Tibetan
།འདིས་རང་ཉིད་བསམ་པ་དག་པར་བསྟན་ཅིང་བསམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་སྒོ་ནས་རྩོམ་པ་ལ་སྤྲོ་བ་སྐྱེད་ཅིག་ཅེས་གཞན་ལ་གདམས་ངག་ཏུ་སྦྱར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། གདུལ་བྱ་དང་བ་སྐྱེད་པའི་ཡན་ལག་མཆོད་བརྗོད། རྟོག་ལྡན་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་ པའི་ཡན་ལག་དགོས་འབྲེལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། མཆོད་བརྗོད་དངོས་དང༌། དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། མཚམས་སྦྱར། རྩ་བས་བསྟན། འགྲེལ་པས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཕྱག་འཚལ་ཞེས་དྲང་ངོ༌། །གང་ལ་ན། སྲས་བཞིའི་ཡུམ་ལའོ། །གང་གི་སྒོ་ནས་ན། ཉེར་ཞིར་ཁྲིད་པ་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་དུ་སྒྲོ་སྐུར་དང་བྲལ་བར་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་སོ། །གང་གིས་ན། རྗེ་བཙུན་གྱིས་སོ། །དུས་ནི། བསྟན་བཅོས་འདི་རྩོམ་པའི་དང་པོར་རོ། །རེ་ཞིག་ནི་རིམ་པ་སྟོན་པའོ། །ཅི་ཞིག་གི་དོན་དུ་ན། འདི་ལ་གཉིས་ལས། རང་དོན་གྱི་དགོས་པ་ནི། སོ་སྐྱེའི་ས་ལས་རིང་དུ་སོང་བས་འཕགས་པ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བུ་གཅིག་པ་ལྟར་བརྩེ་ཞིང་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་བྱམས་པའི་མཚན་མི་འདོར་བའི་བྱམས་པ་རང་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་མཐུན་པར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དམ་པས་བྱས་པའི་བསྟན་བཅོས་ལ་གཞན་འཇུག་པའི་ཆེད་དུའོ། །དེ་ལྟར་ན་འདི་ནི་དང་བ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཇི་ལྟར་ཡོད་ཅེས་པའི་ལན་དུ། རབ་ཏུ་དང་བ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་རྣམ་གཡེང་དང་མི་དགེ་བ་ལས་སེམས་ལོག་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དམ་པ་དང༌། དགེ་བ་བཅུའི་བྱ་བའམ་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པས་སོ་ཞེས་གཞུང་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་འཆད་པ་ནི་དགོངས་པ་མིན་ནོ། །གཞན་དོན་གྱི་དགོས་པ་ནི། གདུལ་བྱ་གཞན་དག་རབ་ཏུ་དང་བ་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་དུའོ། །དེའི་དགོས་པ་ནི་ཐོས་སོགས་ཀྱིས་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་ པའི་དོན་གྱིས་ཏེ་ཕྱིར་དུའོ། །གང་ལ་དང་ན། ཉོན་མོངས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་བཅོམ་པའམ་བདུད་བཞི་བཅོམ་ཞིང་ཇི་སྐད་དུ། དབང་ཕྱུག་དང་ནི་གཟུགས་བཟང་དང༌། །དཔལ་དང་གྲགས་དང་ཡེ་ཤེས་དང༌། །བརྩོན་འགྲུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ། །དྲུག་པོ་རྣམས་ལ་སྐལ་ཞེས་བྱ། ཞེས་པ་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམ་རྟོག་གི་བག་ཆགས་མ་ལུས་པས་དབེན་པའི་དབང་ཕྱུག་དང༌། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཟུགས་བཟང་དང༌། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དཔལ་དང་གྲགས་དང༌། སོ་སོར་རྟོག་པ
Chinese
這表明自己清淨的意念，並勸告他人以這樣的意念來創作，生起歡喜。第二部分有兩個方面：使所化眾生生起信心的支分——供養讚頌；進入有思維論著的支分——必要聯繫。第一部分有兩個方面：真實的供養讚頌；以及對此的辯駁。第一部分有三個方面：連接詞；以根本頌宣示；以解釋說明。第一部分是：頂禮。向誰頂禮呢？向四子的母親頂禮。以什麼方式呢？以引導至涅槃等功德如實存在，不加誇飾地陳述作為前提的方式。由誰來做呢？由尊者來做。時間是：在創作這部論著的最初。暫且是為了顯示次第。為了什麼目的呢？這有兩個方面：自利的目的，因為遠離了凡夫的境界，像對待獨子一樣慈愛聖者眾生，並且為了在所有可學和不可學的階段都不捨棄慈愛的名稱，使慈愛自身之行與聖者們的行為相符。這也是為了讓他人進入聖者所著的論著。如果是這樣，這如何回答了“信心如何具有作為菩提之因的主要能力”這個問題呢？僅僅是在相續中生起極度的信心，就能使心從散亂和不善中轉移，從而進入殊勝的禪定，以及行持十善之業，因此將其解釋為後續論典的理由並非其意。利他的目的是：為了使其他所化眾生生起極度的信心。其目的是為了通過聽聞等進入，這也是為了獲得菩提的緣故。向誰生起信心呢？向斷除了煩惱及其習氣，或者降伏了四魔者生起信心，如經所說：權勢與美貌，光榮與名聲與智慧，精進圓滿具足，此六者稱為幸運。如是，以遠離了真如分別念的一切習氣的權勢，以如鏡智的美貌，以平等性智的光榮與名聲，以個別觀察
