Tibetan
མ་པའོ། །དེ་ལ་རིམ་པ་ལྟར་བྱ་རོག་སོ་རྟོག་ལྟ་བུ་མིན་པར་སྤྱིར་དགོས་པ་ཡོད་པ་དང༌། དགོས་པ་དེ་ཡང་འཇོག་པོའི་གཙུག་རྒྱན་ལེན་པའི་བསྟན་བཅོས་ལྟ་བུ་མིན་པར་སྒྲུབ་ནུས་པ་དང༌། སྒྲུབ་ནུས་ཀྱི་དགོས་པ་དེ་ཡང་མ་བག་མར་ལེན་པ་ལྟ་བུ་མིན་པར་སྐྱེས་བུའི་དོན་མཆོག་དང༌། དགོས་པ་མཆོག་དེ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱང་བསྟན་བཅོས་ལ་མ་འབྲེལ་བ་མཐོ་རིས་ཀྱི་དོན་དུ་ཕྱུགས་ཀྱི་མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་མིན་པར་བསྟན་བཅོས་འདི་ལ་འབྲེལ་བར་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པས་བཞིར་གྲངས་ངེས་ཏེ། དེ་ལས་མང་མི་དགོས་ལ་ཉུངས་ན་མི་འདུས་པས་སོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། སྤྱིར་འབྲས་ བུ་དེའི་ཆེད་དུ་འཇུག་པ་ལ་དོན་དེ་ཐོབ་ན་རང་གི་དགོས་པ་སྒྲུབ་ནུས་ཁྱད་པར་ཅན་ཞིག་ཏུ་མཐོང་དགོས་ལ། དེ་ལ་མི་འཇུག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཡང་ན་སྤྱིར་དོན་དེ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པ་དང༌། ཡང་ན་སྒྲུབ་ནུས་ཀྱང་བསྟན་བཅོས་འདི་ལས་སྒྲུབ་མི་ནུས་པར་མཐོང་ནས་མི་འཇུག་གོ །དེ་ལ་སྤྱིར་དགོས་པ་ཡོད་པ་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་འདོད་བྱ་མཆོག་གི་ཉིང་དགོས་དང་ལྡན་པར་བསྟན་པས་དེའི་དོན་དུ་འཇུག་པའི་བློ་སྐྱེ་ལ། དེ་ཡང་བརྗོད་བྱ་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་རྟོགས་པས་སྒྲུབ་ནུས་སོ་ཞེས་དང༌། ཐབས་དེ་ཡང་བསྟན་བཅོས་འདི་ལ་ཡོད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ན་འགལ་རྐྱེན་གཉིས་པོ་དེ་ལྡོག་པས་བཞིས་ཆོག་ལ་གང་རུང་གཅིག་མེད་ན་ཡང་རྟོག་ལྡན་གྱི་འཇུག་པ་ལྡོག་པས་ཉུངས་ན་མི་ནུས་སོ། །དེ་ལྟར་འབྲས་བུ་དེ་ནི་འདོད་ལ་དེའི་ཐབས་ཀྱང་བསྟན་བཅོས་སུ་མཐོང་ཡང་འཇུག་པར་མི་བྱེད་ན། གྲོལ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་དུ་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པ་ལ་དད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། ད་དུང་ཡི་གེའི་ཕྱི་མོ་སློབ་པའི་ཁང་བུར་གཞུག་པར་རིགས་སོ། །བུད་དྷ་ཤྲཱི་ནི་འདིས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མེད་པ་དང༌། སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པ་དང༌། འདོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དང༌། འབྲེལ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མཐའ་བཞི་རྣམ་པར་བསལ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ཞེས་བརྗོད་བྱ་དང་དགོས་པ་གཉིས་སྔར་བཤད་པ་ལས་བཟློག་ནས་འཆད་ཀྱང་འགྲིག་པར་མ་མཐོང་ངོ༌། །ཁ་ཅིག་ན་རེ། བདེ་མཆོག་སྟོད་འགྲེལ་དུ་རྗོད་བྱེད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྔ་གསུངས་པ་དང༌ཀ་ཤིས། བརྗོད་བྱ་དགོས་པ་འབྲེལ་བ་གསུམ་དུ་བསྟན་པས་མང་ཉུང་ཁེགས་པའི་གྲངས་ ངེས་མིན་ཞེས་འཆད་ཀྱང༌། མི་འཐད་དེ། རྟོག་ལྡན་གྱི་འཇུག་པ་ལ་རྗོད་བྱེད་སྒྲིག་ལེགས་པ་ཙམ་གཙོ་བོ་མིན་པ་དང་གསུམ་དུ་བསྟན་པ་ནི་དགོས་པ་གཉིས་བསྡུས་ནས་བསྟན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་
Chinese
མ་པའོ། །對此，不像烏鴉偵察般隨意，而是普遍存在必要性；而且，這種必要性不像為了奪取自在天的頂飾那樣的論著，而是能夠成辦；能夠成辦的必要性，也不像迎娶寡婦那樣，而是為了人生的至高目標；成辦這個至高目標的方法，也不像不依賴論著，為了天界而進行牲畜祭祀那樣，而是僅僅因為看到與此論著相關就進入，因此確定為四個。多於此則不必要，少於此則不完備。如何理解呢？普遍來說，為了那個結果而進入，必須將獲得那個意義視為能夠成辦自己需求的特殊方式。不進入的原因有二：或者普遍來說無法成辦那個意義；或者即使能夠成辦，也因為認為無法從這個論著中成辦而不進入。因此，普遍存在必要性，並且特別顯示具備所欲求的至高精要，因此產生為了那個意義而進入的想法。而且，因為理解了這樣的所詮釋，就能夠成辦，並且顯示方法也存在於這個論著中，所以這兩個障礙就會消除，因此四個就足夠了，如果缺少任何一個，有理智的人也會停止進入，所以少了就不行。這樣，即使想要那個結果，並且也認為論著中有成辦它的方法，卻不進入，那麼，為了追求解脫而進入論著，信仰又有什麼用呢？還是應該送入學習字母的教室。佛吉祥智（Buddhaśrī）排除了無可言說、無法成辦、不應希求、毫無關聯這四種極端。雖然將所詮釋和必要性這兩者與之前所說的相反來解釋也可以，但我認為這並不合適。有些人說，在《勝樂略釋》中說了五種圓滿的能詮釋，以及卡什（Kashi），說了所詮釋、必要性、關係三者，因此並非多寡確定的數量。這是不合理的，因為對於有理智的人來說，能詮釋的良好組織並非進入的主要原因，而說三者是因為想要將兩個必要性合併來說。第三個是
