The All-Knowing Wisdom of the Able One. And, the Path Wisdom of the wise Bodhisattvas, that is how it is explained. And, the Path of Seeing of the Hearers, etc., is considered to be such All-Knowing Wisdom. Thus, the support is determined, and the scriptures also say that it is related to each support. Therefore, saying that Bodhisattvas and Buddhas have base wisdom refers to the antidote base wisdom, which is named from the perspective of what is to be abandoned. Saying that Bodhisattvas have the union of omniscience refers to its cause. Saying the nature of the three wisdoms, etc., refers to having the yoga of meditating on the three unborn. Saying that Buddhas have the nature of the three wisdoms, etc., refers only to realizing the three types of base, antidote, and kind as they are, and does not refer to having a nature. For example, just as realizing the state of confusion as it is, but it does not become confused consciousness. Therefore, for the determined support, that is also from the accumulation path of the three vehicles, up to the path of no more learning, it is established as two types: base wisdom and path wisdom. The arguments cited by those who believe that base wisdom and path wisdom pervade the realization of the noble ones are not valid, and the indication of harming this is that it has already been extensively discussed in the context of determining the mother. If the first two wisdoms are not the realization of the noble ones, then omniscience is not either, and those who say the same believe that those two are the realization of omniscience.