Tibetan
ད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གསུམ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་དམ་བཅའ་དང་རྐང་པ་གསུམ་པ་དང་དང་པོས་བསྟན་ཏོ། །བཞི་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་དང་དགོས་པའམ། དགོས་པ་གཉིས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འབྲེལ་པ་སྟེ་དེ་ནི་ཤུགས་ཀྱིས་སོ། ཞེས་པ་ནི་ཤེར་འབྱུང་གི་དགོངས་པ་ཡིན་ལ་ཚིགས་གསལ་དུ། སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ། དོན་གྱི་བརྗོད་བྱ་རྒྱལ་བ་སྐྱེད་མ་རྩ་བའི་དོན་ལེགས་པར་བསྟན་པ་དགོས་པ། གདུལ་བྱ་གཞན་ལ་རྒྱན་དུ་གྲུབ་པ་ཉིང་དགོས་སོ་ཞེས་རང་ལུགས་བཀོད་ནས། གཞན་དག་ནི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་དོན་ལེགས་པར་བསྟན་པས་དེ་རྒྱན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ནི་དགོས་པ་ཡིན་ལ། དེས་རྒྱལ་བ་བསྐྱེད་མའི་དོན་མ་ལུས་པ་ཤེས་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བར་དུ་ནི་དགོས་པའི་ཡང་དགོས་པའོ་ཞེས་རྟོག་སྟེ། དེ་ནི་དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་ཉིད་འགྲེལ་པ་འབའ་ཞིག་གིས་མི་སྲིད་ལ། རྩ་བའི་གཞུང་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡང་འོག་ནས་འཆད་པས་མི་འཐད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་འཆད་པ་ནི། དེ་ལས་ཀྱང་མི་འཐད་དེ། འགྲེལ་པ་ཁོ་ནས་དེ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པས་དེའི་ཉིང་དགོས་མིན་ན། མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་དེ་རྩ་བའི་ཡང་མིན་པར་ཐལ་བ་དང༌། རྩ་འགྲེལ་ཉིང་དགོས་གཅིག་པ་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་ནི་གཞན་ལུགས་བཀག་པའི་སྐྱོན་ནོ། །རང་ལུགས་བཞག་པ་ལ་ཡང་སྐྱོན་ཡོད་དེ། ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ལེགས་པར་བསྟན་པ་ནི་འགྲེལ་པ་ལེགས་པར་བརྩམས་པ་ཡིན་ལ། འགྲེལ་པ་བརྩམས་པ་འགྲེལ་པ་བརྩམས་པའི་དགོས་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། འགྲེལ་པས་བསྟན་པ་ལྟར་གཞན་གྱིས་རྒྱན་དུ་རྟོགས་པ་ནི་འགྲེལ་པ་བརྩམས་པའི་དགོས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་རྒྱན་དུ་གྲུབ་པ་ནི་འགྲེལ་པ་བརྩམས་པ་ལ་དགོས་སོགས་ཆོས་བཞི་ཡོད་པའི་ནང་ནས་དགོས་པ་མིན་པར་ཉིང་དགོས་ཁོ་ནས་འཆད་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བཤད་པ་སྔ་མ་ཉིད་མཛེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཀུན་གྱི་རྒྱན་དུ་འགྱུར་བའི་འགྲེལ་པ་རྩོམ་ན། ཀུན་གྱི་རྒྱན་ཡིན་ པར་གང་ལས་རྟོགས་ཤེ་ན། ཞེས་པའི་ལན་དུ། མཁས་པ་བཞིའི་བཤད་པ་ལས་སོ་ཞེས་དང༌། རྣམ་པར་དབྱེ་ཞེས་རྩོམ་པར་དམ་བཅས་པ་ལ། ཅི་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་པ་གཞན་དག་ཀྱང་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། ཞེས་པའི་ལན་དུ་ཡོད་ཅེས་སྟོན་པའི་འབྲེལ་སྒྲིག་ཚུལ་གཉིས་ལས། འདིར་སྔ་མའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ་བཤད་དོ། །འདི་ལ་བཞི་ལས། རེ་ཞིག་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བཤད་ཚུལ་ནི། རྣམ་བཤད་མཛད་ཅེས་དྲང་ངོ༌། །གང་གི་ན། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་དོན་མ་ལུས་པ་སྡུད་པས་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོའི་
Chinese
