Tibetan
ང་བཞིན་དུ་འདོད་པ་དང༌། དེ་གཉིས་ཀྱང་རིམ་པ་ལྟར་ལྡན་མིན་མེད་པ་དང་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེའི་དོན་ནི་ཚོགས་གསུམ་གའི་རང་བཞིན་དུ་འདོད་པ་གཉིས་ཀ་མཐུན་ཀྱང་གཅིག་ནི་ཚོགས་གསུམ་སྒྲ་སྤྱིའི་ཕྲེང་བར་འདོད་པས་ལྡན་མིན་དང༌། གཅིག་ནི་དེ་གསུམ་ངག་ གི་རིག་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རང་མཚན་ལ་འདོད་པས་གཟུགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའོ། །དེས་ན་མིང་ཡིན་ན་འདུ་བྱེད་དང༌། ཚིག་ཡིན་ན་གཟུགས་སུ་འདུས་ཞེས་ངེས་པར་མི་བྱའོ། །རྒྱལ་པོ་སྲས་སུ་ཡང་གང་སྤེལ་དང་མཐུན་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་ཆོས་མངོན་པ་བ་རྣམས་བཀའི་ངོ་བོ་གཟུགས་དང་འདུ་བྱེད་གཉིས་ཀར་འདོད་ཅེས་འཆད་དོ། །དེ་གཉིས་ལས་སྔ་མ་བྱེ་སྨྲ་དང་ཕྱི་མ་མདོ་སྡེ་པའི་འདོད་པ་དང་མཐུན་ཏེ། སྡེ་པ་གཉིས་ཀས་ཀྱང༌། བཀའི་ངོ་བོ་ཚོགས་གསུམ་དུ་འདོད་དགོས་ལ། དེ་གསུམ་ཡང་བྱེ་སྨྲ་ལྡན་མིན་རྫས་གྲུབ་དང༌། མདོ་སྡེ་པ་སྒྲ་རང་མཚན་པ་ལ་འདོད་པར་བཤད་པས་སོ། །ལུགས་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་བསྟན་བཅོས་བེམ་པོའི་ངོ་བོར་འདོད་ལ། རྟོག་གེ་བ་རྣམས་ནི་དངོས་ཀྱི་རྗོད་བྱེད་སྒྲ་སྤྱི་དང་ཞེན་པའི་རྗོད་བྱེད་སྒྲ་རང་མཚན་པར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མཚན་གཞིའོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་སྟོན་པ་པོར་སྣང་བ་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་དང༌། དེས་བསྟན་པར་སྣང་བ་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ལྟ་བུ་ནི་གདུལ་བྱའི་གཞན་སྣང་འབའ་ཞིག་ལ་འཇོག་པས་བཀའ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུས་བདག་རྐྱེན་དང་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་དག་པས་རྒྱུའི་རྐྱེན་བྱས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་གདུལ་བྱ་དེའི་ཤེས་པ་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་རྣམ་པ་དེ་དང་དེར་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཉན་པ་པོའི་རྒྱུད་དང་འབྲེལ་གྱི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུད་དང་མ་འབྲེལ་ཏེ། གཞན་དུ་ན། སངས་རྒྱས་ལ་ནང་གི་ཤེས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྒྲར་ ཞེན་པའི་མ་རིག་པ་ཡོད་པས་སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་པ་སྤངས་པ་མི་སྲིད་པས་སོ། །ཉན་པ་པོའི་རྣམ་རིག་དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཐུ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དེས་བྱས་པར་བཞག་སྟེ། དཔེར་ན་རྨི་ལམ་ན་སྔགས་ལ་སོགས་པ་ལྷའི་མཐུས་རྙེད་པའི་རྣམ་རིག་ཉིད་རང་གི་ཤེས་པ་ཡིན་ཀྱང་ལྷས་བྱས་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ཏེ། བཤད་སྦྱར་ལས། རྐྱང་པ་དང་ཚིགས་སུ་སྦྱར་བའི་སྒྲར་སྣང་བ་འདོད་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཉན་པའི་རྣམ་པར་རིག་པའི་ཚོགས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ཇི་ལྟར་བཤད་དེ་ཉན་པའི་རྣམ་པར་རིག་པ་ནི་དེས་མ་བཤད་དོ་ཞེ་ན།
Chinese
也说是，如同我一样希望，并且那二者也按照次第，认为是具有或不具有的。那意思是，虽然二者都认为三者（名、句、文）的自性相同，但一个是认为三者是声音总体的连续，所以是不具有的；一个是认为那三者是语言行为的声音自相，所以是包含在色中的。因此，不能确定地说，如果是名，就包含在行中；如果是句，就包含在色中。如同国王之子一样，与繁衍相同，但不同的是，俱舍论师们解释说，佛语的体性既认为是色，也认为是行。在那二者中，前者与毗婆沙宗的观点相同，后者与经部宗的观点相同。两个部派都必须认为，佛语的体性是三者（名、句、文），并且也说，那三者，毗婆沙宗认为是具有的实有，经部宗认为是声音自相。那两种观点都认为，论著是物质的体性，而正理派则认为，是实际表达的普遍声音和执著表达的自相声音。第二，分为二：佛语和论著的定义。第一是：显现为说法者的色身二者，以及显现为他所说的十二部经等，仅仅安立为所化众生的其他显现，因此，一切佛语也都是依靠如幻的佛陀智慧作为增上缘，以及所化众生清净的相续作为俱生缘，从而使所化众生的意识显现为那样的名、句、文字的形象。与听者的相续相关，而不与佛陀的相续相关。否则，佛陀就会有内在的意识执著于外在的声音的无明，因此不可能断除一切障碍。听者的意识也是从佛陀的威力中产生的，因此安立为他所造。例如，在梦中，获得的咒语等是依靠神的力量而获得的意识，虽然是自己的意识，但也说是神所造。如《释量论释》中说：显现为单独和组合的声音，是随顺所希望的意义形象而行的听觉意识之集合。如果那样，那么菩萨是如何宣说的呢？因为听觉意识不是他所说的。
English
It is also said that, like me, they wish, and that the two are also considered to be with or without, according to the order. The meaning of that is that although both agree that the nature of the three (name, sentence, text) is the same, one considers the three to be a continuous series of general sounds, so it is without; one considers the three to be the sound self-character of linguistic behavior, so it is included in form. Therefore, it cannot be determined that if it is a name, it is included in action; if it is a sentence, it is included in form. Like the son of a king, it is the same as propagation, but the difference is that