Tibetan
་འགྱུར་ན་ཐ་དད་མེད་པར་ཡང་མདོ་དེ་དང་དེ་ལས་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་ནི་ཀུན་རྫོབ་པའི་ངོས་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྲུབ་པ་དང༌། དེ་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཉེ་བར་གདགས་ཀྱི་དོན་དམ་པར་ནི་དེ་ལྟར་མིན་པར་འཕགས་པ་བདེན་པ་གཉིས་ལ་འཇུག་པ་ལས་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ལྷའི་བུ་གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལུས་དང་ངག་དང་ ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ན་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲངས་སུ་མི་འགྲོ་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཀྱང་ལྷའི་བུ་དོན་དམ་པར་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ་བྱེ་བྲག་མེད་པ་མ་སྐྱེས་པ་མ་འགགས་པ། སྨྲ་བར་བྱ་བ་དང༌། སྨྲ་བ་དང༌། ཤེས་པ་དང༌། ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའོ། །ལྷའི་བུ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་བར་ལས་འདས་པ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ཡས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ས་བཅུ་ནི་མཉམ་གཞག་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཁྱད་པར་འཇོག་པའི་ཚུལ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིས། གལ་ཏེ་འོ་ན་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་གནས་སྐབས་ཁོ་ནར་ཕར་ཕྱིན་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་ས་གཞན་དག་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་ས་ཐམས་ཅད་ནི་མཚན་ཉིད་གཅིག་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་གནས་སྐབས་ལ་ལྟོས་ནས་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཁ་ཅིག་ནི་མཐོང་བའི་སྐད་ཅིག་མས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། ཁ་ཅིག་སྒོམ་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སའི་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཡང་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས། ཤེས་སྒྲིབ་ཕལ་ཆེ་བ་དང༌། ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །དང་པོ་ཐུན་མོང་བ་ནི། འཆད་ པར་འགྱུར་བའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་རྣམས་སོ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི་ས་བཅུ་པོ་རེ་རེ་ལ་ཤིན་ཏུ་རྨོངས་པ་གཉིས་གཉིས་དང༌། དེའི་གནས་ངན་ལེན་མི་མཐུན་ཕྱོགས་རེ་རེ་སྟེ། འདི་ལྟར་ས་དང་པོ་ལ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་མངོན་ཞེན་དང་ངན་སོང་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། གཉིས་པ་ལ་ལྟུང་བ་ཕྲ་མོའི་འཁྲུལ་པ་དང༌། ལས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ལ་དང༌། གསུམ་པ་ལ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་དང་ཐོས་པའི་གཟུངས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལ་དང༌། བཞི་པ་ལ་སྙོམས་འཇུག་ལ་སྲེད་པ་དང་ཆོས་ལ་སྲེད་པ་དང༌། ལྔ་པ་ལ་འཁོར་བ་ལ་གཅིག་ཏུ་མི་ཕྱོགས་ཤིང་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། མྱང་འདས་ལ་གཅིག་ཏུ་མི་ཕྱོགས་ཤིང་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། དྲུག་པ་ལ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་འཇུག་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བ་ལ་དང་མཚན་མ་མང་པོ་འབྱུང་བ་དང༌། བདུན་པ་ལ་མཚན་མ་ཕྲ་མོ་འབྱུང་བ་དང༌། མཚན་མེད་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཐབས་དང༌། བརྒྱད་པ་ལ་མཚན་མེད་ལ་རྩོལ་བ་དང་མཚན་མ་རྣམས་ལ་མི་དབང་བ་དང༌། དགུ་པ་ལ་ཆོས་བསྟན་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་དང་ཡི་གེ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་གོང་ནས་གོང་དུ་ཤེས་རབ་དང་སྤོབས་པ་ལ་གཟུངས་ཀྱི་དབང་ལ་དང༌། སྤོབས་པའི་དབང་ལ་དང༌། བཅུ་པ་ལ་མངོན་ཤེས་ཆེན་པོ་ལ་དང༌། གསང་བ་ཕྲ་མོ་ལ་འཇུག་པ་ལ་དང༌། བཅུ་གཅིག་པ་ལ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ཆགས་པ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་མོ་དང་ཐོགས་པ་ཤིན་རྨོངས་གཉིས་ སོ། །དེ་ལྟར་ས་ལ་འཇུག་པ་ལས། ཡན་ལག་བཅུ་གཅིག་རྫོགས་གྱུར་པས། །རབ་དགའ་ལ་སོགས་ས་བཅུ་གཅིག །རྨོངས་གཉིས་གནས་ངན་ལེན་གཅིག་པ། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཏེ་ཐ་དད་འདོད། ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི། མཐོང་སྤང་ལོག་ཞུགས་དང༌། སྒོམ་སྤང་སའི་སྒོ་ནས་དབྱེ། དེ་ལྟར་ཕྱེ་བའི་རྣམ་གཞག་དཔྱད། ཇི་ལྟར་སྤོང་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྤྱིའི་གྲངས་དང༌། ལོག་པར་འཇུག་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་བཤད་ཚུལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་ཀུན་བཏུས་སུ། འདོད་པའི་ཁམས་ན་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་དག་ནི་བཅུའོ། །སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ལ་ཇི་ལྟ་བར་ཀུན་འབྱུང་དང་འགོག་པ་དང་ལམ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ན་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་དག་ནི་དགུའོ། །སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཇི་ལྟ་བར་ཀུན་འབྱུང་དང༌། འགོག་པ་དང་ལམ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ན་ཇི་ལྟ་བར་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ན་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། དེ་དག་མདོར་བསྡུ་ན་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱ་རྩ་བཅུ་གཉིས་སོ་ཞེས་ཁམས་གོང་གི་རྟེན་ལ་ཁོང་ཁྲོའི་ས་བོན་ཡོད་ཀྱང་མངོན་དུ་རྒྱུ་མེད་པའམ། ས་བོན་དེ་འཇོག་བྱེད་འདོད་པའི་སར་གཏོགས་ཁོ་ན་ཡིན་ཞིང་དེའི་རྣམ་སྨིན་ཀྱང་འདོད་པ་ཁོ་ནར་མྱོང་བ་ལ་དགོངས་ནས་གོང་མའི་ས་ ལ་ཁོང་ཁྲོ་བོར་ནས་འདོད་པ་དང་གོང་མའི་ས་ལ་ཡོད་པའི་ཕྲ་རྒྱས་བཅུ་དང་དགུ་རྣམས་བདེན་པ་བཞི་ཀ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པར་ལོག་ཞུགས་སུ་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་ལས། དེ་ལ་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་བཅུ་པོ་ཐམས་ཅད་ལོག་པར་ཞུགས་པར་རིག་པར
Chinese
如果转变，也不会有差别，因为（这些内容）也是从那部经和那部经中宣说的。如此，法性从世俗的层面来说，成立为智慧的境地，并且可以安立“证悟了它”，但在胜义谛中并非如此，如圣者在《二谛经》中所说：如是，天子，如果胜义谛转变为身体、语言和 意的境地的自性，那么胜义谛就不被算作胜义谛，而会变成世俗谛。然而，天子，在胜义谛中，胜义谛是超越一切名言，无有差别，不生不灭，与可说、说、知、可知相分离的。天子，胜义谛是具足一切殊胜，超越一切遍知智慧的境地之界的。等等，无边无际。如此，十地就等同于等持，没有差别，但在后得位中安立差别的方式，如耶谢夏（梵文：Jñānapāda）所说：如果这样，那么仅仅在极喜地（第一地）的阶段，一切波罗蜜多都完全清净，那么其他地就变得没有意义了吗？确实如此，因为一切地都是一个体性的缘故，就超越世间的阶段而言，没有任何差别。清净的世间阶段的某些功德，是用见道的刹那所要成办的，有些是用修道所要成办的。安立地的差别，也是依于此，所以没有过失。第四（科判）分二：就大多数所知障和烦恼障的方面来说。第一，共同的是：将要宣说的所取能取的分别念一百零八种。不共同的是：十地每一地都有两个极度愚昧，以及各自的对治违品。如此，第一地是对补特伽罗和法（的实有）的现行耽著以及恶趣的烦恼；第二地是对细微堕罪的迷惑以及对各种业的执著；第三地是对贪欲的以及对听闻陀罗尼的圆满；第四地是对等持的贪恋和对法的贪恋；第五地是不完全倾向于轮回并且现行。
English
If it transforms, there will be no difference, because (these contents) are also proclaimed from that sutra and that sutra. Thus, Dharma-nature, from the perspective of conventional truth, is established as the realm of wisdom, and it can be established that "it has been realized," but in ultimate truth, it is not so, as the noble one said in the Sutra on the Two Truths: Thus, son of the gods, if the ultimate truth transforms into the nature of the realm of body, speech, and mind, then the ultimate truth will not be counted as the ultimate truth, but will become the conventional truth. However, son of the gods, in the ultimate truth, the ultimate truth is beyond all expressions, without distinction, unborn, unceasing, and separated from what can be said, saying, knowing, and what can be known. Son of the gods, the ultimate truth is endowed with all perfections and transcends the boundary of the realm of omniscient wisdom. And so on, endlessly. Thus, the ten bhumis are equal to meditative equipoise, without difference, but the way to establish differences in the post-meditation state, as Jñānapāda said: If so, then only in the stage of the Joyful Ground (first bhumi), all perfections are completely purified, then would the other bhumis become meaningless? Indeed, because all the bhumis are of one essence, there is no difference in terms of the transcendent state. Some of the qualities of the pure worldly state are to be accomplished in the moment of seeing, and some are to be accomplished by cultivation. The establishment of the differences of the bhumis is also based on this, so there is no fault. The fourth (division) has two parts: in terms of most of the cognitive obscurations and afflictive obscurations. First, the common ones are: the one hundred and eight conceptualizations of grasping and being grasped that will be explained. The uncommon ones are: each of the ten bhumis has two extremely ignorant ones, and each of their opposing antidotes. Thus, the first bhumi is the manifest attachment to the individual and the dharma (as real) and the afflictions of the lower realms; the second bhumi is the delusion of subtle downfalls and the attachment to various kinds of actions; the third bhumi is the attachment to desire and the perfection of hearing dharanis; the fourth bhumi is the craving for meditative absorption and the craving for dharma; the fifth bhumi is not completely inclined towards samsara and manifests.