English
This shows one's own pure intention, and advises others to create with such an intention, generating joy. The second part has two aspects: the limb of generating faith in the beings to be tamed—offering praise; the limb of entering into a treatise with thought—necessary connection. The first part has two aspects: the actual offering praise; and refuting arguments against it. The first part has three aspects: connecting words; declaring with the root verses; explaining with commentary. The first part is: I prostrate. To whom? To the mother of the four sons. In what way? In the way of stating without exaggeration the qualities such as leading to nirvana as they truly exist, as a prerequisite. By whom? By the venerable one. The time is: at the beginning of composing this treatise. 'For a while' is to show the order. For what purpose? There are two aspects to this: The purpose for oneself is: because one has gone far beyond the stage of ordinary beings, cherishing noble beings like an only child, and in order to not abandon the name of loving-kindness in all stages of learning and non-learning, to show that one's own practice of loving-kindness conforms to the behavior of holy beings. This is also for the sake of others entering into the treatises made by holy beings. If so, how does this answer the question of how faith has the main ability as a cause of bodhi? Merely generating extreme faith in the continuum is enough to turn the mind away from distraction and non-virtue, thereby entering into excellent samadhi, and engaging in the deeds or practices of the ten virtues, so explaining it as the reason for subsequent treatises is not its intention. The purpose for others is: for the sake of generating extreme faith in other beings to be tamed. Its purpose is for entering through hearing and so on, and this is also for the sake of attaining bodhi. To whom does one generate faith? To the one who has destroyed afflictions together with their imprints, or who has subdued the four maras, as it is said: Power and beauty, glory and fame and wisdom, diligence perfectly endowed, these six are called fortunate. Thus, with the power devoid of all imprints of suchness-discrimination, with the beauty of mirror-like wisdom, with the glory and fame of equality wisdom, with individual observation
Tibetan
