Tibetan
ཐད་དེ། དེ་ལྟ་ན་ལན་འོག་མ་དང་ཁྱད་མེད་དུ་འགྱུར་བས་སོ། །གལ་ཏེ་འདུན་པ་དེ་གཞན་ཆེད་དུ་བྱང་ཆུབ་ལ་དམིགས་པར་གསུངས་པ་ཉིད་རྩོད་གཞི་ཡིན་པས་རྒྱུ་འདུན་པས་བྱང་ཆུབ་ལ་དམིགས་སོ་ཞེ་ན། རྒོལ་བའི་བསམ་པ་ནི་འདོད་པར་བཤད་པ་ལ་དེ་ཡིན་ན་སེམས་བྱུང་ཡིན་པས་སེམས་བསྐྱེད་དང་འགལ་སྙམ་པ་ཡིན་གྱི། ཡུལ་གཞན་དོན་དང་བྱང་ཆུབ་ལ་འདུན་ན་སེམས་བྱུང་དང་ཡུལ་གཞན་ལ་འདུན་ན་སེམས་བྱུང་མིན་པར་རྩོད་པ་མིན་ནོ། །བཏགས་ཆོས་གཉིས་པ་ནི་གྲོགས་སུ་གྱུར་པའི་སྨོན་ལམ་སྟེ། དེ་ནི་གཞན་ཆེད་དུ་རྫོགས་བྱང་ལ་དམིགས་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་རྩོད་ལན་འདི་གཉིས་ཀས་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྫས་ཐ་དད་པར་འདོད་པར་སྣང་ཞིང་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་འཕགས་ཡུལ་གྱི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་དུ་མས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བཀྲལ་ལོ། །ཚུལ་འདི་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དུ་མ་ཞིག་ཡོད་མོད་ཡི་གེ་མངས་པས་འཇིགས་ནས་མ་བྲིས་སོ། །ཚིག་གསལ་ལས། སེམས་བསྐྱེད་དེ་འདུན་པ་དང་སྙིང་རྗེ་གཉིས་དང་མཚུངས་ལྡན་ཡིན་བཞིན་དུ་འདུན་པ་ཉིད་དང་མཚུངས་ལྡན་དུ་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཞེས་པའི་ལན་དུ་འཆད་པ་ནི་དགོངས་པར་མི་སྣང༌། གཉིས་པ་ལ་བཞི། དྲི་བས་མཚམས་སྦྱར། མདོ་ཡིས་ལན་བསྟན། དྲིས་ལན་དེས་གྲུབ་པའི་དོན། མདོ་གཞན་མ་བཀོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནོ། །དང་པོ་ནི། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་དེ་ནི་གང་འདོད་ པར་བྱ་བའི་བདག་ཉིད་ཐོབ་བྱའི་དམིགས་ཡུལ་ཡིན་པར་གང་ལས་ཤེས་པ་ཡིན། གཞན་གྱི་དོན་ནི་དགོས་པ་གང་གི་དོན་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་ཡུལ་ཡིན་པར་གང་ལས་ཤེས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཡང་ནི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་མདོས་ཀྱང་སྒྲུབ་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་བྱའི་ཡུལ་ཡིན་པ་དེ་དང༌། གཞན་དོན་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་ཡུལ་ཡིན་པ་དེ་ནི་བསྡུས་པ་དང་རྒྱས་པ་གཉིས་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡུམ་གྱི་མདོ་ལས་བརྗོད་པས་སེམས་བསྐྱེད་དེ་གཞན་ཆེད་དུ་རྫོགས་བྱང་འདོད་པར་བཤད་པ་དེ་ཡུམ་གྱི་མདོ་བཞིན་དུ་སྟེ་དེ་དང་མཐུན་པར་བྱས་ཀྱི་རང་དགར་ནི་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། བྱང་ཆུབ་དང༌། གཞན་དོན་ལ་དམིགས་པ་མདོ་ནས་བསྟན་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་ཡུམ་གྱི་མདོའི་དོན་དང་མི་འགལ་བར་ཏེ་མཐུན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་ན། བསྟན་ཏེའོ། །གང་ན། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པ་དེའོ། །གང་གི་སྒོ་ནས་ན། མདོར་བསྡུས་པ་དང་རྒྱས་པར་བཤད་པའི་སྒོ་ནས་སོ། །གང་ལས་ན། རྒྱལ་བའི་
Chinese
总之，如果那样，就和后面的回答没有差别了。如果说，发心是为他人而指向菩提，这本身就是争论的焦点，因为作为原因的发心是指向菩提的。反驳者的想法是，如果说是“欲”，那么它就是心所，因此与发心相矛盾。争论的焦点不是在于，如果对境是利他和菩提，那就是心所，如果对境是其他，那就不是心所。第二种假立之法是成为助伴的愿望，也就是为了他人而指向圆满菩提。这样看来，这两个辩论和回答都认为心和心所是实体不同的，而且无著兄弟等印度的大车论师们也是这样解释的。关于这个道理，本来还有很多要说的，但因为害怕文字太多，所以没有写。在《词句明晰论》中说：发心和欲、悲心二者相应，既然如此，为什么只说和欲相应呢？对于这个问题的回答，似乎不合符（宗喀巴大师的）意旨。第二（部分）有四点：以提问作为连接；以经部回答；以问答证明的意义；不引用其他经部的理由。第一点是：从何得知，圆满正等觉是所欲求的自性，是所要获得的对境？从何得知，利他是为了成办发心的必要，是所要作的对境？还有，不仅仅是说明体性，经部也能成立。第二（点）分为两部分。第一点是，菩提是所要获得的对境，以及利他是所要作的对境，这两者是通过总说和广说两种方式，从《般若经》中阐述的，因此说发心是为了他人而希求圆满菩提，这是按照《般若经》的说法，是和它相符的，而不是随心所欲的。第二部分分为两点：菩提和利他作为对境，是从经部中如何阐述的。第一点是：发心的体性应该理解为和《般若经》的意义不相违背，也就是相符的。如何相符呢？已经阐述了。在哪里阐述的呢？在希求圆满正等觉那里。通过什么方式阐述的呢？通过总说和广说的方式。从哪里阐述的呢？从诸佛的
