Chinese
仅仅是假立的灭谛，因为没有拔除种子。有些人认为灭谛遍及真如，另一些人则相反，认为这两种观点都没有经过仔细研究。在《集论》中说：“从体性的角度来看，什么是灭谛呢？是真如、道和烦恼不生，即在哪里灭、由什么灭、灭什么，因此真如是所断的对治，是道所摧毁的部分，是灭的自性。”又在《集论》中说：“以这种方式，凡是缘于真如的有漏事物灭尽，就是灭的体性。”因此，由于道所断的遮障也说是灭谛，所以必须将有遮和无遮各自的简择灭的自性也安立在那里。例如，如同没有瓶子的处所和其上的瓶子遮障都是无瓶一样，圣者相续的真如和其上以道所断的遮障二者也都是灭谛，这是因为是已逝之道所断的所断，是无为法。此外，世尊所说的灭苦是指无始时、无造作、无生、无尽、离尽、常、恒、寂、不坏、自性清净、从一切烦恼的蕴中解脱、无分别、不可思议的，具有超过恒河沙数的佛法，被宣说为如来法身。世尊，这个如来法身没有从烦恼的蕴中解脱出来，就被称为如来藏。如同所说的那样，一切都详细地在经中，如实地理解苦灭的真谛，这是在《宝性论》的解释中所引用的。因此，心的自性转变为无垢也必须认为是灭谛。对于灭谛来说，仅仅是自性清净是不够的，还需要通过修道的力量来摧毁所断。通过世间道使种子衰损也被说成是假立的灭，即名言的灭。第二，在《集论》中说：“什么是道谛呢？即以道完全了知痛苦，
English
Merely the imputed cessation truth, because the seed has not been uprooted. Some think that cessation truth pervades suchness, while others think the opposite, but both views have not been carefully examined. In the Compendium it says, "What is the characteristic? It is suchness, the path, and the non-arising of afflictions, that is, where it ceases, by what it ceases, and what ceases, so suchness is the object to be abandoned, the part destroyed by the path, which is said to be the nature of cessation." Also in the same text it says, "In this way, whatever defiled things cease in dependence on suchness, that is the characteristic of cessation." Therefore, since the obstructions removed by the path are also said to be cessation truth, the nature of selective cessation of both affirmative and negative must also be established there. For example, just as a place devoid of a pot and the obstruction of a pot on it are both 'without a pot,' so too, the suchness of the noble continuum and the obstructions to be abandoned on it by the path are both cessation truth, because it is the unconditioned that has abandoned the abandoned by the past path. Furthermore, what the Bhagavan calls the cessation of suffering is beginningless, unmade, unborn, inexhaustible, free from exhaustion, permanent, stable, peaceful, indestructible, naturally completely pure, liberated from all the aggregates of afflictions, undifferentiated, inconceivable, possessing Buddha-dharmas exceeding the sands of the Ganges, and is taught as the Dharmakaya of the Tathagata. Bhagavan, this Dharmakaya of the Tathagata, which is not liberated from the aggregates of afflictions, is called the Tathagatagarbha. As it is said, everything is detailed in the sutras, and the truth of the cessation of suffering should be understood as it is, as quoted in the commentary on the Uttaratantra. Therefore, the nature of mind transformed into stainlessness must also be considered as cessation truth. For cessation truth, it is not enough to be naturally pure, but it is necessary to destroy the objects to be abandoned by the power of meditating on the path. The weakening of the seed by the worldly path is also said to be the imputed cessation, that is, the nominal cessation. Second, in the Compendium it says, "What is the truth of the path? It is the path by which suffering is completely known,
Tibetan
ན་འབྱུང་བ་སྤོང་བ་དང༌། འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང༌། ལམ་སྒོམ་པ་སྟེ་འདི་ནི་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་མདོར་བསྡུས་པའོ། །ཡང་ལམ་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། ཚོགས་ཀྱི་ལམ་དང༌། སྦྱོར་བའི་ལམ་དང༌། མཐོང་བའི་ལམ་དང༌། སྒོམ་པའི་ལམ་དང༌། མཐར་ཕྱིན་པའི་ལམ་མོ་ཞེས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ལམ་ལྔ་ཀ་ལམ་བདེན་དུ་འདོད་ལ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ཚོགས་སྦྱོར་ནི་ལམ་བདེན་གྱི་འཁོར་ཙམ་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་ནས་དེ་སྐད་དུ་གསུངས་ཏེ། ཀུན་བཏུས་འགྲེལ་པར། རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