Chinese
作意于息灭，作意于不趋向涅槃而显现，第六，对于行之进入显现，出现许多相，第七，出现细微之相，以作意于无相为方便，第八，于无相中勤作，且不自在诸相，第九，开示佛法，以及佛法之词句和文字无量，且由上而上，于智慧和无畏上，得陀罗尼之自在，于无畏之自在，第十，于大神通上，于进入微细隐秘上，第十一，对于一切所知，有极微细之贪著和极愚昧之障碍二者。 如是入地中，十一支圆满故，极喜等十一地，二愚一恶趣，是相违品，许为异。如是说。二者有四，见断邪入与，修断以地门分别，如是分别之安立，如何断除之理。初者有二，总数与，邪入之理。初者有三种说法，初者于《摄类学》中说，欲界中以见苦所断者有十，如以见苦所断，如是见集、见灭、见道所断者亦如是。色界中以见苦所断者有九，如以见苦所断，如是见集、见灭、见道所断者亦如是。如色界，如是无色界亦如是，彼等总摄而言，见所断之烦恼有一百一十二，如是说，于上界之所依上，虽有嗔恚之种子，然无显现之因，或种子唯是安立于欲界之地，且其异熟亦唯于欲界中感受，如是作意，于上界之地舍弃嗔恚，且于欲界和上界之地所有之粗细十种和九种，于四谛皆无差别而说为邪入。第二者，于《辨了不了义论》中说，于彼欲界中，对于行于苦上，当知一切十种烦恼皆为邪入。
English
And contemplating cessation, contemplating not tending towards Nirvana but manifesting, sixth, for the manifestation of the entry of actions, many signs appear, seventh, subtle signs appear, with the means of contemplating the signless, eighth, striving in the signless and not being in control of all signs, ninth, teaching the Dharma, and the words and letters of the Dharma are immeasurable, and from above to above, in wisdom and fearlessness, obtaining the power of Dharani, in the power of fearlessness, tenth, in great superknowledge, in entering subtle secrets, eleventh, for all knowable things, there are extremely subtle attachments and two extremely ignorant obstacles. Thus, in entering the ground, with the eleven branches perfected, the eleven grounds such as Joyful, two ignorances, one evil destiny, are contradictory, and are considered different. Thus it is said. The second has four: what is abandoned by seeing, wrong entry, and what is abandoned by meditation are distinguished by the door of the ground. Thus, examine the establishment of the distinctions, and how to abandon them. The first has two: the general number and the way of wrong entry. The first has three ways of explaining, the first is in the Compendium: In the desire realm, there are ten things to be abandoned by seeing suffering. Just as what is abandoned by seeing suffering, so too are what is abandoned by seeing the origin, cessation, and path. In the form realm, there are nine things to be abandoned by seeing suffering. Just as what is abandoned by seeing suffering, so too are what is abandoned by seeing the origin, cessation, and path. Just as in the form realm, so too in the formless realm. In short, the afflictions to be abandoned by seeing are one hundred and twelve, it is said that although there are seeds of anger on the basis of the upper realms, there is no cause for manifestation, or the seeds are only established in the realm of desire, and their ripening is only experienced in the realm of desire. Thus, considering abandoning anger in the upper realms, and the ten and nine subtle and gross things that exist in the realm of desire and the upper realms, it is said that there is no difference in the four truths and they are wrongly entered. The second is: In the Compilation of Definitive and Non-Definitive, it says: In that desire realm, for suffering that is practiced, it should be known that all ten afflictions are wrongly entered.