Tibetan
་ཉིད་ནི་ལས་ཀྱི་ཆོས་ཏེ་མཆོག་གི་སེམས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ནི་དོན་དུ་གཉེར་བའི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། ཞེས་དོན་དུ་གཉེར་བྱེད་ཀྱི་སེམས་རྟོག་བཅས་མེད་ཀྱང་དོན་དུ་གཉེར་བྱའི་སེམས་རྟོག་མེད་ཡོད་པར་བཤད་དོ། །ཡང་ན་འདུན་པ་སློབ་ལམ་དུ་རྟོག་པ་ཡིན་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་རྟོག་མེད་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། ཡང་ན་ཇི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་འདོད་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་སྔར་ཡིན་ལ་ཕྱི་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པས་དེ་ལྟར་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་ཅེས་པས་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་དོ་ཞེས་སོ། །བཞི་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ལ་བཀོད་ནས་རང་ཉིད་སངས་རྒྱ་བར་ འདོད་པ་ཕྱུགས་རྫི་ལྟ་བུ་དང༌། བདག་གཞན་ཐམས་ཅད་དུས་མཉམ་དུ་སངས་རྒྱ་བར་འདོད་པ་མཉན་པ་ལྟ་བུ་དང༌། རང་ཉིད་སངས་རྒྱས་ནས་གཞན་གྲོལ་བར་འདོད་པ་རྒྱལ་པོ་ལྟ་བུའི་སེམས་བསྐྱེད་དང་གསུམ་ཡོད་ཅེས་འཆད་དོ། །དོན་འདི་ལ་བཅོམ་ལྡན་པ་ནི། སྔ་མ་གཉིས་ལྟར་ན་དེ་དག་གིས་མི་སྲིད་པ་དམ་བཅས་པ་དང་བློ་ལོག་ཤེས་སུ་འགྱུར་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རང་གི་སྔར་དང་དུས་མཉམ་དུ་སངས་རྒྱ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ན་རང་ཉིད་སངས་རྒྱ་བ་ལ་དགོས་པ་མེད་དེ། སྐྲ་བྲེགས་ནས་ཚེས་གྲངས་རྟོག་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་རྒྱལ་པོ་ལྟ་བུའི་སེམས་བསྐྱེད་འདི་ཉིད་གཞུང་ལས་བཤད་པས་འདི་ཁོ་ནའོ་ཞེས་གསུང་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐུགས་སྦྱོང་བ་ལ་མི་སྲིད་པ་དུ་མ་ཡོད་པ་དང༌། སྨོན་ལམ་འདེབས་པ་ཡང་མི་འགྲུབ་པའི་སྨོན་ལམ་དུ་མ་སྣང་བའི་ཕྱིར་དགག་པ་དེ་དག་མི་རིགས་སོ། །དེས་ན་རྒྱལ་པོ་ལྟ་བུ་འདི་གཞུང་ལུགས་རྣམས་སུ་མང་བར་གསུངས་ཀྱང་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཐུགས་སྦྱོང་ཚུལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པས་སྲིད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གསེར་འགྱུར་རྩི་ཡི་རྣམ་པ་མཆོག་ལྟ་བུ། །མི་གཙང་ལུས་འདི་བླངས་ནས་རྒྱལ་བའི་སྐུ། །རིན་ཆེན་རིན་ཐང་མེད་པར་བསྒྱུར་བས་ན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་རབ་བརྟན་བཟུང༌། །བྱང་ཆུབ་སེམས་སྐྱེས་གྱུར་ནས་སྐད་ཅིག་གིས། །འཁོར་བའི་བརྩོན་རར་བསྡམས་པའི་ཉམ་ཐག་རྣམས། །བདེ་གཤེགས་རྣམས་ཀྱི་སྲས་ཞེས་བརྗོད་བྱ་ཞིང༌། །འཇིག་རྟེན་ ལྷ་མིར་བཅས་པའི་ཕྱག་བྱར་འགྱུར། ཞེས་དང༌། སེམས་འགྲེལ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་མ་བསྐྱེད་པར། །སངས་རྒྱས་ནམ་ཡང་མི་འཐོབ་ཅིང༌། །འཁོར་བར་གཞན
Chinese
自身是业之法，乃殊胜之心。因此，对于薄伽梵来说，实际上没有寻求的心之分别念。意思是说，虽然没有寻求者的有分别念的心，但有寻求对象的无分别念的心。或者说，希求在学道位是有分别念，但在佛地是无分别念。如彼经云：又如想要脱离痛苦的大悲心，是分别念的自性，那是以前，之后如来没有分别念，因此想要如是圆满正等菩提，这样说是没有过失的。第四是，将一切有情安置于佛位后，自己想要成佛，如牧童一般；自己与他人一切同时想要成佛，如牧羊人一般；自己成佛后，想要解脱他人，如国王一般，有此三种发心之说。对此，薄伽梵说：如果像前两者那样，他们就成了立下不可能之誓，并且会变成违背誓言，因为一切有情在自己之前和同时成佛是不可能的。如果一切有情成佛，自己成佛就没有必要了，就像剃了头发后计算日期一样。因此，虽然说国王一般的发心在经论中有所阐述，但这才是唯一的，但菩萨修心有诸多不可能，并且发愿也有诸多不能成就的愿望，因此那些反驳是不合理的。因此，虽然国王一般在各论典中多有阐述，但菩萨的修心方式不可思议，所以是可能的。第三是，《入行论》中说：如金变药之殊胜相，取此不净身已转成佛身，以无价珍宝故，当稳固执持菩提心。生起菩提心后，刹那间，被束缚于轮回牢狱中的可怜者们，被称为善逝之子，并成为世间天人等礼敬之处。以及《心释》中说：未生起菩提心，则永不能成佛，于轮回中他
English
Self is the Dharma of action, the supreme mind. Therefore, for the Bhagavan, there is actually no conceptual thought of a seeking mind. It means that although there is no conceptual mind of a seeker, there is a non-conceptual mind of a sought object. Alternatively, aspiration is conceptual in the path of learning, but non-conceptual in the Buddha-field. As it says in that very text: Or, like the great compassion that desires to be free from suffering, which is the nature of conceptual thought, that was before, but later the Tathagata has no conceptual thought, so desiring perfect and complete enlightenment in that way is without fault. The fourth is: wanting to place all sentient beings in Buddhahood and then attain Buddhahood oneself is like a shepherd; wanting to attain Buddhahood simultaneously with oneself and all others is like a sheep; wanting to