English
In short, if that's the case, it becomes no different from the subsequent answer. If it's said that the aspiration is directed towards Bodhi for the sake of others, that itself is the point of contention, because the aspiration as a cause is directed towards Bodhi. The opponent's thought is that if it's said to be "desire," then it's a mental factor, and therefore contradicts the generation of Bodhicitta. The point of contention is not whether aspiring for the benefit of others and Bodhi is a mental factor, and aspiring for other things is not a mental factor. The second imputed dharma is the aspiration that becomes a companion, which is directed towards perfect Bodhi for the sake of others. Thus, it seems that these two debates and answers both consider the mind and mental factors to be different entities, and many great chariot masters of India, such as the brothers Asanga and Vasubandhu, have also explained it that way. There are many things to be said about this principle, but I have not written them for fear of too many words. In the Clear Words it says: Since the generation of Bodhicitta is in accordance with both aspiration and compassion, why is it said to be in accordance with aspiration alone? The answer to this question does not seem to be in accordance with (Tsongkhapa's) intention. The second (part) has four points: connecting with a question; answering with a sutra; the meaning proven by the question and answer; the reason for not quoting other sutras. The first point is: From what is it known that perfect and complete enlightenment is the nature of what is to be desired, the object to be attained? From what is it known that benefiting others is the necessity for accomplishing the generation of Bodhicitta, the object to be worked for? Furthermore, it is not only explaining the nature, but the sutra also establishes it. The second (point) is divided into two parts. The first point is that Bodhi is the object to be attained, and benefiting others is the object to be worked for, both of which are explained in the Mother Sutra through the two ways of brief and extensive explanation, so saying that the generation of Bodhicitta is desiring perfect Bodhi for the sake of others is according to the Mother Sutra, in accordance with it, and not arbitrarily. The second part is divided into two points: how Bodhi and benefiting others as objects are explained in the sutra. The first point is: the nature of the generation of Bodhicitta should be understood as not contradicting the meaning of the Mother Sutra, that is, in accordance with it. How is it in accordance? It has been explained. Where has it been explained? In the desire for perfect and complete enlightenment. Through what means has it been explained? Through the means of brief and extensive explanation. From where has it been explained? From the Victorious Ones'
Tibetan
