Chinese
在印度智者们的语言中，这部论著的名字是阿毗至婆日底之间。如果翻译成藏语，就是从“知”到“释”之间。其中，阿毗萨玛雅是现观，阿兰卡拉是庄严，纳玛是名为，般若波罗蜜多是般若波罗蜜，乌波提舍是窍诀，夏斯特拉是论著，婆日底是解释。第二，般若波罗蜜是此论的根本经。窍诀是使经的意义容易理解。论著、现观和庄严三者将被讲解。名为是宣告名称。解释是从词和义两者中以后者为主进行解释。第三，对法生起信心，对语言留下印记，相续中生起加持，这是说前面的那些，后面的那些则阻止它。然而，最初不是上师口传就不能翻译，而且在藏文论著的开头，也没有随意使用印度语的地方。这似乎是为了表明佛法的来源。第二部分有二：一是作为衡量论典篇幅的标准，有卷数；二是作为翻译圆满的标准，有礼敬。第一，卷是指将论著的许多部分汇集在一起的名称。例如，就像将许多草或树木的部分汇集在一起，用捆或卷来称呼一样。第一卷是五卷的开始，将被讲解。每卷的颂数不尽相同，但这里是每卷三百颂。因为印度原本有五百颂，分为五卷。这也是大译师们为了避免对论典篇幅的夸大或贬低而做的，印度原本没有。第二，念诵“礼敬”之语。向谁礼敬呢？向那些因为无明的睡眠中断而觉醒，就像从睡眠中醒来一样；又因为正确的智慧摧毁了无知的闭合，并且对所知境的智慧增长，就像莲花盛开一样；向所有这样的佛和菩萨礼敬。就像《皈依七十颂》中所说：对所知境智慧增长，摧毁愚痴的闭合，佛陀如莲花般盛开。以及，无明之眠已断绝，真实智慧定生
English
In the language of the Indian wise ones, the name of this treatise is between Abhi and Bhrati. If translated into Tibetan, it is between "Knowing" and "Explanation." Among them, Abhisamaya is Realization, Alamkara is Ornament, Nama is Named, Prajnaparamita is Perfection of Wisdom, Upadesha is Instruction, Shastra is Treatise, and Bhrati is Explanation. Second, the Perfection of Wisdom is the root sutra of this treatise. Instruction is to make the meaning of the sutra easy to understand. The treatise, Realization, and Ornament will be explained. Named is announcing the name. Explanation is to explain mainly the latter of the two, words and meaning. Third, faith arises in the Dharma, imprints are left on the language, and blessings arise in the continuum. This is saying the former, and the latter prevents it. However, initially, it cannot be translated unless it is orally transmitted by the guru, and at the beginning of Tibetan treatises, there is no place to use Indian language at will. This seems to be to indicate the source of the Dharma. The second part has two: one is the number of volumes as a standard for measuring the length of the treatise, and the other is the prostration as a standard for the completion of the translation. First, a volume is the name for collecting many parts of the treatise together. For example, just as many parts of grass or trees are collected together, and are called bundles or volumes. The first volume is the beginning of the five volumes and will be explained. The number of verses in each volume is different, but here it is three hundred verses per volume. Because the Indian original has five hundred verses, divided into five volumes. This was also done by the great translators to avoid exaggeration or belittling of the length of the treatise, which was not in the Indian original. Second, recite the words "Prostration." To whom do we prostrate? To those who have awakened because the sleep of ignorance has been interrupted, just like waking up from sleep; and because correct wisdom has destroyed the closure of ignorance, and the wisdom of the knowable has increased, just like a lotus flower blooming; to all such Buddhas and Bodhisattvas. Just as it is said in the "Seventy Verses on Refuge": Wisdom increases for the knowable, because the closure of ignorance is destroyed, the Buddha blooms like a lotus. And, the sleep of ignorance is cut off, true wisdom is definitely born.
