Tibetan
ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་ནི། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་མ་ལུས་པ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ལ་ལ་ནི། ཤེས་བྱ་མ་ལུས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་མ་ལུས་པ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ཞེས་པ་ལྟར་ཤེས་དགོས་སོ། །དེ་དག་གི་དོན་ཡང་ཁ་ཅིག་ནི། མདོས་ཆོས་གསུམ་གྱི་རབ་དབྱེ་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་དུ་དེ་གསུམ་གྱི་གྲངས་མཚན་ཉིད་ངོ་བོའི་རབ་དབྱེ་ཙམ་དང༌། མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤང་བ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་དུ་གཉེན་པོ་མ་ལུས་པ་དང༌། ཤེས་བྱའི་རྣམ་གྲངས་མ་ལུས་པ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་དུ་རྫས་བཏགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་མ་ལུས་པ་བསྟན་པར་འདོད་དོ། །དེ་དག་གི་འཁྲུལ་གཞི་ཡང༌། མདོ་ལས། ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་དང༌། ས་དང་ཕར་ཕྱིན་ལ་སོགས་པ་དང༌། དགེ་མི་དགེ། ཟག་པ་ཡོད་མེད། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་མ་བཅས་ལ་སོགས་པའི་འགྲེས་དུ་མ་ཞིག་གསུངས་པ་རྣམས་སོ། །དེས་ན་འདིའི་རྣམ་པ་ནི་མངོན་པ་ལས་འབྱུང་བའི་ཆོས་གསུམ་གྱི་དགེ་མི་དགེ་ལ་སོགས་པའི་ མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ལ་གཟུང་གི་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་དང་ཆོས་ཉིད་ལ་མི་བྱའོ། །ཕྱོགས་སྔ་དང་རང་ལུགས་གཉིས་ཀས་གཞི་གཉེན་རྣམ་པ་བསྡུས་པར་འདོད་པར་འདྲ་ཡང་ཁྱད་པར་ནི་སྟོན་ཚུལ་དང་དགོས་པ་ལ་ཡོད་དེ། འདི་ལྟར་ཕྱོགས་སྔའི་འདོད་པ་ནི། བཤད་ཟིན་པ་ལྟར་ཡིན་ལ། རང་ལུགས་ནི། མདོ་དང་དེའི་རྒྱན་གཉིས་ཀྱིས་གཞི་གཉེན་རྣམ་པ་གསུམ་བསྡུས་པ་དེ་རིམ་པ་ལྟར་ཡུལ་ཅན་མཁྱེན་པ་གསུམ་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་གོལ་ས་དང་རྒྱུ་དང་ཐོབ་བྱར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དགོས་པ་གང་གི་ཕྱིར་དང༌། ཚུལ་ཇི་ལྟར་གཞི་གཉེན་རྣམ་པ་གསུམ་བསྟན་པའི་ཁྱད་མ་ཕྱེད་པར་དེ་གསུམ་ལ་ཁོ་ནའི་སྒྲ་སྦྱར་བ་ཙམ་ལ་རེ་བས་ནི་རྩོད་ལན་འདི་དག་བསྐལ་པའི་བར་དུ་ཡང་མི་ཤོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རྩོད་པ་དང་ལན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དྲི་བ་དགོད་པ་དང༌། དེ་ལ་སྐྱོན་བརྗོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་སྐབས་སུ་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པས་བརྗོད་བྱ་དང་མཐུན་པའི་བསྟོད་ཕྱག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤུགས་ལ་དེ་གསུམ་བརྗོད་བྱར་བྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པར་ཁས་བླངས་པ་ལ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་སྔར་བཤད་པ་དེ་ལྟར་མས་རིམ་གྱིས་བསྡུས་ཏེ་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་བསྟོད་པ་བསྟན་བཅོས་ལུས་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་མཛད་པའི་ཤུགས་ལ་མདོའི་བརྗོད་བྱ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་བསྟན་བཅོས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་ཞེས
Chinese
