Tibetan
ཕྱོགས་དང་པོ་ལྟར་ན་མན་ཆད་ལན་དུ་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་འདི་དང་རྒྱན་སྣང་གཉིས་འགལ་བར་ཡང་མི་བསམ་སྟེ། འདིར་ཡང་བརྟག་པ་བྱས་པ་ལྟར་ཁས་བླངས་ན་སྐྱོན་འཇུག་པར་འདོད་པས་དེ་མི་འགོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔ་རབས་པ་ཁ་ཅིག་ཐོགས་མེད་དང༌། ཆོས་སྐྱོང་དང༌། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྗེས་སུ་ནི་འབྲང་ལ་དེ་དག་གི་ལུང་ལེགས་པར་མི་ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་གོ་ཞེས་འདོད་ཀྱང་འགྲིག་སྙམ་པ་མི་སྣང་ངོ༌། །ཁ་ཅིག་དངོས་སུ་འདོད་མཁན་བྱུང་བ་མིན་གྱི་དོགས་པ་ཁོང་སློང་ཡིན་ཞེས་འདོད་ཀྱང་རྒྱན་སྣང་དང་བསྟུན་ན་དངོས་སུ་བྱུང་པར་གསལ་ལོ། །འོ་ན་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་གང་ལ་ཡིན་ཞེ་ན་མདོ་ཡིན་པར་མངོན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་བསྟན་བཅོས་ལ་དོགས་པ་འདི་འགོད་པ་ཅི་འབྲེལ་ཞེ་ན། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཉིད་མདོའི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་ལོ། །གསུམ་པ་ནི། མཁྱེན་གསུམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་སྨོས་པས་མདོའི་བརྗོད་བྱ་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྒྱན་དུ་གྱུར་པའི་བསྟན་བཅོས་ཤིག་རྩོམ་པར་དམ་བཅས་ཤིང་དེ་ཡང་དགོས་པ་གང་གི་ཕྱིར་སྙམ་པ་ལ་དགོས་འབྲེལ་གྱིས་དགོས་པ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ནས་ཅི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་འདི་གཞི་བསྡུས་པས་སམ། འོན་ཏེ་གཉེན་ པོ་བསྡུས་པས་སམ། དེ་སྟེ་རྣམ་པ་བསྡུས་པས་རྒྱན་དུ་བྱེད་ཅེས། གང་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་ནས་རྒྱན་དུ་བྱེད་ཅེས་འདྲི་བའི་ཕྱིར་བརྩམ་པར་དམ་བཅའི་གཞུང་ལ་རྩོད་དོ། །རྒྱན་སྣང་ནི་སྤྱིར་དགོས་སོགས་བཞི་བཀོད་ནས་བརྒྱད་སྟོང་པའི་བརྗོད་བྱ་ལ་དོགས་པ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་དགོས་འབྲེལ་ལ་བརྩད་དོ། །དེ་གཉིས་ལྟར་ན་དགོས་འབྲེལ་གྱི་སྐབས་སུ་བཀོད་ནས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ལ་དོགས་པ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རོ་དེའི་གཞུང་དུ་སྡུད་པར་རིགས་སོ། །འགྲེལ་པ་འདི་ལྟར་ན་བདག་ཉིད་ཆེན་པོས་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་གཞུང་ལ་ཡང་སྦྱོར་ལ། འབུམ་པ་དང་ཨར་འགྲེལ་ཆེན་གཉིས་སུ་དགོས་འབྲེལ་ལ་སྦྱར་བ་དང་བརྗོད་བྱ་ངོས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དགོས་འབྲེལ་ལ་ཕྱིར་སྦྱོར་བར་རིགས་ཞེས་འཆད་ཀྱང༌། མཆོད་བརྗོད་ཀྱིས་བརྩམ་པར་དམ་བཅས་པ་ལས་འཕྲོས་ཤིང་དགོས་འབྲེལ་གྱི་མཚམས་སྦྱོར་ཀྱི་སྔོན་དུ་བཀོད་པའི་ཕྱིར་སྔ་མ་རིགས་སོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས། དགག་པ་དངོས་དང༌། རང་ལུགས་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་རྒྱན་རྩོམ་ན་གཞི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཙམ་མམ། གཉེན་པོ་ལམ་ཙམ་མམ། རྣམ་པ་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་བྱར་སྡུད། དང་པོ་ལྟར་ན་མངོན་པ་ནས་མ་བཤད་པ་བཤད་རྒྱུ་མེད་ཅིང་བཤད་པ་སྟོན་ན་རྒྱན
Chinese
第一种情况，以下的内容可以作为回答。如果是这样，这和《现观庄严论》的显现二者也不认为是矛盾的，因为在这里也像经过考察一样地承认，会陷入过失，因为想要不阻止它。第二，有些古代人认为，追随无著、法护、龙树之后，有些人并不很好地理解他们的教证，这样认为也是不合适的。有些人认为，不是真的有人这样认为，而是挑起怀疑，但如果按照《现观庄严论》，那很明显是真实发生的。那么，是在经还是论中呢？很明显是在经中。如果是这样，在论中提出这个疑问有什么关系呢？因为论的所诠释的内容本身就是经的所诠释的内容，所以有关联。第三，因为提到了向三智顶礼，所以立誓要写作一部将经的所诠释内容转变为三智之庄严的论典，并且又想到这是为了什么必要呢？因此通过必要关联来阐述必要。然后，是《现观庄严论》这部论典是通过总结基（梵文，dhatu，梵文罗马拟音，dhātu，汉语字面意思：界）来作为庄严，还是通过总结对治品来作为庄严，或者是通过总结相来作为庄严呢？因为询问的是，通过总结什么作为所诠释的内容来作为庄严，所以对立誓写作的论典进行辩论。《现观庄严论》通常在安排了必要等四项之后，为了断除对八千颂的所诠释内容的疑惑，所以对必要关联进行辩论。如果按照这两者，在必要关联的章节中进行安排，为了断除对论典的所诠释内容的疑惑，所以应该将它归纳到那个论典中。按照这个注释，大自在也与礼赞的论典相结合，并且在《十万颂》和《大疏》中，因为与必要关联相结合，并且为了识别所诠释的内容，所以应该将它放回到必要关联中来解释，虽然这样解释，但因为是从礼赞中立誓写作而引申出来的，并且在必要关联的连接之前安排了，所以前一种说法是合理的。第四点分为两部分：真实的破斥和阐述自己的观点。第一点是：如果写作庄严论，那么是将基、蕴、处、界等，或者仅仅是对治道的，或者仅仅是法相的差别作为所诠释的内容来总结吗？如果是第一种情况，那么没有什么是从俱舍论中没有阐述过的，没有什么可以阐述的，如果阐述已经阐述过的内容，那就是庄严。