Tibetan
ང་བའི། །གང་ཞིག་རྣམ་སད་དེ་སངས་རྒྱས། །སྐྱེས་བུ་གཉིད་སངས་ཇི་བཞིན་ནོ། ཞེས་སོ། །དེས་ན་བུད་དྷའི་སྒྲ་གཉིད་སད་པ་དང་པད་འདབ་རྒྱས་པ་གཉིས་ཀ་ལ་འཇུག་པ་སྔོན་གྱི་ལོ་ཙྪ་བས་སྒྲ་སྦྱོར་བམ་གཉིས་སུ་བཤད་པ་ལྟར། སངས་རྒྱས་ལ་དེ་གཉིས་ཀའི་སྒྲ་དོན་བཤད་རྒྱུ་ཡོད་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་སངས་རྒྱས་ཞེས་བསྡོམས་ནས་བསྒྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་དག །མ་རིག་གཉིད་ལས་སངས་ཕྱིར་དང༌། །ཤེས་བྱ་ལ་ཡང་བློ་རྒྱས་ཕྱིར། །སངས་རྒྱས་པད་མ་ལྟར་སངས་རྒྱས། ། དེ་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་མཚན་གསོལ་ཏོ། ཞེས་འདྲེན་པ་ནི་ཚིག་མ་དག་ཅིང་རྐང་པ་གསུམ་པའི་དོན་ལ་ཡང་སྐྱོན་ཞུགས་སོ། །གང་གིས་ན། དང་པོར་ལོ་ཙྪ་བ་དང་ཕྱིས་བཤད་པ་དང་ཉན་པ་ལ་སོགས་པས་སོ། །དགོས་པ་དང༌། ཚུལ་དང༌། དུས་ནི་གོ་བར་ཟད་དོ། །འདིར་སྔ་མ་རྣམས་འདུལ་བའི་ཀླད་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དང༌། མདོ་སྡེ་ལ་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་དང༌། མངོན་པ་ལ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ། སྨོས་ཤིག་ཅེས་ལོ་པཎ་གྱིས་བཀས་བཅད་པས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ངོས་འཛིན་གྱི་ཕྱག་ཡིན་ཞེས་སྤྲོས་ནས་འཆད་ཅིང༌། དེ་ལ་ཕྱི་རབས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་ངེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་མ་བཤད་ནས། ལོ་ཙྪ་བ་རང་དད་པའི་ལྷ་ལ་ཕྱག་བྱས་པར་འཆད་མོད། འོན་ཀྱང་སྔོན་བསྒྱུར་བའི་འདུལ་བ་དང༌། མངོན་པ་དང༌། མདོ་སྡེ་ཕལ་མོ་ཆེ་ལ་ངེས་པ་ཅན་དུ་སྨོས་འདུག་པས། ཕྱིས་མ་ངེས་ཀྱང་དང་པོའི་ཆོས་རྒྱལ་རྣམས་ཀྱི་དུས་སུ་བཀས་བཅད་པ་འདྲའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྤྱིའི་ཆིངས་དང༌། གཞུང་དངོས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཞུང་འཆད་པའི་ཐོག་མར་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་གཞུང་གི་མཚམས་སོ་སོར་བཅད་པ་དང༌། གཞུང་དེས་རང་གི་རྩ་བ་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་རྣམས་བསྟན་ན། དཀྱུ་ས་བསྟན་པའི་རྟ་བཞིན་དུ་འཆད་པ་དང་ཉན་པ་རྣམས་ཀྱི་བློ་མི་འཁྲུག་ཅིང༌། དོན་ཚན་རྣམས་སོ་སོར་ཕྱེད་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་འདིར་ཡང༌། རྩ་བས་དོན་དུ་ཞིག་གིས་མདོ་བཀྲལ་བ་དང༌། འགྲེལ་པས་རྩ་བ་ཇི་ལྟར་བཀྲལ་བའི་རིམ་པ་རྣམས་བཤད་ པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་རྣམ་བཤད་རིགས་པར། མདོ་དོན་སྨྲ་བ་དག་གིས་ནི། །དགོས་པ་བསྡུས་པའི་དོན་བཅས་དང༌། །ཚིག་དོན་བཅས་དང་མཚམས་སྦྱར་བཅས། །བརྒལ་ལན་བཅས་པར་བསྙད་པར་བྱ། ཞེས་བཤད་ཐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་ལྔས་མདོ་བཤད་དོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། འདི་ཡང་བྱམས་པ་ཉིད་ཀྱི་མན་ངག་བརྒྱུད་པའོ། །དེ་ལྟར་རྒྱལ་བ་བྱམས་པས་ཀྱང་མདོ་འཆད་པ་ན་བཤད་ཐབས་ལྔ་ཡིས་འཆད་པར་མཛད་དེ། དེ་ཡང་དགོས་དོན། བསྡུས་དོན། ཚིག་དོན་
Chinese
如是等。何者彻底醒悟即是佛，如人睡醒一般。如是说。因此，“佛”（梵文天城体：बुद्ध，梵文罗马拟音：Buddha，汉语字面意思：觉者）之声，既指醒悟，也指莲花开放，如昔日译师于《声释二品》中所说。因此，佛具有醒悟与莲花开放之双重含义，以此为理由，总合而译为“佛”。因此，何者，因从无明睡梦中醒来，又因智慧于所知境上开展，如莲花般醒悟成佛，故名佛。如是引述，然语句不顺，且第三句之义亦有缺失。何者所致？初由译师，后由讲说者与听闻者等所致。必要、方式与时间，显而易见。此处，前者于律藏之首为“一切智者”，于经藏为“佛菩萨”，于论藏则向“文殊童子”顶礼，祈请开示。此乃译师与班智达所定，故云此为识别三藏之礼敬。然晚期学者对此提出诸多不确定之理由，认为译师乃向其自身所信仰之神灵致敬。然而，观昔日所译之律藏、论藏及多数经藏，皆有此确定之说法，故虽然后世不确定，然最初诸法王时代，似有此规定。第二，分二：总纲与正文阐述。初者，于阐述正文之初，若能标明所阐述之正文之各部分界限，并揭示该正文如何阐述其自身之根本，则如指示目标之骏马，使讲说者与听闻者之心识不致迷乱，且能清晰区分各要点。因此，此处亦将阐述根本以何种方式阐释经文，以及注释如何阐释根本之次第。如《释论理》中云：“经义宣说者，应具必要与略义，以及词义与连贯，并具辩驳与答复。”如是说，以五支讲经之方式阐释经文。此乃弥勒（梵文天城体：मैत्रेय，梵文罗马拟音：Maitreya，汉语字面意思：慈氏）之口诀传承。如是，弥勒于讲经时，亦以五种讲经方式进行，即必要义、略义、词义。
