Tibetan
། །འདི་མི་འཐད་དེ། ལུང་དེས་སྤངས་པ་ས་བརྒྱད་པར་མཐར་ཐུག་པར་བཤད་པ་ལྟར་དུ་ཉན་རང་གི་རྟོགས་པ་ཡང་དེར་རྫོགས་པར་བཤད་པས་སོ། །དེས་ན་རང་གི་ལུགས་ནི་ཉོན་སྒྲིབ་སྤངས་པ་ས་བརྒྱད་པར་རྫོགས་ཏེ། དེ་ནས་ཉོན་ཡིད་གཏན་མི་འབྱུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ས་དང་པོར་རྫོགས་ཏེ། དེར་བདག་མེད་མཐའ་དག་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ནས་ལྷག་མར་དེའི་གོམས་པ་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོར་ཡོད་ཀྱང་སྔར་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱར་མེད་དེ། དཔེར་ན་ཤར་རིའི་རྩེར་ཉི་མ་ཤར་མ་ཐག་པའི་ཚེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཀྱང་བགྲོད་པ་མ་རྫོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཐེག་ཆེན་གྱི་ ཇི་ལྟར་བ་རྟོགས་པ་ནི་ས་དང་པོར་རྫོགས་ཏེ། དེར་ཆོས་དབྱིངས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པས་སོ། །ཇི་སྙེད་པ་རྟོགས་པ་དང་ཤེས་སྒྲིབ་སྤངས་པ་གཉིས་ནི་སངས་རྒྱས་པ་ན་རྫོགས་ཏེ། སྔ་རོལ་དུ་དེ་དག་རྫོགས་ན་ཉེས་པ་ཀུན་ཟད་ཡོན་ཏན་ཀུན་ལྡན་ཡང་ཡིན་པའི་སློབ་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གཞུང་འདི་ལ་དམིགས་བསལ་གྱི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། སྤྱིར་བཏང་དང་དམིགས་བསལ་ནི་དཔེར་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དགྲ་བཅོམ་པ་ཞེས་སྤྱིར་བཏང་ནས་གང་ཟག་གཅིག་མ་གཏོགས་པ་ནི་འདི་ལྟར་སྟེ་ཞེས་ཀུན་དགའ་བོ་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བ་ལྟར་ཡོད་པ་དང་ཡིན་པ་སྤྱིར་བཏང་ནས་མེད་པ་དང་མིན་པ་དམིགས་ཀྱིས་བཀར་ནས་སྟོན་པས་དེ་གཉིས་སྒྲས་ཟིན་ལ་བྱེད་ཅིང་འགལ་བ་ནི་གཞུང་ལུགས་པ་སྤྱིའི་ལུགས་ཡིན་ན། འདིར་ནི་མངོན་དུ་མི་བྱེད་པ་སྤྱིར་བཏང་ཡིན་ན་བཟློག་པ་གསུམ་དམིགས་བསལ་ཡིན་དགོས་པས་དམིགས་བསལ་སྒྲས་མ་ཟིན་ལ། སྒྲས་ཟིན་ཚོད་གསུམ་དམིགས་བསལ་ཡིན་ན་མངོན་དུ་བྱེད་པ་སྤྱིར་བཏང་ཡིན་དགོས་པས་སྤྱིར་བཏང་སྒྲས་མ་ཟིན་ཞིང༌། དངོས་བསྟན་གཉིས་སྤྱིར་བཏང་དང་དམིགས་བསལ་ཡིན་ན་དམིགས་བསལ་སྤྱིར་བཏང་དུ་སོང་བའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་ཟས་མ་ཞུའི་བར་དུ་སྨན་མི་ཟ་ཞེས་བརྗོད་པ་ན་ཤུགས་ཀྱིས་ན་སྨན་ཟ་བའི་དུས་ཟས་ཞུ་བའི་ཚེར་གོ་བ་ལྟར། རྫོགས་སྨིན་མ་སྦྱངས་བར་དུ་ཡང་དག་མཐར་མངོན་དུ་མི་ བྱེད་ཅེས་བསྟན་པ་ན་ཤུགས་ཀྱིས་ན་མངོན་དུ་བྱ་བའི་དུས་རྫོགས་སྨིན་སྦྱངས་པར་གོ་བས་ངག་གཅིག་གི་དངོས་ཤུགས་ལ་སྤྱིར་བཏང་དང་དམིགས་བསལ་སྦྱོར་བ་ཁྱེད་ནི་གསུང་རབ་ཀྱི་བརྡ་ལ་འདྲིས་པ་ཞིག་གོ །བཞི་པ་ནི། ཡང་དག་མཐའ་འདི་ལ་ཁ་ཅིག་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དང༌། གཞན་དག་ཆད་པའི་མྱ
Chinese
这段话不合理，因为经文中说断除（烦恼障）在第八地达到究竟，同样也说声闻和独觉的证悟也在那里圆满。因此，按照我自己的观点，烦恼障的断除在第八地圆满，从那以后，以烦恼意不再产生的状态而转依。人无我的证悟在第一地圆满，因为在那里完全现证一切人无我。从那以后，虽然剩余的只是对它的串习变得特殊，但不可能证悟以前没有证悟的，例如，就像太阳刚从东山顶上升起时，虽然圆轮完全显现，但运行尚未结束一样。大乘的 如所有性证悟在第一地圆满，因为在那里完全现证一切法界周遍。如量性证悟和所知障的断除二者在成佛时圆满，如果在此之前它们就圆满，那么就会出现过失，即也会有既已断尽一切过失又已具足一切功德的学道者。第三，对这部论典进行特殊分类是不合理的，一般和特殊就像例如说“一切都是阿罗汉”是一般，然后除了一个人之外，就像说“比如阿难”是特殊一样，存在和是的一般，然后不存在和不是特殊地进行区分而显示，这两者是文字上表达并相互矛盾的，这是一般论师的观点。如果这里不明显表达是一般，那么反过来说，三种（情况）必须是特殊，因此特殊不是文字上表达的。如果文字上表达的三种（情况）是特殊，那么明显表达必须是一般，因此一般不是文字上表达的。如果直接显示的两种（情况）是一般和特殊，那么就会有特殊变成一般的过失。就像说“在食物未消化之前不吃药”时，暗示着吃药的时间是食物消化的时候一样。同样，在显示“在未成熟和未调伏之前，不明显地做正确的事情”时，暗示着明显做的时间是成熟和调伏的时候，你将一般和特殊结合在一个词语的直接和暗示的含义中，你是一位熟悉经文术语的人啊！第四，对于这个正确的边际，有些人认为是法身，另一些人认为是断灭的寂
