Tibetan
ས་ཉམས་ཏེ། བསྟོད་ཕྱག་གི་ཡུལ་དུ་བཀོད་ཚོད་དེས་སྲས་བཞིའི་བཞེད་དོན་སྒྲུབ་ནུས་སུ་སྟོན་པ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་རྒྱུ། ཞེས་སོགས་ནས་དོན་ཕུན་ཚོགས་སུ་བསྟན་པ་ནི་སྲས་བཞིའི་དབང་དུ་བྱས་པ་མིན་ཞིང༌། བསྟོད་པའི་ཡུལ་དུ་དངོས་བརྒྱད་སྒྲས་མ་ཟིན་པ་ལ་དོགས་པ་འདི་དག་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་མཁྱེན་གསུམ་གྱིས་དངོས་བརྒྱད་བསྡུས་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཚིག་གསལ་དུ་ནི། དངོས་པོ་བརྒྱད་དུ་ཕྱེ་བ་དེ་དག་དངོས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་དཔྱད་ན་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་སྐབས་ཞེས་གཅིག་ཁོ་ནར་གདགས་རིགས་ཏེ་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་དངོས་དང༌། བརྒྱུད་པས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་མཐར་འཚང་རྒྱ་ཡང་བདག་ནི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་སྣོད་མིན་ནོ་ཞེས་རང་ལ་སྨད་ནས་སྤྱོད་པའི་རིགས་ཅན་ དང༌། འཚང་རྒྱ་བའི་ཕྱིར་སྤྱད་པ་སྤྱོད་ཀྱང་འབྲས་བུ་མ་ཐོབ་པས་སློབ་ལམ་ལ་གནས་པ་གཅིག་དང༌། ཡུན་རིང་བོ་ནས་འདོད་པའི་དོན་དེ་གྲུབ་པས་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་གྱུར་པའི་གང་ཟག་གཅིག་དང་གསུམ་མོ། །དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་དེ་གསུམ་དུ་འདུས་པའི་སྐབས་བརྒྱད་དུ་ཕྱེ་བ་ཡང་སྐབས་གསུམ་དུ་བསྡུ་བར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་གྱིས་དོན་བརྒྱད་བསྡུས་ཞེས་སོགས་སྨོས་སོ། །དེས་ན་ཉན་རང་དང་བྱང་སེམས་དང་སངས་རྒྱས་དང་འབྲེལ་བ་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་སྐབས་གསུམ་ནི་སྡུད་བྱེད་དོ། །བསྡུ་བྱ་ནི་སྐབས་བརྒྱད་དུ་བསྟན་པ་རྣམས་སོ། །བསྡུས་ཚུལ་ནི་དབང་བརྟུལ་དང་པོར་ཉན་རང་གི་ལམ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་ཕྱིས་ཐེག་ཆེན་དུ་འཇུག་པའི་རིམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་ཐོག་མར་ཉན་ཐོས་དང་འབྲེལ་པ་གཞི་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་ཀྱིས་བསྡུས་ཚུལ་ནི། སྐབས་བཞི་པའི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པའི་ནང་ནས་བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་ལམ་བདུན་དུ་བསྡུས་པ་འདི་གཞིར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་རྣམ་པ་ཅི་ཙམ་ཞིག་ཡོད་སྙམ་པ་ལ་མཐོང་ལམ་གཙོ་བོར་བྱས་ཏེ་མེད་པ་ནས་འདུལ་བ་མེད་པའི་བར་བཅུ་དྲུག་གོ །དེའི་མཚན་ཉིད་གང་སྙམ་པ་ལ་མཚན་ཉིད་ཉི་ཤུའོ། །དེའི་སྦྱོར་ལམ་ནི་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ལམ་ཞེས་སོགས་དང༌། གཟུགས་སོགས་དེ་མི་རྟག་སོགས་དང༌། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལས་མཐོང་ལམ་འབྱུང་བས་དེ་ནི་སྐབས་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པར་རྣམ་པ་དང་བཅས་པར་བསྟན་ཏོ། །འབྲས་བུ་ནི་མ་བསྟན་ཏེ། གོ་སླ་བའམ་རང་གི་གཞུང་ལ་ལྟོས་པར་ བསྟན་ཏོ། །ཡང་ན་དོན་གཞན་ཡིན་ཡང་དགེ་འདུན་ཉི་ཤུའི་སྐབས་སུ་བསྟན་དུ་རུང་ངོ༌། །རང་རྒྱ
Chinese
土地贫瘠了。在赞颂和礼拜的处所进行布置，是为了适时地显示能够成办四子的意愿。并非不确定，因为“处所是三种形态的运行”等等，从显示意义圆满来说，并非是针对四子，而是因为在赞颂的处所，对于八事没有被言语涵盖而产生了这些疑惑。那么，三种智慧如何概括八事呢？在《释论》中说：将事物分为八类，如果从事物本身的角度来考察，那么就只能安立为全知的阶段，因为一切道都以它为事物本身，并通过它来成办。然而，最终成佛时，也有一种人会贬低自己说“我不是大菩提的法器”而行持；还有一种人，为了成佛而精进修行，却因为没有获得果实而安住在学道上；还有一种人，因为长久以来的愿望得以实现而成为了法王，这三种人。像这样，一切都汇集为这三种，为了让人明白分为八个阶段也可以归纳为三个阶段，所以才说了全知以三种智慧概括了八事等等。因此，与声闻、独觉、菩萨和佛陀相关联的三种智慧的三个阶段是能摄者，所摄的是所显示的八个阶段。概括的方式是，首先将钝根者和首先进入小乘道的次第放在前面，然后再进入大乘道。其中，首先与声闻相关的，是以基础智慧的阶段来概括，即第四阶段的全知之相中，将三十七道品归纳为七道，这是作为基础来显示的。如果想知道有多少种相，那么以见道为主，从无到无调伏之间有十六种。如果想知道它的体性是什么，那么有二十种体性。它的加行道是“圣声闻道”等等，以及“色等是不常等”等等来显示的。从那里产生见道，因此在第二和第三阶段中，以各种相来显示。果没有显示，因为容易理解或者依赖于自己的论典来显示。或者，即使是其他的意义，也可以在二十僧众的阶段中显示。
