Tibetan
ནི་བརྒྱད་པོ་འདིར་ངེས་ཀྱི་མ་ཚང་བ་དང་ལྷག་པ་ནི་མིན་ནོ་ཞེས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་བརྒྱད་དུ་ངེས་ཤེ་ན། གང་ཟག་གཅིག་འཚང་རྒྱ་བ་ལ་ཤེས་ པར་བྱ་བའི་ཡུལ་དང་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ལམ་དང༌། འབྲས་བུ་གསུམ་དུ་གྲངས་ངེས་ལ། དེ་ཡང་དང་པོ་ལ་མཁྱེན་གསུམ་དང༌། གཉིས་པ་ལ་སྦྱོར་བཞི་དང༌། གསུམ་པ་ལ་ཆོས་སྐུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་བསྡུས་སྒྲོན་མེར། ཤེས་བྱའི་ཡུལ་དུ་མཁྱེན་པ་གསུམ། །སྒོམ་པའི་དུས་སུ་སྦྱོར་བ་བཞི། །འབྲས་བུའི་མཐར་ཐུག་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །འོ་ན་ཤེས་བྱ་ལ་མཁྱེན་གསུམ་དུ་ངེས་པ་ཅི་ཞེ་ན། དཔེར་ན་ཚོང་པ་ཚོང་གི་ཁེ་ཐོས་ན་དེའི་ཐབས་ལ་འཇུག་པ་ལྟར། དང་པོར་འབྲས་བུ་ལ་བྲོད་པ་སྐྱེད་པའི་དོན་དུ་རང་གཞན་གྱི་དོན་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་མཁྱེན་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཐོས་ན་དེའི་ཐབས་ལ་འཇུག་པས་དེའི་ཐབས་ལ་ལམ་ཤེས་དང༌། དེའི་གོལ་ས་ཤེས་པ་ཡང་གཞི་ཤེས་ལ་རག་ལས་པས་དེ་ནས་གཞི་ཤེས་བསྟན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། ཐོས་བསམ་དུས་སུ་འབྲས་བུ་དང༌། །རྒྱུ་དང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དག་ཏུ། །གཏན་ལ་ཕབ་པ་རྫོགས་པ་ཡིན། ཞེས་སོ། །འོ་ན་ཉམས་ལེན་ལ་སྦྱོར་བཞིར་ངེས་པ་ཅི་ཞེ་ན། མཁྱེན་གསུམ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་པས་དེ་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་ལ། དེ་ལ་ཡང་ལམ་གྱི་རྟོགས་པར་རང་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང་སྐྱེས་ཟིན་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་པས་བཞིར་ངེས་ཏེ། རྣམ་ཀུན་ནི་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་བྱེད་ཡིན་ལ། རྩེ་མོ་ནི་ཐོབ་པའི་སྐབས་དང༌། མཐར་གྱིས་པ་ནི་ཐོབ་ཟིན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་སྐྱེད་བྱེད་དང༌། སྐད་ཅིག་མ་ནི་དེ་གྲུབ་པའི་སྐབས་ཙམ་ཡིན་པས་སོ། །འོ་ན་རྒྱུ་འབྲས། སྐོར་གཅིག་གིས་ཆོག་མོད་གཉིས་ཀྱིས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། དབང་དུ་བྱེད་པ་རྒྱུ་ འབྲས་མེད་ན་འབད་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་མི་འཐོབ་ལ། བརྟན་པ་རྒྱུ་འབྲས་མེད་ན་ཆོས་གཅིག་མངོན་དུ་བྱས་པ་ན་ཐམས་ཅད་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རྣམ་མཁྱེན་མི་འཐོབ་པས་གཉིས་ཀ་དགོས་སོ་ཞེས་སྔོན་གྱི་མཁས་པ་དག་འཆད་དོ། །འདི་ལྟར་ཡང་བཤད་ནུས་ཏེ། རྟོགས་པ་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་ན་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་སྤང་བྱ་འཇོམས་མི་ནུས་པས་དེ་སྐྱེད་པའི་ཐབས་རྣམ་ཀུན་དང༌། རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ནས་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་རྩེ་མོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་དེ་ཡང་ཡིད་ལ་དམིགས་རྣམ་གསལ་བར་གསོས་མ་བཏབ་ན་སྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ལམ་མཐར་ཕྱིན་པར་མི་ནུས་པས་དེ་ལ་ནི་མཐར་སྐད་གཉིས་དགོས་ཏེ་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བཞིར་ངེས་སོ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །དེ་ཉིད་ལས། སྒོམ་པའི་དུས་སུ་སྦྱོར་བ་དང༌། །གནས་སྐབས་འབྲས་བུ་བརྟེན་བྱེད་དང༌། །རྒྱུ་ཡི་མཐར་ཐུག་དག་གིས་རྫོགས