Chinese
一方是期望，在佛母经中，是为了宣说三种姓氏的道路。仅仅一个自性，因缘的力量，对所化现为多种，这是以“方式”的词语所显示的，虽然显现为多种，但成就为一个，这是第三种方式，具有将一个显示为多种的力量，是遍知者本身，是三者的自性。这样的力量是谁的呢？当思考这个问题时，提到“般若波罗蜜多”，这是意义的次第，这样展开解释。所谓“方式”，是指不将意义视为真实，而仅仅执着于表面的现象，这是以“方式”的词语作为迷惑的基础，对此需要进行讨论：难道这部佛母经，在所化众生的角度是三位佛子的母亲，还是从确定的角度来说，仅仅是佛陀的母亲呢？这应该从世俗谛和胜义谛，或者假名和自性来进行考察。首先，这是不希望的，也是不合理的，因为在胜义谛中，佛母产生佛陀，会受到先前理证的妨碍。如果按照第二种说法，佛母产生三位佛子是其自身的法性，因此，佛母 不能产生三位佛子，这种理证没有看到妨碍就接受了，这是一种陈述。声闻和独觉也将没有解脱道，因为除了佛母之外没有其他，而佛母也不是这些人的道路。这是不能接受的，两个论证是被引用的赞颂之语作为知识的来源，以及两个根本的宗派所承认的。如果将基智和道智仅仅认为是佛陀的母亲，那么被认为是声闻和菩萨的两位补特伽罗也将成为假名。因此，这种聚集了诸多矛盾的说法，是对弥勒菩萨和论师两者的责难，跟随这种说法的人们也没有好好地考察。因此，与“以迷惑为基础的方式的意义，也符合三种方式的分别安立的意图”相一致，或者像“将智慧分为三种的方式”那样进行解释。如果论师也认为经文的道路都是般若波罗蜜多的假名，所以没有不一致之处，因为般若波罗蜜多和佛母二者意义相同，那么这是非常不合理的，佛母的意义仅仅是成就四位佛子不共的意愿。
English
One side is expectation, and in the Sutra of the Mother, it is for the sake of proclaiming the path of all three lineages. The single nature, due to the power of conditions, appears as many to those to be tamed, which is shown by the word "way." Although it appears as many, accomplishing it as one is the third way, and possessing the power to show one as many is the nature of the all-knowing one himself, the nature of the three. Whose is such power? When thinking about this question, mentioning "Prajnaparamita" is the order of meaning, and it is explained in detail. The so-called "way" refers to holding that the meaning is not real, but only the appearance is shown. This is using the word "way" as the basis of confusion, and this needs to be discussed: Is this Mother Sutra the mother of the three sons from the perspective of those to be tamed, or is it only the mother of the Buddha from a definite perspective? This should be examined from the perspective of conventional truth and ultimate truth, or nominal and characteristic. First, this is not desired and is not reasonable, because in ultimate truth, the Mother produces the Buddha, which would be hindered by the previous reasoning. According to the second statement, the Mother producing the three sons is her own nature, therefore, the Mother cannot produce the three sons. This reasoning is accepted without seeing any hindrance, which is a statement. The Hearers and Solitary Realizers will also have no path to liberation, because there is nothing other than the Mother, and the Mother is not the path for these people. This cannot be accepted, and the two arguments are the quoted praises as the source of knowledge, and the two fundamental tenets that are acknowledged. If the Basis Wisdom and Path Wisdom are only considered to be the mother of the Buddha, then the two individuals who are shown as Hearers and Bodhisattvas will also become nominal. Therefore, this kind of statement that gathers many contradictions is a reproach to both Maitreya and the Teacher, and those who follow this statement have not examined it well. Therefore, in accordance with "the meaning of the way that is based on confusion is also in accordance with the intention of the separate establishment of the three ways," or it is explained like "the way of dividing wisdom into three." If the Teacher also thinks that the paths of the scriptures are all nominal Prajnaparamita, then there is no inconsistency, because Prajnaparamita and the Mother have the same meaning, then this is very unreasonable, the meaning of the Mother is only to accomplish the uncommon intention of the four sons.