English
In the first case, the following can be taken as an answer. If so, it is not considered contradictory to both this and the appearance of the Ornament, because here too, if one accepts as after investigation, it is desired that faults will enter, because one wants not to prevent it. Secondly, some ancient people think that some who follow after Asaṅga, Dharmapāla, and Nāgārjuna do not understand their scriptures well, but it does not seem appropriate to think so. Some think that it is not that someone actually thinks so, but that it is raising doubts, but if one follows the Ornament, it is clear that it actually happened. So, is it in the sūtras or the śāstras? It is clear that it is in the sūtras. If so, what is the connection of raising this doubt in the śāstras? Because the subject matter of the śāstras is the same as the subject matter of the sūtras, there is a connection. Thirdly, because it is mentioned to pay homage to the three wisdoms, one vows to compose a śāstra that transforms the subject matter of the sūtras into the ornament of the three wisdoms, and one also wonders for what purpose this is necessary? Therefore, the necessity is explained through the necessity connection. Then, is this Ornament of Clear Realization adorned by summarizing the bases (dhatu, dhātu, element), or by summarizing the antidotes, or by summarizing the aspects? Because the question is, by summarizing what as the subject matter is it adorned, therefore one argues with the text of the vow to compose. The Ornament of Clear Realization usually arranges the four necessities and so on, and in order to cut off doubts about the subject matter of the Eight Thousand Verse Perfection of Wisdom Sutra, one argues about the necessity connection. According to these two, one arranges in the section of the necessity connection, and in order to cut off doubts about the subject matter of the śāstras, it is appropriate to include it in that śāstra. According to this commentary, the great lord also combines with the text of praise, and in the Hundred Thousand Verse Perfection of Wisdom Sutra and the Great Commentary, because it is combined with the necessity connection, and in order to identify the subject matter, it should be put back into the necessity connection to explain, although it is explained in this way, but because it is derived from the vow to compose in the praise, and it is arranged before the connection of the necessity connection, so the former saying is reasonable. The fourth point is divided into two parts: the actual refutation and the explanation of one's own view. The first point is: if one writes an ornament, then is it summarizing the bases, aggregates, elements, sources, etc., or only the antidotal path, or only the differences of the aspects of phenomena as the subject matter? If it is the first case, then there is nothing that has not been explained in the Abhidharma, there is nothing to explain, and if one explains what has already been explained, then that is an ornament.
