Tibetan
གིར་འཛིན་པ་དང༌། འཕགས་པས་བདག་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་བདག་འཛིན་སྤོང་བའི་གཞིར་གྱུར་པས་གཞི་སྟེ་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཏེ་གང་ཟག་གི་བདག་དང་གཟུང་བས་གདོད་མ་ནས་སྟོང་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་གཞི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །འདིར་ཉིད་ནི་དངོས་པོའི་རྐྱེན་དུ་སྦྱར་གྱི་ངེས་བཟུང་དུ་མི་བཤད་དོ། །གསུམ་ པ་ནི། ཕུང་བོའི་ལྷག་མ་དང་བཅས་པ་དང་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཉོན་མོངས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བའི་ཉེར་ཞི་རྣམ་པ་གཉིས་པོའོ། །འོ་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། འདིའི་མཐའ་དཔྱད་པ་ལ་གསུམ། ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་དང༌། སེམས་ཙམ་པ་དང་། དབུ་མ་པའི་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ལྷག་མ་ཡོད་མེད་ཀྱི་དོན་མྱང་འདས་གང་ལ་འདོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་ཀུན་འབྱུང་མ་ལུས་པར་སྤངས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་མ་སྤངས་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ལུས་པར་སྤངས་པ་ཁྱད་པར་ཡིན་ཞེས་འཆད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། དགྲ་བཅོམ་ལ་ཡང་སྲིད་འཕེན་ངེས་ཀྱི་ལས་ཉོན་མ་ལུས་པར་ཟད་ཀྱང་ཊཱིཀ་དོན་གསལ་དུ། དགྲ་བཅོམ་པ་དག་ལ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་གནས་སྐབས་ན་བྱས་པ་ཡང་སྲིད་པའི་ལས་དགེ་བའམ་མི་དགེ་བ་མ་ངེས་པ་དག་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི་ཕྲ་རྒྱས་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་གིས་སྲིད་པ་མངོན་པར་འགྲུབ་མི་ནུས་སོ་ཞེས་དང༌། རྣམ་འགྲེལ་དུ། འདོད་ཆགས་བྲལ་བའི་གནས་པ་ནི། །བརྩེ་བའམ་ཡང་ན་ལས་ཀྱིས་ཡིན། ཞེས་དང༌། སྲིད་པའི་སྲེད་ལས་རྣམ་རྒལ་བའི། །ལས་གཞན་འཕེན་ནུས་མ་ཡིན་ཏེ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཟད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གཞུང་གོང་འོག་རྣམས་སུ་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་ཡོད་པར་དུ་མ་ཞིག་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཉོན་མོངས་པ་མ་ལུས་པར་སྤངས་ཀྱང་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་མ་ལོག་པ་དང༌། ཕུང་པོའི་རྒྱུན་ ཆད་པ་གཉིས་ཁྱད་པར་དུ་འདོད་དེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པར། དེ་ལ་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་དང་བཅས་པ་ནི་ཕུང་པོ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ་ཉོན་མོངས་པའི་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན། ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་མེད་པ་ནི་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་ཆད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་ཞེས་ཕྱོགས་སྔར་མཛད་པ་ལྟར་རོ། །སྡེ་པ་གཉིས་ཀས་ཀྱང་དགྲ་བཅོམ་པ་ཚེའི་འདུ་བྱེད་བཏང་ནས་རིག་པ་ཕྱི་མ་མཚམས་མི་སྦྱོར་བར་ཞི་བའི་དབྱིངས་འབའ་ཞིག་པར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། མྱང་འདས་ཀྱི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་ན་དེ་འདུས་བྱས་མ་བྱས་གཉིས་ལས་འདུས་མ་བྱས་སོ། །དེ་ལ་ཁ་ཆེ་བྱེ་སྨྲ་ནི་འགོག་པ་གཉིས
Chinese
