Tibetan
་འཇུག་པ་ལྡོག་པ་དང༌། དེ་ཡང་གཞུང་དེ་ཉིད་དང་འབྲེལ་ ཞིང་དམ་པས་འདོད་བྱར་གྱུར་པ་དང༌། དེར་བསྟན་པའི་ཐབས་ཀྱིས་དགོས་པ་དེ་སྒྲུབ་ནུས་པ་ཞིག་བསྟན་དགོས་ཞེས་སྤྱིར་བཤད་ནས། དེ་ལ་ཁ་ཅིག་གཞི་དང༌། གཞན་དག་གཉེན་པོ་དང་ལ་ལ་རྣམ་པ་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཕྱོགས་སྔར་བྱས་ནས་ཕྱོགས་དང་པོ་ལྟར་ན་མན་ཆད་ལན་དུ་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་འདི་དང་རྒྱན་སྣང་གཉིས་འགལ་བར་ཡང་མི་བསམ་སྟེ། འདིར་ཡང་བརྟག་པ་བྱས་པ་ལྟར་ཁས་བླངས་ན་སྐྱོན་འཇུག་པར་འདོད་པས་དེ་མི་འགོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔ་རབས་པ་ཁ་ཅིག་ཐོགས་མེད་དང༌། ཆོས་སྐྱོང་དང༌། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྗེས་སུ་ནི་འབྲང་ལ་དེ་དག་གི་ལུང་ལེགས་པར་མི་ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་གོ་ཞེས་འདོད་ཀྱང་འགྲིག་སྙམ་པ་མི་སྣང་ངོ༌། །ཁ་ཅིག་དངོས་སུ་འདོད་མཁན་བྱུང་བ་མིན་གྱི་དོགས་པ་ཁོང་སློང་ཡིན་ཞེས་འདོད་ཀྱང་རྒྱན་སྣང་དང་བསྟུན་ན་དངོས་སུ་བྱུང་པར་གསལ་ལོ། །འོ་ན་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་གང་ལ་ཡིན་ཞེ་ན་མདོ་ཡིན་པར་མངོན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་བསྟན་བཅོས་ལ་དོགས་པ་འདི་འགོད་པ་ཅི་འབྲེལ་ཞེ་ན། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཉིད་མདོའི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་ལོ། །གསུམ་པ་ནི། མཁྱེན་གསུམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་སྨོས་པས་མདོའི་བརྗོད་བྱ་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྒྱན་དུ་གྱུར་པའི་བསྟན་བཅོས་ཤིག་རྩོམ་པར་དམ་བཅས་ཤིང་དེ་ཡང་དགོས་པ་གང་གི་ཕྱིར་སྙམ་པ་ལ་དགོས་འབྲེལ་གྱིས་དགོས་པ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ནས་ཅི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་འདི་གཞི་བསྡུས་པས་སམ། འོན་ཏེ་གཉེན་ པོ་བསྡུས་པས་སམ། དེ་སྟེ་རྣམ་པ་བསྡུས་པས་རྒྱན་དུ་བྱེད་ཅེས། གང་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་ནས་རྒྱན་དུ་བྱེད་ཅེས་འདྲི་བའི་ཕྱིར་བརྩམ་པར་དམ་བཅའི་གཞུང་ལ་རྩོད་དོ། །རྒྱན་སྣང་ནི་སྤྱིར་དགོས་སོགས་བཞི་བཀོད་ནས་བརྒྱད་སྟོང་པའི་བརྗོད་བྱ་ལ་དོགས་པ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་དགོས་འབྲེལ་ལ་བརྩད་དོ། །དེ་གཉིས་ལྟར་ན་དགོས་འབྲེལ་གྱི་སྐབས་སུ་བཀོད་ནས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ལ་དོགས་པ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རོ་དེའི་གཞུང་དུ་སྡུད་པར་རིགས་སོ། །འགྲེལ་པ་འདི་ལྟར་ན་བདག་ཉིད་ཆེན་པོས་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་གཞུང་ལ་ཡང་སྦྱོར་ལ། འབུམ་པ་དང་ཨར་འགྲེལ་ཆེན་གཉིས་སུ་དགོས་འབྲེལ་ལ་སྦྱར་བ་དང་བརྗོད་བྱ་ངོས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དགོས་འབྲེལ་ལ་ཕྱིར་སྦྱོར་བར་རིགས་ཞེས་འཆད་ཀྱང༌། མཆོད་བརྗོད་ཀྱིས་བརྩམ་པར་དམ་བཅས་པ་ལས་འཕྲོས་ཤིང་དགོས་འབྲེལ་གྱི་མཚམས་སྦྱོར་ཀྱི་སྔོན་དུ་བཀོད་པའི་ཕྱིར་སྔ་མ་རིག
Chinese
进入和返回，而且也与该论典本身相关，成为圣者所喜爱的，并且必须阐述通过其中所示的方法能够成就所需之目的，这样总的说明之后。其中一些认为是基，另一些认为是所断，还有一些认为是体性，这样先作立宗，然后按照第一种观点以下进行回答。如果是这样，也不认为这和《现观庄严论》是相违的，因为这里也像经过观察一样，如果承认就会产生过失，因为不遮止它。第二种观点是，一些古人认为追随无著、法护和龙树，但是有些人并不精通他们的教证。虽然这样认为也可以，但似乎不合理。有些人认为这并非是真正有人这样认为，而是为了引发怀疑而提出的问题，但如果与《现观庄严论》相符，则显然是真正出现了这种情况。那么，这是针对佛经还是论典呢？显然是针对佛经。如果是这样，那么在论典中提出这种怀疑有什么关系呢？因为论典的所诠释内容本身就是佛经的所诠释内容，所以有关联。第三种观点是，通过顶礼三智并陈述，立誓要写作一部使佛经的所诠释内容成为三智之庄严的论典，并且为了什么目的呢？通过目的和关联来阐述目的。然后，是《现观庄严论》这部论典是通过概括基，还是通过概括所断，或者通过概括体性来作为庄严呢？为了询问概括什么作为所诠释内容来作为庄严，所以对立誓写作的论典进行辩论。《现观庄严论》是总的安立必要等四种，为了断除对《八千颂》所诠释内容的怀疑，所以对必要关联进行辩论。如果按照这两种观点，在必要关联的场合安立，为了断除对论典所诠释内容的怀疑，所以应该将它归纳到该论典中。如果按照这种注释，那么大自在也与礼赞的论典相结合，并且在《十万颂》和《大疏》中，因为与必要关联相结合，并且为了识别所诠释内容，所以应该将必要关联放在后面来解释。虽然这样解释，但因为礼赞是从立誓写作中引申出来的，并且安立在必要关联的连接之前，所以前一种观点是合理的。
