Tibetan
ང་སྦྱར་བ་ལ་ཤེས་བྱེད་མེད་པ་དང༌། དེ་ལ་སོགས་པ་གོང་འོག་འགལ་བ་དུ་མ་ཞིག་སྣང་བ་ནི་བློ་གསལ་རྣམས་ཀྱིས་ཞིབ་ཏུ་དཔྱད་པས་ཤེས་ཏེ། འདིར་ནི་ཡི་གེ་མངས་པས་འཇིགས་ནས་མ་བྲིས་སོ། །བླ་མ་གོང་མ་རྣམས་ནི་སྐབས་བསྡུ་བ་རུ་མི་མཛད་ཀྱི་མངོན་རྟོགས་ལྔའམ་བརྒྱད་གསུམ་དུ་བསྡུས་ཚུལ་ལ་དཔྱད་ནས་བསྟོད་ཡུལ་གྱི་གྲངས་མང་ཉུང་དཔྱོད་པའི་ཕྱིར་སྐབས་ལ་དཔྱོད་པར་སྣང་ཡང༌། མཁྱེན་གསུམ་དུ་མངོན་རྟོགས་མཐའ་དག་འདུས་པར་སྟོན་པའི་སྐབས་ཡིན་ཞིང་བསྟོད་ཕྱག་གི་ཡུལ་དུ་ཆོས་སུམ་ཅུ་སྒྲས་མ་ཟིན་པའི་ཕྱིར། སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་ཅུང་མིན་པར་གོའོ། །དེ་ལ་རང་གི་ལུགས་ནི། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་མངོན་རྟོགས་གང་ཡིན་མཁྱེན་གསུམ་གང་རུང་ཞིག་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་ནས་མཁྱེན་གསུམ་གྱིས་མངོན་རྟོགས་བརྒྱད་བསྡུས་པར་གསུངས་ཏེ། དེ་གསུམ་དུ་མ་འདུས་པའི་མངོན་རྟོགས་མེད་པས་སོ། །ཚུལ་དེ་མ་རྟོགས་པར་བསྡུ་བྱ་སྡུད་བྱེད་ཐ་དད་ཁོ་ནར་བཟུང་ནས་སྐབས་དོན་ལས་ཉམས་པར་ མི་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། དངོས་དང་ཡུམ་སྲས་སུ་འགྱུར་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ཕྱག་འཚལ་ལོ། །འདི་ལ་གཉིས། ཡུལ་གང་ལ་དང༌། ཚུལ་ཇི་ལྟར་རོ། །དང་པོ་ནི། ཡུམ་དེ་ལའོ། །ཡུམ་དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཉན་ཐོས་སོགས་པས་རང་རྒྱལ་བྱང་སེམས་ཏེ་སྲས་བཞིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་སྔར་བཤད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་བཞེད་དོན་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཞིག་གམ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དག་གི་ཡུམ་དུ་བཞག་པ་ཞིག་གོ །དེ་ལྟར་ན་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མེར། ཉན་ཐོས་ཉིད་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉིད་དང་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་དེ་ལྟ་བུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དག་གི་ཡུམ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ཞེས་པ་དང་མཐུན་ནོ། །འགྲེལ་པ་འདི་ནི་རྣམ་འགྲེལ་ལས། སངས་རྒྱས་ཉན་ཐོས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས་དང་ལྡན་ཡུམ་ཞེས་པ་དང་མཐུན་ཞིང༌། རྩ་བའི་བཅས་པའམ་ལྡན་པའི་དོན་འགྲེལ་པས་བསྐོར་བ་ལ་བཤད་དེ། རྩ་བར་བཤད་པའི་ཤཱནྟི་པ་སོགས་ཀྱི་བཤད་པ་དང་མི་མཐུན་ནོ། །དེས་ན་བཅས་ས་དང་ལྡན་ས་བསྐོར་ས་ནི་འདིར་ཡུམ་ལ་གོ་དགོས་སོ། །བསྐོར་བའི་དོན་ཡང་ཡུམ་སྲས་ལ་གཙོ་འཁོར་གྱི་ཐ་སྙད་ཡོད་པས་དེ་ཙམ་ལ་བསམས་སོ། །དེའི་ཕྱིར། གཙོ་བོ་སངས་རྒྱས་འཁོར་ཉན་ཐོས་དང་བྱང་སེམས་ལ་སོགས་པས་བསྐོར་བ་ཞེས་བཤད་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འཁོར་དུ་རང་རྒྱལ་འོང་མི་འོང་ལ་རྩོད་པ་ནི། དམ་བཅའ་ལྟར་སྣང་ལ་ རྩོད་པ་ལྟར་སྣང་འགོད་
Chinese
我所附加的，因为没有能成立的理由，以及诸如此类上下相违之处颇多，这是聪慧之人仔细观察才能知晓的。这里因为字数太多而害怕，所以没有写。之前的上师们，不是在归纳章节时进行，而是观察归纳为五或八或三现观的方式，为了衡量所赞颂对象的数量多少而观察章节，虽然看似如此。但这是显示一切现观都包含在三智之中的时候，并且因为赞颂礼敬的对象没有被三十法所涵盖。所以，我认为这稍微不符合论师的意图。对此，我自己的观点是：考虑到三乘的任何现观都是三智中的任何一个，所以说三智归纳了八现观。因为没有不包含在这三者之中的现观。如果不理解这个道理，仅仅执着于所归纳和能归纳是不同的，那就不要偏离章节的意义。 第二部分分为两点：本体和转变为母子之理。第一点是：顶礼！这里分为两点：对境是什么，以及方式如何。第一点是：对彼母顶礼。那么彼母又是怎样的呢？就是佛、声闻等，以及独觉、菩萨，也就是被四种儿子所围绕的，之前所说的那些，成办他们所希望的意义，或者仅仅是成办者，就被安立为他们的母亲。这样的话，就与《般若灯论》所说：“被声闻、菩萨和佛陀所围绕，像这样成办者，就对他们的母亲般若波罗蜜多顶礼”相符。这个注释与《释量论》所说：“具有佛、声闻、菩萨的眷属的母亲”相符。根本的“具有”或“具备”的意义，注释解释为“围绕”，这与根本所说的寂天等人的说法不一致。因此，所具有之处、具备之处、围绕之处，在这里必须理解为母亲。围绕的意义，也因为母子有主次之称，所以仅仅是这样考虑。因此，如果说“主尊是佛陀，眷属是被声闻和菩萨等围绕”，然后争论佛陀的眷属中是否有独觉，那就是如同立宗一样的辩论，如同辩论一样地安立。