执著以及，圣者们已将无我确立，从而成为舍弃我执的基础，因此，作为基础的蕴、界和处全部无生，即以对人我的执著和能取而自始本空，完全了知的基是知识本身。此处“ཉིད་”应作为事物之因连接，而非作为确定的限定词来解释。第三，具有蕴之残余和不具有蕴之残余的体性，即成为自性的涅槃，是烦恼和痛苦寂灭的寂静，这两种寂灭。那么，这二者的差别是什么呢？对此进行辨析有三种观点：声闻部、唯识宗和中观宗的观点。第一种观点又分为两种：对有余和无余的含义，涅槃倾向于哪一种。第一种观点是：有些人解释说，即使完全断除了集，但没有断除苦；以及完全断除了苦，这是二者的差别，这种说法是不合理的。因为对于阿罗汉来说，虽然能投生后有的业和烦恼全部断尽，但在《释论·义明》中说：“阿罗汉们在异生位时所造的，能投生后有的业，无论是善业还是非善业，不一定没有，但因为没有能使其增长的条件，所以这些业不能实现投生。”以及在《释量论》中说：“离欲者的存在，是由于慈爱或者业。”以及“从有之贪欲中完全解脱的，其他业不能投生，因为一同生起的助伴已经灭尽。”等等，在上下各论典中，多次阐述了有漏业的存在。因此，即使完全断除了烦恼，但蕴的相续没有停止；以及蕴的相续断绝，这二者被认为是差别。在《六十正理论释》中说：“其中，具有蕴之残余是指仅仅是蕴，已经从烦恼的束缚中解脱。不具有蕴之残余是指蕴的相续断绝的体性。”如先前所作的宗义一样。两个部派都认为，阿罗汉舍弃寿命的行，识不与后有相连接，仅仅是寂灭的界。第二，涅槃的自性是什么呢？它是二者中的有为法还是无为法呢？是无为法。对此，迦湿弥罗毗婆沙宗认为是两种灭。
English
Attachment and, the noble ones have established selflessness, thereby becoming the basis for abandoning self-grasping, therefore, the basis, the aggregates, elements, and sense bases are all unborn, that is, empty from the beginning with the grasping of a person and the object grasped, the basis of complete knowledge is knowledge itself. Here, "ཉིད་" should be connected as a cause of things, not explained as a definite qualifier. The third is: the characteristic of having residual aggregates and not having residual aggregates, that is, Nirvana that has become the essence, is the quiescence of pacifying afflictions and suffering, these two kinds of quiescence. So, what is the difference between these two? There are three analyses of this: the Hearer Vehicle school, the Mind-Only school, and the Middle Way school. The first has two: which Nirvana is considered to have the meaning of residual or non-residual? The first is: some explain that even if all arising is abandoned, suffering is not abandoned; and that suffering is also completely abandoned, this is the difference, which is not reasonable. Because for an Arhat, although the karma and afflictions that definitely project rebirth are completely exhausted, in the Commentary on the Meaning Clarified, it says: "For Arhats, the karma of rebirth done in the state of ordinary beings, whether virtuous or non-virtuous, is not necessarily non-existent, but because there is no condition to increase them, these karmas cannot manifest rebirth." And in the Compendium on Valid Cognition, it says: "The existence of the desireless is due to love or karma." And "Other karma cannot project from those who have completely transcended the craving for existence, because the accompanying factors have been exhausted." And so on, in the upper and lower texts, it is explained many times that there is contaminated karma. Therefore, even if afflictions are completely abandoned, the continuum of aggregates has not ceased; and the continuum of aggregates has ceased, these two are considered different. In the Commentary on the Sixty Stanzas of Reasoning, it says: "Among them, having residual aggregates means that it is merely aggregates, having been liberated from the bonds of afflictions. Not having residual aggregates means that it is the characteristic of the continuum of aggregates having ceased." As in the previous tenets. Both schools consider that Arhats abandon the activity of life, and consciousness does not connect with the subsequent existence, but is merely the realm of peace. Second, what is the nature of Nirvana? Is it conditioned or unconditioned of the two? It is unconditioned. To this, the Kashmir Vaibhashika school considers it to be two cessations.
