Tibetan
འ་དང་སྐྲག་པའི་སེམས་སྤངས་པས། །ས་ནི་དྲུག་པ་འཐོབ་ཅེས་སྦྲེལ་ནས་བཤད་པར་ཡང་ནུས་མོད། འོན་ཀྱང་སློབ་དཔོན་གྱིས་ས་བདུན་པའི་སྐབས་དང་མཐུན་པར་ཕྱིན་དྲུག་རྫོགས་པས་སྤང་བྱ་དྲུག་སྤོང་བ་ལ་གསུངས་པས་འདིར་དེ་བཞིན་དུ་བཤད་དོ། །ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལས། གཞན་དོན་དུ་ཟང་ཟིང་དང་བུ་དང་ཆུང་མ་དང་རང་གི་ལུས་སྲོག་གཏོང་བའི་གཏོང་བ་ཆུང་འབྲིང་ཆེ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་སེམས་སྤོང་ བ་དང༌། གཙོ་བོར་རང་དོན་ཡིད་བྱེད་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྫོགས་པས་རང་རྒྱལ་གྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་སེམས་སྤོང་བ་དང༌། འདི་སྔ་མས་སྤང་ནུས་ཀྱང་རང་རྒྱལ་ཉན་ཐོས་ལས་མཆོག་ཡིན་པས་དེ་འདོད་པ་སྔ་མ་འདོད་པ་ལས་བཟློག་དཀའ་ཞིང་ཚུལ་ཁྲིམས་སྦྱིན་པ་ལས་རྫོགས་དཀའ་བ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་རྫོགས་པ་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ནི་དེའི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྟོང་ཉིད་ལ་མི་སྐྲག་པའི་བཟོད་པ་རྫོགས་པས་ངོ་བོ་ཉིད་མི་དམིགས་པ་ལ་སྐྲག་པའི་སེམས་སྤོང་བ་དང༌། གཏོང་བ་ལ་སྤྲོ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་རྫོགས་པས་ཐོག་མར་སློང་བ་པོའི་སྐྱེ་བོས་བླངས་ན་སེར་སྣས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པའི་ཞུམ་པའི་སེམས་སྤོང་བ་དང༌། གཏོང་བ་ལ་ཡིད་རྩེ་གཅིག་པའི་བསམ་གཏན་རྫོགས་པས་བར་དུ་བདོག་པ་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངང་གིས་གཏོང་བར་ཞུགས་པ་ལ་མི་དགའ་བའི་སེམས་སྤོང་བ་དང༌། སྦྱིན་པའི་ཕན་ཡོན་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་རྫོགས་པས་ཐམས་ཅད་བཏང་བས་མཐར་རང་ཉིད་བཀྲེན་ཡང་སློང་བ་པོའི་སྐྱེ་བོ་ཐོབ་པ་མེད་པར་སྤོང་བའི་སེམས་སྤོང་བ་སྟེ་བཅུ་གཉིས་སོ། །སྤང་བྱ་ཐ་མ་གསུམ་ཤེར་སྒྲོན་དུ་ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་དུ་སྦྱར་བ་ལྟར་བཤད་ལ། དེར་ཡང་ཕྱིན་དྲུག་རྫོགས་པའི་རྒྱུས་སྤང་བྱ་དྲུག་སྤོང་བར་བཤད་དོ། །འོན་ཀྱང་མདོ་ལས་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བཏང་བས་ཡིད་མི་བདེ་བར་མི་བྱ་སྟེ། ཞེས་དང༌། རྩ་བར་ཡང་བདོག་པ་ཀུན་བཏང་ ཡང་མི་དགའ་མེད་ཅེས་འབྱུང་བས་སྤང་བྱ་བཞི་ལྔ་གཉིས་སྤོང་བའི་དོན་བླངས་པའི་ཚེ་སྟེར་མི་འདོད་པ་དང༌། དེར་མ་ཟད་བྱིན་ཟིན་ནས་ཀྱང་དེ་ལ་འགྱོད་པ་མེད་པ་ཞེས་བཤད་ཀྱི་ལྔ་པ་འདི་སྟེར་བཞིན་པའི་ཚེ་མི་དགའ་བ་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་གཉིས་ནི་སྦྱིན་རྒྱུ་ཡོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ལ་དྲུག་པ་ནི་མེད་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། དབུལ་ཡང་ཞེས་པ་ནི་སྦྱིན་རྒྱུ་ཡོད་ན་སློང་བ་མི་འདོར་བར་མ་ཟད་དེ་དབུལ་ཡང་དེ་ལ་ཡིད་འཁྲུག་པ་སྤོང་ཞེས་པའི་དོན
Chinese
由于舍弃了犹豫和恐惧之心，也可以连接起来解释说能获得第六地。然而，导师根据第七地的情况，说圆满了六度就能舍弃六种应舍弃之物，所以这里也这样解释。在六度中，为了他人的利益，布施财物、儿女、妻子以及自己的身体和生命，这种小、中、大三种布施的自性，圆满了布施度，从而舍弃了希求获得声闻菩提之心；主要舍弃执着于自身利益的作意，圆满了持戒度，从而舍弃了希求获得独觉菩提之心；虽然前者也能舍弃后者，但独觉比声闻殊胜，所以希求后者比希求前者更难逆转，而且持戒比布施更难圆满；圆满持戒时，菩萨的戒律就远离了一切过失。由于不畏惧空性的安忍度圆满，从而舍弃了畏惧无自性的心；由于乐于布施的精进度圆满，从而舍弃了最初被乞求者索取时，被悭吝压倒的沮丧之心；由于一心专注于布施的禅定度圆满，从而舍弃了在中间，对于一切财物都自发地进入布施状态的不悦之心；由于领悟布施利益的智慧度圆满，从而舍弃了最终，即使自己贫穷，也无法获得乞求者的境况。以上是十二种。最后三种应舍弃之物，如《慧灯》中所说，是按照初、中、末三种情况结合起来解释的，那里也说，由于圆满了六度，就能舍弃六种应舍弃之物。然而，经部中说：“不要因为布施了一切事物而感到不悦。”根本颂中也说：“舍弃一切财物，也不应不悦。”因此，在理解舍弃第四、第五两种应舍弃之物的含义时，是指不愿布施，而且不仅如此，也指布施之后也不后悔，但第五种情况不是指在布施时感到不悦。前两种情况是针对有布施之物的情况，第六种情况是针对没有布施之物的情况，因为“即使贫穷”的意思是，如果有布施之物，不仅不舍弃乞求者，而且即使贫穷，也要舍弃对他的不悦之心。
English
