Tibetan
་བྱེད་པ་དང་ངག་གིས་མི་སྙན་པར་བརྗོད་པ་རྣམས་མཐོང་བས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པ་ལ་སྒྱིད་ལུག་པའི་སྒོ་ནས་ཡོངས་སུ་མི་སྐྱོ་བའོ། །མདོ་ནས་ནི་སེམས་ཅན་སྨིན་པ་དང་ཞིང་དག་པའི་དགེ་བ་སྒྲུབ་པ་ལ་འཁོར་བར་གནས་ཀྱང་རྣམ་མཁྱེན་རྫོགས་ཀྱི་བར་དུ་མི་སྐྱོ་བ་ལ་གསུངས་ཤིང༌། རྒྱན་སྣང་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནམ་ཡང་སེམས་སྐྱོ་བ་མེད་པ་ཞེས་པ་དང་འདི་གཉིས་མི་འགལ་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་གཞི་གང་ལ་དང༌། འདིར་ནི་རྐྱེན་གང་གིས་མི་སྐྱོ་བ་བསྟན་ཏོ། །ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་ནི་རིམ་པ་ལྟར་རང་ལ་ལྟོས་ནས་མི་དགེ་བའི་ཆོས་ཉན་རང་གི་སེམས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་དང༌། གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ལྔའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟོགས་པ་སྟེ་འཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ན། ས་གསུམ་པ་འོད་བྱེད་པའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་བྱ་ན། ཆོས་ཀྱི་སྣང་བ་ཆེན་པོ་ནི། །བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་འོད་བྱེད་པ། ཞེས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཆོས་ཚད་མེད་པ་ཚོལ་བའི་ཕྱིར་གཞན་དག་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྣང་བ་ཆེན་པོ་བྱེད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་ན་སྔར་བཤད་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཡོངས་སྦྱོང་རྣམ་པ་ལྔ་པོ་སྔ་མས་དང་པོར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་བདེན་ པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མི་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་བྱས་པ་ངེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མི་རྟོག་པ་ཞེས་པ་ནི། གྲགས་ཆར་རློམ་མེད་བདག་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ལས་ཏེ་ཞེས་པ་ལྟར་རློམ་མེད་ཀྱི་འགྲེལ་པར་སྣང་ལ། དག་ལྡན་ལས་ནི། རློམ་མེད་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེས་ཁེངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཆོས་ལྔས་མ་ཁེངས་པ་ལ་གསུངས་སོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ནགས་གནས་ཞེས་སོགས་ཀྱི་རྐང་པ་དྲུག་སྟེ། བྱང་ཆེན་ས་བཞི་པ་ལ་གནས་པས་ཆོས་བཅུ་པོ་འདི་དག་ཡོངས་སུ་བླངས་ཤིང་གནས་པར་བྱ་སྟེ་དེ་དག་ཡོངས་སུ་གཏང་བར་མི་བྱའོ། །བཅུ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ་དགོན་པ་ལ་གནས་པ་དང་ཞེས་པ་ནས། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་སྟེ། ཞེས་པའི་བར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྦྱོང་བྱེད་སོ་སོའི་ངོ་བོ། ཡོངས་སྦྱོང་དུ་འགྱུར་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི་ནགས་གནས་ནི། ཐེག་དམན་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་དབེན་པ་ལ་རྒྱན་སྣང་དུ་བཤད་ལ། མདོ་ལས་ཀྱང་དེ་ལ་དགོན་པར་གནས་པའི་དོན་དུ་གསུངས་པ་ནི་དབེན་པ་མཆོག་ཡིན་ལ། ཕལ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་དགོན་པར་གནས་པ་ནི་གྲོང་ལས་རྒྱང་གྲགས་ཀྱིས་བཅད་པའི་གནས་ཏེ། མཛོད་ལས། གཟུགས་མིང་དུས་མཐའ་རྡུལ་ཡིག
Chinese