Tibetan
་དང་ནམ་མཁའ་སྟེ་འདུས་མ་བྱས་གསུམ་དུ་འདོད་ཅིང་དེའི་སྟེང་དུ་དེ་བཞིན་ཉིད་བསྣན་ནས་བཞིར་ཡུལ་དབུས་ཀྱི་བྱེ་སྨྲ་རྣམས་འདོད་དོ་ཞེས་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་བཏུས་ཀྱིས་འགྲེལ་པར་བཤད་དོ། །དེས་ན་རྟོག་གེ་འབར་བར་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་གཞུང་གིས་བཤད་པ། འདུས་མ་བྱས་པ་འགོག་གཉིས་དང༌། །ནམ་མཁའ་དང་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད། ཅེས་བཀོད་ནས་དེའི་འགྲེལ་པར། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་སྔ་ན་མེད་པ་དང༌། ཞིག་ནས་མེད་པ་དང༌། གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་པ་དང༌། གཏན་མེད་པ་དག་གིས་མཚོན་པ་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་དག་ནི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ་མི་འགྱུར་བའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་འདུས་མ་བྱས་བཞི་ལས། གཉིས་ཀས་ཀྱང་མྱང་འདས་གཉིས་ཀ་སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་ཏུ་འདོད་ཅིང་ ཁྱད་པར་ནི་བྱེ་སྨྲས་མ་ཡིན་དགག་གི་ངོ་བོར་དང༌། མདོ་སྡེ་པས་མེད་དགག་ཏུ་འདོད་པར་མཛོད་འགྲེལ་ལས་རྒྱས་པར་གསུངས་སོ། །སྤྱན་རས་གཟིགས་བརྟུལ་ཞུགས་ལས་ཀྱང༌། རྫས་སུ་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ནི། དངོས་པོ་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་སྟེ། གྲངས་ཅན་དང་། བྱེ་བྲག་པ་དང༌། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང༌། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་དག་གོ །རྫས་སུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་ནི། དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་སྟེ། གོས་དམར་སྡེ་དང༌། མདོ་སྡེ་པ་དང༌། འཇིགས་རྟེན་རྒྱང་ཕན་པ་ལ་སོགས་པ་དག་གོ་ཞེས་སོ། །དགོངས་རྒྱན་དུ། བྱེ་སྨྲའི་འདུས་མ་བྱས་གསུམ་གྱི་ངོས་འཛིན་ལ་སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་ལྷག་བཅས་ཀྱི་མྱང་འདས། བརྟགས་མིན་ལྷག་མེད་ཀྱི་མྱང་འདས་སུ་བཤད་པ་ནི་ཁ་ཆེ་བྱེ་སྨྲའི་འདོད་པ་འཆད་འདོད་ཀྱང༌། མཛོད་འགྲེལ་དུ་སྡེ་པ་གཞན་ཞིག་གི་འདོད་པ་བཀོད་པ་ལ་འཁྲུལ་ཞིང༌། ཉོན་མོངས་མེད་ཙམ་བརྟགས་འགོག་ཕུང་པོ་མེད་ཙམ་བརྟགས་མིན་གྱི་འགོག་པ་ཞེས་མདོ་སྡེ་པའི་འདོད་པར་འཆད་པ་ནི། མཛོད་འགྲེལ་དུ་མདོ་སྡེ་པའི་འདོད་པ་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། ལྷག་མ་ཡོད་མེད་ཀྱི་དོན་སྔར་ལྟར་དང༌། ངོ་བོ་ནི་བསྡུ་བར་ཆོས་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་དག་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་བཤད་ཅིང༌། བྱེ་བཤད་འགྲེལ་པར་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་དང་བཅས་པ་དང༌། ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་ནི་སོ་སོར་བརྟགས་པའི་འགོག་པའོ་ཞེས་སོ། །ལུགས་འདིས་ཀྱང་ལྷག་མེད་ཀྱི་ཚེ་རིག་པ་རྒྱུན་ཆད་དུ་འདོད་ཅིང༌། དེའི་ ཕྱིར་ལམ་གྱིས་སྤངས་པའི་སྒྲིབ་གཉིས་ཟད་པ་མེད་ཀྱང་རྟེན་མེད་པས་རང་གི་ངང་གིས་དེ་དག་ལོག་པ་ཡོད་པས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་མྱང་འདས་ལ
Chinese
并且将虚空加入到三种非组合法中，中部地区的分别说者认为再加上真如就是四种。这是耶舍宁布在《总集》的注释中所说的。因此，《正理之火》中，分别说部的论典中说：非组合法是二灭，虚空和真如。并在其注释中说：真如是指先前没有，坏灭后没有，一者中没有另一者，以及完全没有等所代表的事物的自性空性。这些是常法，因为它们是不变的自性。这样，在四种非组合法中，两者都认为两种涅槃分别是胜义谛灭。 不同之处在于，分别说者认为是“非是”的性质，而经部师认为是“无是”的性质，这在《俱舍论》的注释中有详细说明。观世音菩萨的苦行中也说：说实有的是指说是实物，即数论派、胜论派、分别说部和瑜伽行派等。说非实有的是指说没有实物，即赤衣部、经部和顺世外道等。《入中论释》中说：分别说部对三种非组合法的定义，即有余依涅槃和无余依涅槃的解释，虽然想解释迦湿弥罗分别说部的观点，但却错误地引用了《俱舍论》注释中其他部派的观点，并且将烦恼灭尽视为胜义谛灭，将蕴灭尽视为非胜义谛灭的解释，与《俱舍论》注释中对经部师观点的解释相矛盾。第二种是，有余和无余的意义与之前相同，而自性则被概括为法界极度清净的特征。在《分别说释》中说：有余蕴和无余蕴的涅槃界是胜义谛灭。这种观点也认为无余依时，心识之流会断绝，因此，即使道所断的二障没有穷尽，但因为没有所依，所以它们会自然而然地退转，因此大小乘的涅槃...