Tibetan
་དང་མངོན་པ་ཟློས་སོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། གཉེན་པོ་འབའ་ཞིག་སྟོན་ན་རྒྱན་ལ་བརྟེན་ནས་སྤང་བྱ་གང་གི་གཉེན་པོ་གང་ཡིན་མི་རྟོགས་ལ། སྤང་བྱ་དང་བཅས་པར་སྟོན་ན་ཉོན་མོངས་སྲེད་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་ཡང༌། བདག་རྐྱེན་ དབང་པོ་དྲུག་དམིགས་རྐྱེན་ཡུལ་དྲུག །རྒྱུའི་རྐྱེན་ཀུན་གཞི། གཙོ་བོ་རྣམ་ཤེས་དྲུག །གྲོགས་སེམས་བྱུང་དང་བཅས་པ་སྟོན་དགོས་ལ་དེ་ལ་གཞི་བསྟན་དགོས་པས་སྐྱོན་དང་པོ་ལས་མི་འདའོ། །གསུམ་པ་ལྟར་ན། རྣམ་པ་གཞི་མེད་ཙམ་ཞིག་བསྡུས་ན་སྐྱེས་བུ་ལ་མཁོ་བའི་དོན་མ་བཤད་པར་འགྱུར་ལ། གཞི་བཅས་བསྡུས་ན་གཞི་བསྡུས་པ་ལ་བཀོད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །གསུམ་ག་བསྡུས་ན་བསྟན་བཅོས་ལུས་སུ་གྲུབ་པ་ཞིག་མ་ཡིན་པའམ། སྐྱོན་གསུམ་གར་ཐལ་ལོ་ཞེས་བཀོད་ནས། ལན་དུ། བུ་རམ། ལྒ། ན་ལེ་ཤམ། གསུམ་སོ་སོར་ཟོས་ན་རིམ་པ་ལྟར་བད་ཀན། མཁྲིས་པ། རླུང་རྣམས་སྐྱེད་ཀྱང་དེ་གསུམ་སྦྱར་ནས་ཟོས་ན་ནད་གང་ཡང་མི་སྐྱེ་བ་བཞིན་དུ་གསུམ་ག་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པས་རེ་རེའི་སྐྱོན་གང་ཡང་མེད་དོ། ཞེས་འཆད་དོ། །འདི་ལ་སྨྲ་བར་བྱ་སྟེ། ཅི་ཕྱོགས་སྔ་མར་བརྟག་པ་ཇི་ལྟར་བྱས་པ་དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་ན་སྐྱོན་དེ་དག་འོང་ངམ་མི་འོང༌། གཉིས་པ་ལྟར་ན། རྒྱན་གྱི་སྣང་བར་ཕྱོགས་དང་པོ་ལྟར་ན་མན་ཆད་རང་གཞུང་དུ་བྱས་པ་དང་འགལ་བ་དང༌། སྨན་གསུམ་སོ་སོར་ཟོས་ན་ནད་སྐྱེད་པ་ལྟར་བརྟག་པ་གསུམ་སོ་སོར་ཁས་བླངས་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དཔེ་དོན་མི་འགྲིག་པ་དང༌། རང་ཉིད་ཀྱང་མི་འདོད་པ་དང་འདོད་ནའང་གསུམ་པོ་གང་རུང་རེ་རེ་བསྡུས་པའི་སྐྱོན་མེད་དེ། ཞེས་པ་བཞག་ནས་གང་རུང་རེ་རེ་བསྡུས་ན་ཡང་སྐྱོན་མེད་ཅེས་བཤད་དགོས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མི་འཐད་དོ། །དང་པོ་ལྟར་ན་གཞི་གཉེན་རྣམ་ གསུམ་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པར་རང་ཉིད་ཀྱང་འདོད་བཞིན་དུ་གཞི་མངོན་པ་ནས་བཤད་མ་བཤད་དང༌། གཉེན་པོ་སྤང་བྱ་དང་བཅས་མ་བཅས་དང༌། རྣམ་པ་གཞི་དང་འབྲེལ་མ་འབྲེལ་གཉིས་ཀ་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པ་ལ་སྐྱོན་འགོད་པ་ནི་བཞད་གད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། རྒྱན་སྣང་དུ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་དོན་དུ་གཞི་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་ནི། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་མ་ལུས་པ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ལ་ལ་ནི། ཤེས་བྱ་མ་ལུས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་མ་ལུས་པ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ཞེས་པ་ལྟར་ཤེས་དགོས་
Chinese
以及《俱舍论》。如果按照第二种方式，仅仅显示对治，那么依靠庄严，无法理解所断除的对治是什么。如果显示包括所断除，那么对于像烦恼贪爱这样的一个，也要显示自我缘、六根、所缘缘六境，因缘阿赖耶识，主要为六识，以及作为助伴的心所。因为需要显示这些的基础，所以无法超出第一个过失。如果按照第三种方式，仅仅概括没有基础的相，那么就变成了没有讲述对人有用的意义。如果概括包括基础，那么就变成了安立在概括基础上的过失。如果概括全部三种，那么就不是成立为论典的整体，或者会陷入全部三种过失。这样安立之后，回答说：红糖、诃子、余甘子，如果分别食用，会依次生起痰、胆、风，但是如果将这三种混合食用，就不会生起任何疾病。同样，因为将全部三种概括为所说内容，所以没有任何一个的过失。这样解释道。对此要说的是：如果按照先前的方式进行观察，那么如果承认那样，那些过失会产生还是不会产生？如果按照第二种方式，在庄严的显现中，如果按照第一种方式，那么就与将以下作为自己的宗义相违背。并且，就像分别食用三种药物会生病一样，即使分别承认三种观察，也没有过失，因此比喻和意义不一致。并且，自己也不愿意，即使愿意，概括三种中的任何一个也没有过失。这样安立之后，即使概括任何一个也没有过失，也必须这样说，因此不合理。如果按照第一种方式，即使自己也愿意将基础、对治、相三种概括为所说内容，但对于基础是否从《俱舍论》中讲述，以及对治是否包括所断除，以及相是否与基础相关，都概括为所说内容，却安立过失，这真是可笑。第二种是，在庄严的显现中，有些人说：为了辨别法的意义，应该讲述概括所有基础。另一些人说：为了断除不相符的方面，应该显示所有对治的方面。还有些人说：为了完全了解所有所知，应该显示所有相。应该像这样理解。