་འདི་ཡང་ལམ་གྱི་བདེན་པ་འཁོར་དང་བཅས་པའི་སྐབས་ཀྱིས་རིག་པར་བྱའོ། ཞེས་སོ། །གཞན་དག་ལམ་གྱི་ཆོས་བཞི་དང༌། དག་གསལ་གཉེན་པོའི་ཆོས་རྣམས་མ་ཚང་བས་མི་སློབ་ལམ་དང་ཚོགས་སྦྱོར་ལམ་གྱི་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལམ་མཚན་ཉིད་པ་མིན་པས་མཐོང་སྒོམ་གཉིས་ཁོ་ན་ལམ་མཚན་ཉིད་པའོ། ཞེས་སྨྲ་བ་ཡང་ལྷ་དགའ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར། འདིས་ནི་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང༌། འགག་པ་མེད་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཐུབ་པ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཅན་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཞན་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འདུས་བྱས་ཀྱི་རྟོགས་པ་དེ་དག་ལམ་མིན་ན་བདེན་པ་བཞི་གང་དུ་བཞག །བདེན་པ་བཞི་གང་ཡང་མིན་པའི་འཕགས་པའི་མངོན་རྟོགས་ཡོད་པ་འདི་ནི་བློ་གྲོས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ཁྱེད་ལས་གཞན་སུ་ཞིག་གིས་རྙེད། གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་སར་སྤང་བྱའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པའི་རིགས་པ་དང༌། མྱང་འདས་སུ་འགྲོ་བའི་ངེས་འབྱིན་དང༌། སྒྲུབ་པ་རྣམས་མེད་པའི་ཕྱིར་ལམ་བདེན་ཇི་ལྟར་ཡོད་ཅེ་ན། སངས་རྒྱས་སར་སྤང་བྱ་དངོས་སུ་སྤོང་བ་དང༌། དེ་ལས་གོང་དུ་འགྲོར་མེད་ཀྱང་སྤང་བྱ་འཇོམས་པའི་མཐུ་ཐོགས་པ་མེད་པ་མངའ་ཞིང༌། གདུལ་བྱ་ཐར་པར་འབྱིན་པའི་མཐུ་ཕུན་ཚོགས་ཀྱི་མཁྱེན་པ་དང་སེམས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་ཡོད་ལ། ཐེག་པ་དང་ལམ་གཉིས་ཀ་ལ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་འདིས་འགྲོ་བ་དང་འདིར་འགྲོ་བ་ གཉིས་གསུངས་པ་དང༌། འདིར་ཡང་རྣམ་པ་སོ་དགུ་ལམ་བདེན་དུ་གསུངས་པས་དཔྱད་པ་དེ་དག་ནི་གྱི་ནའོ། །གཞན་ཡང་ཚོགས་སྦྱོར་ནི་ཐེག་པ་རང་རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བགྲོད་པར་བྱེད་པའི་མངོན་རྟོགས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན་པས་ལམ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་གིས་སྤང་བྱའི་ས་བོན་དྲུངས་འབྱིན་མི་ནུས་ཤིང་བདག་མེད་དོན་སྤྱི་ཙམ་དུ་འཇལ་བའི་ཕྱིར་ལམ་མིན་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་མངོན་གྱུར་ཡིན་ན་
Chinese
再者，舍弃生起，现证止灭，修习道，此乃道的体性之简要概括。又，道有五种：资粮道、加行道、见道、修道、究竟道。追随此说，认为五道皆为道谛。有些人说，资粮道和加行道只是道谛的眷属，是考虑到这一点而说的。在《集论释》中说： “此种详细区分，也应以道之谛及其眷属的情况来理解。”其他一些人说，由于不具备道的四法和清净、明晰、对治之法，而且是无学道和资粮、加行道的果和因，因此不是道的体性，所以只有见道和修道才是道的体性。这种说法也是令人高兴的。在《宝性论释》中说：“这以先前所说的道理，无生和无灭，是善加区分的能仁完全清净的二谛的体性，具有离贪之法身。”又，如果佛陀的有为证悟不是道，那么四谛应安立在哪里？如果存在任何非四谛的圣者现证，那么这种智慧如同虚空般，除了您之外，谁能获得？如果佛地没有对治所断之理，没有趋入涅槃的决断，也没有修行，那么道谛怎么会有呢？在佛地，虽然没有实际舍弃所断，也没有比这更高的境界可去，但却具有摧毁所断的无碍力量，并且具有将所化众生引向解脱的圆满智慧和心，修行没有颠倒。对于乘和道，大士们都说了“以此趋入”和“在此趋入”两种，并且在此也说了三十九种是道谛，所以这些考察是徒劳的。此外，资粮道和加行道是使各自宗派趋入菩提的现证，是证悟无我的瑜伽，因此是道的体性。如果说，因为它们不能根除所断的种子，并且只是衡量无我的总义，所以不是道，那么，如果是现证的话……
English
Furthermore, abandoning arising, realizing cessation, and cultivating the path, this is a brief summary of the nature of the path. Moreover, there are five types of paths: the path of accumulation, the path of preparation, the path of seeing, the path of meditation, and the path of consummation. Following this statement, it is held that all five paths are the truth of the path. Some say that the paths of accumulation and preparation are merely the retinue of the truth of the path, and this is said with that in mind. In the commentary on the Compendium it says: "This detailed distinction should also be understood in terms of the truth of the path and its retinue." Others say that because the four qualities of the path and the qualities of purity, clarity, and antidote are not complete, and because they are the result and cause of the path of no more learning and the paths of accumulation and preparation, they are not the nature of the path, so only the paths of seeing and meditation are the nature of the path. This statement is also pleasing to the gods. In the commentary on the Uttaratantra