By abandoning hesitation and fear, it can also be connected and explained that one can attain the sixth bhumi. However, the teacher, in accordance with the case of the seventh bhumi, said that by perfecting the six perfections, one abandons the six things to be abandoned, so it is explained here in the same way. Among the six perfections, for the sake of others, giving away wealth, children, wives, and one's own body and life, the nature of these three kinds of giving, small, medium, and large, perfects the perfection of giving, thereby abandoning the mind that desires to attain the enlightenment of the Hearers; mainly abandoning the attention that clings to one's own benefit, perfecting the perfection of discipline, thereby abandoning the mind that desires to attain the enlightenment of the Solitary Realizers; although the former can abandon the latter, the Solitary Realizer is superior to the Hearer, so desiring the latter is more difficult to reverse than desiring the former, and discipline is more difficult to perfect than giving; when discipline is perfected, the vows of the Bodhisattva are free from all faults. Because the perfection of patience that does not fear emptiness is perfected, thereby abandoning the mind that fears the absence of inherent existence; because the perfection of diligence that delights in giving is perfected, thereby abandoning the dejected mind that is initially overwhelmed by stinginess when requested by a beggar; because the perfection of concentration that focuses single-mindedly on giving is perfected, thereby abandoning the mind of displeasure in the middle, when all possessions spontaneously enter into the state of giving; because the perfection of wisdom that understands the benefits of giving is perfected, thereby abandoning the situation where, in the end, even if one is poor, one cannot obtain the situation of a beggar. These are twelve. The last three things to be abandoned, as explained in the Lamp of Wisdom, are explained by combining the three situations of beginning, middle, and end, and it is also said there that by perfecting the six perfections, one can abandon the six things to be abandoned. However, the sutra says, "Do not be displeased by giving away all things." The root text also says, "Having given away all possessions, one should not be displeased." Therefore, when understanding the meaning of abandoning the fourth and fifth things to be abandoned, it refers to the unwillingness to give, and not only that, but also to having no regrets after giving, but the fifth situation does not refer to being displeased at the time of giving. The first two situations are directed at the situation of having something to give, and the sixth situation is directed at the situation of not having something to give, because "even if poor" means that if there is something to give, not only does one not abandon the beggar, but even if one is poor, one must abandon the mind of displeasure towards him.