English
and the Abhidharmakośa. According to the second way, if only the antidote is shown, then relying on the ornament, it is impossible to understand which antidote is for which object to be abandoned. If it is shown including the object to be abandoned, then even for one like the affliction of craving, it is necessary to show the self-cause, the six faculties, the object-cause of the six objects, the causal condition of the ālaya-vijñāna, the main six consciousnesses, and the mental factors that accompany them as aids. Because it is necessary to show the basis for these, it does not go beyond the first fault. According to the third way, if only the formless aspect is summarized, then it becomes not explaining the meaning that is useful to a person. If it is summarized including the basis, then it becomes the fault of establishing it on the summarized basis. If all three are summarized, then it is either not established as the body of a treatise, or it falls into all three faults. Having established this, the answer is: jaggery, haritaki, and amalaki, if eaten separately, will sequentially generate phlegm, bile, and wind, but if these three are mixed and eaten, no disease will arise. Similarly, because all three are summarized as the content to be expressed, there is no fault in any of them. This is how it is explained. To this, it should be said: if the previous way of examining is accepted, will those faults arise or not? According to the second way, in the appearance of the ornament, if according to the first way, then it contradicts making the following one's own tenet. And, just as eating three medicines separately causes disease, even if the three examinations are accepted separately, there is no fault, therefore the metaphor and meaning do not match. And, one's self also does not want it, and even if one wants it, there is no fault in summarizing any one of the three. Having established this, it must be said that even if any one is summarized, there is no fault, therefore it is unreasonable. According to the first way, even though one's self also wants to summarize the three, basis, antidote, and aspect, as the content to be expressed, it is ridiculous to establish faults on whether the basis is explained from the Abhidharmakośa or not, and whether the antidote includes the object to be abandoned or not, and whether the aspect is related to the basis or not, both of which are summarized as the content to be expressed. The second is, in the appearance of the ornament, some say: in order to distinguish the meaning of the Dharma, it is necessary to express the summary of all bases. Others say: in order to abandon the unfavorable side, it is necessary to show all aspects of the antidote. Still others say: in order to fully know all knowable things, it is necessary to show all aspects. It should be understood in this way.