Tibetan
རོ། །སྤྱིར་ས་གོང་འོག་ལ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པར་སྒོམ་པའི་ལམ་འདིས་འདོད་པ་ལྟ་བུའི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་མ་ལུས་པར་སྤངས་པར་འདོད་པ་ལ། བྱེ་སྨྲ་རྣམས་ཅི་ཡང་མེད་པ་མན་ཆད་ཀྱི་མཐོང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་གི་ཉོན་མོངས་གཉིས་ཀ་དང༌། མདོ་སྡེ་པ་རྣམས་སྒོམ་སྤང་རྣམས་སྤོང་བར་འདོད་དོ། །འོན་ཀྱང་ཞིབ་ཏུ་དཔྱད་ན་བྱིས་པས་ཞི་རགས་སུ་སྒོམ་པའི་ལམ་གྱིས་འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་གི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་ཀྱང་མ་ལུས་པར་སྤོང་མི་ནུས་ཏེ། འདོད་པའི་རྟེན་ཅན་གྱི་ཉོན་ཡིད་འཕགས་ལམ་མ་ཐོབ་བར་དུ་ལྡོག་པ་མི་སྲིད་ལ། དེ་འདོད་པའི་སར་གཏོགས་པའི་སྒོམ་སྤང་གི་ཉོན་མོངས་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སུམ་ཅུ་པ་ལས། གང་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་ཡིའོ། ཞེས་རྟེན་ས་གང་དུ་གཏོགས་པ་དེར་དེའི་ཉོན་ཡིད་ཀྱང་ས་དེར་གཏོགས་པར་བཤད་པས་སོ། །རིགས་པ་འདིས་ས་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱ་ལ་དེའི་སྟེང་ནས་ཐོད་རྒལ་པའི་དགེ་འདུན་གྱི་སྤངས་པ་ལ་ཡང་ཞིབ་ཆ་གདོན་པར་བྱའོ། །ཉེར་སྡོགས་བརྒྱད་པོ་དེ་ཡང་དང་པོ་མ་གཏོགས་པ་རྣམས་དག་པ་བ་ཁོ་ན་དང༌། དང་པོ་ལ་དག་པ་བ་དང༌། ཟག་མེད་གཉིས་ཡོད་ལ། ཁ་ཅིག་རོ་མྱང་ཅན་དང་གསུམ་ཡོད་དེ་དངོས་གཞི་ལ་འགྲན་འཛུགས་ པས་སོ་ཞེས་འདོད་དེ། མཛོད་ལས། དེ་དག་ལ་ནི"་ཉེར་བསྡོགས་བརྒྱད། །དག་པ་བདེ་མིན་སྡུག་བསྔལ་མིན། །དང་པོ་འཕགས་པའང་ཁ་ཅིག་གསུམ། ཞེས་སོ། །འདི་ལས་ཉེར་སྡོགས་ཀྱི་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་སུ་བཤད་པ་ནི་འདིར་མི་བཟུང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། འཇིག་རྟེན་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་དང༌། དེ་དག་གི་རྣམ་གཞག་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཉོན་མོངས་ཅན་དང༌། དག་པ་པའོ། །དང་པོ་ནི། གང་ཉོན་མོངས་པར་བྱ་བའི་གཞི་དང༌། གང་གིས་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་དང༌། ཇི་ལྟར་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་དང་གསུམ་གྱིས་རིག་པར་བྱའོ། །དང་པོ་ནི། བསམ་གཏན་བཞི་དང༌། གཟུགས་མེད་པའི་དངོས་གཞི་དག་པ་བ་སྟེ་དེ་དག་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ན་ཕྱིས་ཉོན་མོངས་པ་བཞིས་ཅི་རིགས་པར་ཉོན་མོངས་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། མཛོད་ལས། འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་དགེ་བ་ནི། །དག་པ་དེ་ནི་དེས་མྱང་བྱ། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རྩ་ཉོན་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་ཁོང་ཁྲོ་བོར་བ་སྟེ་དེ་ནི་ཁམས་གོང་མའི་སེམས་ལ་མེད་པས་སོ། །དེས་ན་བསྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་སྲེད་ལྟ་ང་རྒྱལ་མ་རིག་པ་བཞི་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་ས་པ་སྟེ། ཀུན་བཏུས་ལས། ཉོན་མོངས་པས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ
Chinese
若。总的来说，对于以上下地的方式观修欲界和非欲界的行者，认为通过此道可以断除如欲界一般的现行烦恼。其中，有部宗认为可以断除从无所有处以下的见断和修断二种烦恼，经部宗则认为可以断除修断烦恼。然而，仔细分析，以孩童般的方式观修寂静和粗大的行者，也无法完全断除欲界的修断烦恼的现行，因为在未获得圣道之前，以欲界为所依的烦恼意是无法断除的，而这是属于欲界的修断烦恼。如同《三十颂》中所说：“何处生者即彼也”，意思是说，所依处属于何处，其烦恼意也属于该处。通过此理，对于其余诸地也应了知，并且在此基础上，对于顿超派的僧众的断除也应详细辨析。这八种近分定，除了第一个之外，其余都是清净的，第一个则有清净和无漏两种，有些则认为有具味者三种，因为与正行相对立。如《俱舍论》中所说：“彼等为近分八，清净非乐非苦，初圣者亦有三”。此处所说的近分定的感受是舍受，这里不采用。第二种有三种：世间道、出世间道以及对它们的分类进行分析。第一种有两种：有烦恼和清净。第一种是：应知以何为烦恼之基，以何为烦恼之法，以及如何烦恼之理这三者来了解。第一种是：四禅定和无色界的本体是清净的，因为在对它们进行等持时，之后会被四种烦恼以各自的方式染污，如《俱舍论》中所说：“世间之善，清净彼由彼所尝”。第二种是：从根本烦恼中舍弃嗔恚，因为上界的意念中没有嗔恚。因此，被遮蔽且未被开示的贪、见、慢、无明四者，也是上二地的，如《摄类学》中所说：烦恼如何等。