། ཞེས་སོ། །མཐར་གྱིས་པས་མཁྱེན་གསུམ་རིམ་གྱིས་སྒོམ་པའི་དོན་ནི། སྦྱིན་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་ཀྱང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་དཀར་ཆོས་གཞན་དང་རིམ་པ་ལྟར་སྦྲེལ་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པའོ། །སྐད་ཅིག་མ་ནི། དེ་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རིང་དུ་འདྲིས་པས་ཟད་མེད་གཅིག་མངོན་དུ་བྱས་པ་ན་ཐམས་ཅད་མངོན་དུ་བྱེད་ནུས་པ་སྟེ་མཐར་ཐུག་པའི་སྐབས་སོ། །རྣམ་ཀུན་ནི། གཙོ་བོར་མཉམ་གཞག་ན་སྙིང་པོའི་དོན་ལ་གོམས་པར་བྱས་ནས་མངོན་རྟོགས་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་ལ། མཐར་གྱིས་པ་ནི། གཙོ་ བོར་རྗེས་ཐོབ་ན་སྐྱེས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པའི་མངོན་རྟོགས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སྒོམ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་སྦྱོར་བས་ཉམས་སུ་བླངས་པའི་འབྲས་བུ་ནི་ཆོས་སྐུ་གཅིག་པུར་ཟད་པས་གྲངས་ངེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། དོན་བསྡུས་སྒྲོན་མེར། གོ་རིམས་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་སྟེ། །དང་པོ་ཐོས་བསམ་བྱེད་པས་ན། །དེ་ཡི་ཡུལ་ནི་སྔོན་དུ་བཤད། །དེ་ཡང་དང་པོ་འབྲས་ཤེས་བྱེད། །དེ་ནས་རྒྱུ་དང་སྤང་བྱ་དག །རིམ་པ་བཞིན་དུ་གཏན་ལ་འབེབས། །སྦྱོར་བ་བཞི་ཡི་རིམ་པ་ཡང༌། །རྣམ་ཀུན་མངོན་རྫོགས་ཚོགས་ལམ་ནས། །ཡོད་པས་དང་པོར་བསྟན་པ་ཡིན། །དེ་ནས་གསུམ་པོ་རིམ་བཞིན་སྐྱེ། །དེ་ལྟར་དེ་ནི་གོ་རིམས་སོ། ཞེས་འབྱུང་ཡང་སྔོན་གྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཁྱེན་གསུམ་བཤད་པ་དང་སྦྱོར་བཞི་དང་ཆོས་སྐུ་དོན་གྱི་རིམ་པའོ་ཞེས་གསུང་བ་ཉིད་འཐད་དོ། །དེ་ལ་བཤད་པའི་རིམ་པ་ནི་རིམ་པ་དེ་ལྟར་བཤད་ན་ཉན་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་སླ་བ་གཅིག་ཡིན་ལ། དོན་གྱི་རིམ་པ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རིམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྣམ་ཀུན་དང་རྩེ་མོ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་ལ། རྩེ་མོ་དང་མཐར་གྱིས་པ་ནི་རྩེ་མོ་ཐོབ་པས་མཐར་གྱིས་པ་སྒོམ་པར་སློབ་དཔོན་གྱིས་བཤད་ཀྱང་བསམ་པས་འཕངས་པའི་འབྲས་བུ་མིན་ནོ། །བཞི་པ་ལ་གསུམ། མཁྱེན་གསུམ། སྦྱོར་བཞི། ཆོས་སྐུའི་ས་མཚམས་སོ། །དང་པོ་ནི། བྱང་སེམས་ལ་གཞི་ཤེས་དང་ལམ་ཤེས་དང་སངས་རྒྱས་ལ་མཁྱེན་པ་གསུམ་ག་མཚན་ཉིད་པ་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། མཆོད་བརྗོད་དུ་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྟེན་དང་བྱེད་ལས་མི་འདྲ་བར་གསུངས་ཤིང༌། ལུས་རྣམ་གཞག་ཏུ་ཡང་། ཐུབ་པའི་རྣམ་ཀུན་མཁྱེན་པ་ཉིད། ཅེས་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཁས་རྣམས་ཀྱི། །ལམ་ཤེས་ཉིད་ནི་དེ་འ
Chinese
这就是说，这八个事物是确定的，既不会缺少也不会多余。第二，为什么确定是八个事物呢？因为一个人成佛，必须确定为三个方面，即所知的对境、修持的道和果。其中，第一个方面确定为三种智慧，第二个方面确定为四种加行，第三个方面确定为法身。如《义聚明灯论》所说：“所知境为三种智，修持之时为四加行，果之究竟为法身。”那么，为什么所知境确定为三种智慧呢？譬如商人听到贸易有利可图，就会着手去做。首先，为了生起对果的渴望，宣说了具有自他二利的遍智。听到之后，就会着手去做，因此需要道智。并且，了解歧途也依赖于基智，因此接着宣说了基智。如该论所说：“听闻思惟之时，果与因，以及不顺品，彻底断定即圆满。”那么，为什么修持确定为四种加行呢？仅仅确定三种智慧是不够的，因此必须修持。而对于道的证悟，又分为两种，即在自相续中尚未生起的令其生起，以及已经生起的令其更加殊胜，因此确定为四种。遍行是令未获得者获得，顶是获得之时，渐增是令已获得者生起殊胜，刹那是成就之时。那么，因果，一个循环就足够了，为什么需要两个呢？如果缺乏自在的因果，就无法获得不费力任运成就的法身。如果缺乏稳固的因果，就无法获得证悟一法即能证悟一切的遍智。因此，两者都是需要的，这是以前的智者们所说的。也可以这样解释，如果证悟未在相续中生起，仅仅是了解无法摧毁所断，因此需要遍行来生起它。而已经在相续中生起并获得自在，这就是顶。即使已经在相续中生起，如果不以清晰的意念来滋养，仅仅是生起也无法使道达到究竟，因此需要渐增和刹那两种，即因果。
