Tibetan
་ཆེད་དུ་དོན་གཉིས་བསྒྲུབ་པའི་བྱ་བ་སྟེ་རྒྱན་ལས། གནས་རྩོམ་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ཆེ་བདག་ཉིད། །རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པར་འདོད། །རྟག་ཏུ་ལེན་པ་ཆེ་དང་བཟོད་པ་ཆེ། །དོན་ཆེན་ཡང་དག་བསྒྲུབ་པའི་བྱ་བ་བྱེད། ཅེས་སོ། །དེ་ལ་གནས་རྩོམ་པ་འབྲས་བུ་ཆེ་བ་གསུམ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་དོན་གཉིས་སྒྲུབ་པ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་རྣམས་སོ། །དེ་གསུམ་གྱིས་ཀྱང་རིམ་པ་ལྟར་སེམས་ཅན་རྣམས་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པའི་བཟོད་པ་དང༌། སེམས་ཅན་མང་པོའི་དོན་སྒྲུབ་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། གོ་འཇུག་ཚོགས་ངེས་ཏེ་བཞིའོ། །དེ་ཡང་སྔ་མ་དག་རྒྱན་ལས། ཐོག་མར་གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་དེ་ནས་ནི། །ཚུལ་བཞིན་རབ་ཞུགས་སྦྱོར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་དང༌། །མ་ཞུམ་མི་འཁྲུགས་ཆོག་མི་ཤེས་བརྩོན་འགྲུས། ཞེས་བཤད་པའི་དང་པོ་གོ་སྒྲུབ། གཉིས་པ་འཇུག་སྒྲུབ། གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་ཚོགས་སྒྲུབ། ལྔ་པ་ངེས་འབྱུང་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཞེས་འཆད་དོ། །དེ་ལ་གོ་ཆའི་བྱ་བ་ནི། ཕར་ཕྱིན་ རེ་རེའི་ནང་དུ་དྲུག་དྲུག་ཚང་བར་བསྡུས་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པའོ། །སྔར་གྱི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་འདི་དང་འོག་མ་གསུམ་ག་ལ་སྦྱར་རོ། །སྤྱིར་གོ་ཆ་ལ་ཡུམ་གསུམ་གནོད་འཇོམས་ལས། གོ་ཆ་བགོས་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བསྟན་ཏེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ལ་བརྩོན་པའི་ཕྱིར་བསམ་པ་རྒྱ་ཆེ་བ་དང༌། སྒྲུབ་པ་གཅིག་གིས་སྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པས་སྒྲུབ་པ་རྒྱ་ཆེ་བའོ་ཞེས་སེམས་ཅན་མ་ལུས་པའི་དོན་དུ་བརྩོན་པའི་བསམ་པ་སྐྱེས་པ་བསམ་པའི་གོ་ཆ་དང༌། དེ་ལྟར་བསམས་པ་ལྟར་དུ་ཕར་ཕྱིན་རེ་རེར་དྲུག་དྲུག་སྡུད་པ་སྒྲུབ་པའི་གོ་ཆར་བཤད་པ་གཉིས་ལས་གཞུང་འདིར་ནི་ཕྱི་མའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་གོ་ཆ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚོན་གྱིས་མི་ཕིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབྱེ་ན་ཕྱིན་དྲུག་གི་གོ་ཆ་དྲུག་གོ །ཐོག་མའི་ས་མཚམས་ནི་སྡུད་འགྲེལ་རྟོགས་སླ་ལས། དེ་ལ་གོ་ཆའི་སྒྲུབ་པ་ནི་ཚོགས་ཀྱི་ས་ཡིན་པར་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་ལྟར་ཡིན་ལ་ཐ་མའི་ས་མཚམས་རྒྱུན་མཐའོ། །འོ་ན་འདི་དང་འཇུག་སྒྲུབ་ལ་ཁྱད་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། གཉིས་ཀ་ཡང་ཕྱིན་དྲུག་ལ་དངོས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཇུག་སྒྲུབ་ཏུ་མ་ཟད་སྒྲུབ་པ་ཕྱི་མ་གསུམ་ག་ཡང་གོ་སྒྲུབ་ཡིན་ཏེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སློབ་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཁྱད་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འཇུག་སྒྲུབ་ནི་སྒོམ་བྱུང་གཙོ་བོར་གྱུ
Chinese
专门为了成办二利的事业，如《庄严经论》所说：处所造作果大具自性，佛子们的修行应如是想。恒常受取广大及忍耐大，做成真实成办大利益的事业。这里所说的处所造作果大有三，依次是发心、成办二利、大菩提。这三者也依次是，亲近众生，忍受痛苦，成办众多众生的利益。第二是，资粮、趣入、积聚、决定，共有四种。这些在前面的《庄严经论》中说：首先是盔甲的精进，然后是如理趣入的加行精进，不怯懦不散乱不满足的精进。所说的第一个是资粮修行，第二个是趣入修行，第三个和第四个是积聚修行，第五个是决择出离修行。其中，盔甲的行持是，在每个波罗蜜多中，都完整地包含六个波罗蜜多，并加以修持。之前的共同体性，以及下面的三个，都要结合起来。一般来说，关于盔甲，《三母断除障碍》中说：盔甲的划分也显示为两种，为了所有众生的利益而精进的广大发心，以及以一个修行圆满所有修行的广大修行，即生起为了一切众生利益而精进的意乐是发心的盔甲，如是思惟后，在每个波罗蜜多中都包含六个波罗蜜多是修行的盔甲，这里所说的就是后者。为什么称为盔甲呢？因为不会被不顺品的武器所摧毁。如果划分，有六度的六种盔甲。最初的界限，如《摄释易解》所说：因此，盔甲的修行应被认为是资粮道，最后的界限是相续的终点。那么，这和趣入修行之间就没有差别了，因为两者都是直接趣入六度的缘故吗？不仅是趣入修行，后面的三个修行也都是资粮修行，因为所有菩萨的道都同样要学习六度的缘故。即便如此，也不会没有差别，趣入修行是以修所生为主。
