Chinese
如果说，不立即寻求意义，而是为了显示必要等而介入，那么（您）所说的前者对于此论是确定的，但后者是不确定的，如同教诫总示之时一样。有些人认为任何连接都是前论，这完全是不了解前论的意义。如果从那个根本颂的前后提取意义来解释，那么这是前论和后论的意义，因为有很多连接是从根本颂的前面提取意义而不解释的。因此，像这种与无违背的自性连接，两者都是，但对于其他则不确定。如果说通过赞颂而使其他人欢喜，那么其他人是谁？如何从赞颂中欢喜呢？这里有两种情况：根器迟钝和根器敏锐的欢喜方式。第一种是：以人为中心而介入，或者仅仅从言辞中产生信仰的信徒们会欢喜。本体是：极其，即伟大的。暂时是：讲述的次第，或者这比根器敏锐者更快地产生欢喜。处所是：对于此母。方式是：当显示母具有先前所说的功德时，对于是否具有如此功德没有怀疑，即不经过考察，一听到言辞就产生，因此是迅速的。原因是：通过“声闻”等偈颂，宣说此母具有创造四子意愿的伟大自性的三种功德，胜过外道、声缘和菩萨，依靠听到那个宣说。第二种是：不仅是根器迟钝者，而是以法为中心而介入，或者经过考察意义而介入的随法者们，也同样会使他们欢喜，这样来分别。欢喜的本体是：极其，即不可夺的。对于谁呢？对于那个母。这里说“那个”和前面说“这个”，是因为赞颂的远近。原因是和先前一样。方式是：那么，仅仅是显示母创造了四子吗？不是的。像这样，一般来说，根器迟钝者的进入和退出的原因是仅仅是言辞，但是，根器敏锐者是通过理智来考察是否有妨害，仅仅是看到没有妨害和有妨害。
English
If it is said that one engages not immediately seeking the meaning, but to show the necessity etc., then the former (you) said is certain for this treatise, but the latter is uncertain, just like the time of general instruction of precepts. Some people think that any connection is the former treatise, which is completely not understanding the meaning of the former treatise. If one extracts the meaning from before and after that root verse to explain, then this is the meaning of the former and later treatises, because there are many connections that extract the meaning from the front of the root verse without explaining it. Therefore, such as this connection of nature without contradiction, both are, but for others it is uncertain. If it is said that by praising, others are made to rejoice, then who are the others? How does one rejoice from praise? Here are two situations: the way of rejoicing of dull faculties and sharp faculties. The first is: those who engage focusing on the person, or those who follow the faith that arises from mere words, will rejoice. The essence is: extremely, that is, great. For a while is: the order of speaking, or this is faster to generate joy than sharp faculties. The place is: for this mother. The way is: when it is shown that the mother has the qualities mentioned earlier, there is no doubt about whether she has such qualities, that is, without investigation, it arises as soon as the words are heard, therefore it is quickly. The reason is: through the verses such as "Śrāvaka", it is said that this mother has the three qualities of the great nature of creating the wishes of the four sons, surpassing the outsiders, Śrāvakas, Pratyekabuddhas and Bodhisattvas, relying on hearing that statement. The second is: not only those with dull faculties, but also those who engage focusing on the Dharma, or those who follow the Dharma engaging after examining the meaning, will also make them rejoice, thus separating them. The essence of rejoicing is: extremely, that is, unseizable. For whom? For that mother. Here, saying "that" and saying "this" earlier is because of the distance of the praise. The reason is the same as before. The way is: then, is it just showing that the mother created the four sons? No. Like this, in general, the reason for the entry and exit of dull faculties is just words, but for sharp faculties, it is only seeing that there is no harm and there is harm when examining whether there is harm with reason.
Tibetan
པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདིར་ཡང་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་གཞི་ལམ་རྣམ་གསུམ་སྐྱེ་མེད་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་ཡུམ་གྱིས་སྲས་བཞི་བསྐྲུན་པར་བསྟན་པ་ལ་རིགས་པ་ཡང་དག་གིས་གནོད་པ་ཡོད་མེད་བརྟག་པ་སྔོན་དུ་བཏང་བ་ན་གནོད་པ་མ་མཐོང་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་དབྱེ་གཞི། ཤེར་ཕྱིན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བའི་ཚུལ་གསུམ་པ་ཅན་དེས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་སྲས་བཞི་བསྐྲུན་པར་མཛད་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བ་སྟེ་ངེས་པར་སྲིད་པ་སྟེ་འཐད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ངེས་པར་བཟུང་སྟེ་དང་བར་བྱེད་ཀྱི་དབང་བརྟུལ་ལྟར་བརྟག་དཔྱད་མེད་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རིགས་པ་གང་གིས་ཤེ་ན། ངོ་བོ་ལ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་གཅིག་དང་དུ་མའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་དང་སོགས་པས་རྒྱུ་ལ་དཔྱད་པ་རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ་འབྲས་བུ་ལ་དཔྱད་པ་མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མ་སྟེ་གཏན་ཚིགས་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རིགས་པ་འདི་རྣམས་ཁོ་ན་འགོད་ཅེ་ན། གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་ལ་རིགས་པས་གནོད་ན་འདི་དག་གིས་ གནོད་དགོས་ཏེ། མཆོད་བརྗོད་ཀྱིས་ནི་ཡུམ་གྱིས་སྲས་བཞིའི་བཞེད་པ་སྐྱེད་པར་བསྟན་ལ། རིགས་པ་འདི་དག་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་མེད་དུ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་འགལ་བ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། ཡུམ་གྱིས་སྐྱེད་པར་བསྟན་པ་ཀུན་རྫོབ་དང་རིགས་པས་སྐྱེ་མེད་སྒྲུབ་པ་དོན་དམ་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་འདི་རྣམས་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་རྨ་མེད་པའོ། །ཁ་ཅིག་དང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ལ་གནོད་པ་མ་མཐོང་བ་དང༌། སྒྲུབ་བྱེད་བཟུང་བའི་གཞུང་ཚན་པ་གཉིས་བྱེད་པ་དང༌། ལ་ལ་གཞི་ལམ་རྣམ་གསུམ་སྐྱེ་མེད་དུ་གང་གིས་གྲུབ་ན་གཅིག་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པས་སོ་ཞེས་འཆད་དོ། །དེ་ལ་དང་པོ་མི་འཐད་དེ། སྤྱིར་དབང་རྣོན་འཇུག་པ་ལ་གནོད་བྱེད་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་གི་སྒྲུབ་བྱེད་བཟུང་བ་ཡང་དགོས་མོད། འདིར་ནི་དབང་བརྟུལ་དང་བ་ན་གནོད་མི་གནོད་མ་མཐོང་བར་ཡུམ་གྱིས་སྲས་བསྐྲུན་པར་བསྟན་པ་བདེན་པར་བཟུང་བ་ལྟ་བུ་མིན་གྱི། གནོད་པ་ཡོད་མེད་བརྟགས་པ་ན་མི་གནོད་པར་མཐོང་ནས་སྲས་རྣམས་བསྐྲུན་པར་བཟུང་སྟེ། ཞེས་བཤད་དགོས་པས་གཞུང་དེ་གཉིས་སོ་སོར་གཅོད་པ་མི་འཐད་དོ། །གཞུང་གཉིས་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་རུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་བྱེད་བཟུང་བ་རུ་མི་འཐད་དོ། །འོ་ན་སྒྲུབ་བྱེད་བཟུང་བ་གང་ཞེ་ན། སྔར
Chinese
是为了这个缘故。因此，这里也对赞颂偈的所表达的意义的特征，即本体、自性、基、道、果三者无生，完全了知的，三智之母生育四子的说法，首先考察以正确的理性能否造成损害，因为没有见到损害，所以在其后，作为分类的基础。以具有般若波罗蜜多、一切智性、三者的自性的分类的三种方式，造就佛陀等四子的行为，是确定无疑的，即必然存在，即是合理的。像这样确定地把握，并不是像迟钝者那样，不经考察就轻易相信。以什么理证呢？从本体上进行考察而破斥，因为远离了一和多的本体自性等等。以对因进行考察的金刚屑，对果进行考察的四句生灭等量，即论式等。为什么只列举这些理证呢？因为是主要的。像这样，如果理证能对它造成损害，就必须用这些来造成损害。赞颂偈表明了母亲生育四子的意愿，而这些理证则成立一切法无生。这似乎是相违的，因为母亲生育的说法是世俗谛，而理证成立无生是胜义谛。这些是导师无垢的意图。有些人认为相信的原因是没有见到损害，以及持有能立的论点这两个部分，还有些人解释说，以一多相离等成立基、道、果三者无生。其中，第一个不合理，一般来说，对于根器敏锐者，仅仅没有见到能损害的因素是不够的，还需要持有能立的论点。但在这里，对于根器迟钝者，相信时，并不是因为没有见到损害与否，就认为母亲生育儿子是真实的，而是考察了有无损害，见到没有损害后，才认为生育了儿子。因此，必须这样解释，所以将这两个部分分开是不合理的。第二个论点，因为它显得是所要成立的，所以不合理地被认为是能成立的。那么，什么是持有所要成立的呢？以前
English
It is for this reason. Therefore, here also, regarding the characteristics of the meaning expressed in the verses of praise, namely, the essence, self-nature, basis, path, and result, the three are unborn, and the mother of the three wisdoms who fully knows this gives birth to four sons. First, examine whether or not valid reasoning can cause harm. Because no harm is seen, afterwards, as the basis for classification. The act of creating the four sons, such as the Buddhas, by the three modes of classification that possess the nature of Prajnaparamita, all-knowingness, and the three, is undoubtedly certain, that is, it necessarily exists, that is, it is reasonable. Like this, grasping with certainty, it is not like a dull person who easily believes without examination. By what reasoning? Examining the essence and refuting it, because it is free from the essence of one and many, and so on. With the Vajra Splinter examining the cause, the four phrases examining the result, the proofs such as the arising and ceasing, etc., that is, the syllogisms. Why only list these reasonings? Because they are the main ones. Like this, if reasoning can harm it, then these must be used to cause harm. The praise verses show the mother's intention to give birth to four sons, while these reasonings establish that all dharmas are unborn. This seems contradictory, because the statement of the mother giving birth is conventional truth, while the reasoning establishing unbornness is ultimate truth. These are the immaculate intentions of the teacher. Some people think that the reason for believing is not seeing harm, and the two parts of holding the thesis that establishes, and some people explain that the basis, path, and result are established as unborn by being separate from one and many, etc. Among them, the first is unreasonable. Generally, for those with sharp faculties, it is not enough to merely not see the harming factor, but it is also necessary to hold the thesis that establishes. But here, for those with dull faculties, when believing, it is not because they do not see whether there is harm or not, that they consider the mother giving birth to a son to be true, but rather they examine whether there is harm or not, and after seeing that there is no harm, they consider that the son is born. Therefore, it must be explained in this way, so separating these two parts is unreasonable. The second thesis, because it appears to be what is to be established, it is unreasonably considered to be what establishes. So, what is holding what is to be established? Before