Tibetan
པ་དང་ལྡན་པ་ལ་འཇུག་པའོ། །དྲུག་པ་ནི། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་འཇུག་སྙམ་པ་ལ་ལས་བྱ་བ་བྱེད་པ་པོ་གསུམ་མི་དམིགས་པར་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པའོ། །བདུན་པ་ནི། དེ་ལྟར་སྤྱོད་པ་རྣམས་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་འབད་པའི་ཕྱིར་ཆེན་པོ་གསུམ་གྱི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པའོ། །བརྒྱད་པ་ནི། ཆེད་དུ་བྱ་བ་ལ་འབད་པ་རྣམས་ནི་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར་བརྩོན་པར་བྱེད་པས་མངོན་ཤེས་དྲུག་ལ་འཇུག་པའོ། །དགུ་པ་ནི། མངོན་ཤེས་ཐོབ་པ་རྣམས་ནི་ཤེས་བྱས་དུ་མ་ཤེས་པ་ན་ད་ནི་བདག་གིས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་བྱ་སྙམ་ནས་འཚང་རྒྱ་བར་སྤྲོ་བ་དྲག་པོ་སྐྱེ་བས་རྣམ་མཁྱེན་ལ་འཇུག་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡུལ་དེ་དག་ལ་ཡང་དག་པར་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་འཇུག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དགུ་པོ་དེ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཆོས་མཐའ་དག་གནོན་པའམ་དེ་དག་བགྲོད་པར་བྱེད་པས་འཇུག་སྒྲུབ་བོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་དང༌། ཚད་མེད་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི། གང་གིས་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ། གང་ཞིག་ཐོབ་བྱའི་ངོ་བོ། །དེ་ལྟར་ཐོབ་པའི་རྟགས། ཐོབ་པ་པོའི་གང་ཟག་གོ །དང་པོ་ལ་གསུམ། བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཐོབ་བྱེད་ བཤད། ལྷག་མ་དེ་དང་མཚུངས་བར་བསྟན། ལམ་དགུ་པ་གང་དུ་གཏོགས་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཀུན་བཏུས་ལས། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བདུན་གྱིས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་སྟེ། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བདུན་གང་ཞེ་ན། མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་རིག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། མོས་པ་ལས་བྱུང་བ་དང༌། རབ་ཏུ་དབེན་པ་དང༌། དགའ་བ་སྡུད་པ་དང༌། དཔྱོད་པ་པ་དང༌། སྦྱོར་བའི་མཐའ་དང༌། སྦྱོར་བའི་མཐའི་འབྲས་བུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། ཞེས་པ་ལྟར་བཤད་དོ། །འདི་ལ་གཉིས་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་གྲངས་ངེས་དང༌། སོ་སོའི་ངོས་འཛིན་ནོ། །དང་པོ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་ཡིད་བྱེད་བདུན་དུ་བཞག་ཅེ་ན། ཉེར་སྡོགས་ཀྱིས་ས་འོག་མའི་སྤང་བྱ་མ་སྤངས་ཤིང་གོང་མའི་ཐོབ་བྱ་མ་ཐོབ་ན་དངོས་གཞི་མི་ཐོབ་པས་དེའི་ཕྱིར་བདུན་དུ་བཞག་སྟེ། འདི་ལྟར་ཉེར་སྡོགས་ཀྱི་ལམ་གྱི་རྒྱུ་དང༌། ངོ་བོ་དང༌། འབྲས་བུ་གསུམ་ལས། དང་པོ་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལ་ཡིད་བྱེད་དང་པོ་གཉིས་ཏེ། དང་པོས་སྤང་བྱ་དང་ཐོབ་བྱ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་སེམས་གཏོད་པར་བྱེད་ཅིང༌། གཉིས་པས་དེའི་དོན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པས་སོ། །སྐྱེས་ཟིན་ཁྱད་པར་
Chinese
具有者而进入。第六，具有无自性的瑜伽，如何进入呢？对于三者，即作者、行为和对象，不执着，如同幻化的人一样，以三轮完全清净的方式进入一切事物。第七，如此行持的修行者，为了努力实现自己的目标，进入为三大目的而进行的活动。第八，努力实现目标的人，为了了解他人的心等，而努力，因此进入六神通。第九，获得神通的人，因为没有了解许多所知，心想现在我应该获得遍知的智慧，从而产生强烈的成佛意愿，因此进入遍知。因此，正确安住于这些境的特征，即这九种进入的自性，压倒或超越大乘的因果之法，因此是进入的成就。第二部分分为两部分：无色禅和无量分别的解释。第一部分分为四个：以何为获得的因，何为获得的自性，如此获得的征象，获得者的人。第一部分分为三个：解释初禅的获得方法，显示其余与此相同，思考九道属于何处。第一，在《摄类学》中说：以七种作意进入初禅的等持。哪七种作意呢？即特征完全明了的作意，由信解产生的作意，完全寂静的作意，欢喜聚集的作意，观察的作意，结合的边际，以及结合的边际的果的作意。如此解释。此处分为两种：作意的数量确定和各自的识别。第一，为什么安立七种作意呢？因为近分定没有舍弃下地的应舍弃之物，也没有获得上地的应获得之物，就无法获得正行，因此安立为七种。如此，近分道的因、自性和果三个方面，对于第一，产生未生之物，有两种作意，第一种作意通过了知应舍弃之物和应获得之物而使心专注，第二种作意为了这个目的而发起精进。已经产生的
English
and possesses it. Sixth, how does one enter into the yoga of emptiness of inherent existence? Without fixating on the three—agent, action, and object—one enters into all phenomena like an illusionary being, through the gate of the complete purification of the three spheres. Seventh, those who practice in this way, striving for their own goals, enter into activities for the sake of the three great purposes. Eighth, those who strive for these purposes exert themselves to know the minds of others, and so forth, and thus enter into the six superknowledges. Ninth, those who have attained superknowledge, not having understood the many objects of knowledge, think, "Now I shall attain the wisdom of omniscience," and thus develop a strong desire to attain enlightenment, and therefore enter into omniscience. Thus, the characteristic of abiding correctly in those objects, these nine natures of entering, suppress or transcend all the phenomena of cause and effect of the Great Vehicle, and thus accomplish entry. The second part has two sections: the formless meditations and a detailed explanation of the immeasurables. The first part has four sections: what is the cause of attainment, what is the nature of what is attained, what are the signs of having attained it, and what is the person who attains