English
Specifically for the purpose of accomplishing the two benefits, as stated in the Ornament of the Sutras: The place of creation, the great fruit, possesses self-nature; the practice of the Buddha's sons should be thought of in this way. Constantly taking the great and enduring the great, doing the work of truly accomplishing great benefit. Here, the three great fruits of the place of creation are, in order, the generation of bodhicitta, the accomplishment of the two benefits, and the great enlightenment. These three are also, in order, drawing near to sentient beings, enduring suffering, and accomplishing the benefit of many sentient beings. The second is: accumulation, entry, collection, and determination, there are four. These were said in the previous Ornament of the Sutras: First is the armor of diligence, then the diligence of properly entering into practice, the diligence of not being timid, not being distracted, and not being content. The first of these is the practice of accumulation, the second is the practice of entry, the third and fourth are the practice of collection, and the fifth is said to be the practice of determination to emerge. Among these, the action of armor is: in each of the perfections, to gather together the six perfections completely and practice them. The previous general characteristic, and the three below, should all be combined. In general, regarding armor, the Three Mothers Eliminating Obstacles states: The division of armor is also shown in two ways: the vast intention to strive for the benefit of all sentient beings, and the vast practice that perfects all practices with one practice, that is, generating the intention to strive for the benefit of all sentient beings is the armor of intention, and thinking in this way, including the six perfections in each of the perfections is the armor of practice, what is said here is the latter. Why is it called armor? Because it cannot be destroyed by the weapons of the opposing side. If divided, there are six armors of the six perfections. The initial boundary, as stated in the Condensed Commentary Easy to Understand: Therefore, the practice of armor should be considered as the stage of accumulation, and the final boundary is the end of the continuum. Then, there will be no difference between this and the practice of entry, because both directly enter into the six perfections? Not only the practice of entry, but the three subsequent practices are also the practice of accumulation, because all the paths of the bodhisattvas equally learn the six perfections. Even so, there will be no difference, the practice of entry is mainly based on meditation.