因为如此。这三者是依次以立宗和第三句及第一句来表示的。第四是论典和必要，或者说，两个必要以因果关系相连，那是通过暗示。这指的是《般若生》的观点，而在《句义明释》中说：声音的表达是词句，意义的表达是生佛之母，根本的意义是善妙地显示必要。为了调伏的对象，成为他人的庄严是究竟必要，这样确立了自己的宗派。其他宗派则认为，善妙地显示词句的意义，由此成为庄严本身就是必要。从由此知晓生佛之母的全部意义开始，直到不住涅槃之间，是必要的再必要，这样认为。但这像那样成立，仅仅依靠注释是不可能的。而且根本的论典本身的权力，也在下面要解释，因此是不合理的，这样解释。这比那更不合理，因为仅仅依靠注释无法成立，如果那不是它的究竟必要，那么不住涅槃就成了根本的再根本，而且根本注释究竟必要相同并不矛盾。这是否定其他宗派的过失。确立自己的宗派也有过失，因为善妙地显示词句是善妙地创作注释，创作注释不合理地成为创作注释的必要。按照注释的显示，他人理解为庄严是创作注释的必要，因此，成为庄严是创作注释有必要等四法中的必要，而不是仅仅以究竟必要来解释是不合理的。因此，之前的解释才是美好的。第二是，如果创作成为一切庄严的注释，那么如何得知它是一切的庄严呢？对于这个问题，回答说：从四位智者的解释中得知。以及，在立宗要作分别时，如果问：还有其他的《现观庄严论》的注释吗？对于这个问题，有两种显示存在的联系方式。这里是跟随前一种方式来解释的。这有四种，暂时无著的解释方式是：如实宣说。是哪方面的呢？因为摄集了般若波罗蜜多经的全部意义，所以是大论典的
English
Because of this. These three are shown in order by the proposition, the third line, and the first line. The fourth is the treatise and the necessity, or rather, the two necessities are connected as cause and effect, which is by implication. This refers to the view of the Sher 'byung, and in the Tshi gsal it says: The expression of sound is words, the expression of meaning is the mother of the Buddhas, the fundamental meaning is to show the necessity well. To become an ornament for others for the sake of those to be tamed is the ultimate necessity, thus establishing one's own system. Other systems consider that showing the meaning of the words well, thereby becoming the ornament itself, is the necessity. From knowing the entire meaning of the mother of the Buddhas onwards, up to non-abiding nirvana, is the necessity of necessity, so it is thought. But it is impossible for it to be established in that way by commentary alone. Moreover, the power of the root text itself will also be explained below, so it is unreasonable, so it is explained. This is even more unreasonable than that, because it cannot be established by commentary alone, and if that is not its ultimate necessity, then non-abiding nirvana becomes the root of the root, and it is not contradictory that the root commentary and the ultimate necessity are the same. This is the fault of refuting other systems. There is also a fault in establishing one's own system, because showing the words well is composing the commentary well, and composing the commentary cannot reasonably become the necessity of composing the commentary. As shown by the commentary, others understanding it as an ornament is the necessity of composing the commentary, therefore, becoming an ornament is the necessity among the four dharmas such as the necessity of composing the commentary, and it is unreasonable to explain it only as the ultimate necessity. Therefore, the previous explanation is beautiful. The second is, if one composes a commentary that becomes an ornament for all, how is it known that it is an ornament for all? To this question, the answer is: It is known from the explanations of the four scholars. And, when vowing to compose a differentiation, if one asks: Are there other commentaries on the Abhisamayalankara? To this question, there are two ways of showing the connection of existence. Here, it is explained following the former way. There are four of these, for the time being, the way of explaining by Asanga is: He composed an explanation. Of what? Because it gathers all the meaning of the Prajnaparamita Sutra, it is a great treatise.