English
This is not reasonable, because the scriptures say that the abandonment (of afflictive obscurations) is ultimately achieved on the eighth ground, and it also says that the realization of hearers and solitary realizers is also completed there. Therefore, according to my own view, the abandonment of afflictive obscurations is completed on the eighth ground, and from then on, it is transformed in a state where afflictive thoughts no longer arise. The realization of selflessness of persons is completed on the first ground, because there all selflessness of persons is fully realized. From then on, although what remains is only the habituation of it becoming special, it is impossible to realize what has not been realized before, just as when the sun has just risen from the top of the eastern mountain, although the entire disc is fully visible, the journey is not yet complete. The Mahayana's realization of suchness is completed on the first ground, because there all the pervasiveness of the dharmadhatu is fully realized. The realization of as-manyness and the abandonment of cognitive obscurations are both completed at the time of Buddhahood. If they were completed before that, then there would be a fault, that is, there would also be a learner who has both exhausted all faults and possessed all qualities. Third, it is unreasonable to make a special classification of this treatise. General and special are like, for example, saying "all are arhats" is general, and then except for one person, like saying "for example, Ananda" is special. Existence and being are general, and then non-existence and not-being are distinguished and shown as special. These two are expressed in words and contradict each other, which is the view of general logicians. If not explicitly expressing is general here, then conversely, the three (situations) must be special, therefore special is not expressed in words. If the three (situations) expressed in words are special, then explicit expression must be general, therefore general is not expressed in words. If the two (situations) directly shown are general and special, then there will be the fault of special becoming general. Just as saying "do not take medicine until the food is digested" implies that the time to take medicine is when the food is digested. Similarly, when showing "do not explicitly do the right thing until it is ripe and tamed," it implies that the time to do it explicitly is when it is ripe and tamed. You combine general and special in the direct and implied meanings of one word, you are someone familiar with the terms of the scriptures! Fourth, regarding this correct limit, some consider it to be the Dharmakaya, and others consider it to be the annihilation of peace.