English
Ro. In general, for practitioners who meditate on the desire realm and the non-desire realm in an upward and downward manner, it is believed that through this path, all manifest afflictions like those of the desire realm can be eliminated. Among them, the Vaibhashika school believes that both the afflictions to be abandoned by seeing and those to be abandoned by cultivation from the realm of nothingness downwards can be eliminated, while the Sautrantika school believes that only the afflictions to be abandoned by cultivation can be eliminated. However, upon careful analysis, practitioners who meditate on calmness and vividness in a childlike manner cannot completely eliminate the manifest afflictions to be abandoned by cultivation in the desire realm, because the afflicted mind that relies on the desire realm cannot be reversed until the noble path is attained, and this belongs to the afflictions to be abandoned by cultivation in the desire realm. As stated in the "Thirty Verses": "Wherever one is born, that is where one belongs," meaning that wherever the basis of reliance belongs, the afflicted mind also belongs to that place. Through this reasoning, the same should be understood for the remaining realms, and based on this, a detailed analysis should also be made regarding the abandonment by the Sangha of the sudden path. These eight preparatory concentrations, except for the first, are all pure, while the first has both pure and uncontaminated aspects. Some believe there are three, including those with taste, because they oppose the main practice. As stated in the "Abhidharmakosha": "These are the eight preparatory concentrations, pure, neither pleasure nor pain, the first is also noble, some say three." The feeling of equanimity mentioned here in the preparatory concentrations is not adopted here. The second has three aspects: the mundane path, the supramundane path, and analyzing their classifications. The first has two aspects: afflicted and pure. The first is: it should be understood by knowing what is the basis for affliction, what is the dharma that afflicts, and how it afflicts. The first is: the four concentrations and the essence of the formless realms are pure, because when they are in equipoise, they will later be defiled by the four afflictions in their respective ways, as stated in the "Abhidharmakosha": "The virtue of the mundane, pure, is experienced by it." The second is: abandoning anger from among the root afflictions, because there is no anger in the minds of the higher realms. Therefore, the four that are obscured and not disclosed are desire, view, pride, and ignorance, and they also belong to the upper two realms, as stated in the "Compendium of Topics": How are afflictions?
