Tibetan
འདུ་བྱེད་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཡིན་ཀྱང་འགོག་བདེན་མིན་པར་བཤད་ལ། གཞན་དུ་ཡང་མ་འདུས་པས་སོ། །ལྔ་པ་ནི། དང་པོར་ལམ་སྒོམ་པ་པོས་ཇི་ལྟར་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་རིམ་པ་དང་བསྟུན་པ་སྟེ། རྒྱུད་བླ་ལས། ནད་ནི་ཤེས་བྱ་ནད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་སྤང་བྱ་ལ། །བདེར་གནས་ཐོབ་བྱ་སྨན་ནི་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ལྟར། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་དེ་འགོག་པ་དང་དེ་བཞིན་ལམ། །ཤེས་བྱ་སྤང་བྱ་རེག་པར་བྱ་ཞིང་བསྟེན་པར་བྱ། ཞེས་དང༌། མཛོད་ལས་ཀྱང༌། དེ་དག་ཇི་ལྟར་མངོན་རྟོགས་རིམ། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སོ་སོར་བཤད་པ་དང༌། དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི། འབྲས་བུ་སྡུག་ བསྔལ། རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང༌། འབྲས་བུ་འགོག་པ། རྒྱུ་ལམ་བདེན་ལ་གདམས་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་འདོམས་སོ། །དེ་གང་ན་ཟག་བཅས་ཀྱི་གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་ལྔ་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། དེ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཤེར་ཕྱིན་དག་དེ་བཞིན་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ངོ་བོར་གཅིག་པ་སྟེ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནིའོ། །དེ་ལྟར་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དབྱེར་མེད་པར་སྟོན་པ་ཡང་སྡུག་བདེན་ལ་ཤེར་ཕྱིན་ཞེན་པ་སྐྱེ་བས་དེ་དགག་པའི་ཆེད་དུ་སྟེ། གཟུགས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བརྩོན་ན་བརྩོན་ཞེས་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་ཕྱི་མ་བཞི་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་དང༌། ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་དང༌། བདེན་པ་བཞི་དང༌། རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་དང༌། སྟོང་ཉིད་ཉི་ཤུ་ལ་བརྩོན་ན་བརྩོན་ཞེས་བྱའོ། ཞེས་སོ། །འབུམ་དང༌། ཁྲི་བརྒྱད་སྟོང་པར་སྟོང་པ་ཉིད་བདུན་པོ་འདི་དག་ལ་བརྩོན་ན་བརྩོན་ཞེས་བྱའོ། ཞེས་པའི་དོན་ནི། གནོད་འཇོམས་ལས། ཕུང་པོ་ཁམས་བདེན་པ་རྟེན་འབྲེལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་འདུས་བྱས་མ་བྱས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་བདུན་ལ་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་སྟོང་ཉིད་བདུན་གྱིས་ཡུམ་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་ཀྱང་བརྩོན་པ་དང་མི་བརྩོན་པར་མི་བརྗོད་དེ། ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་བརྩོན་ཞེས་བྱ་བ་དང་མི་བརྩོན་ཞེས་བྱ་བར་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཐ་དད་པ་བཀག་ནས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པ་ལ་འདོམས་སོ། །དེ་གང་ན་ཟག་བཅས་ རྒྱུར་གྱུར་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཀུན་འབྱུང་བ་སྟེ་སྐྱེ་བ་དང་འགོག་པ་སྟེ་འགག་པ་དང༌། ཆགས་སོགས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། དད་སོགས་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནིའོ། །དེ་ལྟར་སྟོན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། ཟག་བཅས་རྒྱུར་གྱུར་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་དག་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། གཟུགས་སྐྱེ་བས་ཆོས་ཅན་ནམ་འགག་པའི་ཆོས་ཅན་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་ཅན་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་ཕྱི་མ་བཞི་ལ་གསུངས་ནས་མཐར་རྣམ་ཤེས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ་ཞེས་པ་སྟེ་འདིས་ནི་ཟག་བཅས་རྒྱུར་གྱུར་གྱི་ཕུང་པོ་སྐྱེ་འགག་དང་ཀུན་བྱང་དུ་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པས་ཀུན་འབྱུང་ལ་སྤང་བྱར་ཞེན་པ་ལྡོག་པའི་ཆེད་དུའོ།།དེ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐྱེ་འགག་དང་ཀུན་བྱང་མེད་དེ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་ཅེ་ན། བརྗོད་པར་བྱ་བ་སྟེ། གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སྐྱེ་བ་ཡོད་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིར་འགྱུར་ཏེ་བདག་ལས་སམ། གཞན་ལས་སམ། གཉིས་ཀ་ལས་སམ། རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བརྟག་གྲངས། དེ་ལ་དང་པོ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། འབྲས་བུ་བདག་ཉིད་མ་གྲུབ་པ་ན་རྒྱུ་ཡང་མ་གྲུབ་པས་མེད་པ་ནི་རྒྱུར་མི་རུང་བས་སོ། །གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་སྔོན་རོལ་ནས་རྒྱུ་ཡོད་ནའང་མི་རིགས་ཏེ། བདག་སྐྱེ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་གཅིག་ཡིན་ལ། གྲུབ་ཟིན་སྐྱེ་ན་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་སྐྱེ་དགོས་པས་ནམ་ཡང་མི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འདོད་ ན་སྐྱེ་བ་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། འབྲས་བུར་གྲུབ་ཟིན་ཀྱང་ཡང་སྐྱེ་དགོས་པས་སོ། །གཞན་ལས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ལས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་བཟློག་པར་མི་ནུས་ཏེ། གལ་ཏེ་ནུས་ན་གཞན་ཙམ་ཞིག་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་གྱི་འབྲས་བུ་དེ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པའི་གཞན་ལས་སྐྱེ་ཞེས་པས་སྤོང་དགོས་ན་ནུས་པ་ཡང་བརྟགས་ན་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་ལས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་སྟེ། སྐྱོན་གཉིས་ཀར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མེད་ལས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་སྟེ། ཡུལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་སྐྱེ་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དབུ་མའི་རྩ་བ་ལས། བདག་ལས་མ་ཡིན་གཞན་ལས་མིན། །གཉིས་ལས་མ་ཡིན་རྒྱུ་མེད་མིན། །དངོས་པོ་གང་དག་གང་ན་ཡང༌། །སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། ཞེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་སོགས་རྣམས་ལ་འགག་པ་ཡང་མེད་དེ། སྐྱེ་བ་མེད་པས་སོ། །གཞན་ཡང་འགག་པ་ཞེས་པའི་ཆོས་ཤིག་ཡོད་ན་དེ་ཡོད་པའི་ཆོས་ཞིག་གམ་མེད་པའི་ཆོས་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ཡོད་པ་ནི་འགག་པར་མི་འཐད་དེ། འགག་པ་ནི་ཞིག་ཆ་མེད་པ་ཡིན་ལ། དེས་ན་ཡོད་མེད་གཉིས་གཅིག་ལ་མི་རུང་བས་སོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཡང་མི་འཐད་དེ། མེ
Chinese
虽然说行相寂静是灭谛，但实际上并非如此。另外，因为不是无为法。第五，首先是修行道者如何确定的次第，与此相符。如《宝性论》中说：疾病是应知的，病因是应断的，安乐是应得的，良药是应服用的。痛苦、痛苦之因、痛苦之灭以及道，应知、应断、应证、应修。又如《俱舍论》中说：这些如何次第现证。分为二：分别解说和总结意义。初者分为四：果——苦，因——集，果——灭，因——道谛的教诲。初者：是教诫苦谛。那是什么呢？有漏的色等五蕴，是成为果的空性，以及证悟它的对境，般若波罗蜜多等，与如来藏自性离戏的体性是一体的，不是他体。这样显示境与有境无别，也是为了遮止对苦谛生起般若波罗蜜多的执着。如果勤奋于色空性，就说勤奋。同样，其余四蕴，十二处，十八界，四谛，十二缘起，二十空性，如果勤奋，就说勤奋。如是。《十万颂》和《八千颂》中说，如果勤奋于这七种空性，就说勤奋。这句话的意思是，《损减》中说：蕴、界、谛、缘起，一切法，有为、无为，自性空性，宣说了七种空性。如是，虽然以七空性勤奋于佛母，也不说勤奋与不勤奋，因为不说勤奋于五蕴，也不说不勤奋，这样说，遮止了境与有境的他体。第二：是教诫苦的蕴聚是集谛。那是什么呢？有漏的成为因的色等，是集，即生和灭，即灭，以及贪等一切烦恼，以及信等清净之法，都不是。这样显示的理由是：有漏的成为因的色等，以及它自身。
English
Although it is said that the quiescence of conditioned phenomena is the truth of cessation, it is not actually so. Moreover, because it is not unconditioned. Fifth, first is the order of how the practitioner of the path determines it, which is in accordance with this. As it is said in the Uttaratantra: Disease is to be known, the cause of disease is to be abandoned, happiness is to be attained, medicine is to be taken. Suffering, the cause of suffering, the cessation of suffering, and the path, are to be known, abandoned, realized, and cultivated. Also, as it is said in the Abhidharmakosha: How are these successively realized? There are two divisions: separate explanations and summarizing the meaning. The first is divided into four: the result—suffering, the cause—arising, the result—cessation, the cause—the instruction on the truth of the path. The first: is the instruction on the truth of suffering. What is that? The emptiness of the five aggregates, such as form, which are tainted and have become the result, and the Prajnaparamita, etc., which are the objects of realizing it, are one in nature with the essence of the Tathagatagarbha, which is free from elaboration, and are not different entities. Thus, showing that the object and the subject are inseparable is also to prevent the arising of attachment to Prajnaparamita in the truth of suffering. If you strive in the emptiness of form, it is said to strive. Similarly, the other four aggregates, the twelve sources, the eighteen elements, the four truths, the twelve links of dependent origination, and the twenty emptinesses, if you strive, it is said to strive. Thus. In the Hundred Thousand Verses and the Eighteen Thousand Verses, it is said that if you strive in these seven emptinesses, it is said to strive. The meaning of this statement is, as it is said in the 'Subduing Harm': The aggregates, elements, truths, dependent origination, all phenomena, conditioned, unconditioned, and the seven emptinesses of inherent nature are explained. Thus, although one strives in the Mother with the seven emptinesses, one does not say striving or not striving, because one does not see striving in the five aggregates, nor does one say not striving, thus speaking, one has refuted the otherness of the object and the subject. Second: is the instruction that the aggregate of suffering is the truth of arising. What is that? The form, etc., which are tainted and have become the cause, are arising, that is, birth and cessation, that is, extinction, and all defilements such as attachment, and pure phenomena such as faith, are not. The reason for showing this is: the form, etc., which are tainted and have become the cause, and itself.