it says: "This, by the reasoning previously explained, is the nature of the two truths of the perfectly purified Sugata, which are unborn and unceasing, possessing the Dharmakaya free from attachment." Furthermore, if the Buddha's conditioned realizations are not the path, then where should the four truths be placed? If there is any realization of the noble ones that is not any of the four truths, then who other than you could find this wisdom that is like the sky? If there is no reasoning to apply the antidote to what is to be abandoned in Buddhahood, no determination to go to Nirvana, and no practice, then how can there be the truth of the path? In Buddhahood, although there is no actual abandonment of what is to be abandoned, and there is no higher state to go to, there is the unobstructed power to destroy what is to be abandoned, and there is the perfect wisdom and mind to lead sentient beings to liberation, and the practice is not inverted. For both the vehicle and the path, the great ones have said both "going by this" and "going here," and here also thirty-nine aspects are said to be the truth of the path, so these investigations are futile. Furthermore, the paths of accumulation and preparation are the realizations that cause each of their own vehicles to proceed to enlightenment, and are the yoga of realizing selflessness, so they are the nature of the path. If it is said that because they cannot uproot the seeds of what is to be abandoned and only measure the general meaning of selflessness, they are not the path, then, if they are manifest...
Tibetan
སྤང་བྱ་མ་ཡིན་དགོས་ཏེ། གཉེན་པོ་ཡིན་ན་ས་བོན་འབའ་ཞིག་འཇོམས་དགོས་པས་སོ། །ལྐོག་གྱུར་ཡིན་ན་མ་རྟོགས་པས་ཁྱབ་དགོས་ཏེ། དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་དུ་རྟོགས་པ་ལ་དེ་མ་རྟོགས་པས་ཁྱབ་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱང་ཕན་བཞིན་ཡུལ་རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ལ་མངོན་སུམ་གཅིག་པུ་ལས་མེད་པར་ཁས་ལོངས་ཤིག །གཞན་ཡང་སོ་སྐྱེ་ལ་ལམ་ཞུགས་དང༌། ཐབས་ཤེས་ཟུང་འབྲེལ་གྱིས་ཉམས་ལེན་དང༌། རྫོགས་བྱང་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་ཀྱང་མེད་པར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །སྡུག་བསྔལ་དང་ལམ་གཉིས་འགལ་བར་ཡང་མ་ངེས་ཏེ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་བྱང་གི་ཕྱོགས་གཉིས་བཞིན་ནོ། །ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ནི་མིན་ཏེ། དེ་ནི་ཉོན་མོངས་པའམ་ཡང་ན་དེས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ལས་ཡིན་དགོས་པ་ལས་དེ་གཉིས་གང་ཡང་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ནི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཐབས་དམ་པ་ཡིན་གྱི་ཡང་སྲིད་ཀྱི་རྒྱུར་མི་རུང་ཞིང་དེ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་བསྡུ་བ་ལས། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་གང་དག་ཡང་འབྱུང་བའི་སྲིད་པ་སུན་འབྱིན་ཞིང་དེ་ལ་མི་ཕྱོགས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་ཅིའི་ཕྱིར་ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པས་བསྡུས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་དག་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་འབྱུང་བའི་སྲིད་པ་ལ་མི་ཕྱོགས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང༌། ཡང་འབྱུང་བ་པའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་ཉེས་པར་སྤྱད་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཀྱང་ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པས་བསྡུས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་དང་འགལ་ཞེ་ན། ཉེས་པ་མེད་དེ། ལུང་དེ་ལས་ནི་ཡང་སྲིད་འཕེན་པའི་ལས་ཀྱི་ཀུན་འབྱུང་དགེ་བ་དང་ཟག་བཅས་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཙམ་དུ་མཐུན་པས་དེས་བསྡུས་པར་གསུངས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བདེན་པ་རེ་རེ་ལ་རྣམ་པ་བཞི་བཞི་སྟེ། བཅུ་དྲུག་གོ །དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། བདེན་པ་དང་པོ་ལ་མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། སྟོང་པ་དང༌། བདག་མེད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་རྒྱུ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང་། རྐྱེན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ། འགོག་པ་དང༌། ཞི་བ་དང༌། གྱ་ནོམ་པ་དང༌། ངེས་འབྱུང་ངོ༌། །བཞི་པ་ལ། ལམ་དང༌། རིགས་པ་དང༌། སྒྲུབ་པ་དང༌། ངེས་འབྱིན་ནོ། །བཅུ་དྲུག་པོ་འདི་ཡི་སོ་སོའི་ངོས་འཛིན་ནི་གཞུང་ལས་འཆད་པས་མི་བརྗོད་དོ། །འོ་ན་བཅུ་དྲུག་ཏུ་འཇོག་པ་ཅི་ཞེ་ན། རྟག་པ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། བདག་གི་དང༌། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོར་རིམ་པ་བཞིན་དང་པོ་བ
Chinese
必须不是要断除的对象，因为如果是对治品，就必须仅仅摧毁种子。如果是隐蔽的，就必须被不了解所遍及，因为以总义的方式了解，就被不了解它所遍及。因此，请承认像远益一样，作为认识境的量，只有现量。此外，还应承认凡夫没有入道，没有以方便智慧双运的方式修行，也没有从圆满菩提中退转。苦和道二者也不一定相违，就像遍染和净化的两方面一样。不是集谛，因为它必须是烦恼或者是由它所引发的业，但它不是这两者中的任何一个，因为这是随顺证悟无我而涅槃的殊胜方便，不能成为再次投生的因，并且能断除它。那么，在《摄类学》中说： “哪些世间法能驳斥再次出生的可能性，并且不趋向于它，能生起超越世间的道，为什么它们被集谛所包含呢？”虽然它们本质上不趋向于再次出生的可能性，但是，它们与再次出生者的身语意恶行相随顺。因此，应当了知它们也被集谛所包含。如果这样说，是否相违呢？没有过失，因为经文中说，仅仅是与投生之业的集谛，善和有漏的因相同，所以被它所包含。第二是，每个谛有四种相，共有十六种。那又是什么呢？第一个谛是无常、痛苦、空和无我。第二个谛是因、集起、生起和缘。第三个谛是灭、寂静、殊胜和出离。第四个谛是道、理、修和出性。这十六种的各自的认识，经文中会讲解，所以不说了。那么，为什么要安立为十六种呢？为了作为常、乐、我、我所见等行相的对治品，次第为第一
English
It must not be what is to be abandoned, because if it is an antidote, it must only destroy the seed. If it is hidden, it must be pervaded by not understanding, because understanding in the manner of a general meaning is pervaded by not understanding it. Therefore, please acknowledge that, like distant benefit, as the valid cognition that cognizes objects, there is only direct perception. Furthermore, it should also be acknowledged that ordinary beings do not have entry into the path, do not practice through the union of skillful means and wisdom, and do not regress from complete enlightenment. Suffering and the path are also not necessarily contradictory, just like the two aspects of defilement and purification. It is not the truth of origin, because it must be either affliction or the karma caused by it, but it is neither of these two, because this is the supreme means of nirvana following the realization of selflessness, it cannot be the cause of rebirth, and it cuts it off. Then, in the Compendium it says: "Which worldly dharmas refute the possibility of rebirth and do not tend towards it, and generate the path that transcends the world, why are they included by the truth of origin?" Although they do not inherently tend towards the possibility of rebirth, they are, however, in accordance with the evil deeds of body, speech, and mind of the one who is reborn. Therefore, it should be known that they are also included by the truth of origin. If you say this, is it contradictory? There is no fault, because the sutra says that it is included by it only because it is the same as the origin of karma that throws rebirth, the cause of virtue and contaminated things. The second is that each truth has four aspects, sixteen in total. What are they? The first truth is impermanence, suffering, emptiness, and selflessness. The second is cause, origin, arising, and condition. The third is cessation, peace, excellence, and definite emergence. The fourth is path, reason, accomplishment, and definite deliverance. The individual identifications of these sixteen are explained in the texts, so I will not speak of them. Then, why are they established as sixteen? In order to be the antidotes to the aspects of permanence, pleasure, self, and the view of self, in order respectively as the first