Chinese
是由于恭敬，还是由于内心极度欢喜呢？为了什么目的呢？对此，有两个目的，其中自利的必要是，如《广大游舞经》所说：“福德成熟带来安乐，消除一切痛苦。具足福德之人的所有愿望都能实现。摧毁魔军后，迅速证得菩提。获得超越悲伤的寂静清凉之境。”因此，向特殊的对境般若波罗蜜多顶礼，能使无量福德在相续中生起，凭借此力，非福德得以扭转，障碍平息，从而使著作得以圆满完成。利他的必要是，世间 的圣者们在从事伟大的事业之初，都会对特殊的对境进行顶礼供养，这里也以赞颂供养般若波罗蜜多的方式，使所化众生能够认识到这是圣者的行为。更深一层的必要是，当人们认识到作者是圣者时，会这样想：这位圣者所顶礼的般若波罗蜜多也是圣者所应追求的，因此般若波罗蜜多也是圣者的，从而使信徒们能够投入到这部以般若波罗蜜多为主题的论著中。如此顶礼之后，希望做什么呢？是为了分别或想要分别般若波罗蜜多的庄严词句。其中，庄严是比喻的名称。例如，天生丽质的美好容貌，再以镯子等装饰品来修饰，在镜子等明亮的反光物中显现出来时，如同使人们生起欢喜一样。这里也是，天生的庄严是般若波罗蜜多的美好身躯，再以七十义的庄严来点缀，当它显现在明亮的论著中时，能使智者们生起欢喜，因此称为庄严。如《经庄严论》所说：“容貌庄严天生具足功德，映入镜中。以所见之力，使人们生起极大的欢喜。同样，善说之语恒常具足天生功德。法也能因剖析诸义，使智者们在此生起极大的欢喜。”词句简略是指，在两个注释中都说：“称为随赞的偈颂组合而成”，以及“以四句八字组成的偈颂的名称”，两者一致。分别是指仅仅分别意义。
English
Is it out of reverence, or out of extreme joy in the heart? For what purpose? There are two purposes for this, of which the self-benefit necessity is, as stated in the "Extensive Play Sutra": "The ripening of merit brings happiness, eliminating all suffering. The wishes of people with merit are also fulfilled. Having destroyed the armies of demons, one quickly attains enlightenment. One obtains the state of peace and coolness that transcends sorrow." Therefore, prostrating to the special object, the Prajñāpāramitā, generates immeasurable merit in the continuum, and by its power, non-merit is reversed, obstacles are pacified, and thus the composition is completed. The necessity for the benefit of others is that in the world, the holy ones first make prostrations and offerings to special objects when engaging in great deeds, and here too, by praising and offering to the Mother, the disciples can recognize that this is the action of a holy one. A deeper necessity is that when people recognize the author as a holy one, they will think: the Prajñāpāramitā to which this holy one prostrates is also what the holy ones should pursue, therefore the Prajñāpāramitā is also holy, thereby enabling the faithful to engage in this treatise with Prajñāpāramitā as its theme. After such prostrations, what is desired? It is to distinguish or want to distinguish the ornate words of that Prajñāpāramitā. Among them, "ornate" is the name of a metaphor. For example, just as seeing a naturally beautiful face adorned with bracelets and other ornaments reflected in a bright mirror and other reflective objects causes people to rejoice, so too here, the natural ornament is the beautiful body of the Mother, adorned with the seventy meanings, and when it appears in a bright treatise, it can cause the wise to rejoice, hence it is called ornate. As stated in the "Ornament of the Sutras": "The ornament of form is naturally endowed with qualities, reflected in a mirror. By the power of seeing, it causes people to generate supreme joy. Similarly, well-spoken words are always endowed with natural qualities. The Dharma can also, by analyzing the meanings, cause the wise to generate supreme joy here." "Words in brief" means that in both commentaries it is said: "Called a verse composition of subsequent praise," and "The name of a verse composed of four lines of eight syllables," which are consistent. "Distinguish" means to distinguish only the meaning.