Tibetan
ར་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱིན་དྲུག་ལ་འཇུག་ལ། གོ་སྒྲུབ་ལ་ཐོས་ བསམ་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ཀྱང་སྤྱོད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་གོ་སྒྲུབ་བསམ་པས་གོ་གྱོན་པ་རྐྱང་པར་འདོད་པ་ནི་སྔར་གྱི་ལུང་དང་རྩ་བར་བཀག་སྟེ། ཕྱིན་དྲུག་སྒྲུབ་པ་ཡང་བཤད་པས་སོ། །དེས་ན་གོ་སྒྲུབ་འཇུག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཉེར་སྡོགས་ཡིན་པ་ནི་འཇུག་པ་མ་ཐོབ་པའི་སྔོན་དུ་ཡིན་ལ། ཐོབ་ནས་ནི་གཉིས་ཀ་ཡིན་ཞིང་ཚོགས་ལམ་དུ་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སློབ་པ་ཡིན་ཀྱང་འཇུག་སྒྲུབ་ཏུ་མ་བཞག་པ་ནི་དེར་སྒོམ་བྱུང་ཤས་མི་ཆེ་བས་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚོགས་སྒྲུབ་ངེས་སྒྲུབ་ཀྱི་ཉེར་སྡོགས་སུ་འགྱུར་ཚུལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་འཇུག་པའི་བྱ་བ་ནི། སྒོམ་བྱུང་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་སྒོ་ནས་ཐེག་ཆེན་ལ་འཇུག་པའི་བྱ་བའོ། །དབྱེ་ན་འཇུག་སྒྲུབ་དགུའོ། །ས་མཚམས་ཀྱི་ཡ་མཐའ་སྔར་དང་འདྲ་ལ་མ་མཐའ་ནི་རྟོགས་སླ་ལས། འཇུག་པའི་སྒྲུབ་པ་ནི་མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ས་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་དང༌། ཡུམ་གསུམ་གནོད་འཇོམས་ལས་ཀྱང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མོས་པ་སྤྱོད་པའི་ས་ནས་བཟུང་སྟེ་ས་བདུན་པའི་བར་དུ་རྩོལ་བ་དང་བཅས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་སྤྱོད་པའི་གནས་སྐབས་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྒྱད་པ་ཡན་ཆད་དོན་དམ་པའི་སྤྱོད་པ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། ཞེས་སོགས་གསུངས་ཤིང་ཞུགས་གནས་ཀྱི་ས་མཚམས་མི་གཅིག་པར་བཤད་དོ། །ཐུབ་དགོངས་སུ། འགྲོ་བར་རྩོམ་པ་མོས་སྤྱོད་ཞུགས་པ་ས་དང་པོ་བདུན་གནས་ནས་ འགྲོ་བ་ས་ཕྱི་མ་གསུམ་ལ་བྱེད་པ་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འཆད་པ་ནི་གནོད་འཇོམས་འདི་དང་མི་མཐུན་ནོ། །གསུམ་པ་ཚོགས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་དངོས་སུ་འབྱིན་པའོ། །དབྱེ་ན་ཚོགས་སྒྲུབ་བཅུ་བདུན་ནོ། །ས་མཚམས་ནི། སྤྱིར་ཚོགས་ཙམ་ཞིག་ལས་དང་པོ་པའི་ས་ནས་ཡོད་ཀྱང༌། འདིར་ནི་སྒོམ་བྱུང་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་དང་རང་འབྲས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་དངོས་ཀྱི་རྒྱུ་ཞིག་ལ་ཚོགས་སུ་འདོད་པས་ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོ་ན་ཚོགས་སྒྲུབ་དང་པོ་བཅོ་ལྔ། ས་དང་གཉེན་པོའི་ཚོགས་གཉིས་ས་བཅུ་ན་ཡོད་དེ། རྟོགས་སླ་ལས། ཚོགས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ནི་བརྩེ་བ་དང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དྲུག་དང་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དང་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ལམ་དང་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་དང་བསོད་ནམས་དང་ལམ་དང་གཟུངས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་ནི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་གིས་བསྡུས་
Chinese
从如是的门径进入六度，对于悟证来说，以闻思为主，也有行持的缘故。有些人认为悟证只是通过思考来领悟，这是被之前的教证和根本所遮止的，因为也宣说了六度的修习。因此，悟证是进入修证的近取因，这是在未获得进入之前。获得之后，两者都是，虽然在资粮道学习六度，但没有安立为进入修证，是因为那里修所生的部分不多的缘故。同样，也应当了知资粮修证转变为决定修证的方式。第二，进入的行为是，通过以修所生为主的门径进入大乘的行为。分类有进入修证九种。地界的上限与之前相同，下限从《易解》中可知。应当了知进入的修证是信行地。如是说。《三母除障》中也说：所谓“真实进入大乘”，是指从信行地开始，直到七地之间，是有勤作、有分别的行持阶段。所谓“真实安住于大乘”，是指八地以上是真实义的行持。等等，这样说了，并且宣说了进入和安住的地界不相同。在《能仁密意》中说：开始行进是信行，进入是初地到七地，安住之后 行进是在后三地进行，这是论师世亲的密意。这样解释与此《除障》不相符。第三，资粮的修证是，真实产生大菩提。分类有资粮修证十七种。地界是：一般来说，仅仅是资粮，从最初地就有，但这里是以修所生为主，证悟空性，并且认为其自果菩提的真实因是资粮，所以在极喜地有最初的资粮修证十五种，地和对治的两种资粮在十地有。从《易解》中可知：资粮的修证是慈爱和布施等六度，以及止观和双运道，以及善巧方便和智慧与福德，以及道和陀罗尼的资粮等，都是由法之殊胜所摄持