Tibetan
སྟེ་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱི་ཞེས་འཆད་ཀྱང༌། སྐུ་མཆེད་གཉིས་ཀས་རྒྱན་དང་མ་སྦྱར་བར་མདོ་ཉི་ཚེ་བཀྲལ་བར་གྲགས་པས་ཚིག་གསལ་དུ་བསྟན་བཅོས་ནི། ཉོན་མོངས་དགྲ་རྣམས་མ་ལུས་འཆོས་པ་དང༌། །ངན་འགྲོ་སྲིད་ལས་སྐྱོབ་པ་གང་ཡིན་པ། །འཆོས་སྐྱོབ་ཡོན་ཏན་ཕྱིར་ན་བསྟན་བཅོས་ཏེ། །གཉིས་པོ་འདི་དག་གཞན་གྱི་ལུགས་ལ་མེད། ཅེས་པའི་ངེས་ཚིག་གི་ཚུལ་གྱིས་ན་བསྟན་བཅོས་ཏེ། དེ་ཡང་ཁྱད་པར་ཅན་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་རྣམས་སོ། ཞེས་པ་ལྟར་མདོའོ། །ཡང་ན་བསྟན་བཅོས་དང་མདོ་མ་སྦྱར་ཡང་དེ་གཉིས་བརྗོད་བྱ་གཅིག་པ་ལ་དགོངས་སོ། །གང་གིས་ན་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་སྐྱོབ་པ་ཉིད་གཟིགས་ལམ་གསུང་བ། ཞེས་རྣམ་འགྲེལ་དུ་བཤད་པ་ལྟར་རང་གིས་གཟིགས་པའི་ལམ་གཞན་ལ་སྟོན་པས་སྐྱོབ་པ་སྟེ་ངེས་སོ། །རྒྱུ་གང་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱོབ་ན། འགྲོ་བ་རིགས་ལྔ་ལ་ཆགས་པ་སྟེ་བརྩེ་བ་བྱང་སེམས་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་འདྲ་བར་ཀུན་ཏུ་ཆགས་པ་སྟེ་ལྷག་པར་ཡང་བརྩེ་བར་མཛད་ པའི་སྙིང་རྗེ་ལ་བརྟེན་ནས་སོ། །སློབ་དཔོན་འདི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅི་ལྟ་བུ་ཞིག་དང་ལྡན་ཞེ་ན། འཇམ་དཔལ་རྩ་རྒྱུད་དུ། ཐོགས་མེད་ཅེས་བྱའི་དགེ་སློང་ནི། །བསྟན་བཅོས་དེ་ནི་དོན་ལ་མཁས། །མདོ་སྡེ་ངེས་དོན་དྲང་བའི་དོན། །རྣམ་པ་མང་པོ་རབ་ཏུ་འབྱེད། །འཇིག་རྟེན་རིག་པ་སྟོན་བདག་ཉིད། །གཞུང་འབྱེད་ངང་ཚུལ་ཅན་དུ་འགྱུར། ཞེས་དང༌། བསྟན་པ་ཡུན་རིངས་གནས་བྱའི་ཕྱིར། །མདོ་ཡི་དེ་ཉིད་དོན་སྡུད་བྱེད། །ལོ་ནི་བརྒྱ་དང་ལྔ་བཅུར་འཚོ། །དེ་ལུས་ཞིག་ནས་ལྷ་ཡུལ་འགྲོ། ཞེས་ལུང་བསྟན་པ་དང༌། དབུ་མ་རྒྱན་གྱི་རང་འགྲེལ་དང༌། དབུ་མའི་མན་ངག་རིན་པོ་ཆེའི་ཟ་མ་ཏོག་ཁ་ཕྱེ་བ་དང༌། ཚིག་གསལ་དུ་ས་གསུམ་པ་བརྙེས་པར་བཤད་ཅིང༌། མན་ངག་རྗེས་འབྲང་དུ། ཐུབ་པའི་རྒྱལ་པོའི་ཡུམ་འདི་མགོན་པོ་བྱམས་པ་ལས། །འཕགས་པའི་ལམ་ནི་ཐོབ་པ་ཐོགས་མེད་ཅེས་བྱ་འདིར། །དོན་ནི་གང་ཞིག་ཐོབ་འགྱུར་དེ་ནི་བདག་གིས་སྦྱར། ཞེས་བཤད་ཅིང༌། དེ་ཉིད་ལས། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཞབས་ཀྱིས་ཀྱང༌། སྙིང་རྗེས་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ལ་འཚོ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཤ་ལ་སོགས་པ་བཅད་ཅིང་སྦྱིན་པར་མཛད་པ་ལས། དགའ་ལྡན་གྱི་གནས་ནས་བྱོན་པའི་མགོན་པོ་བྱམས་པ་མཐོང་ནས། ཇི་ལྟར་སྔ་མའི་ལུས་དེ་ཐོབ་སྟེ། དེའི་གདམས་ངག་གིས་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་བརྙེས་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །ཐོགས་མེད་རང་གི་བློས་དཔྱད་པ་ཁོ་ནས་འཆད་དམ་འོན་ཏེ་བླ་མའི་མན་ངག་ལས
Chinese
虽说这是对《现观庄严论》的解释，但据说两位尊者并没有将它与《庄严论》结合，而是仅仅解释了经部。在《词句明释》中，论典是：能调伏所有烦恼怨敌，能从恶趣轮回中救护者，因其调伏救护之功德故名论典，此二者在其他宗派中是没有的。以这样的定义方式，故名论典。而这（论典）也是特别殊胜的诸佛之母（般若波罗蜜多经）。或者，即使不将论典与经部结合，也是指二者所表达的内容是一致的。因为圣者无著就是被救度者弥勒所开示道路之人，如《释量论》中所说，自己所见的道路指示给他人，故名救度者，这是确定的。依靠什么因由而救度呢？对五道众生具有贪执，如同大菩萨们一样，普遍具有贪执，尤其是以慈悲之心而救度。那么，这位论师具有什么样的功德差别呢？在《文殊根本续》中说：名为无著之比丘，彼论典精通其义，经部了义与不了义，种种差别善分别，世间学问导师之自性，成为开解经论之贤者。并且预言说：为使教法长久住世故，摄集经部之真实义，寿命一百五十年，彼身坏后往生天界。在《中观庄严论》的自释，以及《中观口诀宝鬘开启》和《词句明释》中，都说他证悟了三地。在口诀传承中说：胜者之母即是怙主慈氏尊，于此圣道获得者名为无著，彼所获得之意义我将述说。并且在其中说到：圣者无著尊者，以慈悲心为了众生的存活，将肢体和细枝末节的所有血肉等切割布施。之后，从兜率天而来的怙主弥勒现身，如是如何获得之前的身体？以其教言获得了法流之三摩地。无著仅仅以自己的智慧进行分析讲解，还是依靠上师的口诀呢？
