Tibetan
་བྱས་པའི་དགག་པ་སྟེ། མདོ་ལས། འདི་ན་བདག་དང་སེམས་ཅན་མེད། །ཆོས་འདི་རྒྱུ་དང་བཅས་ལས་བྱུང༌། ཞེས་དང༌། སེམས་འགྲེལ་ལས། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཟློག་དོན་དུ། །ཕུང་པོ་ཁམས་སོགས་བསྟན་པ་སྟེ། ཞེས་དང༌། ཀུན་བཏུས་ལས་ཀྱང༌། སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་གང་ཞེ་ ན་གང་ན་ཅི་ཞིག་མེད་པ་དེ་ནི་དེས་སྟོང་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མཐོང་ལ་འདི་ལ་ལྷག་མར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདིར་ཡོད་པའོ་ཞེས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །གང་ན་ཅི་ཞིག་མེད་ཅེ་ན་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ་རྟག་པ་དང་བརྟན་པ་དང་ཐེར་ཟུག་དང་མི་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་དང་བདག་དང་བདག་གི་མེད་དེ་དེ་ལྟར་ན་དེ་དག་ནི་དེས་སྟོང་ངོ༌། །ལྷག་མ་ཡང་གང་ཞིག་ཅེ་ན། གང་དེ་ལྟར་བདག་ནི་མེད་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ནི་ཡོད་པར་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ལྟར་དང༌། བདེ་གཤེགས་གཞུང་གི་རབ་དབྱེ་ལས། །འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ། །བདག་གིས་སྟོང་ཞིང་བྱེད་པོ་མེད། ཅེས་དོན་སྨྲའི་འདོད་པ་བཀོད་པ་ལྟར་རོ། །མདོར་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཕལ་ཆེ་བར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་ལྟར་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་གང་ཟག་གི་བདག་རང་སྟོང་དུ་འདོད་ལ་ཕུང་སོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་རང་གིས་མི་སྟོང་གིས་་གཞན་གང་ཟག་གིས་སྟོང་པར་འདོད་དོ། །དེ་ལས་ཀྱང་ཞིབ་ཏུ་ཕྱེ་ན། རྟོག་གེ་འབར་བ་ལས། དེ་རྣམས་ལས་སྔར་བསྟན་པའི་དགེ་འདུན་ཕལ་ཆེན་པ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་དང༌། ཕྱིས་བསྟན་པའི་གནས་བསྟན་་པ་དང༌། ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དང༌། མང་སྟོན་པ་དང༌། ཆོས་མཆོག་པ་དང༌། འོད་སྲུངས་པ་རྣམས་ནི་བདག་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ། མུ་ སྟེགས་པའི་འདོད་པས་བཏགས་པའི་བདག་དང༌། བདག་གི་དང་ནི་སྟོང་པ་ཡིན་པ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ། །ལྷག་མ་གནས་མ་བུ་པ་ལ་སོགས་པ་སྡེ་ལྔ་ནི་གང་ཟག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་ཟག་ནི་ཕུང་པོ་དག་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་གིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་འཁོར་བར་གྱུར་པ་ཡོངས་སུ་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རྣམ་པ་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ནི། གཞན་དབང་ནི་དགག་གཞི་དང༌། བདག་གཉིས་སུ་ཀུན་བཏགས་པའི་ཆ་ནི་དགག་བྱ་དང༌། གཞན་དབང་ཀུན་བཏགས་ཀྱིས་གདོད་མ་ནས་སྟོང་པའི་ཆ་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་འདོད་དེ། སུམ་ཅུ་པ་ལས། གྲུབ་ནི་དེ་ལ་སྔ་མ་པོ། །རྟག་ཏུ་མེད་པར་གྱུར་པ་གང༌། ཞེས་སོ། །དེས་ན་ཀུན་བརྟགས་རང་གི་ངོ་བོའམ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ལ་གཞན་དབང་དང་ཡོངས་གྲུབ་ནི་བཏགས་པས་སྟོང་གི་རང་གི་ངོ་བོས་ནམ་ཡང་སྟོང་པར་མི་འདོད། ཤཱནྟི་པས། ཀུན་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་གཞན་གྱི་དབང་དང་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་བས་ན་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བའོ་ཞེས་དང༌། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་གནོད་པ་འཇུག་པའི་སྐབས་ཡོད་ཀྱི་གསལ་བ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔོ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དོན་ལ་ཡོད་པ་ བཀག་ནས་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་པའི་གསལ་ཆ་ལ་རིགས་པ་གང་གིས་ཀྱང་མི་གནོད་པར་བསྟན་པ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་བདེན་པ་དང་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བར་སྨྲ་བ་ལ་མི་འཐད་ཅེས་འགོག་སྟེ། ཤཱནྟི་པས། གཞན་ཡང་དབུ་མ་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཉིད་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་འདི་དག་ཚད་མས་མེད་པར་གྲུབ་ན་འགས་ཀྱང་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་སོ། །ཚད་མས་མ་ཡིན་པ་ལ་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། ཐམས་ཅད་མེད་པ་ཉིད་ནི་་ཅི་ཞིག་ཉེ་བར་བླངས་ནས་ཅི་ཞིག་གདགས་ཡང་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཕན་ཚུན་གཞན་སེལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཅིག་བཀག་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཉིས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀ་དགག་པར་མི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། ཞེས་སོ། །མདོར་ན་འདིའི་ལུགས་ཀྱིས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དགག་བྱ་ནི་ཆོས་བདག་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཀུན་བརྟགས་་འབའ་ཞིག་ལ་འདོད་ཅིང་མཚན་ཉིད་གཞན་གཉིས་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱི་གཞུང་རྩོད་མེད་གང་དུ་ཡང་རང་སྟོང་དུ་བསྒྲུབས་པ་མེད་དོ། །མཚན་ཉིད་གསུམ་ལས་ཀུན་བརྟགས་་ཁོ་ན་དགག་བྱ་ཡིན་པ་ཡང་བརྒྱད་སྟོང་དོན་བསྡུས་ལས། མེད་དོ་ཞེས་ ལ་སོགས་ཚིག་གིས། །བཏགས་པ་ཐམས་ཅད་འགོག་པ་ཡིན། ཞེས་དང༌། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་དེ་བཞིན་དུ། །བྱང་ཆུབ་མ་མཐོང་བར་བརྗོད་པ། །ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བར་གྱིས་འདིར། །བཏགས་རྣམས་སེལ་བར་ཤེས་པར་བྱ། ཞེས་པ་དང༌། དག་ལྡན་ལས་ཀྱང༌། ཡོངས་སུ་བཏགས་པའི་ངོ་བོས་ཐམས་ཅད་མེད་དེ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་གནས་པ་མེད་ཅིང་འཇིག་པ་མེད་དེ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་སྟོང་པའོ་ཞེས་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མདོའི་འགྲེལ་པར་འབྱུང་ཞིང༌། སྙིང་པོ་མཆོག་ཏུ་ཡང་དེ་ལྟར་རོ། །དབུས་མཐའི་འགྲེལ་པར་ཡང༌།
Chinese
这是通过（否定）而作的遮破。经中说：‘此处无我与有情，此法由因及缘生。’又《心释》中说：‘为遮止我执故，宣说蕴界等自性。’又《集论》中也说：‘空性的相是什么呢？即于何处无何物，则以彼为空性而如实随观，而于此有何剩余，则此在于此处。’如是如实善为了知。何处无何物呢？即于蕴、界、处等，无常、无稳、无恒、无不变之法性，无我与我所，如是则彼等为空性。剩余又是何物呢？即如是无我，然无我性是有，应了知空性。’如是等等。又《如来藏经分别》中说：‘一切有为法，皆是刹那性，无我亦无作者。’如是如同安立意义论者的观点。总之，大乘中大多数所说的人无我，即是如此，因为这是共同的缘故。如是，认为人我是自空，而蕴等的法并非自空，而是由他人，即由人我而空。若更加详细地分析，则《正理火》中说：‘彼等之中，先前所说的，大众部等八部，以及后来所说的，说处部，说一切有部，说假部，法上部，饮光部等，是说无我的，即由外道所许立的我与我所是空性的，并且一切法是说无我的。其余的，如说常住部等五部，是说有我的，即所谓的人，是不可说为与蕴等为同一或相异的，是由六识所能知的，是应明示为轮回的。’如是说。第二，分二：唯识宗和自性无有宗。第一，他缘是遣除的基础，二取所执著的部分是所要遣除的，他缘和遍计所没有的自性部分是圆成实性，如三十颂中：成就即是彼之初，常时。
English
This is refutation done through negation. The Sutra states: 'Here, there is no self or sentient being; this dharma arises from causes and conditions.' Also, the Mind Commentary states: 'To counteract the clinging to self, aggregates, elements, etc., are taught.' Furthermore, the Compendium states: 'What is the characteristic of emptiness? It is that where something is absent, it is truly seen as empty of that, and whatever remains here is present here.' Thus, it is thoroughly understood as it is. What is absent where? In the aggregates, elements, and sense bases, there is no characteristic of permanence, stability, constancy, or immutability, and no self or what belongs to self; thus, they are empty of that. What remains? It is that, as there is no self, the selflessness is present, and emptiness should be comprehended.' And so on. Also, the Differentiation of the Tathagatagarbha Sutra states: 'All conditioned phenomena are momentary, empty of self, and without a maker.' This is like setting forth the view of the meaning-assertors. In short, the majority of the Mahayana teachings on the selflessness of persons are like this, because it is common. Thus, it is asserted that the self of a person is self-empty, but the dharmas of the aggregates, etc., are not self-empty, but are empty of another, i.e., empty of the self of a person. If analyzed even more closely, the Blaze of Reasoning states: 'Among them, the eight groups mentioned earlier, such as the Mahasanghikas, and the later ones, such as the Sthaviravadins, Sarvastivadins, Vatsiputriyas, Dharmottariyas, and Bhadrayaniyas, are those who assert selflessness, i.e., the self and what belongs to self, which are posited by the Tirthikas, are empty, and all dharmas are said to be selfless. The remaining five groups, such as the Sammitiyas, assert the existence of a person, i.e., the person is said to be neither the same as nor different from the aggregates, is knowable by the six consciousnesses, and is to be clearly shown as being in samsara.' So it is said. Secondly, there are two: the system of those who assert consciousness-only and those who assert the absence of inherent existence. First, the dependent nature is the basis for refutation, the part that is imputed as the two selves is what is to be refuted, and the part that is primordially empty of the dependent and imputed is considered the perfectly established nature. As the Thirty Verses state: 'Accomplishment is the first of that, always.'