འི་ཡེ་ཤེས་དང༌། བྱ་སྒྲུབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ། ལེགས་པ་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ལའོ། །དེ་ཡང་བྷ་ག་ཝན་ཞེས་པའི་སྐད་དོད་ལ་འདས་པ་མེད་ཀྱང༌། མདོ་སྡེ་ལས་སངས་རྒྱས་ལ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཞེས་ཀྱང་འབྱུང་བས། འདས་ཞེས་བླ་ཐབས་སུ་བསྣན་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སུ་བསྒྱུར་ཞེས་སྒྲ་སྦྱོར་བམ་གཉིས་སུ་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །ཡུམ་འདི་གང་ཟག་གསུམ་དང་འབྲེལ་བས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྒྲ་བཤད་པ་ལྟར། མི་འཇུག་ཀྱང་ཕྱོགས་གཅིག་གི་མིང་གིས་ཐམས་ཅད་ལ་བཏགས་པའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་དེ་ཡང་ཇི་འདྲ་བ་ཞེ་ན། ཉེར་ཞིར་ཁྲིད་པ་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་འདོད་པ་རྫོགས་པར་བྱེད་པས་རིན་པོ་ཆེ་ལམ་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་ཏེ་མཐར་ཐུག་པས་ཕུལ་དུ་དབྱུང་དུ་མེད་ཅིང་གྲངས་མང་བས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྟེ་མདོར་ན་སྲས་བཞིའི་བཞེད་དོན་མཐར་ཐུག་པའི་འབྱུང་གནས་སམ་རྒྱུར་གྱུར་པའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དང་ བ་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་དུ་མཆོད་བརྗོད་གསུངས་ཤེ་ན། རང་གིས་མྱོང་བ་ལྟར་གཞན་ལ་བསྟན་མི་ནུས་ཤིང༌། གཞན་གྱིས་ཀྱང་བསྟན་པ་ལས་རྟོགས་པར་བྱ་མི་ནུས་ལ། རྣལ་འབྱོར་པ་རང་རང་གིས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ཅན་གྱི་ཤེར་ཕྱིན་ལ་རབ་ཏུ་དང་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལེགས་པ་ཐམས་ཅད་འཐོབ་པའི་ཐབས་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པར་བཟུང་བའམ་རྟོགས་ནས་དང་བ་བསྐྱེད་པའི་དོན་དུ་ཚིགས་བཅད་འདི་གསུངས་སོ་ཞེས་རྣམ་པར་སྦྱར་ཏེ། གཙོ་བོར་འགྱུར་ཚུལ་ནི་ཕྱི་འགྲེལ་གྱིས་འཆད་དོ། །འདི་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་བཞེད་པའོ། །ཚིག་གསལ་དུ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་དེ་མི་རྟོག་བཞིན་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་ཡུམ་གྱི་དང་བར་ཇི་ལྟར་བཞག །དང་བ་ནི་སེམས་བྱུང་དང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་ལན་དུ། མིག་ཤེས་ཀྱིས་མཐོང་བའི་གཟུགས་ལ་དེའི་རྗེས་སུ་ཡིད་ཀྱིས་ཆགས་པ་ལྟར་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཡུམ་ངེས་པར་བྱས་ནས་དེའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱིས་མཉམ་གཞག་གིས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བའི་ཡུམ་ལ་དང་བར་བྱེད་ཅེས་འཆད་པ་དང༌། ཡང་ན་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཤེར་ཕྱིན་ལ་རབ་ཏུ་དང་བ་ཞེས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྦྱར་བ་ལ་ཡང་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་ལུགས་གཉིས་བྱུང་ཡང་སྔ་མ་མི་འཐད་པ་རྟོགས་སླ་ཞིང་ཕྱི་མ་འཐད་དེ། དེ་ནི་སྔར་བཤད་དོ། །སྔ་མ་རྣམས་ནི་དང་བ་དང་བྱང་ཆུབ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་མམ་ཚད་མས་གྲུབ་སྙམ་ན། མ་ཕམ་པ་རང་གི་མཉམ་གཞག་གི་ཡུལ
Chinese
的智慧，以及行为成就智慧的精进，具足六种善妙的薄伽梵母啊。虽然“薄伽梵”（藏文：བྷ་ག་ཝན་，梵文天城体：Bhagavan，梵文罗马拟音：Bhagavan，汉语字面意思：薄伽梵）这个词的词义里没有“逝世”的意思，但经部里也说佛陀是超越世间的，所以加上“逝世”作为敬称，翻译成“薄伽梵逝世者”，如《声明论》第二卷所说。此母与三士夫有关，如薄伽梵的词义解释一样，虽然不适用，但以一个方面的名称来称呼所有。那么，这位薄伽梵母是怎样的呢？因为能圆满实现引导至寂灭等功德的愿望，所以是珍宝，相对于各个道来说是究竟的，所以是无与伦比且数量众多，所以是不可估量的，总之是四子心愿究竟的来源或因。为什么为了生起信心而宣说赞颂呢？因为自己所体验的无法向他人展示，他人也无法从展示中领悟，而是瑜伽士各自应该领悟的，对各自以自证智慧为对境的般若波罗蜜多生起极大的信心，是获得世间和出世间一切善妙的方法中最重要的因，因此为了确定或领悟到这一点而生起信心的目的，宣说了这个偈颂，这样来解释。成为主要的方式将在外释中阐述。这是论师的观点。在《明句论》中，无分别智慧如何作为无分别的般若波罗蜜多之母的信心之境呢？作为对“信心是心生信心”的回应，就像眼识见到色法后，意识随之生起贪恋一样，无分别智慧确定了母体，然后以其后得智对等持中所执持的母体生起信心。或者，也可以将“对各自以自证智慧为对境的般若波罗蜜多生起极大的信心”以另一种方式解释，也没有过失，有两种方式，但前者容易理解为不合理，后者是合理的，因为之前已经说过了。如果前者认为信心和菩提之间的因果关系只是臆想的，或者认为是通过量成立的，那么，难道不是像无热恼池（梵文：Anavatapta，梵文罗马拟音：Anavatapta，汉语字面意思：无热恼）一样，是自己等持的对境吗？
