Tibetan
་ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་བཞེད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། འཕགས་གྲོལ་དང་སློབ་དཔོན་གཉིས་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་ཙམ་མཉམ་གཞག་གི་ཡུལ་ཡིན་པ་དང༌། མཉམ་གཞག་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་དང༌། ཡུལ་དང་བྲལ་བ་གཉིས་ཀའི་ལུགས་དམིགས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་སྐབས་སུ་བཀག་ནས་བདེན་དངོས་མེད་པའི་རྟེན་འབྲེལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་དགག་མཉམ་གཞག་གི་དམིགས་པར་བཤད་ཅིང༌། དེ་ཡང་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ནི་མིན་གྱི་མཉམ་གཞག་རང་རིག་གི་ཚུལ་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སྣང་བ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཉིད་ལ་ལྟོས་ཏེ་ནི་སྣང་བ་གྲུབ་པ་ཡང་མི་བཞེད་དོ། །དེ་ལ་སྔ་མ་ནི་རྩོད་པའི་གནས་ཆེ་བས་རེ་ཞིག་ཕྱི་མ་ཁས་བླང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་ན་ཇི་ལྟ་བ་རྟོགས་པ་ནི་མཉམ་གཞག་ན་ཆོས་རྣམས་ལ་འཛིན་པ་མཐའ་དག་ཉེ་བར་ཞི་བས་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པ་ལ་འདོགས་པས་ས་བཅུ་གཅིག་མཉམ་གཞག་གི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་ཚུལ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ལ། དེའི་ཕྱིར་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཇི་ལྟར་བའི་རྟོགས་པ་རྫོགས་པ་ཡང་ས་དང་པོ་ནས་འདོད་པ་འཐད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ལྟར་སྣང་གི་རྩོད་པ་དགོད། ཡང་དག་གི་ལན་གྱིས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཐེག་ ཆེན་འཕགས་པའི་རྟོགས་པ་མི་འཐད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཤེས་སྒྲིབ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་མི་འཐད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་རིགས་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་རྟོགས་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་བགྲོད་པའི་རྟེན་དུ་མི་འཐད་དེ་ཆོས་ཉིད་ལ་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། མཉམ་གཞག་གི་ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དེ་དོན་དམ་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་ཡུལ་ན་ཡོད་པས་སོ། །ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། དེ་ནི་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་མཐར་ཐུག་ཡིན་པས་སོ། །ཆོས་ཉིད་དེ་ས་བཅུའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཀྱང་ཕྱོགས་རེ་ལས་མ་རྟོགས་ཤིང་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནས་མཐའ་དག་རྟོགས་པར་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱང་མི་འཐད་དེ། ས་དང་པོ་ནས་ཇི་ལྟ་བ་རྟོགས་པ་རྫོགས་པས་ཤེ་ན། གཉིས་པ་ནི། ཐལ་བ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་མ་རྟོགས་ཞེས་པའི་དོན་ནི། ཆོས་ཉིད་མཉམ་གཞག་གིས་གཉིས་སྣང་དུ་མ་གྲུབ་པའི་དོན་ལ་བྱེད་ན་ནི་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་ཡང་རྟགས་མ་གྲུབ་པའི་ལན་མི་འདེབས་ཀྱི། ཁྱབ་པ་མ་ངེས་ཏེ་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པའི་དོན་སྤྲོས་པའི་ཆོས་གང་ཡང་མ་གཟིགས་པ་ལ་འདོད་པས་སོ། །འོན་ཏེ་མཉམ་གཞག་གིས་སྤྲོས་པ་མཐའ་ད
Chinese
如是说而受持。第二，圣解脱和论师二者认为，法性仅仅是等持的对境，等持具有能取所取之相，以及远离对境二者的宗派，在止观和智慧的集聚之时遮止，并说无有真实存在的如幻缘起，是非遮等持的所缘。而且，显现为境与有境各异并非如此，而是以等持自证的方式，体验到的显现自性为空性。也不认为观待法性而成立显现。其中前者是争论之处，暂且承认后者。如此一来，如实了知，就是在等持中对诸法的执着全部寂灭，因为不执着任何事物而安立，所以十一个地的等持了知法性的方式没有差别。因此，大乘的如实了知圆满，也应许从初地开始是合理的。第二分为二：破斥表面上的争论，以正确的回答来驳斥。第一：大乘圣者的证悟将变得不合理，因为没有证悟法性。另外，完全断除所知障的断除将变得不合理，因为没有证悟一切法自性离戏。另外，自性安住的种姓，作为三乘证悟从高到高提升的基础将变得不合理，因为法性上没有能依和所依。等持之境的显现如幻，那将变成胜义中存在，因为存在于大乘圣者等持之境中。周遍是存在的，因为那是胜义抉择的究竟理智。十地菩萨也只是证悟了法性的一部分，而诸佛才证悟了一切，这些说法也将变得不合理，因为从初地开始如实了知就圆满了。第二：对于前两个过失，没有证悟法性的意思是，如果法性不是以等持而成立二取显现，那么虽然与承认相违，也不会施加因不成之答复，因为周遍不定，因为法性证悟的意义是不见任何戏论之法。然而，等持断除一切戏论
English
It is accepted as stated. Secondly, the two, Holy Liberation and the Teacher, consider that the suchness is merely the object of equipoise, that equipoise has the aspect of grasping and being grasped, and that both systems of being separate from the object are prohibited at the time of focus and the gathering of wisdom, and they explain that the dependent arising like an illusion, which is without true existence, is the object of non-affirming equipoise. Moreover, it is not the case that the appearance of object and subject as distinct is so, but rather the appearance experienced in the manner of self-awareness of equipoise is naturally empty. They also do