Tibetan
ན་པ་ཡོད་པས། ཞེན་པ་ཕྲ་མོ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཉན་པ་པོ་ལ་མིང་ཚིག་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར་འཆད་པ་པོ་ལ་ཡང་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འབྱུང་བས་སོ། །དེས་ན་སྒྲ་སྤྱིའི་ཕྲེང་བ་ལ་འདོད་ན་བསྟན་བཅོས་དངོས་མེད་དུ་འགྱུར་བས་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པར་འགྱུར་བས་རིག་བྱེད་པའི་སྨྲ་བ་ཁས་བླངས་དགོས་སོ། །ངག་གི་སྒྲ་རང་མཚན་པ་ལ་འདོད་ན་ཡང་ངག་ཏུ་མ་ཐོན་ན་བསྟན་བཅོས་མ་བརྩམས་པ་དང་བསེ་རུ་ལྟ་བུས་ཀྱང་གདུལ་བྱ་ལ་ཆོས་མ་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། སློབ་མའི་རྒྱུད་འཆོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡང་སློབ་མའི་རྒྱུད་ལ་བསླབ་པ་གསུམ་བསྐྱེད་ནས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ཚོགས་པར་དབྱུང་དུ་མི་རུང་བ་ལས་བཟློག་པ་དང༌། དབྱུང་དུ་རུང་བའི་ལས་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ངེས་ཚིག་གི་དོན་འདི་དག་ཚང་བ་དང༌། ལུང་རྣམ་འབྱེད་ལས་ཀྱང༌། རྒྱལ་བ་སྟོན་པ་དེ་ཡི་བསྟན་བཅོས་ནི། །མདོ་དང་ཆོས་མངོན་ཡིན་གསུང་འདུལ་བ་ནི། །སྟོན་དང་བསྟན་པ་ཉིད་ཡིན། ཞེས་དང༌། རྣམ་བཤད་རིག་པར་ཡང༌། དོན་དམ་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་ཉིད་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འབྱུང་བས་རྒྱལ་བའི་བཀའ་ཡང་བསྟན་བཅོས་སུ་འདོད་པར་བྱའོ། །བསྟན་པ་ནི། འགྲེལ་པ་འདི་དང་དེའི་འགྲེལ་བཤད་གཉིས་དང༌། ཤེར་སྒྲོན་ལས་ནི་གཞུང་འདི་དགོས་སོགས་བཞི་སྟོན་པ་ལ་སྦྱར་ལ། འཕགས་པ་དང༌། ཤཱནྟི་རད་ཀིར་ཀུ་མཱ་ར་ཤྲཱི་རྣམས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་དང་བསྡུས་དོན་དུ་དགོས་པ་ སྟོན་པ་ལ་སྦྱར་རོ། །དེ་ལ་བུད་དྷ་ཤྲཱི་ནི་རྐང་པ་དང་པོ་གསུམ་གྱིས་བརྗོད་བྱ་དང༌། ཆོས་སྤྱོད་ནས་མཐོང་འགྱུར་གྱི་བར་གྱིས་ཉིང་དགོས་དང༌། ཕྱིར་ཞེས་པ་ནས་དགོས་པ་ཡིན་གྱི་བར་གྱིས་དགོས་པ་བསྟན་ཞིང་འབྲེལ་པ་ནི་བརྗོད་བྱ་བསྟན་པ་དེ་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ལ་དེ་རྟོགས་པས་ནི་མཐར་ཐུག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཤུགས་ལ་ཐབས་དང་ཐབས་བྱུང་དུ་འབྲེལ་བར་བཞེད་དོ། །ཚིག་གསལ་དུ་ཡང་མཐའི་དགོས་པའི་སྒྲས་དགོས་པ་གཉིས་ཀ་བསྟན་པར་བྱས་ནས་གཅོད་མཚམས་དེ་དང་འདྲ་བར་བཤད་དོ། །རྟོགས་དཀའི་སྣང་བར་དགོས་པ་གཉིས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཤུགས་ལ་འབྲེལ་པ་དང་བརྗོད་བྱ་བསྟན་པར་འཆད་པ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་བྱ་དངོས་སུ་བསྟན་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་ལ་ཡང་དོན་གྱི་འབྲེལ་ལ་བརྗོད་བྱ་ལ་སྦྲེལ་རུང་ཡང་རྐང་པའི་གཅོད་མཚམས་ཅུང་མིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རྐང་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་བརྗོད་བྱ་དང༌། གཞན་རྣམས་བུད་དྷ་ཤྲཱི་དང་ཚིག་གསལ་གྱིས་བཤད་པ་ལྟར་འགྲེལ་པ་འདི་ཡང་བཞེད་དོ། །གཞུང་འདི་གཙོ་བོའི་དོན་དུ་བྱས་ན་དགོས་པ་འཆད་པ་ལ་འབྲེལ་ཀྱང་འདིའི་ངག་གི་དོན་རྫོགས་པར་བཤད་ན་བརྗོད་བྱ་དང་འབྲེལ་པ་བསྟན་པར་ཡང་བཤད་ནུས་པས་སློབ་དཔོན་འདི་ཡི་བཤད་པ་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བཤད་པ་སྟེ། འདི་ལ་བཞི་ལས་བརྗོད་བྱ་ནི། སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཡུམ་འདི་ལས་བཤད་པའི་རྣམ་མཁྱེན་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནའི་ལམ་གང་ཡིན་པ་དང་ དེས་མཚོན་པའི་ལྷག་མ་བདུན་དང་བཅས་པའོ། །ཉིང་དགོས་ནི། བྱང་སེམས་ལས་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་མཁྱེན་དེ་བློ་དང་ལྡན་པ་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཡུམ་གྱི་མདོ་ཡི་དོན་དངོས་བརྒྱད་ཇི་བཞིན་དུ་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ཆོས་ཏེ་སྒྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་ཕར་ཕྱིན་བཅུ་ཤེས་བཞིན་དང་བཅས་པའི་དྲན་པ་ལ་བཞག་ནས་ས་བཅུ་བགྲོད་དེ་མཐོང་བ་སྟེ་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་བའོ། །དགོས་པ་ནི། ཉིང་དགོས་ཀྱི་ཕྱིར་དུ་མདོ་ཡི་བརྗོད་བྱ་རྣམས་རྒྱན་ལ་བརྟེན་ནས་བདེ་བླག་ཏུ་སྟེ་ཚེགས་ཆུང་ངུས་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱན་རྩོམ་པའི་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པ་ནི། ཤུགས་ཀྱིས་ཏེ་དེ་ཡང་རྩོམ་པའི་དགོས་པ་ཞེས་པས་དགོས་པ་དང་བསྟན་བཅོས་འབྲེལ་པར་དང༌། ཕྱིར་ཞེས་པས་དགོས་པ་གཉིས་འབྲེལ་པར་འཕངས་སོ། །དག་ལྡན་དུ་ནི་རྣམ་མཁྱེན་ནི་སངས་རྒྱས་ཏེ་སྐྱེས་བུའི་དོན་གྱི་མཆོག་སྟེ། རྒྱན་ལས། སྒྲིབ་པ་ཀུན་གྱི་དྲི་མེད་པ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་ཐོབ། །རིན་ཆེན་སྣོད་ནི་ཕྱེ་བ་ལྟར། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ཡང་དག་བསྟན། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ཡང་བཙལ་བར་བྱ་བས་ལམ་ཡིན་གྱི་ཚོལ་བར་བྱེད་པས་ནི་མ་ཡིན་པའོ། །དོན་དེ་སྟོན་པས་མདོ་འདི་ལས་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི། བློ་ལྡན་ཀུན་ཏུ་མངོན་བྱ་བ། ཞེས་བཏོན་ནས་བློ་ལྡན་ཏེ་བྱང་སེམས་ཀྱིས་མངོན་དུ་བྱ་བའི་དོན་ཏེ་བསྟན་བཅོས་འདི་ལས་གསལ་བ་ཉིད་དུ་ཤེས་ནས་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་པ་སྟེ་དེ་ནི་རྩོམ་པའི་ གཙོ་བོའི་དགོས་པའོ། །མདོ་ཡི་དོན་བསྟན་བཅོས་འདི་ལས་ངེས་པར་གྱུར་པ་དེ་དྲན་པ་ལ་བཞག་ནས། བདེ་བླག་ཏུ་ནི་རབ་སྒྲུབ་པ། ཞེས་བཏོན་ནས་སྒྲུབ་པ་སྟེ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནི་རྩོམ་པའི་གཙོ་བོ་མིན་པའི་དགོས་པའོ། །ཐབས་གང་གིས་སྒྲུབ་ན་དབུས་མཐའ་ལས། ཡི་གེ་འདྲི་མཆོད་སྦྱིན་པ་དང༌། །ཉན་དང་ཀློག་དང་ལེན་པ་དང༌། །འཆད་དང་ཁ་ཏོན་བྱེད་པ་དང༌
Chinese
若有执着，当微细的执着存在时，听者如何理解名相，说法者也会随之相应。因此，若认为声音是普遍的连续，则论典将变得无实体，从而变成非人为所造，必须承认吠陀的说法。若认为语言是自相，那么未说出口时，论典就未被创作，如同犀牛一样，也无法向所化众生宣说佛法。 第二，为何称为论典？为了调伏弟子的相续。也就是在弟子的相续中生起三学，使身语意三者从不应聚合的状态中解脱，并使其进入应聚合的状态。如此一来，便具备了词义解释的所有含义。 在《律分别》中也说：“胜者导师之论典，经与法藏及律藏，导师与教法即是。”在《释量论》中也说：“究竟而言，佛陀之语即是论典之特相。”因此，应将胜者的教言也视为论典。 教法是指此论及其注释，以及对注释的解释。在《般若灯论》中，则将此论的必要等四种意义与教法相联系。而对于圣天、寂天、鸠摩罗什利等人的注释和略义，则与必要相联系。 其中，佛吉祥智以最初三句表示所说之义，从“行持佛法”到“得以证悟”表示究竟之必要，从“因为”到“是必要”表示必要性，而关系则是为了证悟所说之义，证悟之后最终成佛，直接显示了方法和方法所生的关系。 在《明句论》中，也通过“究竟之必要”一词，表示了两种必要，并以相似的方式解释了分界。在《难解显明》中，将两种必要直接显示，并以暗示的方式解释了关系和所说之义，这并非是论师的意图，因为论师认为所说之义应直接显示。即使在前一种解释中，也可以将意义的关系与所说之义相联系，但句子的分界略有不同。如此一来，前两句偈颂...
English
If there is attachment, when subtle attachment exists, how the listener understands the names and terms, the speaker will also correspond accordingly. Therefore, if one considers sound to be a universal continuum, the treatise will become non-substantial, thus becoming non-man-made, and one must acknowledge the statement of the Vedas. If one considers language to be self-characterized, then when it is not spoken, the treatise has not been composed, and like a rhinoceros, it cannot teach the Dharma to the disciples. Secondly, why is it called a treatise? To tame the continuum of the disciples. That is, to generate the three trainings in the continuum of the disciples, to liberate the three aspects of body, speech, and mind from the state of not being able to gather, and to make them enter the state of being able to gather. In this way, it possesses all the meanings of the explanation of the terms. In the Vinaya-vibhaṅga, it is also said: "The treatise of the Victorious Teacher, the Sutra, the Abhidharma, and the Vinaya, are the Teacher and the Teaching." In the Pramāṇavārttika, it is also said: "Ultimately, the Buddha's words are the characteristic of the treatise." Therefore, the words of the Victorious One should also be regarded as treatises. The Dharma refers to this treatise and its commentaries, as well as the explanations of the commentaries. In the Prajñāpradīpa, the four meanings such as the necessity of this treatise are related to the Dharma. As for the commentaries and summaries of Āryadeva, Śāntideva, Kumārajīva, etc., they are related to the necessity. Among them, Buddhajñāna uses the first three sentences to express the meaning to be spoken, from "practicing the Dharma" to "being able to attain enlightenment" to express the ultimate necessity, from "because" to "is necessary" to express the necessity, and the relationship is for the sake of realizing the meaning to be spoken, and after realizing it, ultimately becoming a Buddha, directly showing the relationship between the method and what is born from the method. In the Prasannapadā, the two necessities are also expressed by the phrase "ultimate necessity," and the boundary is explained in a similar way. In the Dukkha-prakāśa, the two necessities are directly shown, and the relationship and the meaning to be spoken are explained in an implied way, which is not the intention of the teacher, because the teacher believes that the meaning to be spoken should be directly shown. Even in the previous explanation, the relationship of meaning can be linked to the meaning to be spoken, but the division of sentences is slightly different. In this way, the first two verses...
Chinese
认为通过讲述主题，以及佛陀室利和释词的阐述，这部释论也是如此。如果将这部论典作为主要目的，那么与阐述必要性相关，如果完整地讲述这部论典的语言意义，也能阐述主题和相关性，因此这位论师的阐述是完全圆满的阐述。其中有四，主题是：导师佛陀从这部《母经》中所说的唯有佛陀的道，以及由此所代表的其余七者。究竟必要是：菩萨以外的人无法体验的现观，具有智慧的菩萨如实地确定《母经》的八种真实意义的自性，即菩提心和法，也就是修行的行为，将十度智慧和正念置于忆念中，经历十地，从而见到，也就是显现。必要是：为了究竟必要，依靠庄严而轻易地理解经中的主题，这被称为撰写庄严的必要。相关性是：通过暗示，也就是通过“撰写的必要”这句话，将必要和论典联系起来，并且通过“向外”这句话，将两个必要联系起来。清净具足的是，现观是佛陀，是士夫义的殊胜者。如庄严中所说： “无垢一切障，获得一切种智，如开珍宝器，如实示现佛。”就像这样。那也是应当寻求的道，而不是寻求者。导师所说的意义，也就是这部经中所说的，菩萨以外的人无法体验的，那就是：“智者皆当现”，从而得出智者，也就是菩萨应当显现的意义，也就是知道这部论典显明，这是撰写的主要必要。将从这部论典中确定的经的意义置于忆念中， “轻易而善修”，从而得出修行，也就是修持是撰写非主要的必要。用什么方法修持呢？《中边分别论》中说：“书写供养布施字，听闻读诵受持，讲说讽诵作意。”
English
It is believed that this commentary is also based on the explanation of the subject matter, as well as the explanations of Buddhashri and the commentary. If this treatise is taken as the main purpose, then it is related to explaining the necessity. If the linguistic meaning of this treatise is fully explained, it can also explain the subject matter and relevance. Therefore, the explanation of this teacher is a completely perfect explanation. There are four of these, the subject matter being: the path of the Buddha alone, which the teacher Buddha spoke of from this Mother Sutra, and the remaining seven represented by it. The ultimate necessity is: the direct perception that others besides Bodhisattvas cannot experience, the nature of the eight true meanings of the Mother Sutra that the wise Bodhisattvas truly determine, that is, the mind and Dharma of Bodhi, that is, the practice of cultivation, placing the ten perfections of wisdom and mindfulness in remembrance, going through the ten grounds, thereby seeing, that is, manifesting. The necessity is: for the sake of ultimate necessity, relying on adornment to easily understand the subject matter in the sutra, which is called the necessity of writing adornment. The relevance is: through implication, that is, through the phrase "the necessity of writing," the necessity and the treatise are linked, and through the phrase "outward," the two necessities are linked. Pure and complete is that direct perception is the Buddha, the supreme of the meaning of the person. As it is said in the adornment: "Immaculate of all obscurations, attaining all kinds of wisdom, like opening a precious vessel, truly showing the Buddha." Just like this. That is also the path to be sought, not the seeker. The meaning spoken by the teacher, that is, what is spoken in this sutra, which others besides Bodhisattvas cannot experience, is: "The wise should all manifest," thus deriving the meaning that the wise, that is, Bodhisattvas, should manifest, that is, knowing that this treatise is clear, this is the main necessity of writing. Placing the meaning of the sutra determined from this treatise in remembrance, "easily and well cultivated," thus deriving that cultivation, that is, practice, is the non-main necessity of writing. By what method should one cultivate? The Differentiation of the Middle and the Extremes says: "Writing, offering, giving letters, listening, reading, receiving, explaining, reciting, and contemplating."