Tibetan
ལྷག་ཅེས་པའི་རློམ་པའི་གཞི་དང་ཁེངས་པ་གང་ཡང་མི་དམིགས་པའོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ནི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་རིམ་པ་བཞིན་བསྟེན་བྱ་དང་དོར་བྱ་ཡིན་པ་ལས་གོ་བཟློག་སྟེའམ། ཡང་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ལ་བདེན་དངོས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྟེ་གཉེན་པོ་ནི་དངོས་པོར་དམིགས་པ་དང་བྲལ་བའོ། །མདོའི་དགོངས་པ་ལ་ཕྱི་མ་ཐོབ་ཀྱང་སྔ་མ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་དོན་ལ་རྣམ་པ་གསལ་བས་མཛད་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་དོ། །བློ་ངན་ནི། རྒྱན་སྣང་དུ་འཇིགས་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་བློ་གྲོས་ངན་པ་དང་ཞེས་པའི་སོགས་ཁོང་ནས་མཐར་ལྟ་བཏོན་ཏེ། དེ་གཉིས་ལ་སྒོམ་སྤང་ཡང་ཡོད་པས་སྤྱི་སྐད་དང་མི་འགལ་ཀྱང༌། འདིར་ལོག་པར་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་བློ་གྲོས་ངན་པ་ཞེས་པས་སློབ་དཔོན་གྱི་བཞེད་པ་ལྟ་བ་ལྔ་ཀ་ལ་གསལ་ལོ། །དེ་ཡང་ལྟ་བ་རྣམས་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་ལ། རྩ་བར་བློ་ངན་ཞེས་བློ་གྲོས་ངན་པ་ལ་བཤད་པས་དེ་གཉིས་དོན་གཅིག་པས་སོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པར་མངོན་ནོ། །ཡང་ན་འདིའི་མདོར་ཐེ་ཚོམ་དང་ཞེས་འབྱུང་ལ་མཐོང་སྤང་ཡིན་པས་མི་འདྲེན་ན་དེ་ཡང་མ་འདྲེན་དགོས་པ་ལ་དྲངས་པའི་ཕྱིར་ལྟ་བ་ལྔ་ཡང་དྲང་བར་བྱ་སྟེ་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པས་སོ་སྙམ་དུ་དགོངས་སོ། །འོ་ན་ཉོན་མོངས་རྣམས་ལས་ལྟ་བ་གསུམ་དང་ཐེ་ཚོམ་མཐོང་སྤང་ཁོ་ནར་གསུངས་པ་ཅི་ཞེ་ན། འཇིག་ལྟ་ལ་ཕུང་པོ་ཆོས་ ཙམ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། ཆོས་ཙམ་ལ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐར་ལྟ་བ་དང༌། ལྟ་བ་དེ་དག་ལ་མཆོག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་སོགས་ཡོད་པས་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ལ་ཡང་དེ་དང་མིང་མཐུན་པའི་རྣམ་གཞག་ཏུ་རུང་བའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ། །ཡང་ན་མཐོང་སྤང་དུ་གསུངས་པ་རགས་པ་ཙམ་དང༌། འདིར་བཤད་པ་གནས་ངན་ལེན་ས་དེ་དག་ཏུ་སྤོང་བ་སྲིད་པ་ལ་དགོངས་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཡིད་གཉིས་དང་ནི་ཞེས་འདྲེན་པ་ནི་མདོ་ལས་ཐེ་ཚོམ་དང་ཞེས་པ་དང་མཐུན་ཏེ། གཉེན་པོ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡིད་གཉིས་དང་བྲལ་བར་མཐོང་བའོ། །ཉོན་མོངས་བཟོད་ནི། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱེད་པ་སེམས་བག་ཡངས་སུ་གཏོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་བཅུ་ཡིན་ལ། གཉེན་པོ་ཆགས་སོགས་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་འཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ན་ས་སོགས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་བྱ་ན། སེམས་ཅན་རྣམས་ཡོངས་སྨིན་བྱེད་ཅིང༌། །རང་གི་སེམས་ཀྱང་སྲུང་བའི་ཕྱིར། །བློ་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱང་དཀའ་བ། །དེ་ཕྱིར་སྦྱང་དཀའ་ཞེས་བྱའོ། ཞེས་སེམས་ཅན་སྨིན་པ་ལ་བརྩོན་པ་དང་དེའི་ལོག་སྒྲུབ་ཀྱིས་རང་གི་སེམས་ཉོན་མོངས་པར་མི་འགྱུར་པ་སྟེ་བྱ་བ་གཉིས་བྱེད་པར་གསུངས་པས་སོ། །གང་གིས་ན་གོང་གི་དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྤང་བྱའི་ཆོས་བཅུ་རྣམ་པར་སྤོང་ཞིང་སྤང་བྱ་ལས་ བཟློག་པ་གཉེན་པོའི་ཆོས་སྤང་བའི་དོན་ནམ་ཤུགས་ཀྱིས་འཕངས་པའི་ཡོངས་སྦྱོང་རྣམ་པ་བཅུས་སོ། །འཕངས་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་སུ་ཡིན་ཏེ། མདོར་ནི་གཉེན་པོ་དངོས་སུ་གསུངས་པས་སོ། །ཚུལ་ནི་སྔ་མ་ལྟ་བུའོ། །དྲུག་པ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། འཐོབ་བོ། །གང་ན། ས་ནི་དྲུག་པའོ། །ཇི་ལྟར་ན། ཡང་དག་སྟེ་རྫོགས་པར་རོ། །གང་གིས་ན། སྦྱིན་པ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་བར་རབ་ཏུ་རྫོགས་པས་དང༌། སློབ་མ་ཉན་ཐོས་དང་བསེ་རུ་རང་རྒྱལ་གྱི་ས་ལ་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་དགའ་བ་གཉིས་དང༌། ཟབ་དོན་ལ་སྐྲག་པའི་སེམས་རྣམས་སྤངས་པ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་འབྱོར་བ་ན་སློང་བ་པོས་བསླངས་པའི་ཚེ་དང་པོར་གཏོང་མི་འདོད་པ་མེད་པས་བསླངས་ན་མི་ཞུམ་པ་དང་། བདོག་པ་ཀུན་བཏང་ཡང་མཐར་འགྱོད་པ་མེད་པས་མི་དགའ་བ་མེད་པ་དང༌། དབུལ་ཞིང་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་བཀྲེན་ཡང་སློང་བ་པོ་ཡལ་བར་འདོར་བའི་བློ་མི་སྐྱེ་བས་སློང་བ་མི་སྤོང་བས་སྤང་བྱ་དྲུག་སྤངས་པས་ཏེ། བྱང་ཆེན་ས་དྲུག་པ་ལ་གནས་པས་ཆོས་དྲུག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་སྟེ། དྲུག་གང་ཞེ་ན་འདི་ལྟ་སྟེ་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གོ །གཞན་ཡང་ཆོས་དྲུག་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱ་སྟེ་དྲུག་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སེམས་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱ་སྟེ་ཞེས་པ་ནས་སློངས་མོ་བ་མཐོང་ན་སློངས་མོ་བས་འཁྲུག་པར་མི་བྱ་སྟེ་འཁྲུག་པའི་སེམས་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱའོ། ཞེས་པའི་བར་རོ། །སྐབས་འདིར་མདོ་ལས་ས་དྲུག་པ་ལ་ གནས་པས་རྫོགས་བྱའི་ཕྱིན་དྲུག་སྦྱིན་པ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་བར་ལ་བཤད་ནས། དེའི་འཐད་པར་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་པོ་འདི་དག་ལ་གནས་ཏེ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་དང་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་རྒྱ་མཚོ་ལྔའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་གྱུར་ཏོ། །ཕྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །ལྔ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། འདས་པ་དང༌། མ་འོངས་པ་དང༌། ད་ལྟར་བྱུང་བ་དང༌། བརྗོད་དུ་མེད་པ་དང༌། འདུས་མ་བྱས་པ་སྟེ། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྦྱོང་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་དང༌། ཡོངས་སྦྱོང་དུ་འགྱུར་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི་མདོ་ལས་ས་འདི་ལ་གནས་པས་ལམ་དྲུག་སྐྱེད་པ་དང༌། ལམ་མིན་དྲུག་སྤོང་བར་བྱས་ནས་ཚན་པ་གཉིས་སུ་གསུངས་པ་དང་བསྟུན་ནས། བསམ་གཏན་ཤེས་རབ་རབ་རྫོགས་པས། །ས་ནི་དྲུག་པ་འཐོབ་ཅེས་དང༌། །དག
Chinese
对于“胜”的傲慢之基和骄傲，没有任何可执著之处。颠倒是指，善与非善依次是应行和应舍，但却颠倒了，或者对二者的法显现为真实存在而执著，对治则是与对事物的执著分离。经部的观点是，虽然获得了后者，但前者对于颠倒之义的显现更为清晰，因此没有矛盾。恶慧是，在庄严显现中，将怖畏聚见等视为恶劣智慧，并从“等”字中提取出最终的见解。虽然二者也有修断，因此与通用语没有矛盾，但此处以“颠倒见等为恶劣智慧”表明，论师的观点是五见全部都包括在内。而且，诸见是烦恼慧，根本上说“恶慧”是指恶劣智慧，二者意义相同，似乎是这样认为的。或者，此经中出现“怀疑”一词，因为是见断，如果不引用，也应该不引用，但因为引用了，所以五见也应该引用，因为理由相同，似乎是这样认为的。那么，在诸烦恼中，为何只说了三见和怀疑是见断呢？因为在坏聚见中，对蕴只是 执著于法，对法只是执著于常断二边，对这些见解执著为殊胜等，所以对于法我执，也可以安立与之名称相同的范畴，因此没有过失。或者，说为见断只是粗略的，而此处所说是指在恶趣地等处断除的可能性，因此没有过失。引用“以及犹豫”与经中的“怀疑”相符，对治是见到一切法都与犹豫分离。烦恼忍是，对于贪欲等一切烦恼显现趋向，放纵心意，称为放逸，共有十种。对治是了悟贪欲等不可得。第二是获得。在哪里？在地上等处。为何要这样说呢？为了使众生完全成熟，并且守护自己的心。有智慧者难以调伏，因此称为难以调伏。因为致力于成熟众生以及它的邪说。