English
This means that these eight things are definite, neither lacking nor excessive. Second, why are there definitely eight things? Because for a person to attain Buddhahood, it must be determined in three aspects: the object to be known, the path to be practiced, and the result. Among them, the first aspect is determined as three wisdoms, the second aspect is determined as four applications, and the third aspect is determined as the Dharmakaya. As the "Lamp Illuminating the Meaning" says: "The object of knowledge is the three wisdoms, the time of practice is the four applications, and the ultimate result is the Dharmakaya." So, why is the object of knowledge determined as three wisdoms? For example, when a merchant hears that trade is profitable, he will start to do it. First, in order to generate the desire for the result, the omniscient wisdom with the benefit of oneself and others is taught. After hearing it, one will start to do it, so one needs the path wisdom. And understanding the wrong path also depends on the base wisdom, so the base wisdom is taught next. As the text says: "At the time of hearing and thinking, the result and the cause, and all the unfavorable aspects, are completely determined to be perfect." So, why is practice determined as four applications? It is not enough to just determine the three wisdoms, so one must practice. And for the realization of the path, there are two types: to generate what has not yet arisen in one's own mindstream, and to make what has already arisen more special, so it is determined as four. Sarvākāra is to obtain what has not been obtained, Topa is the time of obtaining, Anupūrva is to generate the special of what has already been obtained, and Kṣaṇa is just the time of accomplishment. So, cause and effect, one cycle is enough, why do you need two? If there is no free cause and effect, one cannot obtain the Dharmakaya that is effortlessly and spontaneously accomplished. If there is no stable cause and effect, one cannot obtain the omniscient wisdom that one can realize everything when one realizes one dharma. Therefore, both are needed, which is what the previous wise men said. It can also be explained in this way, if realization has not arisen in the mindstream, just knowing cannot destroy what is to be abandoned, so one needs Sarvākāra to generate it. And what has already arisen in the mindstream and has become free, that is Topa. Even if it has already arisen in the mindstream, if it is not nourished with a clear mind, just generating it cannot make the path reach the ultimate, so it needs Anupūrva and Kṣaṇa, which are cause and effect.
Chinese
如此。因此，也可以说确定为四种。在那里面说：修习的时候是加行，暂时是果的所依，以因的究竟而圆满。这样。以渐次的方式修习三种智慧的意义是：即使像布施一样的一件事，也和其他的戒律等善法按照次第连接起来而修持。刹那间是：像这样，心中作意长久熟悉之后，当现前一个无尽的时候，就能现前一切，这是究竟的时候。一切相是：主要在入定的时候，习惯了心要的意义之后，是生起现证的原因。渐次是：主要在后得的时候，是对已生和未生的现证作意的修习。像这样，通过听闻思索而确定之后，以加行修持的果，只是法身一个而穷尽，因此数量是确定的。第三是，在《义聚明灯》中说：产生次第的顺序是，首先因为听闻思索，它的对境在前面已说。那也是首先了知果，然后是因和所断除的，按照顺序确定。四种加行的顺序也是，因为一切相圆满正觉在资粮道中存在，所以首先宣说。然后是其余三种次第产生。像这样，这就是顺序。虽然这样说，但以前的智者们说，三种智慧的解说和四种加行以及法身是意义的顺序，这才是合理的。对此，解说的顺序是，如果按照那个顺序解说，听者们容易领悟，这是一个。意义的顺序是因果的顺序。对此，一切相和顶是因果，顶和渐次是，因为获得顶，所以上师解说要修习渐次，但不是由思所生的果。第四有三，三种智慧，四种加行，法身的界限。第一是，对于菩萨来说，说有基智和道智，对于佛来说，说三种智慧都具有体性，这是不合理的。 在赞颂中，说了三种智慧的所依和作用不同，在《身形安立》中也说：能仁的一切相智。以及，贤善菩萨的道智就是那
English
So it is. Therefore, it can also be said that it is definitely fourfold. In that itself, it says: 'At the time of practice, it is application, temporarily it is the support of the fruit, and it is perfected by the ultimate of the cause.' Thus it is. The meaning of gradually cultivating the three wisdoms is: even one thing like generosity is connected with other virtuous dharmas such as morality in sequence and practiced. The moment is: like this, after the mind has been familiar with it for a long time, when one inexhaustible is manifested, then all can be manifested, this is the ultimate time. All aspects are: mainly in equanimity, after becoming accustomed to the meaning of the essence, it is the cause of generating manifestation. Gradual is: mainly in subsequent attainment, it is the meditation of contemplating the manifestation of what has arisen and what has not arisen. In this way, after determining through hearing and thinking, the fruit of practicing with application is exhausted in the single dharmakāya, so the number is definite. The third is, in the 'Condensed Meaning Lamp': 'The order of arising sequence is, first because of hearing and thinking, its object has been said before. That is also first knowing the fruit, then the cause and what is to be abandoned, determining in sequence. The order of the four applications is also, because all aspects of perfect enlightenment exist in the accumulation path, so it is first declared. Then the other three arise in sequence. Like this, this is the sequence.' Although it is said like this, the previous scholars said that the explanation of the three wisdoms and the four applications and the dharmakāya are the order of meaning, this is reasonable. In this regard, the order of explanation is that if it is explained in that order, it is easy for the listeners to understand, this is one. The order of meaning is the order of cause and effect. In this regard, all aspects and the peak are cause and effect, and the peak and the gradual are, because the peak is obtained, so the teacher explains to cultivate the gradual, but it is not the fruit produced by thought. The fourth has three, the three wisdoms, the four applications, the boundary of the dharmakāya. The first is, for bodhisattvas, it is unreasonable to say that there is base wisdom and path wisdom, and for buddhas, to say that all three wisdoms have characteristics. In the praise, it is said that the support and function of the three wisdoms are different, and in the 'Body Arrangement' it is also said: 'The all-aspect wisdom of the capable one.' And, 'The path wisdom of the wise bodhisattvas is that.'