English
Ma pa'o. In this regard, it is not like a crow's reconnaissance, but there is a general necessity; moreover, this necessity is not like a treatise for taking the crest jewel of the Lord of Freedom, but it is able to accomplish; the necessity of being able to accomplish is not like taking a widow as a wife, but it is for the supreme goal of life; the method of accomplishing this supreme goal is not like not relying on treatises and performing animal sacrifices for the sake of heaven, but it is only because one sees the connection with this treatise that one enters, so it is determined to be four. More than this is unnecessary, and less than this is incomplete. How is it understood? Generally speaking, in order to enter for the sake of that result, one must see obtaining that meaning as a special way to accomplish one's own needs. There are two reasons for not entering: either one cannot generally accomplish that meaning; or even if one can accomplish it, one does not enter because one thinks that one cannot accomplish it from this treatise. Therefore, there is a general necessity, and in particular, it is shown to possess the supreme essence of what is desired, so the thought of entering for that meaning arises. Moreover, because one understands such an object of expression, one can accomplish it, and it is shown that the method also exists in this treatise, so these two obstacles will be eliminated, so four is enough, and if any one is missing, a rational person will stop entering, so less is not possible. In this way, even if one wants that result and also thinks that there is a way to accomplish it in the treatise, but does not enter, then what is the use of faith in entering the treatise for the sake of pursuing liberation? One should still be sent to the classroom to learn the alphabet. Buddhaśrī excluded the four extremes of unspeakable, unachievable, undesirable, and unrelated. Although it is possible to explain the object of expression and necessity in the opposite way to what was said before, I do not think it is appropriate. Some say that in the "Brief Explanation of Supreme Bliss," five kinds of perfect expressers are mentioned, and Kashi mentions three things: the object of expression, necessity, and relationship, so it is not a fixed number of more or less. This is unreasonable, because for a rational person, the good organization of the expresser is not the main reason for entering, and saying three is because one wants to combine the two necessities. The third is
Tibetan