English
Like so on. Whoever fully awakens is the Buddha, just like a person waking up from sleep. So it is said. Therefore, the sound of "Buddha" refers to both awakening and the blooming of a lotus, as the ancient translators stated in the 'Two Chapters on Sound Explanation.' Thus, the Buddha has the dual meaning of awakening and lotus blooming, and for this reason, it is translated as "Buddha" in summary. Therefore, whoever, because of awakening from the sleep of ignorance, and because of the expansion of wisdom on the objects of knowledge, awakens and becomes a Buddha like a lotus, is called Buddha. Such is the citation, but the wording is not smooth, and the meaning of the third line also has flaws. What caused it? Initially by the translators, and later by the speakers and listeners, etc. The necessity, method, and time are obvious. Here, the former ones, at the beginning of the Vinaya, are "Omniscient One," in the Sutras, "Buddha Bodhisattva," and in the Abhidharma, they prostrate to "Manjushri Kumara" and request instruction. This was determined by the translator and pandit, so it is said that this is the salutation for recognizing the three pitakas. However, later scholars have raised many uncertain reasons for this, believing that the translator paid homage to the deity he himself believed in. However, observing the Vinaya, Abhidharma, and most of the Sutras translated in the past, there is this definite statement, so although it is uncertain in later generations, it seems that this regulation existed during the time of the early Dharma Kings. Second, there are two parts: the general outline and the explanation of the actual text. The first is that at the beginning of explaining the text, if the boundaries of each part of the text to be explained are marked, and it is revealed how the text explains its own root, then, like a horse indicating the target, it will prevent the minds of the speaker and listener from being confused, and it will be possible to clearly distinguish each point. Therefore, here too, we will explain in what way the root explains the sutra, and the order in which the commentary explains the root. As it is said in the 'Commentary on Reasoning': "Those who speak of the meaning of the sutra should have necessity and summarized meaning, as well as word meaning and connection, and also have refutation and response." It is said that the sutra is explained with the five branches of the method of explanation. This is the oral transmission of Maitreya (梵文天城体：मैत्रेय，梵文罗马拟音：Maitreya，汉语字面意思：慈氏) himself. Thus, when Maitreya taught the sutra, he also used the five methods of explanation, namely, the meaning of necessity, the summarized meaning, and the meaning of words.