见到众生造作恶业，口出恶语，在成办众生利益时，不会因懈怠而完全灰心丧气。经中说，为了成熟众生和清净佛土的善行，即使安住于轮回，直至圆满一切智也不会灰心丧气。在《现观庄严论》中说，为了做众生的利益，永远不会灰心丧气，这两者并不矛盾。因为前者是指在什么基础上，而这里是指因什么因缘不会灰心丧气。惭愧和羞耻是依次相对于自己，不将不善之法听闻于自己的心意；相对于他人，不将此放在心上，这叫做五种。第二是证悟，也就是获得。在哪里证悟呢？在第三地发光地。为什么那样说呢？因为“法的显现广大故，能作故名发光地”，因为以等持的力量寻求无量之法，所以说为其他众生作广大的法的显现。以什么来证悟呢？就像之前所说的那样的五种清净，就像之前所说的那样，以不分别真如自性的智慧来清净是确定的。这样说来，不分别自性是指，如同“名闻利养无有慢，自性即是无分别”那样，在无慢的解释中显现。在《具足清净论》中说，“无慢自性是指，因为不以此为满足”，是指不以五法为满足。第四有二，第一是，林住等六句。大菩萨安住于第四地，应当完全受持和安住这十种法，不应当舍弃它们。哪十种呢？就像“即是安住于寂静处”直到“对一切事物没有贪恋”之间。第二有二，是各自清净的体性，成为清净的方式。第一是林住，在《现观庄严论》中说，远离小乘作意，经中也说，在那里安住于寂静处的意义是远离是殊胜的。如果从一般的角度来说，安住于寂静处是指远离村落一由旬的地方。如《俱舍论》中说：色名时边尘字。
English
Seeing sentient beings creating evil deeds and uttering unpleasant words, one will not be completely discouraged by laziness in accomplishing the benefit of sentient beings. The sutra says that in order to accomplish the merit of maturing sentient beings and purifying the Buddha-fields, even if one remains in samsara, one will not be discouraged until the completion of omniscience. In the Ornament of Clear Realization, it says that for the sake of doing the benefit of sentient beings, one will never be discouraged, and these two are not contradictory. Because the former refers to what basis, and here it refers to what causes one not to be discouraged. Shame and embarrassment are respectively relative to oneself, not taking the non-virtuous Dharma to one's own mind; relative to others, not taking this to heart, this is called the five. The second is realization, which is to obtain. Where is it realized? In the third ground, the Illuminating Ground. Why is it said that way? Because "the appearance of Dharma is great, therefore it is called the Illuminating Ground," because one seeks immeasurable Dharma with the power of samadhi, therefore it is said to make a great appearance of Dharma for other beings. By what is it realized? Like the five purifications mentioned before, just as mentioned before, it is certain that one purifies with the wisdom that does not discriminate the self-nature of Suchness. In this way, not discriminating self-nature refers to, just as "fame, gain, and respect without pride, self-nature is non-discrimination," it appears in the explanation of no pride. In the Treatise on Complete Purity, it says, "Self-nature without pride means, because one is not satisfied with this," it refers to not being satisfied with the five dharmas. The fourth has two, the first is, the six lines of forest dwelling and so on. The great bodhisattva dwells on the fourth ground, and should completely uphold and abide in these ten dharmas, and should not abandon them. Which ten? Just like "that is, dwelling in a solitary place" until "without attachment to all things." The second has two, the nature of each purification, and the way to become purification. The first is forest dwelling, in the Ornament of Clear Realization, it is said to be separated from the Hinayana mind, and the sutra also says that the meaning of dwelling in a solitary place there is that separation is superior. If speaking from a general point of view, dwelling in a solitary place refers to a place one yojana away from the village. As the Abhidharmakosha says: form, name, time, edge, dust, letter.