是这样的说的。另一些人则说：为了舍弃不顺品的缘故，应当显示所有的顺品。还有一些人说：为了完全了知所有应知法的缘故，应当显示所有的相。应当如是了知。那些的意义，有些是：仅仅为了了知事、法、三的差别，仅仅是那三者的数量、定义、体性的差别；仅仅为了舍弃不顺品，（应当显示）所有的顺品；仅仅为了了知所有应知法的名相，（应当显示）实法、假立等所有的相。他们是这样认为的。那些的错乱之处是：经部中，蕴、界、处，地和波罗蜜多等，善与非善，有漏与无漏，有罪与无罪等，宣说了许多的差别。因此，此处的相，不要认为是出自俱舍论的三法的善与非善等的名称的名相，以及所取的法的差别和法性。前派和自宗都同样认为基、顺、相是总摄的，但差别在于宣说的方式和必要上。如此，前派的观点如前所说。自宗则是，经和它的庄严二者总摄基、顺、相三者，是为了依次了知有境的三种智慧，并且是为了显示错乱之处、因和应得之果。如果不了知为了什么必要，以及以何种方式显示基、顺、相三种的差别，仅仅希望在那三种上加上“仅仅”的系属词，那么这些争论问答即使到劫末也不会停止。第二（部分）有二：辩论和回答。第一（部分）有二：提出问题和驳斥它。第一是：在供养赞颂的时候，以三种智慧的方式赞颂，因为是与所说义相符的赞颂和礼敬，所以暗示了要造论述那三种智慧为所说义的论典。有些人说，如前所说，以次第总摄，在论典正文之前作礼敬和赞颂，暗示了要造确定经部所说义的论典，名为《现观庄严论》。
English
It is said thus. Others say: In order to abandon the unfavorable aspects, all the favorable aspects should be shown. Some say: In order to fully know all knowable things, all aspects should be shown. It should be understood as such. Some of those meanings are: just to understand the distinctions of things, dharmas, and three, just the distinctions of the number, definition, and nature of those three; just to abandon the unfavorable aspects, (one should show) all the antidotes; just to know all the categories of knowable things, (one should show) all aspects such as substances and imputations. They think so. The basis of those confusions is: In the sutras, aggregates, elements, sources, grounds and paramitas, etc., good and non-good, defiled and undefiled, with and without faults, etc., many differences are taught. Therefore, the aspects here should not be taken as the categories of names of the three dharmas of good and non-good, etc., arising from the Abhidharma, and the distinctions and nature of the objects of cognition. Both the former and our own schools agree that the base, the antidote, and the aspects are summarized, but the difference lies in the way of teaching and the necessity. Thus, the view of the former school is as explained above. The self-view is that the sutra and its ornament summarize the three aspects of the base, antidote, and aspects in order to know the three wisdoms of the object-possessor in sequence, and also to show the place of error, the cause, and the result to be obtained. If one does not understand the difference between for what purpose and how the three aspects of the base, antidote, and aspects are shown, and only hopes to add the word "only" to those three, then these debates and answers will not stop even until the end of the kalpa. The second (part) has two: debate and answer. The first (part) has two: asking the question and refuting it. The first is: In the context of offering praise, praising through the three wisdoms, because it is a praise and homage that is consistent with the subject matter, it implicitly promises to compose a treatise that makes those three wisdoms the subject matter. Some say that, as mentioned earlier, summarizing in sequence, making homage and praise before the body of the treatise implies that one will compose a treatise that establishes the subject matter of the sutra, called "Ornament for Clear Realization."
