Tibetan
ང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཛོད་ལས། སྙོམས་འཇུག་དགེ་བ་རྩེ་གཅིག་པ། ཞེས་དང༌། ཉོན་མོངས་ཅན་ལ་དགའ་བདེ་དང༌། །རབ་དང་ཤེས་བཞིན་དྲན་པ་དང༌། །བཏང་སྙོམས་དྲན་པ་དག་པ་མེད། ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་འཇིག་རྟེན་པའི་དགེ་བ་སྟེ་རང་སའི་ཀུན་དཀྲིས་དང་བྲལ་བས་དག་པ་བའམ་རྣམ་བྱང་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཀུན་བཏུས་ལས། རྣམ་པར་ བྱང་བས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་དག་པའི་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་ཀྱང་དགེ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་བྱང་བ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་སོ། །དེ་ལ་དབྱེ་ན་ཉམས་པ་དང་གནས་པ་དང་ཁྱད་པར་དང་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་བཞི་ཡོད་དེ་མཛོད་ལས། དག་པ་ཉམས་པའི་ཆ་མཐུན་སོགས། །རྣམ་བཞི་ཞེས་སོ། །དེ་དག་ནི་རིམ་པ་ལྟར་རང་གི་འཇུག་ཐོགས་སུ་རང་སའི་ཉོན་མོངས་དང་རང་དང་གོང་སའི་དག་པ་བ་དང་ཟག་མེད་ཀྱི་ལམ་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་སྟེ་མཛོད་ལས། ཉོན་མོངས་སྐྱེ་དང་རང་ས་དང༌། །གོང་དང་ཟག་མེད་རྗེས་མཐུན་ནོ། ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་སྲིད་རྩེ་ལ་གོང་ས་མེད་པས་ཁྱད་པར་ཆ་མཐུན་དོར་ལ་གཞན་རྣམས་ལ་བཞི་ག་སྦྱར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་དང་གཟུགས་མེད་དང་། དང་པོ་གསུམ་སྟེ་་བདུན་ལ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་རྟེན་གྱི་སྲིད་རྩེ་ལ་མིན་ཏེ་ཟག་མེད་ཀྱི་ལམ་ནི་རང་ཡུལ་གསལ་བར་གཅོད་ལ། ས་འདི་ནི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཤིན་ཏུ་མི་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཀུན་བཏུས་ལས། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ནི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཡོངས་སུ་མི་གསལ་བའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པ་ཉིད་དེ་དེའི་ཕྱིར་མཚན་མ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅི་ཙམ་དུ་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དེ་ཙམ་དུ་ཀུན་ཤེས་པ་རྟོགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ཞེས་འདུ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་གསལ་བ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཀུན་ཤེས་པ་ཟག་མེད་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ཤེས་བྱེད་དུ་ འདྲེན་ནོ། །མངོན་པ་གོང་འོག་ནས་འདི་ལྟར་བཤད་ཀྱང༌། སློབ་དཔོན་འདིས་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་སྒོམ་པ་ན་ཐབས་མི་མཁས་པས་དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་བྱང་སེམས་ཀྱིས་འདི་སྒོམ་པ་ན་ཐབས་ལ་མཁས་པས་ཟག་མེད་དུ་འགྱུར་བར་བཤད་དོ། །སྤྱིར་ན་དང་པོའི་ཉེར་སྡོགས་དང་དངོས་གཞི་ཙམ་ཁྱད་གཉིས་སུ་བྱས་ནས་ཟག་མེད་དགུར་བཤད་དོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ། བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་དང༌། གཟུགས་མེད་ཀྱི་དམིགས་རྣམ་དཔྱད་པ་དང༌། དེ་དག་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་གསུམ། རྫས་བཏགས་ཀྱི་ཁྱད་པར། ཡན་ལག་གི་ངོ་བོ། གྲངས་ངེས་པའི་
Chinese
因为我不具备（这种能力）。《俱舍论》中说：“等持善法为唯一。”并且说：“对于有烦恼者，无喜乐，无胜观与正知，无忆念与舍念清净。”第二，是禅定和无色界世间善法，因为远离自地的遍计所执，所以称为清净或遍净。如同《集论》中所说：“何为遍净？即清净的禅定和无色界也因是善法而称为遍净。”其中又分为退分、住分、胜分和能断分四种。《俱舍论》中说：“清净退分等，有四种。”这些依次是，在各自的入定时，与自地的烦恼、自己和上地的清净以及无漏道生起和随顺。如《俱舍论》中说：“烦恼生与自地，上地与无漏，随顺之。”而且，有顶没有上地，所以舍弃胜分，其余的都加上这四种。第二是四禅和无色，以及初禅等三个，共七个是出世间道的所依，有顶天不是，因为无漏道能断除自境的显现，而此地是意识的行相极不明显的缘故。如同《集论》中所说：“无想和非无想处生处，因为意识的行相完全不明显，所以是世间的，因此称为无相。”如世尊所说：“世尊以何等程度的意识入定，就以何等程度了知一切。”这说明只要意识的行相存在，就存在一切了知的无漏。从上下《俱舍论》中这样宣说，但这位论师说，声闻修习时，因为不善巧方便所以如此，但菩萨修习此法时，因为善巧方便，所以会变成无漏。一般来说，只是将初禅的近分定和根本定分为两种差别，而宣说九种无漏。第三有三：禅定的支分，以及无色界的所缘行相的分析，以及宣说修习这些的果报。第一有三：实事和假立的差别，支分的体性，数量决定的