Tibetan
་པ་སྟེ་འདི་ནི་བརྩམ་པར་དམ་བཅའ་བའོ། །དེ་བྱས་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཞེ་ན། ཤེས་རབ་སྡོང་བུ་ལས། དམ་པ་མང་པོ་ཁས་འཆེ་མི་བྱེད་ལ། །གལ་ཏེ་དཀའ་བས་ཁས་ནི་བླངས་གྱུར་ན། །རྡོ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་ལྟ་བུར་ནི། །ཤི་ཡང་གཞན་དུ་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། ཞེས་པ་ལྟར་བརྩམས་པ་མཐར་དབྱུང་བའི་ཆེད་དུའོ། །རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ཉིད་ལ་ཡང༌དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ན། གཞུང་ལམ་འབྲས་བུ་རང་བཞིན་གྱི་ཤེར་ཕྱིན་ནི་ཀུན་གྱི་ཞེས་པའམ། རྒྱས་འབྲིང་བསྡུས་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དུའོ། །གལ་ཏེ་འདི་བརྩམས་པ་ཉིད་ནས་རྒྱན་དུ་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱན་དུ་བྱེད་མི་དགོས་ཤེ་ན། ཉེས་པ་མེད་དེ། སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་རྣམས་ཀྱི་གདུ་བུ་ལ་སོགས་པ་རྒྱན་དུ་གྲུབ་ཟིན་ཀྱང་དྲི་མ་དང་བཅས་པར་གྱུར་ན་རྒྱན་གྱི་དགོས་པ་དགའ་བ་སྐྱེད་མི་ནུས་པས། རྒྱན་གྱི་རྒྱན་ནི་དྲི་མ་སེལ་བ་ཡིན་པ་ལྟར། མཁས་པ་དགའ་བར་བྱེད་པའི་རྒྱན་ནི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་དུ་ཟིན་ཀྱང་མ་རྟོགས་པའམ་ལོག་རྟོག་གི་དབང་གིས་འདིས་ཡུམ་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱན་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ཀླན་ཀའི་དྲི་མ་སྐྱེ་སྲིད་དོ། །དེ་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྒྲ་དྲང་ཐད་དུ་བསྟན་ཞིང་དོན་གསལ་ལ་ཚིག་བདེ་བའི་འགྲེལ་པ་འདི་ མཛད་པས་དྲི་མ་དེ་དག་སེལ་བའི་སྒོ་ནས་རྒྱན་དུ་བྱེད་པས་འདི་ནི་རྒྱན་གྱི་རྒྱན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། སློབ་དཔོན་ཀ་ཤིས། ཀླན་ཀ་ངན་པའི་དྲི་མ་སེལ་བས་ན་འདི་ནི་དབུ་མའི་རྒྱན་ནོ་ཞེས་པ་དང་མཐུན་ནོ། །གང་དག །མངོན་མཐོ་ངེས་ལེགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས་མངོན་རྟོགས་བརྒྱད་ནི་ཡུམ་དེའི་རྒྱན་ཞེས་དང༌། མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་ལ་སོགས་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱན་ཞེས་འཆད་པ་སྔ་མ་ལྟར་ན། དེའི་རྒྱན་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ཞེས་པའི་ཚིག་ཙམ་ཡང་མ་མཐོང་པར་གསལ་ལ་ཕྱི་མ་ཡང་རྩོམ་པ་པོའི་དགོངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །དེ་ལྟར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་ནི། འགྲེལ་པ་བརྩམས་པའི་བརྗོད་བྱ་དང༌། དགོས་པ་དང༌། ཉིང་དགོས་དང༌། འབྲེལ་པ་རྣམས་ཀྱང་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཡང་དང་པོ་ནི་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ཏེ་བཤད་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་ཡུམ་གསུམ་གའི་རྒྱན་དུ་རྟོགས་པ་སྟེ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པ་མཐར་ཕྱིན་པ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་གང་ཡིན་པ་མིང་གཞན་ཤེར་ཕྱིན་ཞེས་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཐོབ་པ་ན་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་རྫོགས་པས་དགོས་པ་གཞན་བཙལ་དུ་མེ
Chinese