English
Entering and returning, and also related to the treatise itself, becoming what is desired by the holy ones, and it is necessary to explain that the desired purpose can be accomplished through the methods shown therein, after this general explanation. Some consider it the basis, others consider it the antidote, and still others consider it the nature, thus first making a proposition, and then answering according to the first viewpoint onwards. If so, it is not even considered that this and the Ornament of Realization are contradictory, because here too, like after investigation, if one admits it, faults will arise, because it does not prevent it. The second view is that some ancient people thought that they were following Asanga, Dharmapala, and Nagarjuna, but some people did not know their teachings well. Although it is possible to think so, it does not seem reasonable. Some people think that this is not really someone who thinks so, but a question raised to provoke suspicion, but if it is in accordance with the Ornament of Realization, it is clear that this situation has actually occurred. Then, is this directed at the sutras or the treatises? It is obvious that it is directed at the sutras. If so, then what is the relationship between raising this doubt in the treatises? Because the content explained by the treatises themselves is the content explained by the sutras, so there is a connection. The third view is that by prostrating to the three wisdoms and stating, one vows to write a treatise that makes the content explained by the sutras become the ornament of the three wisdoms, and for what purpose? The purpose is explained through purpose and connection. Then, is this Ornament of Realization adorned by summarizing the basis, or by summarizing the antidote, or by summarizing the nature? In order to ask what is summarized as the content to be explained as an ornament, so one argues about the treatise of vowing to write. The Ornament of Realization generally establishes the four necessities, etc., and in order to eliminate doubts about the content explained by the Eight Thousand Verses, one argues about the necessary connection. According to these two views, one establishes it in the context of the necessary connection, and in order to eliminate doubts about the content explained by the treatise, it should be summarized in that treatise. According to this commentary, the great master also combines it with the treatise of praise, and in the Hundred Thousand Verses and the Great Commentary, because it is combined with the necessary connection, and in order to identify the content to be explained, the necessary connection should be explained later. Although this is explained in this way, because the praise is derived from the vow to write, and it is established before the connection of the necessary connection, the former view is reasonable.