Tibetan
་ན། ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་རྩ་བ་བཞི་པོ་སྲེད་པ་དང་ལྟ་བ་དང་ང་རྒྱལ་དང་མ་རིག་པ་སྟེ་ཞེས་ པ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དག་པ་པའི་སྙོམས་འཇུག་དེ་དག་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ན་དེ་ལ་འདོད་ཆགས་སྐྱེས་ནས་སྔར་དགེ་བ་ཡིན་ཀྱང་ཕྱིས་ཉོན་མོངས་དང་མཚུངས་ལྡན་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་དེ་དག་ཐོབ་པ་ན་བདག་གིས་འདི་ཐོབ་ཀྱི་གཞན་གྱིས་མིན་ནོ་ཞེས་ཁེངས་པས་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པ་དང༌། དེ་དག་ཐོབ་པ་ན་ལམ་དང་ལམ་མིན་ལ་རྨོངས་པའི་མཐུས་འདི་དག་ནི་ཐར་ལམ་ཡིན་ལས་ཆེ་སྙམ་པ་དང༌། ཐར་ལམ་ཡིན་པ་ལ་དེ་ལས་བཟློག་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟོས་ནས་དེ་དང་ལྡན་པ་དང༌། སྙོམས་འཇུག་དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་མངོན་ཤེས་ཀྱིས་སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་མཐའ་འགའ་ཞིག་མཐོང་བ་ན་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་རྟག་སོགས་སུ་ལོག་པར་ལྟ་བ་སྐྱེས་པས་དེ་དང་ལྡན་པར་སོང་བའོ། །འོ་ན་གཟུགས་མེད་མངོན་ཤེས་ཀྱི་རྟེན་མིན་པས་དེ་ལ་ལྟ་བས་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་ཚུལ་གང་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་གཟུགས་མེད་ལ་ནི་སྔར་ལྟ་ལོག་རྒྱུད་ལ་ལྡན་བཞིན་དུ་སྙོམས་འཇུག་དག་ཐོབ་པ་ན་བདག་གི་ལྟ་བ་འདི་ནི་མཆོག་སྟེ་འདིའི་མཐུས་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ཐོབ་པས་སོ་ཞེས་ལྟ་ངན་ལ་མཆོག་འཛིན་གྱི་ལྟ་བ་སྐྱེ་བས་དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་ཅན་དུ་བྱེད་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཉོན་མོངས་ཅན་བཞིར་བྱེད་པ་འདི་ནི་ཉི་འོག་བྱེ་སྨྲ་དང་མཐུན་ཏེ་མཛོད་ལས། བཞི་ཞེས་ཉི་འོག་པ། །དེ་དག་སྲེད་ལྟ་ང་རྒྱལ་རྨོངས། ཞེས་སོ། །ཁ་ཆེ་བྱེ་སྨྲ་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་ལ་སྲེད་པ་ཤས་ཆེ་བའི་རོ་མྱང་ཅན་གཅིག་པུ་འདོད་དོ། །འོ་ན་འདི་སྙོམས་ འཇུག་གི་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདི་དག་ཆགས་སོགས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་པ་མིན་ཏེ་ཡིན་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྙོམས་འཇུག་ཏུ་ཧ་ཅང་ཐལ་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་ཁྱད་པར་མེད་པས་སོ། །དེས་ན་འདི་སྔར་སྙོམས་འཇུག་གི་རྫས་ཡིན་པ་ཙམ་ལ་བསམས་ནས་སྙོམས་འཇུག་གི་དངོས་གཞིའི་རྫས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལ་བགྲངས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ནས་མིན་ཏེ། དཔེར་ན་ས་བོན་རུལ་བ་དེ་སྔར་ས་བོན་གྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པས་ས་བོན་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་བཞིན་ཏེ། མཛོད་འགྲེལ་ལས། ཉོན་མོངས་ཅན་ཇི་ལྟར་བསམ་གཏན་ཡིན་ཞེ་ན་ལོག་པར་སེམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་རིགས་མཐུན་པ་ཁོ་ན་ལ་དེའི་མིང་དུ་བཏགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དཔེར་ན་ས་བོན་རུལ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་སོ། །གཞན་ཡང་འདི་ལུང་མ་བསྟན་པ་དང་འདི་ལ་དེ་དང་དེའི་ཡན་ལག་རྣམས་ཀྱ
Chinese
