Tibetan
། །དེ་སེམས་པ་དང་སྒོམ་པ་སྟེ། །སྤྱོད་པ་འདི་བཅུའི་བདག་ཉིད་ནི། །བསོད་ནམས་ཕུང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད། ཅེས་པ་ལྟར་ཆོས་ཏེ་མདོ་ཡི་སྤྱོད་པ་བཅུ་ཡི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སོ་ཞེས་འཆད་དོ། །འདི་ནི་ཆེན་པོ་དག་གི་གསུང་ཡིན་ཡང་ཆེས་མི་འཐད་དེ། མངོན་རྟོགས་ཤེས་པའི་དགོས་པ་དང་དེ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་དགོས་པ་གཉིས་གོ་བཟློག་པ་དང་གཙོ་བོ་དང་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་དགོས་པ་གཉིས་ཀྱང་འཆོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། མདོ་ནས་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་རིམ་པ་བསྟན་ཟིན་པས་འདི་བརྩམས་པ་དོན་མེད་དོ་ཞེས་པའི་རྩོད་པ་ཁོང་ན་གནས་པའི་ལན་དུ་མདོ་ནས་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་མི་ནུས་ལ། བསྟན་བཅོས་ལས་དེ་ལྟར་ནུས་པས་དགོས་པ་ཡོད་ཅེས་པ་གཞུང་གི་དོན་དུ་སྣང་བ་ལ། བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཉམས་ལེན་ལ་བཤད་ཅིང༌། བློ་དང་ལྡན་པས་མཐོང་བའི་དོན་མངོན་རྟོགས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ཡིན་པ་ལ་གོ་བ་ཙམ་གྱི་དགོས་པར་བཤད་པས་སོ། །གཞན་ཡང་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་པ་མངོན་རྟོགས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཙམ་གྱི་ཆེད་མིན་གྱི་ལམ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེད་པའི་ཆེད་ཡིན་པ་ལ། མངོན་རྟོགས་ ཤེས་པ་གཙོ་བོ་དང༌། མདོ་དོན་ཉམས་སུ་ལེན་པ་གཙོ་བོ་མིན་པར་བཤད་པ་ནོར་རོ། །དེས་ན་མཚམས་སྦྱོར་གྱི་དོགས་པ་སེལ་བ་གཙོ་བོ་ཡིན་ཡང༌། བརྩམས་པའི་དགོས་པའི་གཙོ་བོ་ནི་མངོན་རྟོགས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ཡིན་པས་དོགས་པ་སེལ་བ་ཙམ་མིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་བཟང་པོའི་ཞབས་ཀྱི་བཞེད་པ་འགྲེལ་བཤད་གཉིས་དང༌། བསྡུས་དོན་གཉིས་དང་བུད་དྷ་ཤྲཱིས་བཤད་པ་ལྟར་རྐང་པ་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱིས་མདོ་དོན་ཤེས་པའི་དགོས་པ་བསྟན་ལ། དེའི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་དགོས་པ་ནི། རྟོགས་པ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་དགོས་པ་རུ་བཤད་ནས་ཕྱི་མ་ཕལ་པ་དང་སྔ་མ་གཙོ་བོའི་དགོས་པར་བྱའོ། །དགོས་པ་དེ་གཉིས་ལ་དངོས་དང་བརྒྱུད་པའི་དགོས་པ་ཞེས་གཞོན་ནུ་དཔལ་ལོ། །བཤད་པ་ནི་མཚམས་སྦྱོར་དུ་གསུངས་ཞེས་པའི་བསྟན་བྱ་དགོས་སོགས་བཞི་དང་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་འདས་མ་ཐག་ཏུ་བཀོད་པ་འདི་ཡིན་ནོ། །ལུས་རྣམ་གཞག་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་རོ། །འདི་ལ་བཞི། བརྗོད་བྱ། འབྲེལ་པ། ཉིང་དགོས། དགོས་པའོ། །དང་པོ་ནི། བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་འདི་ཡི་བརྗོད་བྱའོ། །གང་ལས་ན། རྒྱལ་བའི་ཡུམ་རྒྱས་འབྲིང་བསྡུས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ཆར་ལས་སོ། །གང་གིས་ན། མདོ་ལས། བདུད་བཅོམ་འཇིགས་མེད་སྐལ་བ་བཟང་བོ་དང༌། །སྲིད་པར་འགྲོ་ལས་འདས་དང་ཤེས་རབ་དང༌། །ཁུར་དང་བྲལ་ཞིང་
Chinese
那是思维和禅修。这十种行为的自性，是无量功德之聚。如是说，法即是经部的十种行为的自性。这是大德们的说法，但非常不合理，因为颠倒了证悟的必要和它在相续中生起的必要，并且混淆了主要和非主要的必要。如何呢？经部已经阐述了证悟的次第，因此著此论典没有意义，为了回答心中存在的这个争论，经部不能轻易地证悟，而论典能如此，因此有必要，这似乎是论典的意义。轻易地证悟被解释为实修，而有智慧者所见之义是证悟在相续中生起，却被解释为仅仅理解的必要。此外，著论典不是仅仅为了证悟，而是为了在相续中生起道，却说证悟是主要的，而修持经义是非主要的，这是错误的。因此，虽然消除连接的疑惑是主要的，但著述的主要必要是证悟在相续中生起，不仅仅是消除疑惑。因此，如大善知识的足迹的观点，两个解释和两个总结，以及佛吉祥智所说，后面的两句偈颂显示了了解经义的必要，而在那之前所显示的必要，应该解释为证悟在相续中生起的必要，然后将后者作为次要的，前者作为主要的必要。这两个必要被称为直接和间接的必要，如青年祥所说。解释是，在连接中说到的所诠释的必要等四者，以及能诠释的词语是，即是刚刚提到的这个。身体的组织也是如此。这里有四点：所说、关系、必要、目的。第一点是，被显示为所说之物，就是这个的所说。从哪里来呢？从母经的广、中、略三种而来。用什么来显示呢？用经部中的：降伏魔、无畏、善劫，超越有、智慧，离负担且
English
That is thinking and meditation. The nature of these ten actions is an immeasurable accumulation of merit. As it is said, the Dharma is the nature of the ten actions of the Sutra Pitaka. This is the saying of great ones, but it is very unreasonable, because it reverses the necessity of realizing enlightenment and the necessity of it arising in the mindstream, and also confuses the main and non-main necessities. How so? Since the Sutra Pitaka has already explained the stages of enlightenment, there is no point in composing this treatise. In response to the argument that exists in their minds, one cannot easily realize