Tibetan
་ཡིན་པས་བློས་མི་སྤོང་བ་ལ་ཡིན་གྱི་རྫས་ཀྱིས་མི་སྤོང་བ་ཡིན་ན་ནི་སྦྱིན་རྒྱུས་དབུལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་གཏོང་བ་ལ་ཞུགས་པ་ལ་མི་དགའ་བ་སྤོང་ཞེས་པའི་དོན་ཡང་བཏང་ཟིན་པ་ལ་བྱས་ན་བདེའོ། །གངས་ཅན་གྱི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོས་ནི་གཞན་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་པའི་བསམ་གཏན་དང༌། རང་དོན་ཡིད་བྱེད་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་གཉིས་ཀྱིས་སྤང་བྱ་དང་པོ་གཉིས་དང༌། སྦྱིན་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་གཉིས་ཀྱིས་བཞི་ལྔ་གཉིས་དང་ལྷག་མ་གཉིས་སྔར་ལྟར་སྤང་གཉེན་དུ་མཛད་ནས། ཐ་མ་གསུམ་ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་གྱི་གེགས་དང་དྲུག་པའི་མི་སྤོང་བ་རྫས་ཀྱིས་མི་སྤོང་བ་ལ་འཆད་པ་ནི་མི་བདེ་སྟེ། སྤང་གཉེན་ཚན་པ་གཉིས་པོ་དེ་སྦྱོར་ན་རིམ་བཞིན་དུ་སྦྱར་དགོས་ཏེ་ས་བདུན་པའི་སྤང་གཉེན་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཀུན་ཤེས་པ་སྟེ་འཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གང་ན་ས་སོགས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་བྱ་ན། ཤེས་ རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་རྟེན་ནས། །འཁོར་བ་དང་ནི་མྱ་ངན་འདས། །གཉིས་འདིར་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར། །མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ས་ཞེས་བཤད། ཅེས་ཡུམ་ལ་བརྟེན་ནས་སྲིད་ཞིའི་མཐར་མི་གནས་པའི་འཁོར་འདས་མཉམ་པ་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པར་གསུངས་པས་སོ། །གང་གིས་ན། དེ་ལྟ་བུ་སོགས་སོ། །ཚུལ་ནི། སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བདུན་པ་ལ་ཡང་གཉིས། སྤང་བྱ་དང༌། གཉེན་པོའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཉེས་པ་ཉི་ཤུ་གང་ལ་འཆད་པ་སྟེ་སྤངས་པ་དེ་ཡིས་ས་ནི་བདུན་པ་འཐོབ་བོ། །ཉི་ཤུ་གང་ལ་བདག་དང་སེམས་ཅན་ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གསུམ་སྟེ། བྱང་ཆེན་ས་བདུན་པ་ལ་གནས་པས་ཆོས་ཉི་ཤུ་མི་བྱ་སྟེ། ཉི་ཤུ་གང་ཞེ་ན་འདི་ལྟ་སྟེ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་ཞེས་པ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་འགལ་བ་ཞེས་པའི་བར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྤང་བྱ་ཉི་ཤུའི་ངོ་བོ་དང༌། དེ་སྤངས་པས་འཐོབ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། དང་པོ་བཅུ་བཞི་དང་ཐ་མ་གཉིས་ཀྱིས་མཐར་འཛིན་པ་དང༌། སྐྱབས་གསུམ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ་བཞིའི་མཐར་ལྟ་བའི་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཞེས་རྒྱན་སྣང་ལྟར་སྦྱར་རོ། །འདི་དང་འོག་གི་གཉེན་པོ་གཉིས་ལོགས་ལོགས་སུ་གཞན་དག་འཆད་ཀྱང་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྤང་གཉེན་རིམ་པ་ལྟར་སྦྱར་ལ། དེ་དང་མཐུན་པར་ཤེར་སྒྲོན་དུ་ཡང་འབྱུང་བས་ཉེས་པ་ཉི་ཤུ་ནི་གཉེན་པོ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ་ངལ་བ་ཆུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཀུན་ཤེས་པ་སྟེ་འཐོབ་བོ། ། གང་ན་ས་སོགས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་བྱ་ན། བགྲོད་གཅིག་ལམ་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར། །རིང་དུ་སོང་བ
Chinese