ཡུམ་རྒྱས་འབྲིང་བསྡུས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ཆར་ལས་སོ། །ཀྱང་ནི་ནང་ཕན་ཚུན་བསྡུ་བའོ། །ཁ་ཅིག་བརྒྱད་སྟོང་པ་ན་མདོ་འདི་དག་མེད་པས་བསྡུས་པ་ནི་ཁྲི་བརྒྱད་སྟོང་པ་ལ་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་ཡང་རྟོགས་དཀར་བཤད་པ་ལྟར་བརྒྱད་སྟོང་པ་ལ་བྱ་སྟེ། སློབ་དཔོན་འདིས་ཡུམ་གསུམ་ག་ལ་ཚིག་རྒྱས་བསྡུས་ཡོད་ཀྱང་དོན་ལ་ཁྱད་ མེད་པས་རྒྱན་འདི་ཡུམ་གསུམ་གའི་རྒྱན་དུ་བཞེད་པས་འདི་དང་མཁྱེན་གསུམ་གྱིས་སྲས་བཞིའི་རྟོགས་པ་བསྡུས་པའི་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་སྐབས་དང་། དགོས་འབྲེལ་དུ་ཡང་ཡུམ་གསུམ་ཆར་ཞེས་འབྱུང་བའི་དོན་དེའོ། །མདོ་ཚིག་གང་གིས་ན། ཤ་བུ་འདི་ལ་བྱང་ཆེན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འདོད་པས་ཤེར་ཕྱིན་ལ་བསྒྲུབ་པར་རམ་བརྩོན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་བྱའི་ཡུལ་དུ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཅན་ཏེ་བརྗོད་བྱ་ཅན་གྱི་ངག་གིས་བྱང་ཆུབ་འདོད་པ་མདོར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཡང་འདི་ལ་ནི་ཐེག་ཆེན་ནམ་ཤེར་ཕྱིན་བསྟན་པ་དང་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ནི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་གཉིས་དང༌། འཚང་རྒྱ་བ་ཡན་གྱིས་འབྲས་བུ་དང༌། ཡུམ་གྱིས་རྒྱུ་དང༌། བརྩོན་པར་བྱ་བས་སྦྱོར་བ་ཕུན་ཚོགས་བསྟན་པར་གནོད་འཇོམས་ལས་སོ། །དེ་ལྟར་བཀའ་སྩལ་པ་དང༌། ཇི་ལྟར་བརྩོན་པར་བྱ་བ་ཞུས་པའི་ལན་དུ་ཤ་བུ་འདི་ལ་བྱང་ཆེན་གྱིས་གནས་པ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་ཤེར་ཕྱིན་ལ་གནས་ཏེ། སྦྱིན་པ་དང་གཏོང་བ་དང་ཡོངས་སུ་ལེན་པ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྦྱིན་པ་དང༌། ལྟུང་བ་དང་མི་ལྟུང་བའི་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། འཁྲུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བཟོད་པ་དང༌། ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས་ཉམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་དང༌། རོ་མྱང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་དང༌། ཤེས་རབ་དང་ཤེས་རབ་འཆལ་པ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཤེར་ཕྱིན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱའོ། ཞེས་སྦྱིན་པ་ དང་སོགས་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་བར་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་རྫས་དང་དེ་སྦྱིན་པ་པོ་དང་དེ་ལེན་པ་པོ་དང་སོགས་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན་པ་པོ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཚུལ་འཆལ་གསུམ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་གང་ཟག་ཕར་ཕྱིན་སྐབས་ཀྱི་སྤང་བྱ་གསུམ་གསུམ་ཡོད་པ་རྣམས་འཁོར་གསུམ་དུ་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་ནས་ཕར་ཕྱིན་དེ་དག་བསྒྲུབ་པ་སྟེ་རྫོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱང་ཆུབ་འདོད་བྱའི་ཡུལ་དུ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་བརྗོད་བྱའི་དོན་ཅན་གྱི་ངག་གིས་བྱང་ཆུབ་འདོད་པ་དེ་རྒྱས་པར་བཤད་དེ། དེ་ལྟར་མདོ་དང་པོས་བྱང་
Chinese
总而言之，出自于广、中、略三种般若经。其中，是互相包含的意思。有些人说，因为八千颂中没有这些经文，所以略本应该指一万八千颂，但按照《现观庄严论释·白莲花》的说法，应该指八千颂。因为这位论师认为，三种般若经虽然在词句上有繁简之分，但在意义上没有差别，所以这部论典被认为是三种般若经的庄严。因此，这部论典和三智是了解四种菩萨果位的途径，也是必要联系。经文中说“三种般若经”也是这个意思。那么，用哪句经文呢？“舍利子，如果有人想要在一切法中，以一切方式，现证圆满正等觉，就应该修持或精进于般若波罗蜜多。”这是指以想要获得菩提的对境来理解，即以具有所诠释义的语言简要地宣说了想要获得菩提。其中，此处的“此”是指大乘或般若波罗蜜多，“一切方式”是指二谛的两种方式，“证得”以上是指果，“般若经”是指因，“精进”是指圆满的加行，这是从《摧魔品》中得出的结论。如此宣说之后，对于“如何精进”的提问，回答说：“舍利子，如果有人想要以不住的方式安住于般若波罗蜜多，因为不执著于布施、施舍和接受，所以以无施舍的方式行布施；因为没有堕落和不堕落的行为，所以持戒；因为没有争吵，所以安忍；因为身心的精进没有懈怠，所以精进；因为没有品尝滋味，所以禅定；因为不执著于智慧和智慧的散乱，所以应该圆满般若波罗蜜多。”也就是说，从布施等一直到智慧，对于一切布施的对象、布施者和接受者等，以及持戒者、戒律和破戒三者，同样，对于其他的，也要认识到每个补特伽罗在修持波罗蜜多时，都有三种应该断除的，认识到三轮体空，然后修持这些波罗蜜多，即应该圆满。这是指以想要获得菩提的对境来理解，即以具有所诠释义的语言详细地宣说了想要获得菩提。如此，第一段经文简要地