enlightenment from the Sutra Pitaka, but the treatise can do so, therefore it is necessary. This seems to be the meaning of the treatise. Easily realizing enlightenment is explained as practice, and the meaning seen by the wise is that enlightenment arises in the mindstream, but it is explained as merely the necessity of understanding. Furthermore, composing the treatise is not only for the sake of realizing enlightenment, but for the sake of generating the path in the mindstream, but it is said that realizing enlightenment is the main thing, and practicing the meaning of the Sutra Pitaka is not the main thing, which is wrong. Therefore, although eliminating the doubts of connection is the main thing, the main necessity of composing is that enlightenment arises in the mindstream, not just eliminating doubts. Therefore, according to the view of the great virtuous feet, the two explanations and the two summaries, and as Buddha Shri said, the latter two verses show the necessity of understanding the meaning of the Sutra Pitaka, and the necessity shown before that should be explained as the necessity of enlightenment arising in the mindstream, and then the latter should be regarded as secondary and the former as the main necessity. These two necessities are called direct and indirect necessities, as said by Youthful Glory. The explanation is that the four things to be taught, such as necessity, which are mentioned in the connection, and the words that explain them are, that is, what was just mentioned. The organization of the body is also like that. Here are four points: what is said, relationship, necessity, purpose. The first point is that what is shown as what is to be said is what is said in this. From where? From the three forms of the Mother Sutra: extensive, intermediate, and concise. With what is it shown? With the Sutra Pitaka: Vanquishing Mara, Fearless, Fortunate Aeon, Transcending Existence, Wisdom, Free from Burden, and
Tibetan
ཡོན་ཏན་དཔག་མེད་སྣོད། །ཡོན་ཏན་འདི་དག་རབ་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས། ཞེས་པ་ལྟར། བཅོམ་ ལྡན་འདས་དང་པོར་སྐུ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་ཆོ་འཕྲུལ་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པས་ཕ་རོལ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ཞིང༌། དེ་ནས་ཐུགས་ཀུན་བརྗོད་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་གྱིས་ཁམས་དང་བསམ་པ་དང་བག་ལ་ཉལ་མཁྱེན་ནས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་བསྟན་པས་དད་པར་བྱེད། དེ་ནས་གསུང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གདམས་ངག་སྦྱིན་པའི་རྗེས་སུ་བསྟན་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ལ་ལམ་རྗེས་སུ་སྟོན་པར་མཛད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །གང་ན། མངོན་རྟོགས་བརྒྱད་ཀྱི་དང་པོ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ལམ་ནིའོ། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ལ་དངོས་པོ་བརྒྱད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་མཁྱེན་ཉིད་བཤད་ཅེ་ན། ཉེས་པ་མེད་དེ། དང་པོ་འདིས་མངོན་རྟོགས་ལྷག་མ་བདུན་པོ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ལ། མཚོན་བྱེད་འདི་ཉིད་བསྟན་པ་ཡང་ལྷུར་ལེན་པ་སྟེ་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་བསྟན་ནོ། །རྒྱན་སྣང་ལས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱད་ཀྱི་རིམ་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་མངོན་པར་མཐོ་བ་དང་ངེས་པར་ལེགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ལམ་མ་ལུས་པ་ཞེས་དངོས་པོ་བརྒྱད་ཀ་དང་ལམ་གཞི་མཐུན་པར་གསུངས་པ་ནི་འདི་དང་ཅུང་མི་མཐུན་ལ། ལམ་དང་རྣམ་མཁྱེན་སོ་སོར་འཆད་པ་གཉིས་ཀའི་དགོངས་པ་མིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་བློ་ལ་དངོས་བརྒྱད་ཀྱི་རྣམ་པ་སྣང་བ་ནི་དངོས་དང༌། རྣལ་འབྱོར་པ་སོ་སོའི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་མངོན་ རྟོགས་རྣམས་ནི་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། བྱམས་པས་འབྲེལ་པར་མཛད་པ་ནི་འདི་ཡི་འབྲེལ་པའོ། །གང་འབྲེལ་པར་མཛད་ན། རྗོད་བྱེད་རྒྱན་དང་བརྗོད་བྱ་ལམ་དང་འབྲས་བུ་མ་ལུས་པ་གཉིས་སོ། །ཚུལ་ཇི་ལྟར་ན་དངོས་བརྒྱད་ཤེས་བྱའི་ཐབས་དང་རྒྱན་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་ཀྱིས་ཏེ་དེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་བྱ་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །འདི་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ་ཉིང་དགོས་དགོས་པ་དང༌། དེ་བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་ལ་རག་ལས་པའི་ཆ་ཐམས་ཅད་དོ། །སྔོན་གྱི་མཁས་པ་དག་མདོ་ཡི་བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་འབྲེལ་པར་མཛད་པ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཞེས་གཞུང་འདི་བརྗོད་བྱ་ལ་སྦྱོར་ཡང༌། འབུམ་པས། རྩ་བར་ཤུགས་བསྟན་གྱི་འབྲེལ་པ་འགྲེལ་པས་བཤད་པར་འཆད་པ་ལེགས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་བསྙད་ནས་ཞེས་པ་མ་འབྲེལ་པར་འགྱུར་
Chinese
功德無量之器，如是功德極增長，薄伽梵。如是，薄伽梵首先以身神通之變化，如於虛空行走等，制伏他者，繼而以意念一切之變化，知曉界、思維與習氣，示現心之流動，令人信服。繼而以語音隨順之教誡，施予隨順示現之變化三種，為一切有情示現道路。何處耶？八現觀之首，即一切種智，乃是佛陀所證悟之道。若問：論典之所詮非有八事耶？何以唯說一切種智？答：無過失。因 প্রথম此一能近似表示其餘七現觀，且此一表示者亦被視為重要，乃所詮之主要，故說之。《莊嚴經釋》中云：一切種智等八現觀之次第，如實不顛倒，乃獲得殊勝與決定善妙之法之無餘道。如是所說八事皆與道基相同，與此稍有不同。分別解說道與一切種智，非二者之意。如是，於心識中顯現八事之相乃是實事，瑜伽士各自相續中所生之現觀乃是執著之所詮。第二，慈氏所聯繫者，乃此之聯繫。聯繫何者耶？能詮莊嚴與所詮道及果二者。方式如何耶？八事乃知之方便，莊嚴乃知者之方便，即以彼等所應成辦之能作所作之方式。此僅為表示，實則一切皆依賴於所詮與能詮之必要與所需。昔日之智者謂：經之所詮與能詮乃佛陀所聯繫，論典之所詮，如是此論雖將所詮聯繫，然《現觀莊嚴論》云：根本以暗示之聯繫，釋論以解說而闡釋之為佳。否則，若宣稱聯繫等，則將變得不聯繫。
English
The vessel of immeasurable qualities, may these qualities greatly increase, Blessed One. Thus, the Blessed One first subdues others with the miraculous transformations of body, such as walking in the sky. Then, with the transformations of mind that encompass all, knowing the realms, thoughts, and latent tendencies, he demonstrates the flow of mind, inspiring faith. Then, with the teachings that accord with speech, he bestows the three kinds of transformations that follow demonstration, showing the path to all beings. Where? The first of the eight Abhisamayas, namely, the Omniscient One, is the path realized by the Buddha. If it is asked: Are there not eight objects of expression in the treatises? Why is only the Omniscient One explained? There is no fault, because this first one closely represents all the remaining seven Abhisamayas. Moreover, this representer is also taken as important, being the main object of expression, and is therefore explained. In the Ornament of Realization, it says: The order of the eight Abhisamayas, such as the Omniscient One, is the complete path that obtains the superior and definitely excellent dharmas without inversion. Thus, it is said that all eight objects and the basis of the path are the same, which is slightly different from this. Explaining the path and the Omniscient One separately is not the intention of either. Thus, the appearance of the aspects of the eight objects in the mind is the reality, and the Abhisamayas that arise in the minds of individual yogis are the objects of attachment. Secondly, what Maitreya connects is the connection of this. What does he connect? The expresser, the Ornament, and the expressed, the path and the result, both completely. How is it done? The eight objects are the means of knowing, and the Ornament is the means of the knower, that is, in the manner of what is to be accomplished by them, the agent and the action. This is merely a representation; in reality, everything depends on the necessity and need of the expressed and the expresser. Former scholars said that the expressed and the expresser of the Sutra are connected by the Buddha, and the expressed of the treatise. Thus, although this treatise connects the expressed, the Abhisamayalankara says: It is better to explain that the root is connected by implication, and the commentary explains it. Otherwise, if connections and so on are asserted, it will become unconnected.