Tibetan
་པ་ཞིག་མཛད་པར་ ཁས་ལེན་ན་ནི། མཁྱེན་གསུམ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་མཚོན་མི་ནུས་པས་ཡུལ་གསུམ་པོ་འདི་འདི་ལྟར་རྟོགས་པ་མཁྱེན་པ་འདིའོ་ཞེས་ཡུལ་དང་འབྲེལ་བར་བསྟན་དགོས་ལ། དེ་ཡང་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུ་ཡུམ་གྱི་མདོས་བརྗོད་བྱ་གཞི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་གྲངས་མཚན་ཉིད་ངོ་བོའི་རབ་དབྱེ་ཙམ་དང༌། མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་བ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་དུ་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་མ་ལུས་པའམ། བྱང་ཆུབ་གསུམ་གྱི་ལམ་ཙམ་དང༌། ཤེས་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་མ་ལུས་པ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དུ་རྫས་བཏགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པའི་རབ་དབྱེ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་སོ་ཞེས་འདོད་ཚུལ་གསུམ་བྱུང་བ་རྣམས་ལས་འདིར་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་དེ་གསུམ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་སྟེ་གང་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པས་ཡུམ་གྱི་རྒྱན་དུ་མཛད།གཉིས་པ་ནི། དེ་གསུམ་གང་འཆད་ཀྱང་འདི་ཡུམ་གྱི་རྒྱན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། བརྟག་པའི་ཕྱོགས་དང་པོ་ལྟར་ན་ནི་ཆོས་མངོན་པ་ལས་རྒྱན་ལོགས་སུ་གསུངས་པའི་འབད་པ་དོན་མེད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་གསུམ་གྱི་གྲངས་མཚན་ཉིད་ངོ་བོའི་རབ་དབྱེ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པས་སོ། །ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། དེ་ལྟ་ན་གྲུབ་ཟིན་བསྒྲུབས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཤེར་ཕྱིན་རྒྱན་འདི་ལས་ནི་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་སྟོན་པས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཏེ་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་དག་ལས་མི་སྨོས་པའི་གཞི་གང་ཡིན་པ་དེ་འབྱུང་བ་མེད་ཟེར་ཡང༌། མངོན་པ་ནས་གཞི་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་པ་དང་ཟློས་པའི་སྐྱོན་ཡང་ཡོད་དོ། ། དེ་ལྟར་གཞི་འཆད་ཚུལ་ལ་སྦྱར་ན་ཟློས་པ་ཡོད་ལ་བཤད་བྱ་ལ་སྦྱར་ན་ཁོ་ན་སྨོས་ཀྱང་ཟློས་པར་སྒྲུབ་མི་ནུས་ཏེ། མངོན་པར་བཤད་པའི་ཆོས་གསུམ་གྱིས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པས་སོ། །ཡང་ན་འདིར་ལོག་རྟོག་མདོ་ལ་བྱུང་བ་དང་འདོད་ཚུལ་གསུམ་པོ་དེ་མདོའི་བརྗོད་བྱ་མིན་པར་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མིན་པ་ཡང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། རྒྱན་སྦྱར་བའི་འབད་པ་དོན་མེད་ཅེས་དང༌། ཤེར་ཕྱིན་དེ་རྒྱན་ཞེས་རིགས་བྱིན་འཆད་ཀྱང་མདོ་ལ་བཟུང་ན་ཡང་སྐབས་སུ་བབ་སྟེ་ཉི་སྣང་དང་རྣམ་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་མདོ་ལས་ཞེས་པས་སོ། །བརྟག་པ་གཉིས་པ་ལྟར་ན་ལམ་འདི་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་བསྟན་ཀྱང་ལམ་འདི་སྤང་བྱ་གང་གི་གཉེན་པོ་ཡིན་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་དངོས་པོ་གཟུང་འཛིན་དུ་རྟོག་པ་སོགས་བརྗོད་བྱར་མ་བསྡུས་པས་
Chinese
如果承诺做某事，因为无法通过三智的自性来表达，所以必须将这三个境与境联系起来，说明如此了知就是智慧。而且，为了生起如理分别的智慧，母经所说的内容只是对蕴、界、处的基础数量、体性、自性的分别；为了遣除相违品，要么是所有的对治品，要么只是三种菩提道，以及为了了知所有应知法的名相，只是对事物和假立等相的分别，如此将所说内容归纳为三种观点。在此，论典将这三种观点中的任何一种，即任何被归纳为所说内容的观点，都作为母经的庄严。第二种观点是：无论宣讲这三种观点中的哪一种，都不会成为母经的庄严。如果按照第一种观察方式，那么在法相论中单独宣说庄严的努力将变得毫无意义，因为只是阐述了三种法的数量、体性、自性的分别。这是有遍性的，因为如果那样，就会变成已成立之事的重复。因为这部《现观庄严论》阐述了自相和共相的差别，所以是体性的论典，有人说在相论的论藏中没有出现过的内容，在这里也不会出现。但这是因为相论中如何阐述基础，这里也如是宣说的缘故。因此，也有与相论重复的过失。 如果按照阐述基础的方式来说，就会有重复的过失；如果按照所说内容来说，即使只说“仅此而已”，也无法成立重复，因为相论中所说的三种法已经涵盖了一切应知。或者，在此，仅仅通过表明经中出现的邪分别和这三种观点不是经的所说内容，也就了知了它们也不是论典的所说内容。因此，添加庄严的努力是毫无意义的。即使像理自在那样解释《现观庄严论》是庄严，如果将其视为经，也是恰当的，因为《日光论》和《释量论》中也说“从经中”。如果按照第二种观察方式，即使说“这条道路应当修习”，也不会明白这条道路是对治什么所应断之法，因为没有将遍一切烦恼的事物，如对能取所取的执着等，归纳为所说内容。