English
The land is barren. Arranging things in a place of praise and prostration is to show that it is timely to accomplish the wishes of the four sons. It is not uncertain, because "the place is the course of the three forms," etc., from the point of view of showing the perfection of meaning, it is not directed at the four sons, but because in the place of praise, these doubts arose because the eight things were not covered by words. So, how do the three wisdoms summarize the eight things? In the Commentary, it says: Dividing things into eight categories, if we examine them from the point of view of the things themselves, then we can only establish it as the stage of omniscience, because all paths take it as the thing itself, and accomplish it through it. However, even when finally attaining Buddhahood, there is also a type of person who will belittle himself, saying, "I am not a vessel for great Bodhi," and practice accordingly; and there is also a type of person who strives to practice for the sake of attaining Buddhahood, but because he has not obtained the fruit, he abides on the path of learning; and there is also a type of person who, because his long-cherished wish has been fulfilled, has become a Dharma king, these three types of people. In this way, everything is gathered into these three, and in order to make it clear that dividing into eight stages can also be summarized into three stages, it is said that omniscience summarizes the eight things with three wisdoms, and so on. Therefore, the three stages of the three wisdoms related to the Shravakas, Pratyekabuddhas, Bodhisattvas, and Buddhas are the summarizers, and what is summarized are the eight stages that are shown. The way of summarizing is to first put the dull-witted and the order of first entering the Lesser Vehicle path in front, and then enter the Great Vehicle path. Among them, the first one related to the Shravakas is summarized by the stage of basic wisdom, that is, in the aspect of omniscience in the fourth stage, the thirty-seven factors of enlightenment are summarized into seven paths, which is shown as the basis. If you want to know how many aspects there are, then taking the path of seeing as the main thing, there are sixteen from non-existence to non-taming. If you want to know what its nature is, then there are twenty natures. Its path of preparation is shown by "the path of the noble Shravakas," etc., and "form, etc., are impermanent," etc. From there, the path of seeing arises, so it is shown with various aspects in the second and third stages. The fruit is not shown, because it is easy to understand or it is shown depending on one's own treatise. Or, even if it is another meaning, it can be shown in the stage of the twenty Sanghas.