English
Because I do not possess (this ability). The Abhidharmakośa states: "Equanimity is the sole virtue." And it says: "For those with afflictions, there is no joy, no superior insight and awareness, no mindfulness and equanimity of pure recollection." Second, there are the mundane virtues of meditative concentration and the formless realms, which are called pure or completely pure because they are free from the pervasive clinging of their own ground. As the Compendium states: "What is complete purity? The pure meditative concentrations and the formless realms are also called completely pure because they are virtuous." These are divided into four: declining, abiding, excelling, and definitive. The Abhidharmakośa states: "Pure declining and so forth, there are four kinds." These, in order, are in accordance with the arising of afflictions of one's own ground, the purity of oneself and the higher ground, and the arising of the unpolluted path in one's own entry. As the Abhidharmakośa states: "The arising of afflictions and one's own ground, the higher ground and the unpolluted, are in accordance." Moreover, since the peak of existence has no higher ground, the excelling aspect is abandoned, and all others are combined with these four. The second is the four concentrations and the formless realms, and the first three, totaling seven, are the support for the path that transcends the world, but not the peak of existence, because the unpolluted path cuts off the clarity of its own object, and this ground is because the movement of consciousness is extremely unclear. As the Compendium states: "The sphere of neither perception nor non-perception is worldly because the movement of consciousness is completely unclear, therefore it is called without characteristics." As the Blessed One said: "To whatever extent the Blessed One enters into concentration with consciousness, to that extent he knows everything." This shows that as long as the movement of consciousness exists, there exists the unpolluted knowing of everything. Although this is explained in this way in the upper and lower Abhidharmakośa, this teacher says that when śrāvakas meditate, it is because they are unskilled in means, but when bodhisattvas meditate on this, because they are skilled in means, it will become unpolluted. Generally, only the proximity and the actual basis of the first dhyāna are divided into two differences, and nine unpolluted states are taught. The third has three: the limbs of meditative concentration, and the analysis of the aspects of the formless realms, and the explanation of the results of meditating on these. The first has three: the difference between substance and imputation, the nature of the limbs, the determination of the number.