English
Of wisdom, and diligence through the wisdom of action accomplishment. To the Bhagavati Mother who possesses the six perfections. Although the term "Bhagavan" (Tibetan: བྷ་ག་ཝན་, Sanskrit Devanagari: Bhagavan, Sanskrit Romanization: Bhagavan, Chinese literal meaning: Bhagavan) does not contain the meaning of "deceased," the Sutra states that the Buddha is beyond the world. Therefore, "deceased" is added as an honorific, translated as "Bhagavan Deceased One," as explained in the two volumes of Grammar. This mother is related to the three types of individuals, just as the explanation of the term Bhagavan. Although it does not apply, it is named after one aspect for all. So, what is this Bhagavati Mother like? Because she fulfills the desire to lead to near peace and other qualities, she is a jewel. Relative to each path, she is ultimate, so she is unparalleled and numerous, so she is immeasurable. In short, she is the source or cause of the ultimate wishes of the four sons. Why is praise spoken to generate faith? Because one's own experience cannot be shown to others, and others cannot realize it from the demonstration. Rather, it is to be realized by each yogi individually. Generating great faith in the Prajnaparamita, which is the object of one's own self-aware wisdom, is the main cause among all the methods of obtaining all worldly and transworldly goodness. Therefore, this verse is spoken for the purpose of establishing or realizing this and generating faith. The way it becomes the main thing will be explained in the outer commentary. This is the view of the teacher. In the Clear Words, how can non-conceptual wisdom be the object of faith for the non-conceptual Prajnaparamita Mother? As a response to "faith is mental faith," just as the eye consciousness sees form and the mind subsequently becomes attached, non-conceptual wisdom ascertains the mother and then generates faith in the mother held in equipoise by its subsequent attainment. Alternatively, there is no fault in explaining "generating great faith in the Prajnaparamita, which is the object of one's own self-aware wisdom" in another way. There are two ways, but the former is easy to understand as unreasonable, and the latter is reasonable, because it has been said before. If the former thinks that the causal relationship between faith and enlightenment is just a conjecture, or that it is established by valid cognition, then is it not like Lake Anavatapta (Sanskrit: Anavatapta, Sanskrit Romanization: Anavatapta, Chinese literal meaning: No Hot Affliction), the object of one's own equipoise?