Tibetan
ས་སོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས། དགག་པ་དངོས་དང༌། རང་ལུགས་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་རྒྱན་རྩོམ་ན་གཞི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཙམ་མམ། གཉེན་པོ་ལམ་ཙམ་མམ། རྣམ་པ་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་བྱར་སྡུད། དང་པོ་ལྟར་ན་མངོན་པ་ནས་མ་བཤད་པ་བཤད་རྒྱུ་མེད་ཅིང་བཤད་པ་སྟོན་ན་རྒྱན་དང་མངོན་པ་ཟློས་སོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། གཉེན་པོ་འབའ་ཞིག་སྟོན་ན་རྒྱན་ལ་བརྟེན་ནས་སྤང་བྱ་གང་གི་གཉེན་པོ་གང་ཡིན་མི་རྟོགས་ལ། སྤང་བྱ་དང་བཅས་པར་སྟོན་ན་ཉོན་མོངས་སྲེད་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་ཡང༌། བདག་རྐྱེན་ དབང་པོ་དྲུག་དམིགས་རྐྱེན་ཡུལ་དྲུག །རྒྱུའི་རྐྱེན་ཀུན་གཞི། གཙོ་བོ་རྣམ་ཤེས་དྲུག །གྲོགས་སེམས་བྱུང་དང་བཅས་པ་སྟོན་དགོས་ལ་དེ་ལ་གཞི་བསྟན་དགོས་པས་སྐྱོན་དང་པོ་ལས་མི་འདའོ། །གསུམ་པ་ལྟར་ན། རྣམ་པ་གཞི་མེད་ཙམ་ཞིག་བསྡུས་ན་སྐྱེས་བུ་ལ་མཁོ་བའི་དོན་མ་བཤད་པར་འགྱུར་ལ། གཞི་བཅས་བསྡུས་ན་གཞི་བསྡུས་པ་ལ་བཀོད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །གསུམ་ག་བསྡུས་ན་བསྟན་བཅོས་ལུས་སུ་གྲུབ་པ་ཞིག་མ་ཡིན་པའམ། སྐྱོན་གསུམ་གར་ཐལ་ལོ་ཞེས་བཀོད་ནས། ལན་དུ། བུ་རམ། ལྒ། ན་ལེ་ཤམ། གསུམ་སོ་སོར་ཟོས་ན་རིམ་པ་ལྟར་བད་ཀན། མཁྲིས་པ། རླུང་རྣམས་སྐྱེད་ཀྱང་དེ་གསུམ་སྦྱར་ནས་ཟོས་ན་ནད་གང་ཡང་མི་སྐྱེ་བ་བཞིན་དུ་གསུམ་ག་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པས་རེ་རེའི་སྐྱོན་གང་ཡང་མེད་དོ། ཞེས་འཆད་དོ། །འདི་ལ་སྨྲ་བར་བྱ་སྟེ། ཅི་ཕྱོགས་སྔ་མར་བརྟག་པ་ཇི་ལྟར་བྱས་པ་དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་ན་སྐྱོན་དེ་དག་འོང་ངམ་མི་འོང༌། གཉིས་པ་ལྟར་ན། རྒྱན་གྱི་སྣང་བར་ཕྱོགས་དང་པོ་ལྟར་ན་མན་ཆད་རང་གཞུང་དུ་བྱས་པ་དང་འགལ་བ་དང༌། སྨན་གསུམ་སོ་སོར་ཟོས་ན་ནད་སྐྱེད་པ་ལྟར་བརྟག་པ་གསུམ་སོ་སོར་ཁས་བླངས་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དཔེ་དོན་མི་འགྲིག་པ་དང༌། རང་ཉིད་ཀྱང་མི་འདོད་པ་དང་འདོད་ནའང་གསུམ་པོ་གང་རུང་རེ་རེ་བསྡུས་པའི་སྐྱོན་མེད་དེ། ཞེས་པ་བཞག་ནས་གང་རུང་རེ་རེ་བསྡུས་ན་ཡང་སྐྱོན་མེད་ཅེས་བཤད་དགོས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མི་འཐད་དོ། །དང་པོ་ལྟར་ན་གཞི་གཉེན་རྣམ་ གསུམ་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པར་རང་ཉིད་ཀྱང་འདོད་བཞིན་དུ་གཞི་མངོན་པ་ནས་བཤད་མ་བཤད་དང༌། གཉེན་པོ་སྤང་བྱ་དང་བཅས་མ་བཅས་དང༌། རྣམ་པ་གཞི་དང་འབྲེལ་མ་འབྲེལ་གཉིས་ཀ་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པ་ལ་སྐྱོན་འགོད་པ་ནི་བཞད་གད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། རྒྱན་སྣང་དུ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་དོན་དུ་གཞི་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་
Chinese
萨索。第四有二：破斥真实和建立自宗。第一，如果造作庄严，那么基蕴、界、处仅仅是这些吗？对治道仅仅是这些吗？相法差别仅仅是这些吗？作为所说而收集。如果像第一种那样，那么阿毗达磨中没有说过的就没有可说的，如果宣说已说的，那么庄严和阿毗达磨就重复了。如果像第二种那样，仅仅宣说对治，那么依靠庄严就不能了知所断是什么的对治是什么，如果和所断一起宣说，那么对于像烦恼贪爱这样的一个，也要宣说自缘、六根、所缘六境，因缘阿赖耶，主要六识，助伴心所等，并且要宣说其基，因此不能超出第一个过失。如果像第三种那样，如果仅仅收集没有基的相，那么就变成了没有宣说士夫所需之义，如果收集有基的，那么就变成了对收集基所安立的过失。如果收集三个，那么就不是成立为论典之身，或者就成了三个过失都有的过失。这样安立后，回答说：蔗糖、胡椒、荜茇，如果分别食用，那么依次生起痰、胆、风，如果将这三个混合食用，那么就不会生起任何疾病，同样，如果将三个都作为所说而收集，那么就不会有任何一个的过失。这样解释。对此要说的是，如果像先前那样进行观察，那么如果像那样承诺，那些过失会产生还是不会产生？如果像第二种那样，在庄严的显现中，如果像第一种那样，那么就和以下作为自宗相违背，并且像三种药分别食用会生病一样，如果分别承诺三种观察，也没有过失，因此比喻和意义不相符，并且自己也不愿意，即使愿意，收集三个中的任何一个也没有过失，这样安立后，即使收集任何一个也没有过失，就必须这样宣说，因此不合理。如果像第一种那样，基、对治、相三种作为所说而收集，自己也愿意，却对基阿毗达磨中说没说，对治和所断一起没一起，相和基有关没关这两个都作为所说而收集而安立过失，这是笑话。第二，在庄严显现中，有些人说，为了辨别法，应当将所有基都收集起来作为所说