Chinese
是什么没有了呢？因此，遍计所执以其自性或特征为空，而依他起和圆成实并不认为是以假立而空，而是以其自性永远不空。寂天菩萨说：遍计所执的自性不是有，而依他起和圆成实的自性不是无，因此是远离二边的。对于蓝色等，有损害介入的情况，但对于明亮则不然，这是遮止了蓝色等显现为在事物上存在，而显示了任何道理都不能损害与显现相分离的知识的明亮部分。阻止说一切法不真实，并且远离有无二边，寂天菩萨说：还有，中观派说一切法如幻，这才是中观之道。像这样，如果这些通过量成立为没有，那么谁也不能成立为有。对于不是量的事物，仅仅显现又有什么可说的呢？一切都没有，那么拿什么来接受，又安立什么呢？说一切非有非无是中观之道，这也是不合理的，因为有和无是互相排斥的特征，因此仅仅遮止一个，第二个的特征就存在，因此遮止两个是不合理的。总之，按照这个宗派，不共的所破是法我，并且认为这仅仅是遍计所执，而其他两个特征，无著兄弟的论著中，在任何地方都没有成立自空。在三个特征中，只有遍计所执是所破，在《八千颂般若释》中说：没有等词语，是遮止一切假立。然后，如来如此，说没有见到菩提，直到圆满之间，要知道这里是遣除假立。在《具足经》中也说：以遍计所执的自性，一切都没有，因为没有，所以没有住也没有灭，没有常也没有无常，这是所要表达的意思。因此，它是空性的，这是在《内空性经》的解释中出现的，在《最胜心要》中也是如此。《中边分别论》的解释中也说：
English
What is it that has ceased to exist? Therefore, the imputational nature is empty by its own nature or characteristics, while the dependent and thoroughly established natures are not considered empty by imputation, but by their own nature they are never considered empty. Shantipa said: 'The nature of the imputational is not existent, and the nature of the dependent and thoroughly established is not non-existent, therefore it is free from the two extremes.' And regarding blue and so on, there are instances where harm can occur, but not regarding clarity. This is to negate the appearance of blue and so on as existing in things, and to show that no reasoning can harm the clear part of knowledge that is separate from appearance. It is wrong to say that all phenomena are untrue and free from the extremes of existence and non-existence. Shantipa said: 'Furthermore, the Madhyamikas say that all phenomena are like illusions, and that this is the Middle Way. Like this, if these are proven to be non-existent by valid cognition, then no one can prove anything to be existent. For something that is not valid cognition, what need is there to even mention mere appearance? If everything is non-existent, then what is there to take up and what is there to posit? To say that everything is neither existent nor non-existent is the Middle Way, but this is also unreasonable, because existence and non-existence are mutually exclusive characteristics, so by merely negating one, the characteristic of the other exists, therefore it is unreasonable to negate both.' In short, according to this system, the uncommon object of negation is the self of phenomena, and it is considered to be only the imputational nature, and in the treatises of the brothers Asanga and Vasubandhu, the other two characteristics have never been established as being empty of self anywhere without dispute. Among the three characteristics, only the imputational nature is the object of negation, as it is said in the Condensed Meaning of the Eight Thousand Verses: 'By words such as "non-existent," all imputations are negated.' And then, 'Thus, the Tathagata, speaking of not seeing enlightenment, up to the completion, know that here the imputations are eliminated.' And in the Adorned Sutra it is also said: 'By the nature of the imputational, everything is non-existent, and because it is non-existent, there is no abiding and no destruction, no permanence and no impermanence, this is the meaning. Therefore, it is emptiness,' this appears in the commentary on the Sutra of Inner Emptiness, and it is the same in the Supreme Essence. It is also said in the commentary on the Discrimination of the Middle and the Extremes: