Tibetan
་དགོས་སོགས་བཞི་ཡོད་པ་ལ་ཚད་མའི་ངེས་པ་སྐྱེས་ནས་འཇུག་པ་དགོས་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་ནི། བསྟན་བཅོས་འདི་ནི་བརྩམ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དགོས་པ་སོགས་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་བྱ་རོག་སོ་རྟོག་གི་བསྟན་བཅོས་བཞིན་ཞེས། རྩོམ་པའི་སྐབས་འགོག་པ་ལ། གང་དགོས་སོགས་བཞི་དང་ལྡན་པ་ནི་བརྩམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ་དཔེར་ན་གསོ་དཔྱད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་བཞིན། བསྟན་བཅོས་འདི་ཡང་དགོས་སོགས་བཞི་དང་ལྡན་ནོ་ཞེས་དོགས་པ་འགོག་པས་རྩོམ་པའི་སྐབས་འགོག་པ་བཟློག་པ་ནི་དགོས་པའོ། ཞེས་ཟེར་རོ། །བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོ་བདེ་བྱེད་དགའ་བ་དང༌། བུད་དྷ་ཤྲཱི་ནི། དགོས་འབྲེལ་བཀོད་པས་གཞུང་གི་ཡི་གེ་མཛེས་པར་བྱས་པ་དགོས་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་ནི་ངག་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་མི་འགྱུར་གྱི་དོགས་པ་བཞི་བསལ་ནས་དོན་འགྱུར་གྱི་ཐེ་ཚོམ་བཞི་བསྐྱེད་པ་དགོས་པར་བཞེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལ་དང་པོ་ནི་མི་འཐད་དེ། སྐྱེས་བུ་ཙམ་ཞིག་གི་ཚིག་ལ་འཁྲུལ་བ་སྲིད། སྐྱེས་བུ་ཁྱད་ཅན་ཚད་མས་རྟོགས་མི་ནུས། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་ཚིག་ལ་ཚད་མས་གནོད་པ་དང༌། ཁྱད་ པར་དུ་ཚིག་དོན་ལ་འབྲེལ་བ་གཉིས་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ངག་ཙམ་ལས་བརྗོད་བྱ་ལ་ཚད་མའི་ངེས་པ་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་དོ། །གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་ཡང་སྔ་མ་དག་འགོག་མོད། འོན་ཀྱང་དགོས་སོགས་བཞི་དང་ལྡན་པར་བསྟན་པ་ན་རྩོམ་པ་ལ་དོན་མེད་དམ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་བཟློག་ནས་དོན་འགྱུར་གྱི་ཐེ་ཚོམ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་གཉིས་པ་དགག་མི་རིགས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་མཛེས་པ་ཁོ་ན་དགོས་པར་འདོད་ན་དགག་རིགས་ཏེ། དེ་གཙོ་བོའི་དགོས་པ་མིན་པས་སོ། །མཛེས་པ་ཕལ་བའི་དགོས་པར་འདོད་ན་མི་རུང་བ་མེད་དེ། དགོས་འབྲེལ་བཀོད་པས་ཀྱང་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་ལུས་མཛེས་པར་བྱེད་ནུས་པས་སོ། །འོན་ཀྱང་མཛེས་པ་དགོས་པར་འཆད་པ་སྐབས་སུ་མ་བབ་བོ། །དེས་ན་འདི་ཡི་དགོས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་དང་སློབ་དཔོན་འདིའི་བཞེད་པ་ལྟར་ལེགས་ཏེ། བསྟན་བཅོས་འདི་ལ་བརྗོད་བྱ། དགོས་པ། ཉིང་དགོས། འབྲེལ་བ་བཞི་ཕལ་ཆེར་༔མེད་དམ་སྙམ་པའི་དོན་མི་འགྱུར་གྱི་དོགས་པ་བཞི་བསལ་ནས། དེ་བཞི་ཕལ་ཆེར་ཡོད་ལས་ཆེ་སྙམ་པའི་དོན་འགྱུར་གྱི་ཐེ་ཚོམ་བཞི་སྐྱེད་དེ་རྟོག་ལྡན་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། གང་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་དོན་གཉེར་ནི། །ཐེ་ཚོམ་ལས་ཀྱང་འཇུག་ཕྱིར་རོ། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ཡང་དབང་བརྟུལ་ལ་ངེས་པ་དང༌། དབང་རྣོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་དུ་སྐྱེ་ཞིང་རྣམ་བཅད་ཀྱང་དེ་དང་འདྲའོ། །ཐེ་ཚོམ་ལས་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པའི་ཚུལ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བསྟན་བཅོས་ལུས་ཀྱི་ སྔོན་དུ་བསྟན་བཅོས་ལ་དགོས་སོགས་བཞི་ཡོད་པར་དགོས་འབྲེལ་གྱི་ངག་གིས་དམ་བཅས་པ་ན་རྟོག་ལྡན་དག་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་ལ། དེ་སྐྱེས་པ་ན་འདི་སྙམ་དུ་ངག་འདིས་ཇི་ལྟར་དམ་བཅས་པ་ལྟར་བསྟན་བཅོས་ལ་ཞུགས་ཏེ་ཡོད་མེད་བརྟགས་ལ་ཡོད་ན་ནི་འཇུག་ཅིང་མེད་ན་ནི་ལྡོག་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་འཇུག་པར་འགྱུར་བར་ལུས་ཀྱི་སྔོན་དུ་དགོས་འབྲེལ་གྱི་ངག་དགོད་ཀྱི་བར་དང་མཐར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་སྔོན་དུ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་མ་བཀོད་ཅེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་སྐྲ་བྲེགས་ནས་ཚེས་གྲངས་རྟོག་པ་ལྟར་ལས་བརྩམས་ནས་ཕྱག་འཚལ་བ་ནི་ཚུལ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་མཆོད་བརྗོད་ཀྱིས་དང་བ་སྐྱེད་ལ་དེ་ལས་ཀྱང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་སོགས་ལ་ཞིབ་ཏུ་དཔྱོད་པ་འཇུག་པས་དགོས་འབྲེལ་གྱི་ངག་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་འོག་ཏུ་བཀོད་དོ། ཞེས་སློབ་དཔོན་ཆོས་བཤེས་འཆད་དེ་ཤིན་ཏུ་ལེགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། དགོས་འབྲེལ་བཞི་ངོས་བཟུང༌། དེ་དག་ངག་གིས་བསྟན་པའི་ཚུལ། བསྟན་བྱ་བཞིར་གྲངས་ངེས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ངག་ཙམ་དང༌། དགོས་འབྲེལ་ངག་དང༌། བསྟན་བཅོས་ལུས་ལ་ཡོད་པའི་དགོས་འབྲེལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། བདེན་ཚིག་ཐམས་ཅད་ལ་དགོས་འབྲེལ་བཞི་རྩིར་རུང་སྟེ། དོན་བདེན་པ་སྟོན་པའི་ངག་གིས་བསྟན་བྱ་ནི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་དེ་རྟོགས་པ་དགོས་པ། དེ་ལས་སྐྱེས་བུའི་དོན་གྲུབ་པ་ཉིང་དགོས། དེ་དག་སྔ་ཕྱི་འབྲེལ་བ་ནི་འབྲེལ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། བརྗོད་བྱ། དགོས་ པ། ཉིང་དགོས། འབྲེལ་བ་བཞི་ནི་བརྗོད་བྱ། ངག་ལས་རྟོག་ལྡན་ལ་ཐེ་ཚོམ་མམ་ངེས་པ་སྐྱེས་པ་དགོས་པ། དེ་ལས་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པ་ཉིང་དགོས། དེ་དག་སྔ་མ་མེད་ན་ཕྱི་མ་མི་འབྱུང་བའི་ཆ་ནི་འབྲེལ་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་གཞུང་དུ་སྟོན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། གཙོ་བོ་དང་ཕལ་བ་ལ་དངོས་བསྟན་དང་ཤུགས་བསྟན་དུ་བྱེད་པ་ལྟར་ན་ཉིང་དགོས་དངོས་དང་གཞན་རྣམས་ཤུགས་ལ་བསྟན་ཏོ། །སྒྲས་ཟིན་མ་ཟིན་ལ་བྱེད་ན་འབྲེལ་པ་ཤུགས་ལ་དང་གཞན་གསུམ་དངོས་སུ་བསྟན་ཏོ། །གསུམ་པ་ནི། རྟོག་ལྡན་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པའི་གེགས་བཞི་སྟེ། འདི་ལྟར་འདི་ལ་དགོས་པ་མེད་པ་དང༌། ཡོད་ཀྱང་དེ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པ་དང༌། ནུས་ཀྱང་དེ་དམ་པས་འདོད་བྱ་མིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡིན་ཀྱང་དེ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སླ་བ་གཞན་ཡོད་སྙམ་པའམ་ཡང་ན་དེ་འདི་ལ་མ་འབྲེལ་ལོ་སྙ
Chinese
有人说，需要具备必要等四种条件，并且生起量（ प्रमाण，pramāṇa， प्रमाण， प्रमाण）的定解后才能进入。另一些人则说，这部论典不应被创作，因为它不具备必要等条件，就像乌鸦索食的论典一样。在阻止创作时，凡是具备必要等四种条件的就应该创作，例如医学论典。这部论典也具备必要等四种条件，通过消除这种怀疑来扭转阻止创作的情况，这就是必要。也有人说，大婆罗门快乐制造者和佛吉祥认为，通过陈述必要和关联，使论典的文字变得优美，这就是必要。法胜论师则认为，通过依赖语言消除四种意义不变的怀疑，并产生四种意义改变的疑惑，这就是必要。第二种观点是，第一个观点是不合理的，因为普通人的话语可能会出错，特殊的人也无法用量来认识，对于不是人所造的话语，量会造成损害，特别是词语和意义之间的两种关联无法用量来成立，因此仅仅依靠语言，就对所表达的事物产生量的定解是不合理的。第二种和第三种观点虽然可以消除之前的观点，但是，在说明具备必要等四种条件时，如果消除了认为创作没有意义的怀疑，并产生了意义改变的疑惑，那么第二种观点是不应该否定的。如果认为只有优美才是必要，那么第三种观点是可以否定的，因为它不是主要的必要。如果认为优美是次要的必要，那么就没有什么不妥，因为通过陈述必要和关联，也能使论著的身体变得优美。然而，解释优美是必要是不合时宜的。因此，这部论典的必要就像法胜论师和这位论师的观点一样是很好的，即消除认为这部论典几乎没有所诠释的内容、必要、究竟必要和关联这四种意义不变的怀疑，并产生认为这四种内容很可能存在的四种意义改变的疑惑，从而使有智慧的人进入论典。正如所说：因为世间追求意义的人，也因为疑惑而进入。就像这样。对于迟钝的人会产生定解，对于敏锐的人会产生疑惑，并且进行辨别。
English
Some say that it is necessary to have the four requirements, etc., and to enter after certainty of validity (pramāṇa) has arisen. Others say that this treatise should not be composed, because it does not possess the requirements, etc., like the treatise of the crow's foraging. In preventing the occasion of composition, whatever possesses the four requirements, etc., should be composed, like the medical treatise. This treatise also possesses the four requirements, etc., and by preventing doubt, reversing the prevention of the occasion of composition is the necessity. Some say that the great Brahmin Delightful Maker and Buddhaśrī say that making the letters of the text beautiful by arranging the necessity and connection is the necessity. The teacher Dharmottara considers it necessary to dispel the four doubts of unchanging meaning by relying on speech and to generate the four doubts of changing meaning. The second is that the first is not reasonable, because the words of an ordinary person are likely to be mistaken, a special person cannot be understood by validity, validity harms words not made by a person, and especially the two connections between word and meaning are not established by validity, so it is not reasonable to generate certainty of validity in the expressed object from mere speech. The second and third also prevent the former, but however, when showing that it possesses the four requirements, etc., it is not appropriate to deny the second, because it reverses the doubt that composition is meaningless and generates doubt of changing meaning. If one thinks that only beauty is necessary for the third, then it is appropriate to deny it, because it is not the main necessity. If one thinks that beauty is a secondary necessity, then there is nothing wrong, because by arranging the necessity and connection, one can make the body of the treatise beautiful. However, explaining beauty as a necessity is not timely. Therefore, the necessity of this is good according to the views of the teacher Dharmottara and this teacher, namely, to dispel the four doubts of unchanging meaning that this treatise has almost no expressed object, necessity, ultimate necessity, and connection, and to generate the four doubts of changing meaning that these four are more likely to exist, so that intelligent people enter the treatise. As it is said: Because those who seek meaning in the world also enter through doubt. Like that. Certainty arises for the dull, and doubt arises for the sharp, and discrimination is also made.
Chinese
也与之相似。那么，从怀疑进入论著的方式又是怎样的呢？在论著正文之前，因为论著有必要等四种，以必要关联的言辞立誓时，有智慧的人会产生怀疑。产生怀疑后，会这样想：就像这个言辞所立誓的那样，进入论著考察是否存在，如果存在就进入，如果不存在就返回，这样想之后就会进入，所以在正文之前安立必要关联的言辞，中间和结尾则不是。如果是这样，为什么在礼赞之前也不安排呢？那是不合适的，就像剃了头发之后才考虑日期一样，工作开始之后才礼拜是不合规矩的缘故。另外，礼赞能产生欢喜，从那里面也能进入对论著的所说等进行详细观察，因此将必要关联的言辞安排在礼赞之后。教师法友这样讲，非常好。第二部分有三点：确定必要关联四者，以言辞显示它们的方式，以及所诠释的四者数量确定。第一部分有三点：仅仅是言辞，必要关联的言辞，以及论著正文中所具有的必要关联。第一点是：所有真实的言辞都可以算作必要关联四者，以显示意义真实的言辞所诠释的是所说，从那里面理解它就是必要，从那里面成就人的目的就是究竟必要，那些前后关联就是关联。第二点是：所说、必要、究竟必要、关联四者是所说，从言辞中，有智慧的人产生怀疑或者确定是必要，从那里面进入论著是究竟必要，那些没有前者就不会产生后者的部分就是关联。第三点是在正文中显示。第二点是：就像对主要和次要进行直接显示和间接显示一样，究竟必要是直接显示，其他都是间接显示。如果从言辞是否涵盖的角度来说，关联是间接显示，其他三者是直接显示。第三点是：有智慧的人进入论著的四个障碍是：像这样，认为这个没有必要，即使有，也不能实现它，即使能实现，因为它不是圣者所希望的，即使是，也认为有其他更容易实现它的方法，或者认为它与此无关。
English
It is similar to that. Then, how does one enter a treatise from doubt? Before the body of the treatise, because the treatise has four necessities, etc., when vowing with words of necessary connection, those with intelligence will give rise to doubt. When that arises, they will think, "Just as this word has vowed, having entered the treatise to examine whether it exists or not, if it exists, then enter, and if it does not exist, then return," and having thought thus, they will enter, so it is not in the middle and end to place the words of necessary connection before the body. If that is the case, why is it not arranged before the homage as well? That is inappropriate, just as considering the date after shaving the head, it is not in accordance with custom to pay homage after starting work. Furthermore, homage generates joy, and from that, one can also enter into detailed examination of the subject matter of the treatise, etc., so the words of necessary connection are arranged after the homage. The teacher Dharmamitra explains that it is very good. The second part has three: identifying the four necessary connections, the way they are shown by words, and the certainty of the number of four things to be taught. The first part has three: merely words, words of necessary connection, and the necessary connection that exists in the body of the treatise. The first is: all true words can be counted as the four necessary connections, the thing to be taught by the words that show the truth of the meaning is the subject matter, from that, understanding it is necessary, from that, the accomplishment of the purpose of the person is the ultimate necessity, and the connection between those earlier and later is the connection. The second is: the subject matter, necessity, ultimate necessity, and connection are the subject matter, from the words, doubt or certainty arises in the intelligent is the necessity, from that, entering the treatise is the ultimate necessity, and the part where the latter does not arise without the former is the connection. The third is shown in the text. The second is: just as directly showing and indirectly showing the main and the secondary, the ultimate necessity is directly shown and the others are indirectly shown. If one does it by whether the words are covered or not, the connection is indirect and the other three are directly shown. The third is: the four obstacles to an intelligent person entering a treatise are: like this, thinking that this has no necessity, and even if it does, it cannot accomplish it, and even if it can, because it is not desired by the noble ones, and even if it is, thinking that there is another easier way to accomplish it, or thinking that it is not related to this.