གསུམ་ལས། སྦྱར་བ་ནི། མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་འོག་ཏུ་དགོས་འབྲེལ་གྱི་ངག་དགོད་པ་ལ་འབྲེལ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་ཤུགས་ལ་མཁྱེན་གསུམ་སྟོན་པའི་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པར་དམ་བཅས་པ་ན། མཁྱེན་གསུམ་གྱིས་དངོས་བརྒྱད་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་དོན་གྱིས་ན་དངོས་བརྒྱད་སྟོན་པའི་ཕྱིར་དུ་རྩོམ་པར་དམ་བཅས་སོ། །དེ་ལ་མོས་པ་དང་ཤེས་རབ་དམན་པའི་གང་ཟག་གཉིས་ལས། སྐྱེ་བོ་བློ་གྲོས་དམན་པ་དག་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཕགས་པ་མ་རྒྱལ་བ་སྟེ་རྒྱལ་དཀའ་བའི་སྤང་བྱ་ལས་རྒྱལ་བ་བྱམས་པས་ཡང་མངོན་རྟོགས་བརྒྱད་པོ་དེ་བསྟན་པ་ལ་དོན་ནམ་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ་མེད་དོ་སྙམ་དུ་དོགས་པ་སྐྱེ་བས་དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། དགོས་འབྲེལ་ངག་གི་བརྗོད་བྱའི་དོན་དགོས་སོགས་བཞི་ལ་ཕལ་ཆེར་ཡོད་དམ་སྙམ་པའི་དོན་འགྱུར་གྱི་ཐེ་ཚོམ་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ་ཆེད་དུ་མ་ཕམ་པ་རང་གི་བསྟན་བཅོས་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དངོས་བརྒྱད་དང༌། དགོས་པ་དེ་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པ་དང༌། དགོས་པའི་ཡང་དགོས་པ་ཆོས་སྐུ་དང་འབྲེལ་བ་སྒྲས་མ་ཟིན་པས་དགོས་པ་ཡོད་པར་དོན་གྱི་ཁོང་ན་ཡོད་པ་རྣམས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཏེ་ནི་རྩ་བ་འདྲེན་པ་སྟེ་གཞན་དུ་ཡང་དེ་ལྟར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་དོགས་ པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱས་པ་དང་འབྲིང་དང་མདོར་བསྡུས་པ་ལ་དད་པའི་སེམས་ཅན་དབང་བོ་རྟུལ་འབྲིང་རྣོ་གསུམ་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བཞེད་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཅན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་རྒྱས་འབྲིང་དེ་དང་བསྡུས་པ་དེ་ལས་མངོན་རྟོགས་བརྒྱད་ཀྱི་རིམ་པ། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་དོན་མཐའ་དག་གསལ་བར་མཛད་ཟིན་པ་མ་ཡིན་ནམ་སྟེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། གདུལ་བྱ་གསུམ་པོ་གང་གི་དོན་དུ་ཡང་རྩོམ་མི་དགོས་ཏེ། དེ་དག་གི་དོན་མཛད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་སོ། །ཐེ་ཚོམ་སྐྱེས་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཞེ་ན། རྟོག་ལྡན་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་གམ་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། །འདིར་དགོས་སོགས་བཞི་དང་ལྡན་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང༌། དེའི་སྒྲ་བཤད་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་ཅུང་ཟད་ཅིག་དཔྱད་པར་བྱའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ལུགས་གཞན་བསྟན་པ་དང༌། འཐད་ཕྱོགས་ངོས་གཟུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། མཛོད་ལས། ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བརྒྱད་ཁྲི་དག །གང་རྣམས་ཐུབ་པས་གསུངས་དེ་དག །ཚིག་གམ་མིང་ཡིན་དེ་དག་ནི། །གཟུགས་དང་འདུ་བྱེད་དག་ཏུ་འདུས། ཞེས་པའི་གང་སྤེལ་དུ་མིང་ཚིག་ཀྱང་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ། གཉིས་ཀས་ཀྱང་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་ཚོགས་གསུམ་ག་བཀའི་ར
Chinese
第三，结合方面：在礼赞之后陈述必要联系的言辞，有什么联系呢？礼赞的含义是立誓要撰写阐述三智的论著，因为三智涵盖了八事，所以实际上是立誓为了阐述八事而写作。对于信心和智慧不足的两种人来说，那些智慧低下的人会怀疑，世尊圣者未胜者，即难以战胜的应舍弃之处，慈氏胜者再次宣说这八现观有什么意义或必要呢？难道没有意义吗？为了消除这种疑虑，以及因为必要联系的言辞所表达的意义，即必要等四者，几乎都存在吗？由于产生了意义转变的怀疑，即并非特意地，弥勒菩萨自己论著《现观庄严论》所要表达的八事，以及轻松证悟必要，以及必要的必要与法身相关联，由于没有明确说明，所以为了说明必要存在于意义之中而宣说了这些。此“ཏེ་”字是引用根本，其他地方也应如此理解。如此怀疑的理由是，世尊以广、中、略三种方式利益对之具有信心的钝根、中根、利根三种有情，难道不是慈悲的世尊已经从广、中、略三种《般若波罗蜜多经》中，清楚地阐明了八现观的次第和所有般若波罗蜜多的意义了吗？因此，对于这三种所化众生中的任何一个，都不需要再写作，因为已经完成了他们的利益。想到这里，就产生了怀疑。产生怀疑有什么必要呢？它是进入有理论著的支分或原因。在这里，稍微研究一下具备必要等四者的论著的自性，以及它的两种解释方式。首先分为两部分：阐述其他宗派，以及确定合理的方面。首先是：在《俱舍论》中说：“八万法蕴，诸佛所说者，彼等词或名，彼等摄于色，及行中。”其中，词和名也只是象征性地表示，实际上，词、名、字母的集合三者都是佛语的