English
And adding space to the three unconditioned dharmas, the Vaibhashikas of the central region consider adding Suchness to be four. This is what Yeshe Nyingpo said in the commentary on the Compendium. Therefore, in the Blaze of Reasoning, the Vaibhashika scriptures say: Unconditioned dharmas are the two cessations, space, and Suchness. And in its commentary it says: Suchness refers to the emptiness of the nature of things, represented by what was not before, what is not after destruction, what is not one in the other, and what is completely not. These are permanent dharmas because they are unchanging in nature. Thus, among the four unconditioned dharmas, both consider the two nirvanas to be separate analytical cessations. The difference is that the Vaibhashikas consider it to be the nature of "not being," while the Sautrantikas consider it to be the nature of "non-being," which is explained in detail in the commentary on the Abhidharmakosha. It is also said in the asceticism of Avalokiteshvara: Those who say that it exists as substance are those who say that it is a real thing, such as the Samkhya, Vaisheshika, Vaibhashika, and Yogachara schools. Those who say that it does not exist as substance are those who say that there is no real thing, such as the Dharmaguptaka, Sautrantika, and Lokayata schools. In the Ornament of Realization, it is said: The Vaibhashika's definition of the three unconditioned dharmas, that is, the explanation of nirvana with remainder and nirvana without remainder, although intending to explain the view of the Kashmir Vaibhashikas, mistakenly quotes the views of other schools in the commentary on the Abhidharmakosha, and explains the cessation of afflictions as analytical cessation and the cessation of aggregates as non-analytical cessation, which contradicts the explanation of the Sautrantika's view in the commentary on the Abhidharmakosha. The second is that the meaning of remainder and non-remainder is the same as before, and the nature is summarized as the characteristic of the Dharmadhatu being extremely pure. In the Commentary on the Detailed Explanation, it is said: The nirvana realm with remainder aggregates and without remainder aggregates is analytical cessation. This view also holds that at the time of non-remainder, the stream of consciousness will be cut off, therefore, even if the two obscurations abandoned by the path are not exhausted, but because there is no basis, they will naturally revert, therefore the nirvana of the great and small vehicles...