因为不是以舍弃的意愿来舍弃，如果不是以舍弃的物质来舍弃，那么布施的原因不会导致贫穷。这样，对于进入布施而不喜欢也舍弃的意思，如果对已经布施的事物这样做就容易了。雪域的伟大车乘者们，以专注于利他的禅定，和舍弃自利作意的戒律这二者，作为舍弃对治第一第二二者，以布施和精进这二者，作为四五二者和剩余二者如前一样作为舍弃对治，最后的三个是初始、中间、结尾的障碍，和第六的不舍弃以物质不舍弃来解释是不容易的，如果结合舍弃对治这两组，就必须依次结合，就像七地的舍弃对治一样。第二是，一切知，也就是可以获得的。在哪里，地等等。为什么那样说呢？智慧 度母所依处，轮回以及寂灭，二者于此显现故，说为显现之地。因为依靠般若波罗蜜多，宣说了不滞留于有寂之边的轮回涅槃平等性得以显现。以什么呢？像那样等等。方式是，如前一样。第七地也有二，所舍弃和对治。第一有二，第一是，二十种过患在哪里宣说，也就是舍弃了那些就可获得第七地。二十种是什么，我与有情等等三个偈颂，大菩萨安住于七地，不做二十种法，二十种是什么呢？就像这样，从执著我开始到与空性相违为止。第二有二，所舍弃二十种的体性和舍弃那些所获得的道理。第一是，最初十四种和最后两种是以执边，以及皈依三宝和戒律这四种的执边而显现的执著，如庄严光明论一样结合。这和下面的对治二者分开来其他解释，但论师按照舍弃对治的次第结合，并且与之相符在《慧灯论》中也有出现，因此二十种过患是与对治一起宣说的，因为这样比较轻松。第二是，一切知，也就是可以获得的。 在哪里，地等等。为什么那样说呢？因为与唯一道相连。长久行持
English
Because it is not abandoning with the intention of abandoning, if it is not abandoning with the substance of abandoning, then the cause of generosity will not lead to poverty. Thus, regarding the meaning of abandoning the dislike of engaging in giving, it is easier if it is done with things that have already been given away. The great charioteers of the snowy land, with the concentration focused solely on the benefit of others, and the discipline of abandoning self-interest, these two serve as the abandonment and antidote for the first two, and with generosity and diligence, these two serve as the abandonment and antidote for the fourth and fifth two, and the remaining two as before. The last three are the obstacles of beginning, middle, and end, and explaining the sixth non-abandonment as non-abandonment with substance is not easy. If these two sets of abandonment and antidote are combined, they must be combined sequentially, like the abandonment and antidote of the seventh ground. The second is, all-knowing, which is attainable. Where, the ground, etc. Why is it said that way? Wisdom, Based on the Perfection Mother, Samsara and Nirvana, Because both appear here, It is said to be the ground of manifestation. Because, relying on the Prajñāpāramitā, it is proclaimed that the equality of Samsara and Nirvana, which does not abide at the extremes of existence and peace, is manifested. By what? Like that, etc. The manner is, as before. The seventh ground also has two, what is to be abandoned and the antidote. The first has two, the first is, where are the twenty faults explained, that is, by abandoning those, the seventh ground is attained. What are the twenty, "self" and "sentient beings," etc., three verses. The great Bodhisattva, abiding on the seventh ground, does not do twenty things. What are the twenty? Like this, from grasping at self to being contrary to emptiness. The second has two, the nature of the twenty to be abandoned and the reason for attaining by abandoning those. The first is, the first fourteen and the last two are clinging to extremes, and the clinging to the extremes of the four, refuge in the Three Jewels and discipline, as explained in the Ornament of Clear Realization. Although others explain this and the following two antidotes separately, the teacher combines them according to the order of abandonment and antidote, and in accordance with that, it also appears in the Lamp of Wisdom, therefore the twenty faults are explained together with the antidotes, because it is easier that way. The second is, all-knowing, which is attainable. Where, the ground, etc. Why is it said that way? Because it is connected to the one path. Long practice.