English
Entering the six perfections through such a path, for realization, it is mainly based on hearing and thinking, and there is also practice. Some people think that realization is only achieved through contemplation, which is prohibited by previous teachings and the root text, because the practice of the six perfections is also explained. Therefore, realization is the proximate cause of entering practice, which is before obtaining entry. After obtaining it, both are present, and although the six perfections are studied in the accumulation path, they are not established as entering practice because the part of meditation-born is not much there. Similarly, one should also know how the accumulation practice transforms into definite practice. Second, the activity of entering is the activity of entering the Mahayana through the path mainly based on meditation-born. There are nine types of entering practice. The upper limit of the ground is the same as before, and the lower limit is known from the "Easy Understanding." It should be understood that the practice of entering is the ground of faith practice. It is said so. In the "Three Mothers Eliminating Obstacles," it is also said: "The so-called 'truly entering the Mahayana' refers to the stage of practice with effort and conceptualization from the ground of faith practice up to the seventh ground. The so-called 'truly abiding in the Mahayana' refers to the practice of true meaning from the eighth ground onwards." Etc., it is said like this, and it is explained that the ground of entering and abiding are not the same. In the "Intention of the Able One," it is said: "Starting to go is faith practice, entering is from the first to the seventh ground, after abiding going is done in the last three grounds, this is the intention of the master Vasubandhu." This explanation does not agree with this "Eliminating Obstacles." Third, the practice of accumulation is to actually produce great Bodhi. There are seventeen types of accumulation practice. The ground is: Generally speaking, there is only accumulation, and it exists from the first ground, but here it is mainly based on meditation-born, realizing emptiness, and considering its own result, the real cause of Bodhi, as accumulation, so in the Extremely Joyful Ground, there are the first fifteen types of accumulation practice, and the two accumulations of ground and antidote exist in the ten grounds. From the "Easy Understanding," it is known that the practice of accumulation is the six perfections such as love and generosity, as well as the path of calm abiding and insight and union, as well as skillful means and wisdom and merit, as well as the accumulations of the path and Dharani, etc., all of which are held by the excellence of the Dharma.