Tibetan
ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་ལ་མིང་གི་སྒོ་ནས་བཅོ་བརྒྱད་ཡོད་དེ། མཛོད་ལས། དང་པོ་ལ་ལྔ་རྟོག་དཔྱོད་དང༌། །དགའ་དང་བདེ་དང་ཏིང་འཛིན་རྣམས། །གཉིས་པ་ལ་ནི་ཡན་ལག་བཞི། །རབ་དང་དང་ནི་དགའ་བ་སོགས། །གསུམ་པ་ལ་ལྔ་བཏང་སྙོམས་དང༌། །དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་བདེ་དང་གནས། །མཐའ་ན་བཞི་དྲན་བཏང་སྙོམས་དང༌། །བདེ་མིན་སྡུག་མིན་ཏིང་འཛིན་རྣམས། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་དག་བྱེ་སྨྲ་རྣམས་རྫས་བཅུ་གཅིག་ཏུ་འདོད་དེ། རྟོག་དཔྱོད་དགའ་བདེ་ཏིང་འཛིན་རབ་དང་དྲན་ཤེས་བཞིན་འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས། བདེ་བ་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་རྫས་སོ། །གོང་མ་བ་ལྟར་ན་དགའ་བདེ་གཉིས་རྫས་གཅིག་ཡིན་ཞིང༌། རབ་དང་ནི་དྲན་ ཤེས་བཞིན་བཏང་སྙོམས་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་རྫས་སུ་དགུ་དང་ལྷག་མ་བཏགས་ཡོད་དུ་འདོད་དོ། །ཡང་ན་བདེ་བ་རྣམས་ཀྱང་ཡིད་ཤེས་འཁོར་གྱི་ཚོར་བ་སིམ་པར་གཅིག་པས་རྫས་གཅིག་ཏུ་བགྲངས་ནས་བརྒྱད་དུ་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཡན་ལག་ལྔ་ལས་རྟོག་པ་ནི་ངོ་བོ་ཙམ་ཚོལ་བའོ། །དཔྱོད་པ་ནི་ཞིབ་ཏུ་དཔྱོད་པ་སྟེ་གཉིས་ཀ་ཡང་ནང་གི་བརྗོད་པ་དག་ཀུན་ནས་སློང་བའོ། །འདི་གཉིས་བསམ་གཏན་གཞན་གསུམ་ལ་ཡང་སས་བསྡུས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མེད་ཀྱི་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བའི་སྒོ་ནས་ཡོད་པར་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་ས་ལས་བཤད་དོ། །དེ་གཉིས་ཆར་ཀྱང་སེམས་པའམ་ཤེས་རབ་གཉིས་ཆར་ལ་བཏགས་པའོ། །དགའ་བདེ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་ཚོར་བ་ཡིད་བདེ་དང་སེམས་བྱུང་ཤིན་སྦྱངས་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་བྱེ་སྨྲ་རྣམས་འདོད་དོ། །མཛོད་དུ། དང་པོ་ནི། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་བདེ་བ་ཡིན། ཞེས་དང༌། ལུང་རྣམ་གཉིས་ཕྱིར་དགའ་ཡིད་བདེ། ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་འདོད་པ་ཡང་བདེ་བ་ཚོར་བ་ལ་བྱས་ན་ལུས་ཚོར་དུ་མི་རུང་སྟེ། སྙོམས་འཇུག་གི་བསམ་གཏན་ལ་དབང་ཤེས་ཀྱི་ས་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དབང་ཤེས་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ་གཡེང་བས་སོ། །ཡིད་ཤེས་འཁོར་གྱི་ཚོར་བར་ཡང་མི་རུང་སྟེ། དགའ་བ་ཡང་ཚོར་བ་ཡིད་བདེ་ཡིན་པས་བདེ་བ་དང་དེ་གཉིས་ཅིག་ཅར་འབྱུང་ན་རྫས་མཚུངས་ཉམས་པ་དང༌། རིམ་གྱིས་འོང་ན་བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་གཉིས་ ཡན་ལག་ལྔ་པ་དང༌། ཡན་ལག་བཞི་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡན་ལག་རྣམས་ནི་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བས་སོ། །སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །འདི་ལ་མཛོད་འགྲེལ་དུ་གཞན་དག་ན་རེ། སེམས་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བའི་དབང་པོ་ནི་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ་བསམ་གཏན་གསུམ་ཆར་ན་ཡང་ལུས་ཀྱི་བདེ་བ་ཁོ་ན་ཡན་ལག་ཏུ་རྣམ་པར་བཞག་གོ་ཞེས་ཟེར་རོ།
Chinese
礼敬！首先，一般来说，禅定的支分从名称的角度来说有十八种。如《俱舍论》中所说：初禅有五支，寻伺与喜乐，以及定。二禅有四支，胜解与喜等。三禅有五支，舍、念、正知、乐与住。终禅有四支，念、舍，以及非乐非苦定。如是等等。这些，有部宗认为有十一种实体：寻、伺、喜、乐、定、胜解、念、正知、行舍，以及乐受、舍受的实体。上部宗认为，喜和乐二者是一个实体，胜解是念、正知、舍三种的自性，因此认为是九个实体，其余是假立的。或者，也可以将所有乐归结为意识之轮的寂静感受，算作一个实体，于是就成了八个实体。第二，四者之中，第一，初禅的五支中，寻是仅仅寻求自性。伺是详细地观察，二者都是从内部引发所有言说。这二者在其他三个禅定中，虽然以种子蕴含的方式不存在，但从普遍生起的方式来说是存在的，这是从寻伺的层面来解释的。寻和伺二者都可以安立为作意或者智慧。喜和乐，按照次第，有部宗认为是感受中的意乐和心所中的身心轻安之乐。《俱舍论》中说：初禅是，身心轻安即是乐。以及，经文两种，因此喜是意乐。如此认为，如果将乐作为感受，则不能是身受，因为入定的禅定中没有根识的层面，因为根识会向外散乱。也不能是意识之轮的感受，因为喜也是感受中的意乐，如果乐和喜二者同时产生，则会损坏实体相同，如果次第产生，则初禅和二禅就不会分别是五支和四支，因为支分是同时产生的。如此思考。对此，《俱舍论释》中其他人说：心所生的乐受是不存在的，因为在所有三个禅定中，只有身体的乐才被安立为支分。