English
Saso. The fourth has two: refuting the actual and establishing one's own system. First, if composing an ornament, then are the bases, aggregates, elements, and sense fields just these? Are the antidotes, the paths, just these? Are the aspects, the specific characteristics of phenomena, just these that are collected as the subject matter? If it is like the first, then there is nothing to say that has not been said in the Abhidharma, and if one explains what has been said, then the ornament and the Abhidharma are redundant. If it is like the second, if one only explains the antidote, then relying on the ornament, one will not understand what the antidote is for what is to be abandoned. If one explains it together with what is to be abandoned, then even for one thing like craving, one must explain the self-cause, the six faculties, the six objects as the objective cause, the causal condition, the alaya, the primary six consciousnesses, and the accompanying mental factors, and one must explain their basis, so one will not escape the first fault. If it is like the third, if one only collects aspects without a basis, then it will become that the meaning needed by a person is not explained. If one collects it with a basis, then it will become the fault of arranging the collected basis. If one collects all three, then it is not something that is established as the body of a treatise, or it will be the fault that all three faults are present. Having stated this, the answer is: sugar cane, pepper, and long pepper. If one eats them separately, then they will sequentially cause phlegm, bile, and wind. But if one eats these three mixed together, then no disease will arise. Similarly, if one collects all three as the subject matter, then there will be no fault of any one of them. This is how it is explained. One should say to this: if one accepts the way one examined the previous position, will those faults arise or not? If it is like the second, in the appearance of the ornament, if it is like the first position, then it contradicts what is made into one's own system below. And like the three medicines causing disease if eaten separately, even if one separately accepts the three examinations, there is no fault, so the example and the meaning do not match. And one oneself does not want it, and even if one wants it, there is no fault in collecting any one of the three. Having stated this, one would have to say that even if one collects any one, there is no fault, so it is not reasonable. If it is like the first, one oneself wants the base, antidote, and aspect to be collected as the subject matter, but to establish faults on whether the base has been explained in the Abhidharma or not, whether the antidote is together with what is to be abandoned or not, and whether the aspect is related to the base or not, both of which are collected as the subject matter, is a joke. Second, in the appearance of the ornament, some say that in order to distinguish phenomena, one should collect all the bases as the subject matter.