Tibetan
ས་སྒྲིབ་བཅུ་ཡང་གཉེན་པོ་ས་བཅུས་རིམ་པ་ལྟར་སྤོང་སྟེ། དེ་དག་གི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་པས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་དབུས་མཐའ་ལས། ཀུན་ཏུ་འགྲོ་དོན་མཆོག་གི་དོན། །རྒྱུ་མཐུན་དོན་གྱི་མཆོག་ཉིད་དང༌། །ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་དོན་དང༌། །རྒྱུད་རྣམས་ཐ་དད་མེད་དོན་དང༌། །ཉོན་མོངས་རྣམ་དག་མིན་དོན་དང༌། །ཐ་དད་མེད་པའི་དོན་ཉིད་དང༌། །བྲི་མེད་འཕེལ་བ་མེད་དོན་དང༌། ། དབང་ནི་རྣམ་པ་བཞི་ཡི་གནས། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་མ་རིག་པ། །ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་སྒྲིབ་པ་བཅུ། །ས་བཅུའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྣམས་ཀྱི། །གཉེན་པོ་དག་ནི་ས་ཡིན་ནོ། ཞེས་སོ། །དབང་བཞི་ས་གསུམ་པོ་དེར་ཐོབ་པར་ཡང་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། ཡིད་དང་འཛིན་དང་རྣམ་པར་རྟོག །གྱུར་ཕྱིར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ། །ཞིང་དང་ཡེ་ཤེས་ལས་དག་ལ། །དབང་ནི་རྣམ་པ་བཞི་ཡིན་ནོ། །དབང་དེ་མི་གཡོ་ལ་སོགས་པའི། །ས་གསུམ་ལ་ནི་རྣམ་བཞི་སྟེ། །གཅིག་ལ་རྣམ་གཉིས་དེ་ལས་གཞན། །དབང་ནི་རེ་རེར་འདོད་པ་ཡིན། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། འཐད་པའི་ཕྱོགས་དགོད། དེ་མི་འཐད་པར་འདོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དབུས་མཐར་བཤད་པའི་རྟོགས་ཚུལ་དེ་དག་མཉམ་གཞག་དང་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་རྟོགས་ཚུལ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཚེ་ངེས་པ་འདྲེན་ཚུལ་ཐ་དད་པ་རེ་ཡོད་པས་དེའི་རྟོགས་ཚུལ་ཡིན་ཏེ། རྒྱན་སྣང་ལས། གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པའོ་ཞེས་བསྒོམས་པས་ཆ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྟོགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ངེས་པ་སྐྱེད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་དོན་གྱིས་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐྱོན་མེད་པ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པས་མཐོང་བའི་ལམ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ཞེས་དང༌། དགེ་ འདུན་དཀོན་མཆོག་གིས་ཇི་སྙེད་པ་རྟོགས་པའི་རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མཐོང་བ་དེ་ཡང་ས་དང་པོ་ཉིད་ལ་སྐྱེ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པས་སོ། །ལུང་ཕྱི་མ་འདི་ཤེས་བྱེད་དུ་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། ཇི་སྙེད་པ་རྟོགས་པ་རྗེས་ཐོབ་ལ་འདོད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཉམ་གཞག་ཏུ་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཚུལ་ལ་ནི་མི་འདྲ་བ་ཁས་བླང་དུ་མི་རུང་སྟེ། རུང་ན་མཐོང་སྒོམ་གྱི་རྟོགས་བྱ་ཆོས་ཉིད་རྣམས་མི་འདྲ་བའི་ངོ་བོར་གནས་པས་ཡིན་ནམ། ཆོས་ཉིད་ལ་དེ་ལྟར
Chinese
十种地障也由十地以次第对治而断除，因为它们是那些地的相违品。如是说，于《中边分别论》中：周遍行义胜义，同因义之胜性，不执持之义，诸相续无异义，烦恼极净非义，无异性之义，无减无增之义，权能乃四种之处，于法界中无明，非烦恼性十种障，十地之相违品等，对治即是彼等地。如是说。又于《现观庄严论》中说，四种权能于彼三地获得：由意与执与分别，故无分别，于净地与智慧，权能乃有四种。彼权能于不动等，三地乃有四种，一各有二，于彼之外，权能是欲求一一。如是说。第二有二，安立合理之宗，破斥不合理之宗。第一是，于《中边分别论》中所说之证悟方式，彼等是等持与后得之证悟方式何者耶？是后得时，有各别引导决定之方式，故是彼之证悟方式。于《现观庄严光明释》中：何时修习一切法无我，由无分之自性，虽已由一切法界自性证悟，然为生起决定，由周遍行之义，个别证悟之故，显现一切法无自性之智慧，极为明了生起之时，菩萨亦正确趣入无过失，故将获得见道。如是说。又具德功德光于证悟若干之《宝性论》释中：菩萨之见道亦于初地生，因为证悟法界周遍行之义故。如是说。此后之教证成为能知之理由是，因为证悟若干必须承许为后得故。于等持中，证悟法性之方式，则不容许承许为不同，若容许，则见道修道之所证法性等，是以不同之自性而住耶？于法性如是
English
The ten obscurations of the grounds are also abandoned by the ten grounds in sequential order, because they are the opposing factors of those grounds. As it is said in the Madhyāntavibhāga: "The meaning of all-pervading purpose, the supreme nature of the meaning of common cause, the meaning of non-apprehension, the meaning of no difference in the continuums, the meaning of non-purity of afflictions, the meaning of non-difference, the meaning of non-decrease and non-increase, power is the place of four aspects. In the realm of dharma, ignorance, the ten obscurations that are not afflictive, the opposing factors of the ten grounds, their antidotes are the grounds." It is also said in the Abhisamayālaṅkāra that the four powers are obtained in those three grounds: "Because of mind, apprehension, and discrimination, there is non-discrimination. In