English
What I have added lacks a valid reason, and there seem to be many contradictions between the preceding and the following, which can only be understood by the wise through careful examination. Here, I have not written it for fear of too many words. The previous teachers did not do so when summarizing the chapters, but rather examined the way of summarizing the five or eight or three Abhisamayas, seemingly examining the chapters in order to measure the number of objects of praise. However, this is the time to show that all Abhisamayas are included in the Three Wisdoms, and because the object of praise and prostration is not covered by the thirty dharmas. Therefore, I think this is slightly inconsistent with the intention of the Acharya. Regarding this, my own view is that considering that any Abhisamaya of the Three Vehicles is any one of the Three Wisdoms, it is said that the Three Wisdoms summarize the eight Abhisamayas. Because there is no Abhisamaya that is not included in these three. If you do not understand this principle and only cling to the fact that what is summarized and what can be summarized are different, then do not deviate from the meaning of the chapter. The second part is divided into two points: the entity and the reason for transforming into mother and son. The first point is: Homage! Here are two points: what is the object, and how is the method. The first point is: Homage to that mother. So what kind of mother is that? It is the Buddha, Shravakas, etc., as well as Pratyekabuddhas and Bodhisattvas, that is, those who are surrounded by the four sons, those mentioned earlier, who accomplish the meaning they desire, or who are merely accomplishers, are established as their mother. In this way, it is in accordance with what the Prajnaloka says: "Those who are surrounded by Shravakas, Bodhisattvas, and Buddhas, like this accomplisher, pay homage to their mother, Prajnaparamita." This commentary is in accordance with what the Pramanavarttika says: "The mother who has the retinue of Buddhas, Shravakas, and Bodhisattvas." The meaning of the root "having" or "possessing" is explained by the commentary as "surrounding," which is inconsistent with the statements of Shantipa and others mentioned in the root. Therefore, the place of having, the place of possessing, and the place of surrounding must be understood here as the mother. The meaning of surrounding is also because there is a distinction between the main and secondary for mother and son, so it is only considered in this way. Therefore, if it is said that "the main deity is the Buddha, and the retinue is surrounded by Shravakas and Bodhisattvas, etc.," and then arguing about whether there are Pratyekabuddhas in the retinue of the Buddha, it is a debate like a proposition, establishing it like a debate.