English
Homage! Firstly, in general, the limbs of dhyana (meditative absorption) are eighteen in terms of names. As stated in the Abhidharmakośa: The first [dhyana] has five, vitarka (conceptual thought) and vicara (analysis), joy, happiness, and samadhi (concentration). The second has four limbs, adhimoksha (conviction) and joy, etc. The third has five, upeksha (equanimity), mindfulness, samprajanya (clear comprehension), happiness, and sthiti (abiding). The final [dhyana] has four, mindfulness, equanimity, and neither-pleasure-nor-pain samadhi. So on and so forth. The Vaibhashikas (a school of Hinayana Buddhism) consider these to be eleven substances: vitarka, vicara, joy, happiness, samadhi, adhimoksha, mindfulness, samprajanya, volition equanimity, and the substances of happiness-feeling and equanimity-feeling. According to the higher ones, joy and happiness are one substance, and adhimoksha is the nature of mindfulness, samprajanya, and equanimity, so they consider it to be nine substances, and the rest are nominally existent. Alternatively, all happiness can be concluded as the tranquil feeling of the mind-consciousness wheel, counted as one substance, and thus it becomes eight substances. Secondly, among the four, the first is: among the five limbs of the first dhyana, vitarka is merely seeking the essence. Vicara is detailed examination, both of which arouse all internal expressions. These two, in the other three dhyanas, although they do not exist in a seed-like manner, they exist in a universally arising manner, which is explained from the level of vitarka and vicara. Both vitarka and vicara can be established as either attention or wisdom. Joy and happiness, in order, the Vaibhashikas consider them to be mental pleasure in feeling and the happiness of physical pliancy in mental factors. The Abhidharmakośa says: The first [dhyana] is, physical pliancy is happiness. And, because of the two Agamas (scriptures), joy is mental pleasure. Thus, if happiness is considered as feeling, it cannot be bodily feeling, because there is no sense-consciousness level in the dhyana of meditative absorption, because sense-consciousness is distracted outwards. Nor can it be the feeling of the mind-consciousness wheel, because joy is also mental pleasure in feeling, and if happiness and joy arise simultaneously, it will damage the sameness of substance, and if they arise sequentially, then the first and second dhyanas will not be five limbs and four limbs respectively, because the limbs arise simultaneously. Thus, it is thought. Regarding this, others in the Abhidharmakośa commentary say: The sense of happiness arising from the mind does not exist, because in all three dhyanas, only bodily happiness is established as a limb.