Tibetan
་དང༌། །སྐད་ཅིག་ཕྲ་རབ་རྡུལ་དང་ནི། །རྡུལ་ཕྲན་དང་ནི་དེ་བཞིན་དུ། །ལྕགས་ཆུ་རི་བོང་ལུག་དང་གླང༌། །ཉི་ཟེར་རྡུལ་དང་སྲོ་མ་དང༌། །དེ་ལས་བྱུང་དང་དེ་ བཞིན་ནས། །སོར་ཚིགས་ཞེས་བྱ་གོང་བདུན་བསྒྱུར། །སོར་མོ་ཉི་ཤུ་བཞི་ལ་ཁྲུ། །ཁྲུ་བཞི་ལ་ནི་གཞུ་གང་ངོ༌། །དེ་དག་ལྔ་བརྒྱ་རྣམས་ལ་ནི། །རྒྱང་གྲགས་དེ་ལ་དགོན་པར་འདོད། །དེ་བརྒྱད་དཔག་ཚད་ཅེས་བྱའོ། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །བྱང་སེམས་ཀྱིས་མཆོག་དམན་གྱི་དབེན་པ་བསྟེན་པ་གཉིས་ཀ་ཡང་སྦྱང་དགོས་པའི་ཕྱིར་མདོ་དང་མི་འགལ་ལོ། །འདོད་ཆུང་ནི། རྙེད་པ་སྔར་མ་ཐོབ་པ་ལ་ཐོབ་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་དུ་ཐོབ་པར་མངོན་པར་འདོད་པ་མེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་འདིར་ནི་རང་དོན་དུའམ་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་བྱང་ཆུབ་ལ་ཡང་འདོད་པ་མེད་པའོ། །ཆོག་ཤེས་པ་ནི། རྙེད་པ་ཐོབ་པ་ལ་དེ་བས་ཀྱང་ལྷག་པར་ཐོབ་ན་སྙམ་དུ་དོན་དུ་གཉེར་བ་མེད་པ་སྟེ། འདིར་ནི་ཐོབ་བྱའི་དངོས་པོ་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམ་མཁྱེན་ལྟ་བུ་ཐོབ་ཀྱང་དེས་རློམ་སེམས་མེད་པའོ། །འདི་ནི་མཛོད་ལས། རྙེད་ལ་ཡང་སྲེད་ཆོག་མི་ཤེས། །མ་རྙེད་པ་ལ་འདོད་ཆེན་ཅན། །བཟློག་པ་དེ་ཡི་གཉེན་པོ་ཡིན། ཞེས་པ་དང་མཐུན་ལ་དེ་ཡང་ཉི་སྣང་དུ་མཛད་པ་ཉིད་བཀོད་པའོ། །སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་མ་རྙེད་པ་ལ་སྲེད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་དེས་འབྱེད་མི་ནུས་པས། ངན་ཉུང་རྙེད་པས་ཡིད་མི་བདེ་བ་དང༌། བཟང་མང་རྙེད་ཀྱང་དེས་མི་ཚིམ་པ་ལ་མཛད་དོ། །འོན་ཀྱང་མདོ་ལས་བྱང་ཆུབ་ལ་ཡང་འདོད་པ་མི་སྐྱེད་པ་དང་རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་ཀྱང་རློམ་པ་མེད་པ་གཉིས་ལ་ བཤད་པས་འཕགས་པ་དང་སློབ་དཔོན་གྱིས་བཤད་པ་ཡང་མདོ་ལ་ཞུགས་སོ། །སྦྱངས་པ་ཡང་དག་སྡོམ་བསྟེན་ལ་ཡང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་མཆོག་དང༌། ཐུན་མོང་བ་ཕལ་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྲོས་བྲལ་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་མི་སྐྲག་པའི་ངེས་རྟོག་གི་བཟོད་པ་མི་གཏོང་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། བསོད་སྙོམས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བཅུ་གཉིས་ཡང་དག་པར་སྡོམ་པ་སྟེ་དེའི་ཡི་དམ་ལ་གནས་པའོ། །བཅུ་གཉིས་པོ་དེ་གང་ཞེ་ན། སོ་སོའི་དབྱེ་བ་དང༌། ཐུན་མོང་གི་སྒྲ་བཤད་པ་གཉིས་ཀྱིས་རིག་པར་བྱའོ། །དང་པོ་ནི་བསོད་སྙོམས་དང༌། ཆོས་གོས་དང༌། གནས་མལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་གསུམ་དང༌། གསུམ་དང་དྲུག་སྟེ། ཟས་བཟང་པོ་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་འདྲིས་པའི་ཁྱིམ་ནས་ཅི་སྙེད་པ་ཙམ་ཟ་བའི་རྙེད་པས་ཆོག་པ་དང༌། ཁྱིམ་རྣམས་སུ་མཐར་གྱིས་བླངས་ཤིང་བརྒྱུས་ཏེ
Chinese
，刹那、极微尘，以及微尘，同样地，铁、水、兔、羊和牛，阳光中的尘埃和虱子，以及由此产生的，同样地，指节被称为七倍，二十四指为一肘，四肘为一张弓。五百个这些是呼喊的距离，那被称为寺庙。八个那个被称为一瑜缮那。如是说。菩萨既要修习殊胜的，也要修习低劣的寂静处，因此与经部不相违背。少欲是，对于先前未获得的利养，心想如果能获得该多好，而没有显现出想要获得的欲望。这里是指，为了自己的利益，或者以目标的方式，对于菩提也没有欲望。知足是，对于已经获得的利养，心想如果能获得比这更好的该多好，而没有去追求。这里是指，即使获得了所要获得的特殊事物，如一切智，也不会因此而骄傲自满。这与《俱舍论》中所说：“对已得不贪知足，对未得具大欲，反之是其对治。”相符，并且这也被认为是日光论中所阐述的。导师世亲认为，这两者都同样贪求未得之物，因此无法用定义来区分，而是以获得少量劣质之物不悦，以及获得大量优质之物也不满足来区分。然而，经部中说，对于菩提也不生起欲望，以及即使获得一切智也不骄傲自满，因此圣者和导师的说法也符合经部的观点。修习清净戒律，也有殊胜的非共同和普通的随顺两种情况。第一种是，不放弃对远离戏论的甚深意义不畏惧的决定性理解的安忍。第二种是，完全守护以乞食等为首的十二种修习功德，即安住于其本尊。这十二种功德是什么呢？应当通过各自的区分和共同的词义解释来了解。第一种是乞食，法衣和住所三种情况，以及三和六，即为了对治对美好食物的贪着，满足于从熟悉的家庭中获得多少就吃多少的利养，并且在各个家庭中依次乞食