liberate others after attaining Buddhahood oneself is like a king. It is taught that there are these three types of bodhicitta. Regarding this, the Bhagavan said: If it were like the first two, they would become vows of impossibility and would become violations of vows, because it is impossible for all sentient beings to attain Buddhahood before and simultaneously with oneself. If all sentient beings attain Buddhahood, there is no need for oneself to attain Buddhahood, just like calculating the date after shaving one's head. Therefore, although the bodhicitta like the king is explained in the scriptures, this is the only one. However, there are many impossibilities in the training of the mind of a Bodhisattva, and there are also many prayers that cannot be fulfilled, so those refutations are unreasonable. Therefore, although the king-like one is often explained in various treatises, the way of training the mind of a Bodhisattva is inconceivable, so it is possible. The third is, in the Bodhicaryāvatāra: Like the supreme form of gold-transforming elixir, having taken this impure body, it transforms into the body of the Victorious One, because of the priceless jewel, one should firmly hold onto the so-called Bodhicitta. Once Bodhicitta is born, in an instant, the wretched ones bound in the prison of samsara are called the sons of the Sugatas, and become objects of reverence for gods and humans in the world. And in the Commentary on the Mind: Without generating Bodhicitta, one will never attain Buddhahood, and in samsara, others
Tibetan
་དོན་སྒྲུབ་པ་ཡི། །ཐབས་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ཞེས་བཤད་པའི་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་དང༌། མདོར་ན་དཔལ་བྱིན་གྱིས་ཞུས་པར། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་བསོད་ནམས་གང༌། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་གཟུགས་མཆིས་ན། །ནམ་མཁའི་ཁམས་ནི་ཀུན་གང་སྟེ། །དེ་ནི་དེ་བས་ལྷག་པར་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་སོ། །དེ་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་རབ་དབྱེ་ངོ་བོ་ངོས་འཛིན་ཕན་ཡོན་ས་མཚམས་དང་བཅས་པ་ཙམ་ཞིག་སྐབས་སུ་བབ་པས་བདག་གིས་ཀྱང་བཤད་ལ། བླ་མ་རྣམས་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་ཆོ་ག་དེ་དག་གི་རྩ་ལྟུང་དབུ་སེམས་སོ་སོ་ཡིན་པ་དང་མིན་པའི་ལུགས་དུ་མ་བཀོད་ནས་འཆད་མོད། དེ་དག་ནི་ཧ་ཅང་ཡང་སྤྲོས་པ་ལ་དགའ་བས་འབྱམ་ཀླས་པའི་བཤད་པར་སྣང་བས་བདག་གིས་ངལ་བ་མ་བྱས་ཏེ་བསྟན་བཅོས་གཅིག་ཏུ་བསྟན་བཅོས་འདུག་ཚད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྲེལ་བཙལ་ནས་འཆད་ན་ཤོ་ལོག་གཅིག་ཀྱང་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་ཡང་བཤད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། མཚན་ཉིད་དང་རབ་དབྱེའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། མཚན་ཉིད་དངོས་དང༌། དེ་མདོ་དང་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས་སྦྱར་བ་ནི། སེམས་བསྐྱེད་པ་རང་གི་ངོ་བོ་གང་ལ་དམིགས་པའི་ཡུལ་དང་བཅས་ཏེ་གསུངས་པ་ནིའོ། །བསྟན་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་ གྱི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་རང་ལས་གཞན་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་དུ་ཐོབ་བྱ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པའོ། །འོན་ཏེ་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞེ་ན། འདི་འདོད་པ་དང་དེ་འདོད་པས་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཡུམ་ལ་བརྩོན་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་འདོད་པ་དེའོ། །དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་མི་ཤེས་པས་གང་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཉི་ཁྲི་ལས་དོན་དུ་གཉེར་བར་གསུངས་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་དུས་དང་པོར་སེམས་བསྐྱེད་པའི་དུས་ན་རྟེན་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཚུལ་རང་ཉིད་ངེས་པར་སངས་རྒྱ་བ་དང༌། གཞན་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་དེ་ལྟར་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱེད་དོ། །བཤད་པ་ནི། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཞེས་པ་ནི་འདས་མ་ཐག་པའི་རྩ་བ་བཤད་བྱར་འགོད་བཞེད་ནས་ཡིན་ལ་ཏེ་ནི་འཆད་བྱེད་འདྲེན་པ་སྟེ། འདི་ནི་དམིགས་བསལ་མེད་པའི་འོག་གི་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་གཉིས། མཚན་ཉིད་དངོས་དང༌། རྩོད་པ་སྤང་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་གྱི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་ངོ་བོ་ནི། གཞན་རང་ལས་ཕ་རོལ་གྱི་དོན་འཁོར་བ་རྒྱུ་འབྲས་ལས་བསྒྲལ་བ་དང་མྱང་འདས་རྒྱུ་འབྲས་ལ་འགོད་པའི་ཆེད་དུ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད
Chinese
成办意义的，没有其他方法。这是所说的情况和究竟的果实。总之，在《吉祥所问经》中说：菩提心的福德，如果它有形色，那么虚空界都充满，它比那还要多。这些都是所说的。这样，发心的类别、体性、认识、利益、界限等，只是适逢其时，我也说了。但是，上师们列举并讲解发心的仪轨，那些根本堕罪、头部、心部各自是或不是的多种方式。那些是太喜欢广说，显得是无边无际的说法，所以我没有费力，而是在一部论典中寻找所有论典的关联来讲解，那么即使是一句颂词，直到生命终结也无法说完。第二，分为二：体性和类别。第一，分为二：真实的体性和与经部结合。第一，分为三，其中结合的是：发心是与自己的体性所缘的对境一起宣说的。教导是：大乘的发心是为了成办自身之外的一切有情众生的利益，想要获得圆满正等觉。然而，这个想要是什么呢？这是指以这个想要和那个想要，菩萨应该精勤于佛母。这是所说的想要。如果不知道它的体性是什么呢？这是指在《二万颂》中所说的要努力的这个。也就是，最初发心的时候，作为所依的菩萨，自己一定要成佛，并且要成办其他众生的利益，像这样努力。解释是：所说的“说”是指想要把刚刚过去的根本作为要说的内容来安排，而“德”是引导解释的，这在没有特殊规定的所有下面的情况中都要知道。这分为二：真实的体性和遣除诤论。第一，分为三，其中，以空性、大悲为核心的发心的体性是：为了将他人从轮回的因果中解脱出来，并将他人安置于涅槃的因果中，想要获得圆满正等觉。
English
There is no other way to accomplish the meaning. This is the situation and the ultimate fruit that is spoken of. In short, in the "Glorious Question Sutra," it says: The merit of the mind of enlightenment, if it had form, then the entire realm of space would be filled, it would be even more than that. These are all that is said. Thus, the categories, nature, recognition, benefits, and boundaries of the generation of the mind of enlightenment, only because it is timely, I have also spoken. However, the lamas enumerate and explain the rituals of the generation of the mind of enlightenment, those root downfalls, head, and heart, whether they are separate or not, in various ways. Those are too fond of elaboration, appearing to be boundless explanations, so I have not bothered, but rather sought the connection of all the treatises in one treatise to explain, then even one verse, until the end of life, cannot be finished. Second, it is divided into two: nature and categories. First, it is divided into two: the actual nature and its combination with the sutras. First, it is divided into three, among which the combination is: the generation of the mind of enlightenment is spoken of together with the object that its own nature focuses on. The teaching is: the generation of the mind of enlightenment of the Mahayana is to desire to attain perfect and complete enlightenment for the sake of all sentient beings other than oneself. However, what is this desire? This refers to the desire mentioned in the statement that with this desire and that desire, the Bodhisattva should strive for the Mother. If one does not know its nature, what is it? This refers to what is said in the Twenty Thousand Verse Sutra to strive for. That is, at the time of the initial generation of the mind of enlightenment, the Bodhisattva, as the basis, must definitely attain Buddhahood himself, and must accomplish the benefit of other beings, and strive in this way. The explanation is: the word "said" is said because it is intended to arrange the immediately past root as the content to be said, and "te" is the guide to the explanation, which should be known in all the following situations without special provisions. This is divided into two: the actual nature and the refutation of disputes. First, it is divided into three, among which, the nature of the generation of the mind of enlightenment with emptiness and great compassion as its core is: in order to liberate others from the cause and effect of samsara and to place others in the cause and effect of nirvana, one desires to attain perfect and complete enlightenment.