Tibetan
་ལ་དེ་ཉན་རང་དང་བྱང་སེམས་ལ་མེད་ཅེས་སློབ་དཔོན་ ཇི་ལྟར་བཞེད། གཞན་ཡང་དེ་དག་ལ་ཡུམ་མཚན་ཉིད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྲས་ཀྱང་བཏགས་པ་བར་འགྱུར་རོ། །མཁྱེན་གསུམ་དུ་ཕྱེ་བ་རང་བཞིན་ཐ་དད་དུ་ཕྱེ་བ་མིན་ཞེས་དང་དུ་མར་སྣང་ཡང་ངོ་བོ་གཅིག་ཁོ་ནའོ་ཞེས་པ་འདིས་ནི། ཚིག་གསལ་གྱི་འདོད་པ་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཡུམ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ཡང་ཉན་རང་གི་མིན་ཞེས་བཞེད་པ་བཀག་སྟེ། རྣམ་མཁྱེན་མཚན་ཉིད་པ་དང་གཅིག་ཏུ་དང་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནའི་ཡུམ་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ །གཉིས་པ་ནི། དོན་གྱིས་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་ན། ཇི་ལྟར་འཇུག་ཅེ་ན། གུས་པར་བྱེད་དོ། །གང་ལ་ན། ཡུམ་དེའི་ཡོན་ཏན་ཉེར་ཞིར་ཁྲིད་པ་སོགས་ཐོབ་པར་མངོན་པར་འདོད་པའི་གང་ཟག་དབང་པོ་རྣོ་རྟུལ་གཉིས་ཀ་ཡང་ངོ༌། །གང་ལ་ན། ཡུམ་དེ་དང་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་གསུང་རབ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པའོ་ཞེས་འཆད་ཀྱང་ཚིག་དོན་གྱི་རྟེན་ཡིན་པས་བཟློག་ན་འགྲིག་པའི་ཕྱིར་མི་རིགས་སོ། །དེས་ན་མཁྱེན་གསུམ་དེ་བརྗོད་བྱར་བྱེད་པའི་གསུང་རབ་ཡུམ་གྱི་མདོ་དང༌། མདོ་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་གསུང་རབ་བསྟན་བཅོས་ལའོ། །གང་གི་དོན་དུ་ན། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཟུང་བ་དང་སོགས་པས་བཅང་པ་དང་བཀླག་པ་དང་ཀུན་ཆུབ་པར་བྱ་བ་དང་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱ་བའི་དོན་དུའོ། །རྒྱུ་གང་ལས་ན། ཡུམ་དེ་ལ་རབ་ཏུ་དང་བ་ལས་སོ། །ཀྱང་ནི་ཐོས་པ་ལས་དང་བར་མ་ཟད། དང་བ་ལས་གུས་པའོ། །ངོ་བོ་ནི། ཤིན་ཏུ་སྟེ་གུས་པ་དྲག་པོའོ། །གང་ལ་དད་པ་དེ་ལ་དེ་དོན་གཉེར་གྱི་འདུན་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དད་ པས་འདུན་པའི་རྟེན་བྱེད་པར་བཤད་པས་འདིར་གུས་པ་ཞེས་འབྱུང་ཡང་ཡུམ་དོན་གཉེར་གྱི་འདུན་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་དོན་དུ་གཉེར་བའི་རྗེས་དེ་ནས་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་སོགས་པས་བསམ་པ་དང་སྒོམ་པའི་ཤེས་པ་གསུམ་རིམ་གྱིས་བསྐྱེད་ནས་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །ཤེས་རབ་གསུམ་པོ་དེ་ལ་ཡང་བྱེ་སྨྲ་རྣམས། ཐོས་སོགས་ལས་བྱུང་བློ་རྣམས་ནི། །མིང་དང་གཉིས་ཀ་དོན་ཡུལ་ཅན། ཞེས་མིང་རྐྱང་ལ་དམིགས་པ་ཐོས་བྱུང༌། དོན་རྐྱང་ལ་དམིགས་པ་སྒོམ་བྱུང༌། གཉིས་ཀ་ལ་དམིགས་པ་བསམ་བྱུང་ཞེས་འདོད་པ་ནི་བསམ་བྱུང་གིས་དུས་གཅིག་ཏུ་མིང་དོན་གཉིས་ཀ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར། བསམ་བྱུང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། མིང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ན་ཐོས་བྱུང་དང༌། དོན་འཛིན་པ་ན་སྒོམ་བྱུང་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདིར་གསུང་རབ་མཉན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་རབ་ནི་ཐོས་བྱུང༌། དེ
Chinese
那么，声闻、独觉和菩萨没有（般若波罗蜜多）母，对此，论师是如何认为的？此外，因为他们没有作为特征的般若波罗蜜多母，所以儿子之名也会中断。将智慧分为三种，说不是将自性分为不同，虽然看起来很多，但本体只有一个。这否定了《明句论》的观点，即菩萨有作为特征的般若波罗蜜多母，而声闻、独觉没有。因为他们认为（般若波罗蜜多）与一切种智的特征相同，并且仅仅是佛的母亲。到此为止吧。第二，如果说为了以意义而进入，那么如何进入呢？就是恭敬。对谁恭敬呢？对想要获得引导般若波罗蜜多功德等的人，无论是根器敏锐还是迟钝的人。对什么恭敬呢？对般若波罗蜜多及其所依赖的经典，如《三摩地王经》等。虽然这样解释，但因为是词义的所依，所以颠倒过来也可以，因此不合适。因此，三种智慧是指作为所说内容的经典，即般若波罗蜜多经，以及依赖于该经的论典。为了什么目的呢？为了以各种方式受持，以及通过受持、读诵、通达和瑜伽来修持。从什么因产生的呢？从对般若波罗蜜多极度欢喜中产生。而且不仅仅是从听闻中产生欢喜，而是从欢喜中产生恭敬。本体是：非常，即强烈的恭敬。因为对什么有信心，就会产生追求其意义的意愿，所以说信心是意愿的所依，因此这里虽然出现恭敬，但却是追求般若波罗蜜多意义的意愿。第三，像这样追求意义之后，从听闻中产生的智慧，以及通过思考和禅修，逐渐产生三种智慧，然后才能进入。对于这三种智慧，有部宗的人说：从听闻等产生的智慧，是具有名称和二者意义的对象。也就是说，专注于名称的是听闻所生慧，专注于意义的是禅修所生慧，专注于二者的是思所生慧。这种观点是不合理的，因为思所生慧不可能同时执持名称和意义二者。如果这样，思所生慧就会不存在，因为当以名称为对象时，就成了听闻所生慧，当执持意义时，就成了禅修所生慧。因此，这里从听闻经典中产生的智慧是听闻所生慧。