English
There is nothing to cling to in the basis of arrogance and pride of "superiority." Inversion means that virtue and non-virtue are respectively to be practiced and abandoned, but they are reversed, or that the dharmas of the two appear to be truly existent and are clung to. The antidote is to be separated from clinging to things. The view of the Sutra is that although the latter is obtained, the former is clearer in the meaning of inversion, so there is no contradiction. Bad wisdom is that in the appearance of adornment, seeing the collection of fears, etc., as bad wisdom, and extracting the final view from the word "etc." Although both have what is to be abandoned by meditation, so there is no contradiction with the common language, here, by saying "inverted views, etc., are bad wisdom," it is clear that the teacher's view includes all five views. Moreover, the views are afflictive wisdom, and fundamentally, "bad wisdom" refers to bad intelligence, and the two have the same meaning, so it seems to be thought. Or, the word "doubt" appears in this Sutra, and because it is to be abandoned by seeing, if it is not cited, it should not be cited, but because it is cited, the five views should also be cited, because the reason is the same, so it seems to be thought. Then, among the afflictions, why are only the three views and doubt said to be abandoned by seeing? Because in the view of the perishable, the aggregates are only clung to the dharma, and the dharma is only clung to the extremes of permanence and annihilation, and clinging to these views as superior, etc., so for the self-grasping of dharma, it is also possible to establish a category with the same name, so there is no fault. Or, saying that it is to be abandoned by seeing is only rough, and what is said here refers to the possibility of abandoning it in the evil realms, etc., so there is no fault. Citing "and hesitation" is in accordance with "doubt" in the Sutra, and the antidote is to see that all dharmas are separated from hesitation. Affliction tolerance is that for all afflictions such as desire, manifesting inclination, indulging the mind, is called indulgence, and there are ten types. The antidote is to realize that desire, etc., are unobtainable. The second is obtaining. Where? On the ground, etc. Why should it be said like that? In order to fully ripen sentient beings and protect one's own mind. Those with wisdom are difficult to tame, so it is called difficult to tame. Because it is dedicated to ripening sentient beings and its perversion.