Tibetan
ང་འདས་ཡིན་ཞེས་འདོད་དོ། །དེ་ལ་དང་པོ་མི་འཐད་དེ། འདིའི་འགྲེལ་པའི་འབུམ་གྱི་གནོད་འཇོམས་ལས། སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱ་བ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དག་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་མཐའ་དག་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་མངོན་དུ་བྱས་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་ཀྱི། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ལས་བར་མ་དོར་ཡང་དག་པའི་མཐའ་མངོན་དུ་མི་བྱའོ་ཞེས་བར་མ་དོར་མངོན་དུ་བྱས་ན་ཉན་རང་དུ་ལྟུང་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་གཉིས་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྣམ་མཁྱེན་ངོས་བཟུང་བར་ཡང་དག་མཐའ་མངོན་དུ་བྱས་པར་འཆད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་ལས་ཀྱང༌། བྱང་ཆེན་ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པ་ཐབས་མཁས་པས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ཡང་ཇི་སྲིད་དུ་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་མ་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཡང་དག་པའི་མཐའ་དམ་པ་མངོན་དུ་མི་བྱེད་དོ། །ནམ་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་བླ་མེད་རྫོགས་བྱང་དུ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་གྱུར་པ་དེ་ན་ཡང་དག་པའི་མཐའ་དམ་པ་མངོན་དུ་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། དབུས་མཐའ་ལས། སྟོང་པ་ ཤོག་ལྷེབ་ ༡ ནས་ ༡༠༠ བར།
Chinese
我認為是已逝。對此，首先是不合理的。因為此處的注釋《十萬頌》的破壞障礙中說：為了成熟有情和清淨佛土等，圓滿菩薩的一切行持後顯現沒有過失。如果不是這樣，在聲聞和獨覺的中陰中也不應顯現真實的邊際，因為在中陰中顯現會墮入聲聞和獨覺。第二方面也是不合理的，因為在辨認一切智時，也闡釋為顯現真實的邊際。經中也說：大菩薩以方便善巧完全攝持對母的行持，乃至那些善根未完全成熟為無上圓滿菩提之前，都不應顯現真實的殊勝邊際。何時那些善根完全成熟為無上圓滿菩提時，那時才顯現真實的殊勝邊際。那麼是什麼呢？《中邊分別論》中說：空性
English
I think it is deceased. To this, firstly, it is unreasonable. Because in the commentary on this, the 'Obstacle Destroyer of the Hundred Thousand Verses,' it says: 'There is no fault in manifesting after perfecting all the practices of a Bodhisattva, such as maturing sentient beings and purifying Buddha-fields.' If it is not like that, one should not manifest the true limit in the intermediate state between a Hearer and a Solitary Buddha, because it is said that manifesting in the intermediate state will cause one to fall into the state of a Hearer or a Solitary Buddha. The second aspect is also unreasonable, because it is explained that the true limit is manifested when identifying omniscience. Also, in the sutra, it says: 'The great Bodhisattva, skillfully embracing the practice towards the mother with skillful means, should not manifest the true and supreme limit until those roots of virtue have fully matured into unsurpassed and perfect enlightenment. When those roots of virtue have fully matured into unsurpassed and perfect enlightenment, then one manifests the true and supreme limit.' So, what is it? In the 'Madhyāntavibhāga,' it says: Emptiness