English
So, how do the masters view the fact that the Śrāvakas, Pratyekabuddhas, and Bodhisattvas do not have the (Prajñāpāramitā) Mother? Furthermore, because they do not have the Prajñāpāramitā Mother as a characteristic, the name of "son" would also be interrupted. Dividing wisdom into three, saying that it is not dividing the nature into different ones, although it seems like many, the essence is only one. This negates the view of the "Clear Words" (Prasannapadā), which holds that Bodhisattvas have the Prajñāpāramitā Mother as a characteristic, while Śrāvakas and Pratyekabuddhas do not. This is because they consider (Prajñāpāramitā) to be the same as the characteristic of omniscience and only the mother of the Buddhas. Enough with the elaboration. Second, if it is said that it is for entering through meaning, then how does one enter? One does so with reverence. To whom? To the person who desires to attain the qualities of the Prajñāpāramitā, whether they are of sharp or dull faculties. To what? To the Prajñāpāramitā and the scriptures that rely on it, such as the Samādhirāja Sūtra. Although it is explained in this way, it is not appropriate because it is the basis of the meaning of the words, so it can be reversed. Therefore, the three wisdoms refer to the scriptures that are the subject matter, that is, the Prajñāpāramitā Sūtra, and the treatises that rely on that Sūtra. For what purpose? For the purpose of holding in every way, and practicing through holding, reciting, understanding, and yoga. From what cause does it arise? It arises from great joy in the Prajñāpāramitā. Moreover, it is not only from hearing that joy arises, but from joy arises reverence. The essence is: very, that is, intense reverence. Because one has faith in something, the desire to seek its meaning arises, so it is said that faith is the basis of desire, so although reverence appears here, it is the desire to seek the meaning of the Prajñāpāramitā. Third, after seeking the meaning in this way, the wisdom that arises from hearing, and through thinking and meditation, gradually generate the three wisdoms, and then one can enter. Regarding these three wisdoms, the Vaibhāṣikas say: "The minds arising from hearing, etc., have names and both meanings as objects." That is, focusing on the name alone is the wisdom arising from hearing, focusing on the meaning alone is the wisdom arising from meditation, and focusing on both is the wisdom arising from thinking. This view is unreasonable because the wisdom arising from thinking cannot simultaneously grasp both the name and the meaning. If so, the wisdom arising from thinking would not exist, because when the name is the object, it becomes the wisdom arising from hearing, and when grasping the meaning, it becomes the wisdom arising from meditation. Therefore, here the wisdom arising from hearing the scriptures is the wisdom arising from hearing.