Tibetan
ལ་དང་འབྲེལ་པས་བསྡུས་ཚུལ་ནི། སྐབས་གཉིས་པ་ལས་སྦྱོར་ལམ་དང་མཐོང་ལམ་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པར་བསྟན་ཅིང་སྐབས་བཞི་པར་སྒོམ་ལམ་རྣམ་པའི་སྒོ་ནས་བསྟན་ཏོ། །སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་ནི་འདི་དག་ལ་མི་སྦྱོར་ཏེ། གཙོ་བོར་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སྡུད་བྱེད་དང་པོས་ནི་སྐབས་གཉིས་པ་དང༌། གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་དག་ལས་བསྡུས་ཏེ། སྐབས་ལྷག་མ་ལྔ་ལས་ནི་གཞི་ཤེས་དང་འབྲེལ་བ་མ་བསྟན་ཏོ། །བྱང་སེམས་དང་འབྲེལ་བ་ལམ་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་ཀྱིས་བསྡུས་ཚུལ་ནི། དེ་ལྟར་ཉན་རང་དེ་དག་ཞི་བའི་དབྱིངས་ན་གནས་པ་ལས་ལངས་ནས་ཐེག་ཆེན་དུ་འཇུག་པ་ན། སེམས་བསྐྱེད་དང་པོ་གསུམ་ཐོག་མར་བྱས་གདམས་ངག་གིས་ཚོགས་ལམ་ཕལ་བ་སྦྱངས་ནས་སྐབས་བཞི་པའི་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་བསྐྱེད་དེ། དེ་ནས་སྐབས་དང་པོའི་སྦྱོར་ལམ་གོ་སྒྲུབ་སྐབས་བཞི་པ་དང་ལྔ་པ་ལས་བསྟན་པའི་སྦྱོར་ལམ་རྣམས་སྦྱངས་ཏེ་དེ་དག་གིས་རྟགས་ཐོབ་པར་བྱས་ནས་གཉིས་པ་དང་ལྔ་པར་བསྟན་པའི་མཐོང་ལམ་གྱིས་མཐོང་སྤང་གི་རྣམ་རྟོག་རྣམས་སྤངས་ཤིང༌། ཡང་སྐབས་དྲུག་པ་སྦྱངས་དེ་ནས་སྒོམ་ལམ་ཁྱད་པར་ཅན་ལྔ་པ་ལས་བསྟན་པ། བདུན་པར་དངོས་ཁོ་ནར་བསྟན་པ་རྣམ་པ་དང་བཅས་ཤིང་ངེས་འབྱུང་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་དེ་རྫོགས་པར་བྱེད་དེ། ལམ་དེ་དག་ཐམས་ ཅད་ལ་ཡང༌། སེམས་བསྐྱེད་རིགས་གདམས་ངག །དམིགས་པ་ཆེད་དུ་བྱ་བ། ཡོན་ཏན་སྐྱོན་རྣམས་ཐུན་མོང་དུ་ཅི་རིགས་པར་སྦྱར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སྐབས་གསུམ་པ་དང་བརྒྱད་པ་ལས་བཏུས་པ་མ་བཤད་དོ། །སངས་རྒྱས་དང་འབྲེལ་བ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་སྐབས་ཀྱིས་བསྡུས་ཚུལ་ནི། སེམས་བསྐྱེད་དང་པོ་བཅུ་དགུ་ནི་དེའི་རྒྱུའོ། །དེ་ཡང་གདམས་ངག་གིས་སྨིན་པར་བྱེད་པས་གདམས་ངག་དང༌། དེས་ཟིན་པ་སྦྱོར་ལམ་ཡིན་པས་དེ་དང༌། དེ་ཐོབ་པ་རིགས་ལ་གནས་པ་ཡིན་པས་དེ་དང་དེ་ལ་གནས་པ་ལ་དམིགས་པ་དང་ཆེད་དུ་བྱ་བ་དང༌། སླར་སྟོན་ཚུལ་གཞན་གྱིས་སྦྱོར་བ་དང༌། མཐོང་བ་དང་སྒོམ་པ་ཁྱད་པར་ལམ་གྱི་ངོ་བོར་གོ་སྒྲུབ་འཇུག་པ་ཚོགས་ངེས་འབྱུང་སྒྲུབ་པ་རྣམས་བསྟན་ཏོ། །སྐབས་དྲུག་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ལ་འདྲིས་པར་བྱེད་པས་ལམ་སྤྱིར་སྦྱར་རོ། །དེ་དག་གི་རྒྱུར་བསྡུས་སོ། །དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་ཐ་མ་གསུམ་དང་སྐབས་བརྒྱད་པ་རིལ་གྱིས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཁ་ཅིག་ནི་རྒྱུའོ། །ཁ་ཅིག་ནི་བདུན་པ་ལས་བསྟན་པའི་རྣམ་པ་དང་མཚན་ཉིད་དོ། །ཁ་ཅིག་ནི་ངོ་བོ་དང་དབྱེ་བ་དང་འཕྲིན་ལས་སོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་སྐབས་སུ་སྐ
Chinese
关于与“拉”相关的总结方式：第二品中，结合差别地阐述了加行道和见道，第四品中，以各种方式阐述了修道。缺点和优点不适用于这些，因为它们不是主要的。这样，第一个总结者从第二品、第三品和第四品中进行了总结，而剩余的五品没有阐述与基础智慧的关系。关于与菩萨相关的、通过道智之品进行总结的方式：如此，那些声闻和独觉从寂静的法界中起身，进入大乘时，首先生起最初的三个发心，通过诀窍修习普通的资粮道，从而生起第四品的顺解脱分。然后，修习第一品的加行道，理解第四品和第五品中所阐述的加行道，通过这些获得征相，并通过第二品和第五品中所阐述的见道，断除见道所断的分别念。并且，修习第六品，然后圆满第五品中所阐述的特殊修道，第七品中完全阐述的、具有各种相状且成为出离成就之本体的修道。对于所有这些道，发心、种姓、诀窍，所缘、所作，优点、缺点都应共同地、适当地结合。这样，第三品和第八品中所收集的内容没有阐述。关于与佛相关的、通过一切智之品进行总结的方式：最初的十九个发心是它的因。而且，通过诀窍使其成熟，因此是诀窍；被它所摄持是加行道，因此是它；获得它是安住于种姓，因此是它；以及安住于它之上，是所缘和所作；以及通过其他方式再次展示的结合；以及见道和修道，特别是作为道的本体的理解、成就、进入、积聚、出离、成就等都进行了阐述。第六品是通过熟悉获得果位，因此普遍地应用于道。这些被总结为因。这些的果是最后的三个发心和第八品整体。这样，有些是因。有些是第七品中所阐述的相状和特征。有些是本体、分类和事业。如此，在一切智之品中