Tibetan
པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། སྲས་བཞིའི་བཞེད་དོན་སྒྲུབ་པར་བསྟོད་པའི་སྒོ་ནས་སོ། །འདི་ལ་གསུམ། གཞི་ཤེས་ཀྱིས་ཉན་རང་དང༌། ལམ་ཤེས་ཀྱིས་བྱང་སེམས། རྣམ་མཁྱེན་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཞེད་པ་སྒྲུབ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ཐོབ་པར་མཛད་པ་གང་ཡིན་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཡུམ་ཞེས་སྦྲེལ་ཏེ་དང་ཞེས་པ་འོག་མ་བསྡུ་བའི་ཚིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོག་མ་གཉིས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལ་ཨ་དུ་ལ་བཞེད་པ་ལྟར། རྟེན་ཐབས་འབྲས་བུ་གསུམ་དང༌། དེའི་འཐད་པ་བསྣན་པ་སྟེ་བཞིའོ། །དང་པོ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལས། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་གྲོལ་སྒྲ་ཕྱིར་འགྲོ། རང་རྒྱལ་རྣམས་ནི་རྐྱེན་གྱི་འདུ་ཤེས་ལྡན། ཞེས་པ་ལྟར་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་སྒྲ་བཅས་སུ་མཉན་དགོས་ཤིང་གདུལ་བྱ་ལ་ཡང་སྒྲ་བཅས་སུ་ཐོས་པར་བྱེད་པའི་ཉན་ཐོས་དང་ཉན་ཐོས་དེའི་ཕྱོགས་སུ་བསླན་པ་རྟེན་འབྲེལ་རྟོགས་པའི་རྐྱེན་ཙམ་གྱིས་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་ཀྱི་ཆོས་བཤད་པ་དང་མཉན་པ་སྒྲ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་རང་སངས་རྒྱས་ཏེ་བསམ་པ་རང་ཉིད་གཅིག་པུ་ཞི་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །ཀྱང་ནི་ཉན་ཐོས་སུ་མ་ཟད་པའོ། །འོ་ན་རྩ་བར་རང་རྒྱལ་མ་བསྟན་པ་ཞེ་ན་དངོས་སུ་བསྟན་པ་མེད་ཀྱང་རྩ་བའི་ཚིག་རིམ་པ་གཅིག་གིས་ཏེ་རྩ་ཚིག་དང་པོའི་རྟེན་སྟོན་པའི་ཚིག་གིས་ཤུགས་ལ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་སྐབས་འདིར་ཐབས་གཞི་ཤེས་ཀྱིས་འབྲས་བུ་ཐེག་དམན་གྱི་ཉེར་ཞི་གཉིས་ ཐོབ་པར་བསྟན་ལ། རང་རྒྱལ་གྱིས་ཀྱང་ཐབས་དེ་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཉན་ཐོས་དང་སྡེབ་ན་ཁྱད་པར་མེད་དམ་ཞེ་ན། ཉན་ཐོས་ལས་ལྷག་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །གང་གིས་ན། གཟུང་རྟོག་སྤངས་པ་དང་གཟུང་མེད་རྟོགས་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཞིག་གིས་སོ། །ཁ་ཅིག་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་སློན་པའི་རྒྱུ་མཚན་འབྲས་བུ་དང་འདོད་པ་མཚུངས་པ་ལ་བཤད་པས་དེ་གཉིས་ལ་ཁྱད་མེད་དམ་སྙམ་པ་ལ་ཐེག་པའི་རིམ་པ་གཅིག་གིས་ལྷག་པར་བསྟན་པ་ཞེས་སྦྱར་ནས་དེའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་རྣམ་ཐར་ལྷག་པ་སྦྱོར་རོ། །གཞན་དག །ཉན་རང་གཉིས་ཐེག་པ་རིམ་པ་གཅིག་གིས་བསྟན་པ་ཞེས་འདོད་པ་ལ་དེ་ལྟ་ན་ཐེག་པ་གཉིས་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཞེས་འཆད་པ་ནི་ལེགས་པར་སྨྲས་པ་ཡིན་ལ། གང་ཟག་ཐེག་དམན་རྟོགས་པ་གཞི་ཤེས་བསམ་པ་རང་དོན་དུ་རིམ་པ་གཅིག་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་སློན་ཞེས་པ་ནི་ཡི་གེའི་དོན་དུ་མ་ཞུགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བྱིས་པས་བདག་དང་བདག་
Chinese
是也。第二是，以赞叹成办四子之意而说。此有三。以基智成办声闻、独觉，以道智成办菩萨，以遍智成办佛之意乐之理。第一是，凡是获得者，与声闻之母相连，因为“且”是收摄下文之词。下二者亦如是。对此，如阿杜拉所许，有依、方便、果三者，加上其道理，共四。第一是，于菩萨之藏中说：声闻之解脱随声而出，独觉者具有缘起之觉知。如是，自己也须要听闻有声，且令所化有情也听闻有声之声闻，以及策励于声闻之方，仅以了悟缘起之缘而宣说获得菩提之法，以及听闻不依赖于声音之独觉，即思维自己独自寂灭涅槃，想要获得者等。然不只是声闻。若问：何故根本中未示独觉？答：虽无直接显示，然以根本之词次第之一，即以根本词第一句之显示依的词，间接显示也。其理由也是，此时以方便基智显示获得二果小乘之寂灭，且独觉也必须依靠彼方便而获得彼果之故。若与声闻合在一起，岂非无有差别？答：有胜于声闻之差别。以何者？以少许舍弃所取分别与了悟无所取之解脱也。有些说是策励于声闻之方之理由，是果与意乐相同，若以为彼二者无有差别，则加上以一乘之次第而超胜显示，且以解脱超胜作为其理由。其他。若谓声缘二者是以一乘之次第显示，若如是，则将变成唯有二乘，此说甚佳，有情小乘证悟基智思维自利以次第相同故，策励于声闻之方，未入于文字之义也。第二是，孩童以我与我
English
It is so. The second is, to praise the accomplishment of the intentions of the four sons. This has three parts: accomplishing the intentions of the Shravakas and Pratyekabuddhas through the basis of knowledge, the Bodhisattvas through the path of knowledge, and the Buddhas through omniscience. The first is: whatever is attained is connected to the mother of the Shravakas, because 'and' is a word that gathers the following. The same applies to the following two. According to Adu's view on this, there are three: the basis, the method, and the result, plus the reason for them, making four. The first is: In the Bodhisattva's collection, it says: 'The liberation of the Shravakas goes out with sound, the Pratyekabuddhas have the perception of conditions.' Thus, one must listen with sound, and the Shravakas who cause sentient beings to hear with sound, and those who are encouraged in the direction of the Shravakas, who teach and listen to the Dharma of attaining enlightenment merely by realizing the conditions of dependent origination, and the Pratyekabuddhas who do not rely on sound, that is, those who think of their own solitary peace and Nirvana, and those who desire to attain it. But it is not just the Shravakas. If asked, why is the Pratyekabuddha not shown in the root? Answer: Although it is not directly shown, it is indirectly shown by one of the order of the root words, that is, by the word showing the basis in the first root word. The reason for this is that at this time, the method of the basis of knowledge shows the attainment of the two fruits of the Lesser Vehicle, and the Pratyekabuddha must also rely on that method to attain that fruit. If it is combined with the Shravakas, is there no difference? Answer: There is a difference that is superior to the Shravakas. By what? By a slight liberation from abandoning the apprehended concept and realizing the unapprehended. Some say that the reason for encouraging the Shravakas is that the fruit and intention are the same. If it is thought that there is no difference between the two, then it is added that it is shown to be superior by the order of one vehicle, and the superior liberation is given as the reason for it. Others. If it is said that the Shravakas and Pratyekabuddhas are shown by the order of one vehicle, then if it is so, it will become only two vehicles. This is well said. Sentient beings of the Lesser Vehicle realize that the basis of knowledge thinks of their own benefit in the same order, so encouraging the Shravakas does not enter into the meaning of the words. The second is: Children with self and self