English
Thirdly, regarding the connection: What is the connection between stating the words of purpose and connection after the homage? The implication of the homage is that one vows to compose a treatise that explains the three wisdoms. Since the three wisdoms encompass the eight topics, it is actually vowing to write for the purpose of explaining the eight topics. For those two types of people who lack faith and wisdom, those with inferior intelligence may doubt, what is the purpose or necessity of the Blessed One, the Noble One, the Unconquered One, that is, the difficult-to-overcome objects to be abandoned, the Victorious Maitreya again explaining these eight Abhisamayas? Is there no purpose? In order to dispel this doubt, and because the meaning expressed by the words of purpose and connection, that is, the four necessities, etc., almost exist? Due to the arising of doubt about the transformation of meaning, that is, not intentionally, the eight topics to be expressed in Maitreya's own treatise, the Ornament of Clear Realization, and the easy realization of the necessity, and the necessity of the necessity being related to the Dharmakaya, since it is not explicitly stated, therefore, these are spoken to explain that the necessity exists within the meaning. This "ཏེ་" is to quote the root, and it should be understood in the same way elsewhere. The reason for such doubt is that the Blessed One, with compassion, intends to benefit the three types of sentient beings with dull, middling, and sharp faculties who have faith in the extensive, intermediate, and concise versions. Hasn't the compassionate Blessed One already clearly explained the order of the eight Abhisamayas and all the meanings of the Prajnaparamita from the extensive, intermediate, and concise Prajnaparamita Sutras? Therefore, there is no need to write for any of these three types of disciples, because their benefit has already been accomplished. Thinking this, doubt arises. What is the necessity of arising doubt? It becomes a branch or cause for entering a treatise with theory. Here, let's examine a little the nature of a treatise that possesses the four necessities, etc., and its two ways of explanation. First, it is divided into two parts: explaining other tenets and identifying the reasonable aspects. The first is: In the Abhidharmakosa, it says: "Eighty thousand aggregates of Dharma, those spoken by the Buddhas, those are words or names, those are included in form and formations." Among them, words and names are only symbolically represented. In reality, the collection of words, names, and letters are all the Buddha's words.