English
Regarding the way of summarizing in relation to "La": The second chapter explains the path of application and the path of seeing, along with their differences, and the fourth chapter explains the path of meditation in various ways. Faults and merits are not applied to these, as they are not the main focus. Thus, the first summarizer summarized from the second, third, and fourth chapters, while the remaining five chapters did not explain the relationship with the basis of wisdom. Regarding the way of summarizing in relation to the Bodhisattva, through the chapter on the wisdom of the path: Thus, when those Shravakas and Pratyekabuddhas rise from dwelling in the peaceful realm of Dharma and enter the Mahayana, they first generate the initial three bodhicittas, practice the ordinary accumulation path through instructions, and thereby generate the liberation-part-in-accordance of the fourth chapter. Then, they practice the application path of the first chapter, understand the application paths explained in the fourth and fifth chapters, and through these, attain signs. Through the path of seeing explained in the second and fifth chapters, they abandon the conceptual thoughts to be abandoned by the path of seeing. Furthermore, they practice the sixth chapter, and then perfect the special path of meditation explained in the fifth chapter, and the path of meditation fully explained in the seventh chapter, which has various aspects and becomes the essence of achieving renunciation. For all these paths, bodhicitta, lineage, instructions, object of focus, purpose, merits, and faults should be combined appropriately and in common. Thus, the content collected from the third and eighth chapters is not explained. Regarding the way of summarizing in relation to the Buddha, through the chapter on omniscience: The initial nineteen bodhicittas are its cause. Moreover, it is matured through instructions, therefore it is instructions; being grasped by it is the path of application, therefore it is that; attaining it is abiding in the lineage, therefore it is that; and abiding on it is the object of focus and purpose; and the combination shown again through other means; and the path of seeing and the path of meditation, especially the understanding, accomplishment, entering, accumulation, renunciation, and achievement as the essence of the path, are all explained. The sixth chapter is applied generally to the path because it becomes familiar with achieving the result. These are summarized as the cause. The result of these is the last three bodhicittas and the eighth chapter in its entirety. Thus, some are the cause. Some are the aspects and characteristics explained in the seventh chapter. Some are the essence, divisions, and activities. Thus, in the chapter on omniscience