English
If one promises to do something, because it cannot be expressed through the nature of the three knowledges, it is necessary to relate these three realms to the realm, explaining that knowing in this way is wisdom. Moreover, in order to generate the wisdom of proper discrimination, the content spoken of in the Mother Sutra is merely a distinction of the number, characteristics, and nature of the basis aggregates, elements, and sense bases; in order to abandon the opposing side, either all the antidotes, or merely the three paths of enlightenment, and in order to know all the categories of knowable things, merely a distinction of the aspects of things and imputations, etc. Thus, the content spoken of is summarized into three views. Here, the treatise makes any one of these three views, i.e., whatever is summarized as the content spoken of, as the ornament of the Mother Sutra. The second view is: no matter which of these three views is explained, it will not become the ornament of the Mother Sutra. If according to the first way of examining, then the effort of separately explaining the ornament from the Abhidharma will become meaningless, because it merely explains the distinction of the number, characteristics, and nature of the three dharmas. This is pervasive, because if that were the case, it would become a repetition of what has already been established. Because this Ornament of Clear Realization explains the difference between self-characteristics and general characteristics, it is a treatise on characteristics, and some say that whatever basis has not appeared in the Abhidharma collection will not appear here. But this is because the way the basis is explained in the Abhidharma is the way it is explained here. Therefore, there is also the fault of repeating the Abhidharma. If one applies it to the way of explaining the basis, there is the fault of repetition; if one applies it to the content to be explained, even if one only says "only this," one cannot establish repetition, because the three dharmas explained in the Abhidharma have encompassed all that is knowable. Or, here, merely by showing that the wrong conceptions that appear in the sutra and these three views are not the content spoken of in the sutra, one also realizes that they are not the content spoken of in the treatise. Therefore, the effort of adding the ornament is meaningless. Even if one explains the Ornament of Clear Realization as an ornament like the Lord of Reason, it is still appropriate to regard it as a sutra, because the Sunlight Treatise and the Commentary on Valid Cognition also say "from the sutra." If according to the second way of examining, even if one says "this path should be cultivated," one will not understand what antidote this path is to what is to be abandoned, because the objects of all afflictions, such as the clinging to the apprehended and the apprehender, etc., have not been summarized as the content spoken of.