那，如所说，未记别的四根本是贪欲、见、我慢和无明。第三，当安住于清净者的等持时，对其生起贪著，先前虽是善，后来却与烦恼相应。同样，获得这些时，因骄傲而认为我获得了这个，他人没有，从而具有我慢。获得这些时，由于对道与非道愚昧，认为这些很可能是解脱道，对是解脱道反而犹豫，从而与之相应。依靠这些等持，以神通见到先前和后来的某些边际时，对其生起将世界视为常等邪见，从而与之相应。那么，无色不是神通的所依，如何以见而烦恼呢？诚然如此，然而对于无色，先前邪见已存在于相续中，当获得这些等持时，便会产生认为我的见是殊胜的，以此力量获得了此禅定的想法，从而对恶见执为殊胜，因此如此成为烦恼者，没有过失。将之作为四种烦恼者，这与经部宗相符，如《俱舍论》中说：四，名为经部师，彼等贪见慢与痴。克什米尔经部师则认为，对于烦恼者，只有贪欲占主导地位的享受者。那么，这是等持的禅定和无色之自性吗？这些与贪等相应，因此不是自性，如果是，那么所有烦恼者都将过度地成为等持，因为没有理由区分。因此，这仅仅是考虑到先前是等持的物质，才在等持的真实物质的分类中计数，而不是因为是自性。例如，腐烂的种子先前是种子的事物，因此才被赋予种子的名称。如《俱舍释》中说：烦恼者如何是禅定？因为颠倒思维。如果过度，则不然，因为只有与其同类者才被赋予其名称，例如腐烂的种子。此外，这是未记别的，并且对此以及那些支分等
English
Then, as it is said, the four roots of the unpredetermined are desire, view, pride, and ignorance. Third, when abiding in the samadhi of the pure ones, attachment arises towards it, and although it was previously virtuous, it later becomes associated with afflictions. Similarly, when obtaining these, one becomes proud, thinking, "I have obtained this, not others," and thus possesses pride. When obtaining these, due to being ignorant of the path and non-path, one thinks that these are very likely the path to liberation, and doubts whether it is the path to liberation, and thus is associated with it. Relying on these samadhis, when one sees some limits of the past and future through clairvoyance, one develops the wrong view of considering the world as permanent, and thus becomes associated with it. Then, since formlessness is not the basis of clairvoyance, how does one become afflicted by view? It is true, but nevertheless, for formlessness, the wrong view already exists in the continuum, and when one obtains these samadhis, one develops the idea that "My view is superior, and I have obtained this samadhi through its power," and thus clings to wrong views as superior, so it is not a fault to become an afflicted one in this way. Considering it as four kinds of afflicted ones, this is in accordance with the Sautrantika school, as it is said in the Abhidharmakosha: "Four, named the Sautrantika, they are desire, view, pride, and ignorance." The Kashmirian Sautrantikas consider that for the afflicted ones, only the enjoyer in whom desire is dominant. Then, is this the dhyana of samadhi and the nature of formlessness? These are associated with desire and so on, so they are not the nature, and if they were, then all afflicted ones would excessively become samadhi, because there is no reason to distinguish. Therefore, this is only considered because it was previously the substance of samadhi, and is counted in the classification of the real substance of samadhi, but not because it is the nature. For example, a rotten seed was previously the object of a seed, so it is given the name of a seed. As it is said in the Abhidharmakosha commentary: "How is an afflicted one dhyana? Because of inverted thinking. If it is excessive, then it is not, because only those of the same kind are given its name, like a rotten seed." Furthermore, this is undetermined, and for this and those branches, etc.