Tibetan
རྣམས་ཀྱི་མིག་ཉམས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། སྤྱིར་བསྟན་བཅོས་རྣམས་ལ་འདོད་པ་དུ་མ་ཡོད་པས་དེ་དག་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་སྒྲིག་མི་ནུས་པས་རང་གང་འཆད་པའི་གཞུང་དེ་ཉིད་ཚད་མར་བྱེད་དགོས་སོ། །དེ་ལ་རྒྱན་འདིར་ས་དྲུག་པར་ཕྱིན་དྲུག་རྫོགས་པས་སྤང་བྱ་དྲུག་སྤངས་པ་དང༌། ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་མཐའ་ལ་མིན། ཞེས་སོགས་འབྱུང་བས་སློབ་ལམ་ན་ཤེར་ཕྱིན་མཚན་ཉིད་པ་ཡོད་ལ། ཡུམ་བར་མ་ལས་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཕར་ཕྱིན་གཉིས་གསུངས་པ་ལྟར། དབུ་མ་ ལ་འཇུག་པ་ལས་ཀྱང་བཤད་པའི་ཕྱིར། ལམ་དང་པོ་གཉིས་ལ་ཕར་ཕྱིན་གྱི་སྒྲ་འཇུག་ཀྱང་མཚན་ཉིད་པ་མིན་ནོ། །དེས་ན་རྗེ་བཙུན་གྱི་གཞུང་དང་དེ་འགྲེལ་པ་ལ་ཚད་མར་གྱུར་པའི་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱི་གཞུང་རྩོད་མེད་རྣམས་སུ་སློབ་ལམ་དུ་ཤེར་ཕྱིན་ཡོད་པར་བཤད་པ་མ་གཏོགས་མེད་པར་བཤད་པ་མེད་ལ། འདིའི་རྩ་བའི་མདོ་རྣམས་སུ་ཡང་ཤེར་ཕྱིན་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་སུ་དུ་མ་ཞིག་གསུངས་པས་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་བཤད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། མདོ་རྒྱན་ལས། དོན་དམ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་བཤད་དོ། ཞེས་དང་། ཤཱནྟི་པས་ཀྱང༌། ཤེས་པའི་རབ་ཡིན་པས་ན་ཤེས་རབ་སྟེ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་དང༌། ཤེར་སྙིང་རྒྱ་འགྲེལ་ལས་ཀྱང༌། ཀུན་དགའ་བོ་ཤེས་རབ་གང་གིས་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་བསྔོ་བ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོས་ན་དེ་དམ་པ་ཡིན་ནམ། ཀུན་དགའ་བོས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དམ་པ་ལགས་སོ། །བདེ་བར་གཤེགས་པ་དམ་པ་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་བ། དེ་བས་ན་དམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེར་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལས་གཞན་ལ་ནི་ངེས་པའི་ཚིག་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་སྒྲ་སྦྱར་བ་ཡང་དཀའ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ངེས་པའི་ཚིག་དང་ཡང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། ཞེས་སོ། །དེས་ན་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ལ་བཤད་ཀྱང་ཤེར་ཕྱིན་ལ་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་བརྗོད་ཀྱི་ སེམས་བྱུང་ཤེས་རབ་ཁོ་ནར་འདོད་པར་མི་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་ལྔ། དངོས་བརྒྱད་ཀྱི་མཚན་ཉིད། གྲངས་ངེས་པ། གོ་རིམས་ངེས་པ། ས་མཚམས། ཟློས་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་བརྒྱད་ཀྱི་དང་པོ་རྣམ་མཁྱེན་ནི། ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ཀྱི་རྣམ་པ་མ་ལུས་པ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་མངོན་སུམ་དུ་མཁྱེན་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མདོ་ལས། རྣམ་པ་གང་དག་ཅེས་སོགས་དང་རྣམ་པ་ནི་ཞི་བའོ་ཞེས་གསུངས་པས་རིམ་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ
Chinese
使它們的眼睛變得遲鈍。第二點是，通常經論有很多不同的觀點，因此無法將它們整理成一個方向，所以必須將自己所講的論典本身視為標準。對此，在此莊嚴論中，第六地圓滿了六度，因此捨棄了應捨棄的六種事物，並且有「此岸彼岸非邊界」等等的說法，因此在學道上存在著具有特徵的般若波羅蜜多。如同《中觀母經》中說到的世間和出世間兩種波羅蜜多一樣，在《入中論》中也有解釋。因此，前兩個道雖然可以使用波羅蜜多的詞語，但並非具有特徵的波羅蜜多。因此，在至尊的論典和其註釋中，以及在無著兄弟的無可爭議的論典中，都說在學道上存在著般若波羅蜜多，而沒有說不存在。並且，在此論的根本經文中，也說了很多般若波羅蜜多是菩薩的特徵，因此跟隨著它們的腳步進行解釋。第三點是，《經莊嚴論》中說：「為了知曉勝義諦而宣說。」寂天菩薩也說：「因為是智慧中最殊勝的，所以是智慧，即緣於空性。」《般若心經》的印度註釋中也說：「阿難陀，如果以智慧將所有善根迴向於無上正等覺，那麼它是殊勝的嗎？」阿難陀回答說：「世尊，它是殊勝的。善逝，它是殊勝的。」世尊說：「因此，因為它是殊勝的，所以將獲得名為般若波羅蜜多的名稱。」這樣說的。對於其他的解釋來說，既沒有確定的詞源學上的理由，也很難進行語音上的組合，並且也會與世尊的確定的詞源學相矛盾。因此，即使在《法界差別論》中有所解釋，但由於般若波羅蜜多是主要的，因此不應將其視為僅僅是能言說的智慧心所。第二部分有五點：八事的體性、數量的確定、順序的確定、界限、避免重複。第一點，八事中的第一事，一切相智是：對於如所有性和盡所有性的所有方面，在一剎那間現量地知曉。就像經中說的：「哪些方面」等等，以及「方面是寂靜」一樣，因此按照順序，世俗諦和勝義諦。
English