the pure land and wisdom, there are four powers. Those powers are fourfold in the immovable and other three grounds. One has two aspects, and other than that, power is desired one by one." There are two parts to the second: establishing the valid position and refuting the position that is not valid. The first is: what are the modes of realization explained in the Madhyāntavibhāga, whether they are the modes of realization of equipoise or subsequent attainment? In the time of subsequent attainment, there are different ways of leading to certainty, so it is the mode of realization of that. In the commentary on the Abhisamayālaṅkāra: "When one meditates that all phenomena are selfless, although one has realized the nature of all dharmas by the nature of indivisibility, in order to generate certainty, because of realizing individually by the meaning of all-pervading, at that time, the wisdom that makes manifest that all phenomena are without inherent existence arises very clearly, and at that time, the bodhisattva correctly enters into the faultless, and thus will obtain the path of seeing." Also, Gedun Chokyi says in the commentary on the Uttaratantra that realizes as many as there are: "The seeing of the bodhisattva also arises on the first ground, because it realizes the meaning of the all-pervading of the realm of dharma." The reason why this latter quote becomes the knower is that the realization of as many as there are must be accepted as subsequent attainment. In equipoise, the way of realizing the nature of reality is not allowed to be accepted as different. If it is allowed, then are the natures of reality to be realized on the paths of seeing and meditation residing in different natures? In the nature of reality, like that
Tibetan
་མེད་ཀྱང་བློས་མི་འདྲ་བར་རྟོགས་པས་ཡིན་གྲང༌། དང་པོ་ལྟར་ན། ཆོས་ཉིད་ལ་དབྱེ་བ་ཕྱེད་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་པ་ཙམ་ཀྱིས་ཡིན་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངོས་ནས་མིན་པར་གསུངས་པ་རྣམས་དང་འགལ་ལ། ཆོས་ཉིད་ཀྱང་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ལྟར་ཆ་དུ་མའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་པས་འདི་ལ་ཆོས་ཅན་ལ་མ་ལྟོས་པར་དབྱེ་བ་རང་རྒྱུད་དུ་གྲུབ་པར་ཁས་ལོང་ཞིག །གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་དེ་དག་ཆོས་ཉིད་ལ་འཁྲུལ་ཤེས་སུ་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་དང་རྗེས་སུ་མི་མཐུན་པར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཟླ་གཉིས་ཀྱི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ས་བཅུའི་མཉམ་གཞག་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་ལ་མཐའ་བཞི་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་གང་དུ་ཡང་མི་འཛིན་ཞིང་དེ་མཐའ་དག་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཙམ་ལ་སྤྲོས་བྲལ་ལམ་གཤིས་ལུགས་མཐོང་ཞེས་བཏགས་པ་ཙམ་སྟེ། ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་སྡུད་པ་ལས། གཟུགས་རྣམས་མི་མཐོང་ཚོར་བ་དག་ཀྱང་མི་མཐོང་ཞིང༌། །འདུ་ཤེས་མཐོང་བ་མེད་ལ་སེམས་དཔའ་་མཐོང་མེད་པ། །འདི་ནི་ཆོས་མཐོང་ཡིན་ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བསྟན། །ནམ་མཁའ་མཐོང་ཞེས་སེམས་ཅན་ཚིག་ཏུ་རབ་བརྗོད་པ། །ནམ་མཁའ་ཇི་ལྟར་མཐོང་ཡིན་དོན་འདི་བརྟག་པར་གྱིས། །མཐོང་བ་དཔེ་གཞན་གྱིས་ནི་བསྙད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །དེ་ལྟར་ཆོས་མཐོང་བ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བསྟན། ཞེས་རི་ལ་སོགས་པའི་སྒྲིབ་གཡོགས་མ་མཐོང་བ་ལ་ནམ་མཁའ་མཐོང་བར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་དང་འདྲ་བར་གསུངས་པས་སོ། །འོ་ན་མཉམ་གཞག་གི་ཡུལ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལ་མཉམ་གཞག་གི་ཡུལ་སྣང་མེད་དང༌། སྣང་བཅས་སུ་འདོད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སྟོང་ཉིད་བག་ཆགས་གོམས་པས་ནི། །དངོས་པོའི་བག་ཆགས་སྤོང་འགྱུར་ཞིང༌། །ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་གོམས་པས་ནི། །དེ་ཡང་ཕྱི་ནས་སྤོང་བར་འགྱུར། །གང་ཚེ་གང་ཞིག་མེད་དོ་ཞེས། །བརྟག་བྱའི་དངོས་པོ་མི་དམིགས་པ། །དེ་ཚེ་དངོས་མེད་རྟེན་བྲལ་བ། །བློ་ཡི་མདུན་ན་ཇི་ལྟར་གནས། །གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་པ། །བློ་ཡི་མདུན་ན་མི་གནས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞི། ཞེས་དང༌། ཐུབ་དགོངས་སུ་ཡང་མཉམ་པར་བཞག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་ལྡོག་པས་དམིགས་པ་ལ་སོགས་ པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་པ་དང༌། འོ་ན་མཐོང་བའི་དོན་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཡུལ་དེ་ལ་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་བའི་དོན་ཏེ་མཐོང་བ་མེད་པ་ཁོ་ནའི་སྒོམ་པ་ནི་མཐོང་བའོ་ཞེས་བརྗོད་དེ། ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་རྣམས་དེའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མཐོང་བའོ
Chinese
即使没有，也是因为以不同于（通常）的方式理解而造成的吗？如果像第一种情况那样，那么将法性进行区分，仅仅是因为有法不同，而不是从法性的角度来说的说法，这难道不矛盾吗？法性也像瓶子和毯子一样，会变成多个部分的自性，所以请承认，对于这个，不依赖于有法，自性的区分是自发成立的。如果像第二种情况那样，那么大乘圣者的等持就会变成对法性的错觉，因为它们执持与对境不符之物，就像二月之识一样。因此，十地菩萨的等持不会在法性上执持任何四边等戏论，只是将一切寂灭称为离戏或见实相，这仅仅是名称而已。在《功德宝藏集》中说： “诸色皆不见，诸受亦不见， 无想亦不见，有情亦不见， 如来说是见法，有情语中说见虚空， 虚空如何可见？应善观察此义， 以他譬喻不能说，如是如来说见法。” 就像不见到山等遮蔽物时，称之为见到虚空一样。那么，等持的对境是什么呢？对此，有两种观点，认为等持的对境是无相和有相。第一种观点是，在《入行论》中说： “串习空性故，彼即能断除， 事物之习气，若又串习无， 彼亦从此除，何时无何事， 可观察事物，皆不执着时， 尔时无异相，依于无事物， 云何能安住，何时有实事， 与彼无实事，二者不住心， 尔时无余相，寂灭全无缘。” 并且，在《能仁密意》中也说，在入定的状态中，一切分别的戏论都会止息，因此没有任何对境等等。那么，见到的意义是什么呢？意思是说，对境不会产生意识，仅仅是见到无见本身就是见。因为意识的刹那都随顺于此，所以说是见。
English
Even if there isn't, is it because of understanding in a way that is different (from usual)? If it is like the first case, then isn't it contradictory to say that the distinctions made to the Dharma-nature are only because the subjects are different, and not from the perspective of the Dharma-nature itself? The Dharma-nature, like a vase and a blanket, would become the nature of multiple parts, so please admit that for this, without relying on the subject, the distinction of self-nature is spontaneously established. If it is like the second case, then the samadhi of the great vehicle noble ones would become a delusion about the Dharma-nature, because they hold onto things that do not match the object, like the consciousness of two moons. Therefore, the samadhi of the ten bhumis does not hold onto any of the four extremes and other elaborations on the Dharma-nature, and merely calling the pacification of all of that as non-elaboration or seeing the real nature is just a name. In the Collection of Precious Qualities, it says: "All forms are not seen, all feelings are not seen, No thought is seen, no sentient being is seen, The Tathagata said this is seeing the Dharma, sentient beings say in words that they see the sky, How can the sky be seen? One should carefully examine this meaning, It cannot be explained by other metaphors, thus the Tathagata said to see the Dharma." It is said that it is like calling it seeing the sky when one does not see the obscurations such as mountains. So, what is the object of samadhi? On this, there are two views, considering the object of samadhi to be without appearance and with appearance. The first view is, in the Bodhisattvacaryāvatāra, it says: "By familiarizing with emptiness, it can cut off, The habit of things, if one also familiarizes with nothing, That will also be removed from this, when there is nothing, what thing, Can be observed, when all are not clung to, At that time, without different aspects, relying on no things, How can it abide, when there are real things, And those unreal things, both do not abide in the mind, At that time, without remaining aspects, completely pacified without conditions." And, in the Essence of the Sage, it also says that in the state of samadhi, all elaborations of discrimination cease, so there is no object, etc. at all. So, what is the meaning of seeing? It means that consciousness does not arise for the object, and merely seeing the non-seeing itself is seeing. Because the moments of consciousness follow after that, therefore it is said to be seeing.