English
, a moment, an extremely small dust particle, and a dust particle, similarly, iron, water, rabbit, sheep, and ox, dust in sunlight and lice, and that which arises from that, similarly, a finger joint is called seven times, twenty-four fingers are an elbow, four elbows are a bow. Five hundred of these are the distance of a shout, that is called a monastery. Eight of those are called a yojana. Thus it is said. Bodhisattvas must cultivate both superior and inferior solitary places, therefore it is not contradictory to the sutras. Having few desires is: not having the desire to manifestly obtain gains that one has not previously obtained, thinking, "How wonderful if I could obtain them." Here, it means not having desire even for enlightenment, either for one's own benefit or as an object. Being content is: not seeking to obtain even more than the gains one has already obtained, thinking, "How wonderful if I could obtain even more." Here, it means not being arrogant even if one obtains the object to be obtained, such as the omniscient mind. This is in accordance with what is said in the Treasury of Knowledge: "Not being greedy for what is obtained, being very desirous for what is not obtained, the opposite is the antidote to that," and this is also considered to be what is explained in the Sunlight Commentary. The teacher Vasubandhu considered that both of these are equally greedy for what is not obtained, therefore they cannot be distinguished by definition, but are distinguished by being unhappy with obtaining a small amount of inferior things, and not being satisfied even with obtaining a large amount of superior things. However, the sutras say that one does not generate desire even for enlightenment, and that one is not arrogant even if one obtains omniscience, therefore the statements of the noble ones and the teachers also accord with the view of the sutras. Cultivating pure discipline also has two aspects: the uncommon superior and the common ordinary. The first is: not abandoning the tolerance of definitive understanding that is not afraid of the profound meaning of freedom from elaboration. The second is: perfectly maintaining the twelve qualities of cultivation, beginning with the practice of begging for alms, that is, abiding in its deity. What are these twelve qualities? They should be understood through their individual distinctions and common verbal explanations. The first is begging for alms, monastic robes, and dwelling places, and three and six, that is, in order to counteract attachment to good food, being content with whatever gains one obtains from familiar households, eating only as much as one needs, and begging for alms sequentially in each household.