English
Although it is said to be an explanation of the Ornament for Clear Realization, it is said that the two brothers did not combine it with the Ornament but only explained the Sutra. In the Commentary on the Words, the treatise is: That which subdues all the enemies of affliction, and that which protects from the suffering of bad migrations, is called a treatise because of its qualities of subduing and protecting. These two are not found in other schools. In this way, by way of definition, it is called a treatise. And this (treatise) is also the particularly excellent mother of all Buddhas (Prajnaparamita Sutra). Or, even if the treatise and the Sutra are not combined, it refers to the fact that the content expressed by the two is the same. Because the noble Asanga is the one who was shown the path by the savior Maitreya, as it is said in the Commentary on Valid Cognition, he shows the path he has seen to others, so he is called the savior, this is certain. What cause does he rely on to save? He has attachment to the five types of beings, like the great Bodhisattvas, he has universal attachment, especially he saves with compassion. So, what kind of special qualities does this teacher have? In the Root Tantra of Manjushri, it says: The monk named Asanga, that treatise is skilled in its meaning, the definitive and provisional meanings of the Sutra, he distinguishes the various differences well, he is the nature of the teacher of worldly knowledge, he becomes a wise man who explains the scriptures. And it is prophesied that: In order to make the teachings last long, he gathers the true meaning of the Sutra, he will live for one hundred and fifty years, after his body is destroyed he will go to the heavenly realm. In the self-commentary of the Ornament of the Middle Way, and in the Opening of the Jewel Garland of the Oral Instructions of the Middle Way, and in the Commentary on the Words, it is said that he attained the third ground. In the lineage of oral instructions, it says: The mother of the Victorious One is the protector Maitreya, the one who has attained the noble path is called Asanga, I will explain the meaning of what he has attained. And in it, it says: The noble Asanga, with compassion, in order to sustain the lives of beings, cut off and gave away all the flesh and blood of his limbs and branches. After that, the protector Maitreya who came from the Tushita heaven appeared, how did he obtain his previous body? With his teachings, he attained the samadhi of the stream of Dharma. Does Asanga explain and lecture only with his own intelligence, or does he rely on the oral instructions of the Guru?