English
In short, it comes from the three types of Prajnaparamita Sutras: the extensive, the medium, and the concise. Among them, "also" means mutual inclusion. Some say that because these sutras are not found in the Eight Thousand Verse Sutra, the concise version should refer to the Eighteen Thousand Verse Sutra. However, according to the commentary on the Ornament of Clear Realization, the White Lotus, it should refer to the Eight Thousand Verse Sutra. This is because this teacher believes that although the three Prajnaparamita Sutras have differences in the complexity of their words, they have no difference in meaning. Therefore, this treatise is considered an ornament of all three Prajnaparamita Sutras. Thus, this treatise and the Three Wisdoms are the means of understanding the realizations of the Four Sons, and also the necessary connection. The meaning of the phrase "all three Prajnaparamita Sutras" in the sutra is also this. So, which sutra passage is it? "Shariputra, if someone wants to realize complete perfect enlightenment in all dharmas, in all ways, they should practice or strive in the Prajnaparamita." This refers to understanding it as the object of wanting to attain Bodhi, that is, briefly proclaiming the desire to attain Bodhi with language that has meaning to be explained. Among them, "this" here refers to the Mahayana or Prajnaparamita, "all ways" refers to the two ways of the two truths, "realizing" above refers to the result, "Prajnaparamita Sutra" refers to the cause, and "striving" refers to the perfect application. This is the conclusion drawn from the Chapter on Subduing Demons. After saying this, in response to the question of "how to strive," it is said: "Shariputra, if someone wants to abide in the Prajnaparamita in a non-abiding manner, because they do not cling to giving, giving away, and receiving, they practice giving in a non-giving manner; because there is no action of falling or not falling, they maintain discipline; because there is no quarrel, they practice patience; because the diligence of body and mind is not lazy, they practice diligence; because there is no tasting of flavors, they practice meditation; because they do not cling to wisdom and the distraction of wisdom, they should perfect the Prajnaparamita." That is to say, from giving and so on up to wisdom, for all objects of giving, the giver and the receiver, etc., as well as the one who maintains discipline, the discipline, and the three of breaking the discipline, similarly, for others, one must also recognize that each individual has three things to be abandoned when practicing the Paramitas, recognize the emptiness of the three wheels, and then practice these Paramitas, that is, one should perfect them. This refers to understanding it as the object of wanting to attain Bodhi, that is, explaining in detail the desire to attain Bodhi with language that has meaning to be explained. Thus, the first sutra passage briefly