not accept that appearance is established in dependence on suchness. Among these, the former is a matter of debate, so for the time being, the latter is accepted. In this way, realizing the reality is that in equipoise, all grasping at phenomena is completely pacified, and because one does not grasp at anything, it is established that there is no difference in the way the suchness of equipoise is realized on the eleven grounds. Therefore, it is reasonable to accept that the complete realization of reality in the Great Vehicle is also from the first ground. The second has two parts: refuting apparent arguments, and refuting with correct answers. First: The realization of the Great Vehicle's noble ones will become unreasonable, because there is no realization of suchness. Furthermore, the abandonment of completely abandoning the obscurations of knowledge will become unreasonable, because there is no realization of the self-nature of all phenomena being free from elaboration. Furthermore, the naturally abiding lineage will not be a suitable basis for the progression of the three vehicles' realizations from higher to higher, because there is no basis and dependent on suchness. The appearance of the object of equipoise, like an illusion, will become truly existent, because it exists in the object of equipoise of the Great Vehicle's noble ones. The pervasion exists, because it is the ultimate reasoning that discriminates reality. The suchness that even the bodhisattvas of the ten grounds only realize partially, and that only the Buddhas realize completely, will also become unreasonable, because the realization of reality is complete from the first ground. Second: The meaning of not realizing suchness in the first two faults is that if suchness is not established as a dualistic appearance by equipoise, then even if it contradicts what is accepted, the answer of the reason not being established will not be applied, because the pervasion is uncertain, because the meaning of realizing suchness is that one does not see any elaborative phenomena. However, equipoise cuts off all elaboration.
Tibetan
ག་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཚུལ་ གྱིས་མ་རྟོགས་པ་ལ་བྱེད་ན་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་བོ། །མདོར་ན་གཤིས་ལུགས་དང༌། ཆོས་ཉིད་དང་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་རྣམས་རྟོགས་ཞེས་པའི་དོན་ཡེ་ཤེས་ལ་འཛིན་པ་མཐའ་དག་ཉེ་བར་ཞི་བས་དེ་རྣམས་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་བ་ལ་བྱེད་ཀྱི། དངོས་སུ་ན་འགའ་ཞིག་འགའ་ཞིག་གིས་དམིགས་བྱ་དམིགས་བྱེད་དུ་བྱས་པ་མིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཤེས་པ་ཡུལ་ཇི་འདྲ་བ་དེའི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པ་ན་རང་དུས་ལ་ཡུལ་དེ་མེད་ཀྱང་དེ་རྟོགས་པར་འཇོག་པ་དང་འདྲ་བར་མཉམ་གཞག་གིས་ཆོས་ཉིད་མཐའ་གང་དུ་ཡང་མི་གནས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་མཐའ་གང་དུ་ཡང་མི་འཛིན་པ་ན་དེ་དང་དེ་རྟོགས་པར་ཐ་སྙད་བྱས་པ་སྟེ། དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ལས། གང་ཚེ་སྐྱེ་མེད་དེ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་བློ་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བ། །དེ་ཚེ་དེ་རྣམས་བསྟེན་ལས་དེ་ཡིས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་བརྗོད་བྱ་སྟེ། །ཇི་ལྟར་སེམས་ནི་གང་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཡིས་ཡུལ། །དེ་ཡོངས་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་ཐ་སྙད་ཉེ་བར་བརྟེན་ནས་རིག་པ་ཡིན། ཞེས་སོ། །རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་རིགས་མི་འཐད་པར་ཐལ་བ་ཡང་མེད་དེ། ཆོས་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་སྤྲོས་པ་མ་གཟིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཁྱེན་པས་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་གོང་དུ་འཕེལ་བ་ཙམ་ལ་བསམས་ནས་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བཤད་ཀྱི་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ནས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ལ་ཁྱད་པར་མི་སྐྱེད་ན་ རྟེན་དང་བརྟེན་པ་མཚན་ཉིད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཞན་དུ་ན་འབྲེལ་མེད་དོན་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་ཧ་ཅང་ཐལ་ལོ། །སྐྱེད་ན་ཡང་ཆོས་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་རུང༌། སྣང་བ་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་ཡུལ་དུ་ཡོད་ཀྱང་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེས་དེ་བདེན་པར་མ་གཞལ་གྱི་བདེན་མེད་དུ་གཞལ་བས་སོ། །དེ་ལྟ་མིན་ན་ཐུབ་པའི་མཁྱེན་པ་ལ་ཡུལ་མེད་དགོས་ཏེ་དེ་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་མཐར་ཐུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཡུལ་ཡིན་ན་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པར་ཐལ་ལོ། །མདོ་གང་དག་ལས། སློབ་ལམ་ན་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་རེ་བ་དང་སངས་རྒྱས་སར་ཡོངས་རྫོགས་རྟོགས་པར་གསུངས་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཟབ་བ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཚུལ་ལ་མི་མོས་པ་དམན་པའི་རིགས་ཅན་ཁ་ཅིག་ཐེག་ཆེན་ལ་དྲང་བའི་ཕྱིར་དུ་ཆོས་ཉིད་དེ་རྟོགས་དཀའ་བ་དང༌། རྟོགས་པའི་ཕན་ཡོན་ལ་སོགས་བཤད་ཀྱི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཆོས་ཉིད་ཆ་དུ་མའི་བདག་ཉིད་དུ
Chinese
如果认为以寂静的方式不能证悟，那么理由就不成立。总而言之，将实性、法性、自性、离戏论的胜义谛等“证悟”的意义执着于智慧的一切，寂静是指对这些不生起缘念的智慧。实际上，并非某事物被某事物作为所缘和能缘，例如，当智慧生起与对境相似的形态时，即使当时对境不存在，也认为证悟了它，同样，等持与法性不居于任何边际相符，不执着于任何边际时，就称之为证悟了它。如《入中论》云：“何时无生即彼性，尔时智亦离生灭，是时依彼彼即证，如心随逐何形相，彼即了知彼如是，依名言故说为了。” 认为自性存在的宗派也不应理，因为法性是自性离戏论，而且是以不观待戏论的方式了知的，所以认为三乘的功德仅仅是向上增长，而说为所依和能依，并非是具有所依和能依的体性。如果法性不产生证悟的差别，那么所依和能依就不会成为体性，否则，一切无关的他事都会过于成为所依和能依。即使产生，又怎能是法性呢？显现虽然存在于大乘圣者的等持境中，但不会成立为胜义，因为他们衡量它为非真实而非真实。如果不是这样，那么佛陀的智慧就必须没有对境，因为那是胜义的究竟理智。如果是它的对境，那么就会过于成立为胜义。有些经中说，在学道位时希求法性的一部分，在佛地时圆满证悟，这是为了引导一些不信奉大乘深广之理的下劣种姓者进入大乘，而说此法性难以证悟，以及证悟的利益等，并非字面意思。否则，法性就会成为具有多种部分的自性。
English
If it is considered that non-realization is done by the manner of pacification, then the reason is not established. In short, all those who hold the meaning of "realization" of suchness, dharmata, nature, freedom from elaboration, and ultimate truth as wisdom, pacification means that wisdom that does not arise with those as its object. In reality, it is not that something is made an object and objectifier by something else. For example, when wisdom arises in the form of whatever the object is, even if that object does not exist at that time, it is considered to have realized it. Similarly, it is said that samadhi is in accordance with dharmata not abiding in any extreme, and when it does not grasp any extreme, it is called realization of that. As it is said in the Madhyamakavatara: "When the unborn is that very nature, at that time the mind is also free from arising and ceasing, at that time, relying on that, that is said to realize that. Just as the mind becomes of whatever form, it completely knows that object as it is, similarly, relying on convention, it is said to be awareness." There is also no fallacy of asserting the naturally existing lineage, because dharmata is the nature free from elaboration, and it is also known by the manner of not seeing elaboration, so the qualities of the three vehicles are considered only to increase upwards, and thus are explained as support and supported, but they are not by nature support and supported. If dharmata does not produce a difference in realization, then support and supported will not become the nature, otherwise, all unrelated other things will become too much support and supported. Even if it arises, how could it be dharmata? Although appearance exists as the object of the samadhi of the great vehicle noble ones, it will not be established as ultimate, because they measure it as unreal rather than real. If it is not like that, then the knowledge of the Buddha must be without an object, because it is the ultimate reasoning that examines the ultimate. If it is its object, then it will be too much established as ultimate. In some sutras, it is said that in the path of learning, one desires a part of dharmata, and in the Buddha's place, one completely realizes it. This is because in order to lead some inferior beings who do not believe in the profound and vast manner of the great vehicle into the great vehicle, it is said that this dharmata is difficult to realize, and the benefits of realization, etc., are not literal. Otherwise, dharmata would become the nature of many parts.