是故，此乃发誓造论也。做了此事有何必要呢？如《智慧之树》所说：“圣者众多不轻易承诺，若以艰难而承诺，犹如石上刻画，纵死亦不变。”如是，为了完成著作之故。仅仅是分别，又有何必要呢？是为通达经、中、略之般若自性，成为一切之庄严之故。若谓此论著本身已成庄严，故无需再作庄严，此无过失。譬如男女之手镯等物，虽已是庄严，然若染有污垢，则庄严之必要无法令人欢喜。是故，庄严之庄严在于去除污垢。如是，虽已开示“令智者欢喜之庄严即是词句”，然因未领悟或邪见之故，或生起以此论不能明示母经之义，故非庄严之诤论污垢。对此，阿阇黎以正直之语开示，并造作义明词顺之释论，以此去除彼等污垢，而作为庄严，故此乃庄严之庄严。如喀什阿阇黎所言：“以遣除恶劣诤论之垢染故，此乃中观之庄严。”与之相符。何者？以是增上生、决定胜之因故，八现观是彼母经之庄严。如是，若如前说“是现观之藏等一切之庄严”，则彼之庄严“词句”之词亦未见，显而易见，且后者亦与作者之意相违。如是，此偈颂亦已开示造论之所诠、必要、究竟必要及关联。其中，第一是现观庄严，因是所说之故。第二是通达三母经之庄严，因是所证之故。第三是依此而闻思修至究竟，则能获得如来之智慧，其异名即是般若波罗蜜多。获得此果时，士夫之愿望圆满，故无需另寻其他必要。
English
Therefore, this is the vow to compose a treatise. What is the necessity of doing this? As it is said in the "Tree of Wisdom": "Many noble ones do not easily make promises, but if they do make a promise with difficulty, it is like drawing a picture on a stone, even in death it will not change." Thus, it is for the sake of completing the composition. What necessity is there even in distinguishing? It is for the sake of understanding the Prajnaparamita of the nature of the path, fruit, and essence, as the adornment of all, whether extensive, intermediate, or concise. If it is said that since this composition itself is already an adornment, there is no need to make it an adornment, there is no fault in that. For example, if bracelets and other ornaments of men and women are already adornments, but become stained with dirt, then the necessity of the adornment cannot bring joy. Therefore, the adornment of adornment is to remove dirt. Thus, although it has been shown that "the adornment that pleases the wise is the verse itself," due to not understanding or having wrong views, or because it is thought that this treatise does not clarify the meaning of the Mother Sutra, the stain of controversy may arise that it is not an adornment. To this, the Acharya directly shows the words and composes this commentary that is clear in meaning and easy in words, thereby removing those stains and making it an adornment, so this is the adornment of adornment. As Acharya Kashi said: "Because it removes the stains of bad controversies, this is the adornment of Madhyamaka." This is in accordance with that. Which? Because it is the cause of higher realms and definite goodness, the eight Abhisamayas are the adornment of that Mother Sutra. Thus, if, as previously said, "it is the adornment of all, such as the Abhidharma Pitaka," then even the word "verse" of that adornment is not seen, it is clear, and the latter also contradicts the author's intention. Thus, this verse also shows the subject matter, necessity, ultimate necessity, and connection of composing the commentary. Among them, the first is the Abhisamaya Alankara, because it is what is to be explained. The second is the understanding of the adornment of the three Mother Sutras, because it is what is to be attained. The third is that by relying on this, when hearing, thinking, and meditating are completed, one obtains the wisdom of the Tathagata, whose other name is Prajnaparamita. When this is obtained, the wishes of the individual are fulfilled, so there is no need to seek other necessities.