the Abhidharma masters explain that the nature of the Buddha's words is considered to be both form and action. Of the two, the former is in accordance with the view of the Vaibhashika school, and the latter is in accordance with the view of the Sautrantika school. Both schools must consider that the nature of the Buddha's words is the three (name, sentence, text), and it is also said that the three, the Vaibhashika school considers to be existent and real, and the Sautrantika school considers to be the sound self-character. Both of those views consider that the treatises are material in nature, while the logicians consider them to be the general sound that actually expresses and the self-character sound that expresses attachment. Second, it is divided into two: the definitions of the Buddha's words and treatises. The first is: the two form bodies that appear as the speaker of the Dharma, and the twelve divisions of scriptures that appear as what he said, are merely established as other appearances of the beings to be tamed. Therefore, all the Buddha's words are also based on the illusory wisdom of the Buddha as the dominant condition, and the pure continuum of the beings to be tamed as the co-existent condition, so that the consciousness of the beings to be tamed appears as the image of that name, sentence, and letter. It is related to the continuum of the listener, but not related to the continuum of the Buddha. Otherwise, the Buddha would have the ignorance of the inner consciousness clinging to the external sound, so it would be impossible to eliminate all obstacles. The listener's consciousness also arises from the power of the Buddha, so it is established as made by him. For example, in a dream, the mantras and so on that are obtained by the power of the gods are consciousness obtained by the power of the gods, although it is one's own consciousness, it is also said to be made by the gods. As it is said in the Commentary on the Compendium on Valid Cognition: The collection of auditory consciousness that appears as single and combined sounds follows the image of the desired meaning. If that is the case, then how does the Bodhisattva explain it? Because the auditory consciousness is not what he said.
Tibetan
དེའི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་དབང་གིས་རྨི་ལམ་ན་བསྟན་བཅོས་དང་སྔགས་ལ་སོགས་པ་རྙེད་པ་བཞིན་ནོ། ཞེས་དང༌། རྒྱན་སྣང་ལས་ཀྱང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་བསྟན་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རང་གི་རྣམ་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དེ་མ་ཡིན་ལ་དེར་འཛིན་པས་རང་ཉིད་མ་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་ན་སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་པ་སྤངས་པ་མི་སྲིད་པ་དེ་བས་ན་རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཐུས་མོས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་མ་འཆོལ་བར་རང་གི་ཤེས་པའི་སྣང་བ་སྟོན་པར་སྣང་བ་ཉེ་བར་སྐྱེ་སྟེ། དེ་བས་ན་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྟོགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་དེ་རྣམས་ལས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པར་རྣམ་པར་ བཞག་གོ །ཞེས་དང༌། དེ་བས་ན་གདུལ་བྱའི་ཤེས་པ་སྒྲར་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པས་བསྟན་པ་ཉན་པ་པོའི་སྐྱེ་བོ་དང་འབྲེལ་བ་ཡིན་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱས་ནས་མཆོད་པར་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ། ད་ལྟར་བའི་ཆོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོན་པ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལས་བརྒྱུད་ནས་འོངས་པ་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ངེས་པར་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་མཆོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཉི་ཤུ་པའི་འགྲེལ་བཤད་དང་རྒྱུད་གཞན་གྲུབ་པའི་འགྲེལ་པར་ཡང་ཚིགས་བཅད་དང་རྐྱང་པའམ་ལྷུག་པའི་རྣམ་པའམ་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཉིད་ལུང་དུ་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དབུས་མཐའི་འགྲེལ་བཤད་ལས། མིང་དང་ཚིག་དང༌ཡི་གེའི་ཚོགས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རིག་པ་རྣམས་ནི་བསྟན་བཅོས་སོ། །ཡང་ན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་སྒྲའི་ཁྱད་པར་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རིག་པ་རྣམས་ནི་བསྟན་བཅོས་སོ། ཞེས་གཉིས་བྱུང་བའི་སྔ་མ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཙམ་ཞིག་དང་ཕྱི་མ་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ངོས་འཛིན་ནོ། །དེ་ཡང་སོ་སྐྱེ་དང་ས་བཅུ་པ་ལ་ཐུག་གི་འཕགས་པ་ལ་ནི་གདུལ་བྱ་དང་གཉིས་ཀའི་སྣང་བ་ལ་བསྟན་བཅོས་བཞག་སྟེ། ས་བཅུ་པ་བ་ལ་ཡང་རང་གི་ཤེས་པ་ཉིད་ལོངས་སྐུར་སྣང་བ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་སངས་རྒྱས་དང་མིང་ཚིག་སོགས་སུ་སྣང་བ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་དུ་ཞེ
Chinese
因此，由于它的力量而被称为“如是”，就像由于神等的力量，在梦中获得经文和咒语等一样。并且，在《现观庄严论》中也说：“佛陀的教法”是指，因为分别念将自己的形象执着为外境的自性而进入。如果不是它却执着为它，那么自身具有无明的自性，就不可能断除一切障碍，因此，常时安住的佛陀薄伽梵们，凭借般若波罗蜜多的智慧，如其所愿地，对于有缘者，不混杂地显现自己智慧的显现，从而产生亲近。因此，追随这种觉悟，从他们那里，佛陀薄伽梵才被认为是教导。因此，应调伏者的知识本身就是显现为声音的自性，因此，虽然教法与听法者有关，但由于它从般若波罗蜜多的智慧之主所生，所以诸佛才宣说佛法，因此，如同应该供养一样，现在说法者们所宣说的，也是从薄伽梵那里传承而来，因此，必定是从般若波罗蜜多所生，所以是应该供养的，这就是意义。同样，在《二十颂》的注释和《续部究竟》的注释中，也说偈颂和单句或散文的形式，或者名、词、字母的形式显现的知识本身就是圣言。第二点是，在《中边分别论》的注释中说：“显现为名、词、字母集合的识，就是经文。”或者“显现为获得超世智慧的音声差别的识，就是经文。”出现了两种说法，前者只是经文，后者是具有差别的认定。也就是说，对于凡夫和十地菩萨来说，对于圣者来说，则将调伏者和两者的显现都视为经文。对于十地菩萨来说，自己的知识显现为报身，显现为外境的佛陀和名、词等，则视为外境的如来之语。
English
Therefore, it is called "Thus Come" because it arises from its power, just as one obtains scriptures and mantras in dreams due to the power of gods and so on. Also, in the Ornament of Realization, it says, "The teaching of the Buddha" refers to the fact that conceptualization clings to its own image as the nature of external objects and enters into it. If it is not that but clings to it, then if one's own nature is ignorant, it is impossible to abandon all obscurations. Therefore, the Buddhas, the Bhagavat who always abide in equanimity, through the power of the wisdom of the Perfection of Wisdom, manifest the appearance of their own wisdom to those who are fortunate, without mixing it up, and thus closeness arises. Therefore, following such realization, from them, the Buddhas, the Bhagavat, are considered to teach. Therefore, since the knowledge of those to be tamed is itself the nature of appearing as sound, although the teaching is related to the listeners, it is said that the Buddhas teach the Dharma because it is born from the master of the wisdom of the Perfection of Wisdom. Therefore, just as it should be offered, the teachings that are now taught by the Dharma speakers are also transmitted from the Bhagavat. Therefore, it must be born from the Perfection of Wisdom, so it should be offered, that is the meaning. Similarly, in the commentary on the Twenty Verses and the commentary on the Completion of Tantras, it is also said that the knowledge that appears in the form of verses and single sentences or prose, or in the form of names, words, and letters, is itself the sacred word. The second point is that in the commentary on the Discrimination of the Middle and the Extremes, it says, "The consciousness that appears as a collection of names, words, and letters is the scripture." Or "The consciousness that appears as the distinction of sound that enables the attainment of transcendent wisdom is the scripture." There are two statements, the former is just the scripture, and the latter is the identification of the distinction. That is to say, for ordinary beings and the tenth-level Bodhisattvas, the appearance of both the one to be tamed and the two is regarded as scripture. For the tenth-level Bodhisattva, one's own knowledge appears as the Sambhogakaya, and the Buddha and names, words, etc. that appear as external objects are regarded as the words of the Thus Come One.