They have dulled the eyes of all. Secondly, in general, there are many different views in the treatises, so it is not possible to organize them into one direction, so the treatise that one is explaining must be taken as the standard. In this Ornament, the six perfections are completed on the sixth ground, so the six things to be abandoned are abandoned, and there are statements such as "This shore is not the other shore, not the boundary." Therefore, there is a characteristic Prajñāpāramitā on the path of learning. As the Intermediate Mother Sutra says that there are two perfections, mundane and supramundane, it is also explained in the Entering the Middle Way. Therefore, although the word "perfection" can be applied to the first two paths, they are not characteristic perfections. Therefore, in the treatises of the Lord and their commentaries, and in the undisputed treatises of the brothers Asanga, it is said that Prajñāpāramitā exists on the path of learning, and it is not said that it does not exist. And in the root sutras of this, many Prajñāpāramitās are said to be characteristics of Bodhisattvas, so I will explain following in their footsteps. Thirdly, the Sutra Ornament says, "It is taught for the sake of knowing the ultimate meaning." Shantipa also said, "Because it is the most excellent of wisdom, it is wisdom, that is, it focuses on emptiness." The Indian commentary on the Heart Sutra also says, "Ananda, if one dedicates all the roots of virtue with wisdom to unsurpassed perfect enlightenment, is that excellent?" Ananda replied, "Bhagavan, it is excellent. Sugata, it is excellent." The Bhagavan said, "Therefore, because it is excellent, it will obtain the name Prajñāpāramitā." It is said. For other explanations, there is neither a definite etymological reason, nor is it easy to combine sounds, and it will also contradict the definite etymology of the Bhagavan. Therefore, even if it is explained in the Dharma Discrimination, since Prajñāpāramitā is the main thing, it should not be regarded as merely the mental factor of expressible wisdom. The second part has five points: the nature of the eight realities, the certainty of number, the certainty of order, the boundaries, and the avoidance of repetition. The first point, the first of the eight realities, is omniscience: to know manifestly in one instant all aspects of suchness and allness. As the sutra says, "Which aspects," etc., and "Aspects are peaceful," therefore, in order, conventional truth and ultimate truth.
Tibetan
་པའི་རྣམ་པ་མཁྱེན་པར་བསྟན་ཏོ། །དབྱེ་ན་ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ཀྱི་རྣམ་མཁྱེན་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་ལམ་ཤེས་ཉིད་ནི། ལམ་གསུམ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་ཤིང་རྫོགས་སྨིན་སྦྱངས་ནས་ཡང་དག་མཐའ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་སློབ་ལམ་མོ། །དབྱེ་ན་ལམ་ཤེས་པའི་ལམ་ཤེས་གསུམ་མོ། །གསུམ་པ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ནི། གཞི་ཐམས་ཅད་གང་ཟག་གི་བདག་གིས་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་ཉི་ཚེ་བའི་མཁྱེན་པའོ། །དབྱེ་ན་ཉན་རང་གི་གཞི་ཤེས་གཉིས་སོ། །དེ་ནས་ཞེས་པ་བརྒྱད་པོ་འདིའི་གོ་རིམས་སྟོན་པའི་ཚིག་གོ །བཞི་པ་རྣམ་ཀུན་མངོན་རྫོགས་རྟོགས་པ་ནི། མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྟོགས་པ་ལ་རང་དབང་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་སྐྱེ་མེད་གསུམ་བསྡུས་ཏེ་སྒོམ་པའི་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །དབྱེ་ན་སྦྱོར་བ་ཉི་ཤུའོ། །ལྔ་པ་རྩེ་མོར་ཕྱིན་པ་ནི། རྣམ་རྫོགས་སྦྱོར་བ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་མེད་གསུམ་བསྡུས་ཏེ་སྒོམ་པ་ལ་དབང་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །དབྱེ་ན་རྩེ་མོ་བདུན་ནོ། །དྲུག་པ་མཐར་གྱིས་པ་ནི། མཁྱེན་གསུམ་གྱི་ཤེས་རྣམ་ཅིག་ཅར་དུ་ སྐྱེ་བའི་རྟོགས་པ་བརྟན་པོར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་རྣམས་རིམ་གྱིས་སྒོམ་པའི་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །དབྱེ་ན་མཐའ་གྱིས་པ་བཅུ་གསུམ་མོ། །བདུན་པ། སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གིས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་སྦྱོར་བ་ནི། མཁྱེན་གསུམ་རིམ་གྱིས་སྒོམ་པ་མཐར་ཐུག་པའི་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །ལྡོག་པས་དབྱེ་ན་བཞིའོ། །བརྒྱད་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི། སྦྱོར་བ་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་མཐར་ཐུག་ཟག་མེད་ཀྱི་ཡན་ལག་དུ་མ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། བདེན་གཉིས་ལས། ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་ལུས་ཡིན་ཕྱིར། །ཡོན་ཏན་བསམ་ཡས་ཀུན་རྟེན་ཕྱིར། །རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །སྐྱོབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ཡིན། ཞེས་སོ། །དེའི་དོན་ནི། དེའི་དཀའ་འགྲེལ་དུ་ལུས་ནི་ཚོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་ཞེས་བྱ་སྟེ་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་སྙམ་པ་ལ་བཤད་པ། འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དང༌། དེ་ལྟ་བས་ན་འདིས་ནི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་རིགས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན། སྐུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དབྱེ་ན་སྐུ་བཞིའོ། །དེ་རྣམ་བརྒྱད་ནི་ཚིག་ངེས་གཟུང་གི་སྙིང་པོ་ཅན་ནོ་ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མངོན་རྟོགས་
Chinese
显示了知晓一切相状之相。分类有两种，即如所有和尽所有之相智。第二是道智，即通达三道无自性，圆满成熟修习后，现证真实边际的学道。分类有道智的道智三种。第三是一切智，即通达一切基为人我空性的粗浅之智。分类有声闻和独觉的基智两种。其后，这八个词语是指示次第的词语。第四是现观一切种智，为了获得对三智证悟的自在，而修习摄集三无生的菩萨瑜伽。分类有二十种加行。第五是至顶，即依靠圆满现观加行，而能自在修习摄集三无生的菩萨瑜伽。分类有七种至顶。第六是渐次，为了稳固三智的知识相状同时生起的证悟，而次第修习三智的相状的菩萨瑜伽。分类有十三种渐次。第七，以一刹那现证菩提的加行，是穷尽次第修习三智的菩萨瑜伽。以反体分类有四种。第八是法身，是修习加行所获得的究竟果位，具有无漏的众多支分，如《二谛论》所说：以是诸法之身故，无量功德之所依，以是理随之自性，是诸救护之法身。其意义是，其难解经疏中说，身是积聚之故，法身即是诸法的积聚，这是以近取果而安立因。若问为何是因，回答说，因为是一切世间和出世间功德的所依。因此，以此可知，法（藏文：ཆོས，梵文天城体：धर्म，梵文罗马拟音：dharma，汉语字面意思：法）这个词是指道理，身（藏文：སྐུ，梵文天城体：काय，梵文罗马拟音：kāya，汉语字面意思：身）这个词是指自性。分类有四身。这八种是具有词语决定把握之精华的现观。
English
It shows the knowledge of all aspects. There are two types: the knowledge of how it is and how many there are. The second is the path knowledge itself, which is the path of learning that realizes the three paths as being without inherent existence, and after perfecting, maturing, and training, manifests the true limit. There are three types of path knowledge: the path knowledge of path knowledge. The third is the knowledge of all things, which is the superficial knowledge that realizes that all bases are empty of the self of the person. There are two types: the base knowledge of hearers and self-realizers. The word "then" indicates the order of these eight. The fourth is the complete realization of all aspects, which is the yoga of a bodhisattva who practices by combining the three unborn ones in order to gain independence in the realization of the three knowledges. There are twenty types of application. The fifth is the attainment of the peak, which is the yoga of a bodhisattva who, relying on the complete application of all aspects, has the power to practice by combining the three unborn ones. There are seven types of peak. The sixth is the gradual one, which is the yoga of a bodhisattva who gradually cultivates the aspects of the three knowledges in order to stabilize the realization in which the knowledge aspects of the three knowledges arise simultaneously. There are thirteen types of gradual ones. Seventh, the application of fully awakening in one instant is the yoga of a bodhisattva who has exhausted the gradual cultivation of the three knowledges. There are four types when classified by reversal. The eighth is the Dharmakaya, which is the ultimate result of cultivating application, possessing many faultless limbs, as stated in the Two Truths: Because it is the body of all dharmas, it is the basis of all immeasurable qualities, because it is the nature of following reason, it is the Dharmakaya of the saviors. Its meaning is, in its difficult commentary, it is said that because the body is an accumulation, the Dharmakaya is the accumulation of all dharmas, because the result is closely attributed to the cause. If asked why it is the cause, the answer is, because it is the basis of all worldly and transmundane qualities. Therefore, it can be known from this that the word Dharma refers to reason, and the word Kaya refers to nature. There are four types of Kayas. These eight are the manifest realizations that have the essence of the definitive grasp of words.