Chinese
邬波（藏文：ུབ་）说，通过不让自己的心变得烦恼，可以做到两件事。通过什么做到呢？通过以上述方式完全舍弃具有特征的十种应舍弃之法，以及通过与应舍弃之法相反的对治之法，即以舍弃之义或以力量抛出的十种完全清净之法。抛出是指在论典中，简而言之，是对治直接宣说的。方式如前所述。第六个分为两部分，第一部分是：获得。在哪里获得呢？在第六地。如何获得呢？通过真实而圆满地，通过布施乃至智慧的圆满，以及通过舍弃学人声闻和麟角喻独觉之地，想要获得的两种喜悦，以及舍弃对深奥意义的恐惧之心，以及在财富充裕时，当乞讨者前来乞讨时，最初不愿施舍的念头消失，因此乞讨时不会沮丧，即使舍弃一切财产，最终也不会后悔，因此没有不悦之感，即使贫穷且吝啬，也不会产生抛弃乞讨者的念头，因此不会舍弃乞讨者，通过舍弃六种应舍弃之法。菩萨安住于第六地，应圆满六法，哪六法呢？即六度。此外，还应完全舍弃六法，哪六法呢？即应完全舍弃声闻之心，从“见到乞丐时不应因乞丐而心烦意乱，应完全舍弃心烦意乱之心”到此为止。此处，经中说，安住于第六地，应圆满布施乃至智慧的六度。为了证明这一点，安住于这六度，诸佛世尊以及声闻和独觉们，已经到达了知识之海的五种彼岸。将要到达彼岸。哪五种呢？即过去、未来、现在、不可言说和非造作。第二部分分为两部分：清净的自性和成为完全清净的方式。第一部分是，经中说，安住于此地，生起六道，舍弃非道六道，与分为两部分的说法相符，因此说：“禅定智慧极圆满，获得第六地”，以及“善”。
English
It is said that Upagupta (Tibetan: ུབ་) said that by not letting one's mind become afflicted, two things can be accomplished. By what means? By completely abandoning the ten characteristics of what should be abandoned, and by the antidotal dharmas that are the opposite of what should be abandoned, that is, by the ten kinds of complete purification that are thrown out by the meaning of abandonment or by force. "Thrown out" refers to the treatises, but in short, it is the antidote that is directly stated. The manner is as before. The sixth is divided into two parts, the first of which is: To be attained. Where? In the sixth ground. How? By being truly and completely perfected, by the perfection of generosity to wisdom, and by abandoning the two joys of wanting to attain the ground of the Hearers and Pratyekabuddhas, and by abandoning the minds that are afraid of the profound meaning, and when wealth is abundant, when a beggar comes to beg, the initial thought of not wanting to give disappears, so there is no discouragement when begging, and even if all possessions are abandoned, there is no regret in the end, so there is no displeasure, and even if one is poor and miserly, the thought of abandoning the beggar does not arise, so the beggar is not abandoned, by abandoning the six things to be abandoned. The Bodhisattva abides in the sixth ground and should perfect the six dharmas, which six? That is, the six perfections. Furthermore, six dharmas should be completely abandoned, which six? That is, one should completely abandon the mind of the Hearer, from "when seeing a beggar, one should not be disturbed by the beggar, one should completely abandon the mind of disturbance" to this point. Here, the sutra says that abiding in the sixth ground, one should perfect the six perfections from generosity to wisdom. To prove this, abiding in these six perfections, the Buddhas, the Bhagavat, and the Hearers and Pratyekabuddhas, have reached the other shore of the five oceans of knowledge. They will reach the other shore. Which five? That is, the past, the future, the present, the inexpressible, and the unconditioned. The second part is divided into two parts: the nature of purification and the way of becoming completely purified. The first part is, the sutra says that abiding in this ground, six paths arise and six non-paths are abandoned, in accordance with the statement divided into two parts, therefore it says: "Meditation and wisdom are perfectly complete, the sixth ground is attained," and "good".