Chinese
以本体空性的空性，并非不异性，色法以生为法性，或者以灭为法性，以及以遍染为法性，和以遍净为法性，都不能如实照见。同样，对后面的四蕴也这样说，最后说识即是空性，空性即是识，这表明了作为有漏之因的蕴，生灭和遍净都不能成立，是为了遣除对遍生的应断执着。那么，色等没有生灭和遍净，这是如何成立的呢？ 应该说，如果色法有生，就会有四种分别：从自生？从他生？从二者生？还是从无因生？ 其中，第一种是不合理的，因为果的自性没有成立，因也没有成立，所以没有不能作为因。如果果在生之前就有因，也是不合理的，因为自生是因果二者是一体的，如果已经成立的再生，就应该时时刻刻都生，所以永远不会不生。如果承认，生就会变成无有穷尽，因为即使已经成为果，也还要再生。从他生也是不可能的，因为从一切都会生出一切。这是不能反驳的，如果能反驳，就不是仅仅从他生，而是要否定从具有产生那个果的能力的他生，如果考察能力，就会变得和要证明的一样。从二者生也是不可能的，因为会犯两种过失。从无因生也是不可能的，因为会陷入在一切时间和地点都生的过失。就像《中观根本慧论》中所说：非自非从他，亦非共非无因，是故诸法皆不生，是故诸法皆不生。因此，色等也没有灭，因为没有生。另外，如果有一个叫做灭的法，那么它是有的法还是没有的法？如果是前者，那么有就不应该是灭，因为灭是没有毁坏的部分，所以有和没有不能在同一个事物上。如果是后者，也是不合理的，因为没
English
By the very non-difference of emptiness, which is empty in its essence, form is not truly seen as having the nature of arising, or the nature of ceasing, as well as the nature of being completely defiled, and the nature of being completely purified. Similarly, it is said of the latter four aggregates, and finally it is said that consciousness itself is emptiness, and emptiness is consciousness, which shows that the aggregates, which are the cause of contamination, cannot be established as arising and ceasing, and completely purified, in order to dispel the attachment to the origin as something to be abandoned. So, how is it established that form, etc., have no arising, ceasing, and complete purification? It should be said that if form has arising, there will be four distinctions: does it arise from itself? Does it arise from another? Does it arise from both? Or does it arise from no cause? Among them, the first is unreasonable, because the nature of the result is not established, and the cause is not established, so nothing cannot be the cause. If the cause exists before the result arises, it is also unreasonable, because self-arising is that the cause and result are one, and if what has already been established arises again, it should arise at all times, so it will never not arise. If it is admitted, arising will become endless, because even if it has become a result, it must arise again. It is also impossible to arise from another, because everything will arise from everything. This cannot be refuted, if it can be refuted, it is not just arising from another, but it is necessary to deny arising from another that has the ability to produce that result, and if the ability is examined, it will become the same as what is to be proved. It is also impossible to arise from both, because it will commit two faults. It is also impossible to arise from no cause, because it will fall into the fault of arising at all times and places. As it is said in the Root Verses of the Middle Way: Not from self, not from other, not from both, not from no cause, therefore all phenomena do not arise, therefore all phenomena do not arise. Therefore, form, etc., also have no cessation, because there is no arising. Furthermore, if there is a dharma called cessation, then is it an existing dharma or a non-existing dharma? If it is the former, then existence should not be cessation, because cessation is the part without destruction, so existence and non-existence cannot be on the same thing. If it is the latter, it is also unreasonable, because no