it. The first part has three sections: explaining the means of attaining the first dhyana, showing that the rest are similar to it, and considering to which of the nine paths it belongs. First, in the Compendium it says: "One enters into the equipoise of the first dhyana through seven mental engagements. What are the seven mental engagements? They are: the mental engagement of thoroughly understanding the characteristics, the mental engagement arising from aspiration, the mental engagement of thorough isolation, the mental engagement of gathering joy, the mental engagement of investigation, the limit of application, and the mental engagement of the fruit of the limit of application." This is how it is explained. Here there are two: the determination of the number of mental engagements and the identification of each. First, why are seven mental engagements established? Because if one has not abandoned what is to be abandoned of the lower ground and has not attained what is to be attained of the higher ground, one cannot attain the actual state, therefore seven are established. Thus, from the three aspects of the cause, nature, and result of the path of preparation, for the first, to generate what has not been generated, there are two mental engagements. The first mental engagement makes the mind focus by knowing what is to be abandoned and what is to be attained, and the second initiates diligence for that purpose. Already generated,
Tibetan
དུ་བྱེད་པ་ནི་ཡིད་བྱེད་ལྔ་པ་སྟེ་དེས་སྤངས་མ་སྤངས་བརྟགས་ནས་སྤང་བྱ་ལྷག་མ་མཐར་འབྱིན་པར་བྱེད་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་ཡིད་བྱེད་གསུམ་པ་བཞི་པ་དྲུག་པ་སྟེ་ས་འོག་མའི་ཉོན་མོངས་ཆེ་འབྲིང་ཆུང་གསུམ་འཇོམས་པས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་ ཡིད་བྱེད་བདུན་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཉན་ས་ལས། དེ་ལ་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱེད་ཐོབ་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱེད་ཅིང་སྤང་བར་བྱ་བ་སྤང་བ་དང༌། ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སེམས་གཏོད་པར་ཡང་བྱེད་དོ། མོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་རྩོམ་པ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། །རབ་ཏུ་དབེན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཆེན་པོ་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །དགའ་བ་སྡུད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་འབྲིང་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །སྤྱོད་པ་་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་མེད་པ་ལ་སེམས་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། །སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་ཆུང་ངུ་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་འབྲས་བུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་རྣམ་པ་དེ་དག་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དང་པོར་འདོད་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཆེས་རྒྱས་ཤིང་མ་ཞི་བ་དང༌། ཆེས་ཚེ་ཐུང་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནི་དེ་ལས་ཟློག་པས་རགས་པ་དང་ཞི་བའོ་ཞེས་ཐོས་བསམ་འདྲེས་མར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཁམས་གོང་འོག་གི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་གཅོད་པའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་རིག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་ པའོ། །དེ་ལྟར་གོང་འོག་ལ་ཞི་རགས་སུ་ཡུན་རིང་དུ་མོས་པར་བྱས་པ་ལས་ཐོས་བསམ་ལས་འདས་ནས་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དུ་སོན་པ་ནི་མོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དེ་ཡུན་རིང་དུ་འདྲིས་པར་བྱས་པའི་མཐུས་ཐོག་མ་ཁོ་ནར་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་ཆེན་པོ་གསུམ་སྤོང་བའི་ལམ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་སྐྱེས་པའི་ལམ་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་བྱེད་ནི་རབ་ཏུ་དབེན་པའི་ཡིད་བྱེད་དོ། །དེས་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་དང་དེའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་དང་བྲལ་བར་བྱས་པ་ན་དེ་ནས་ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་དང་དེས་དབེན་པ་ལ་དགའ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་གཉིས་ལ་ཕན་ཡོན་དུ་མཐོང་ནས་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བདེ་ཆུང་ངུས་རེག་པ་ན། གཉིད་རྨུགས་དང་རྒོད་པ་དང་བྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུས་དུས་སུ་རབ་ཏུ་དང་བར་འགྱུར་བ
Chinese
这样做的，是第五种作意，因为它审查已断未断，从而彻底去除剩余的应断之法。第二种是第三、第四、第六种作意，因为它们摧毁下地的上中下三种烦恼。第三种是第七种作意。如《声闻地》中所说：其中，以各别了知相的作意，则能完全了知什么是应断之法，也能完全了知什么是应得之法，并且为了断除应断之法和获得应得之法而倾注心力。以从胜解生起的作意，则为了应断之法和应得之法而精勤修习。以极寂静的作意，则能断除大烦恼。以摄集喜乐的作意，则能断除中等烦恼。以行相作意，则能使心安住于无现行我慢。以究竟加行作意，则能断除微细烦恼。以究竟加行果作意，则能体验修习那些行相的果报。第二，首先，欲是痛苦极度增长且未寂灭的，而且极其短促；而第一禅则与之相反，是粗重和寂静的。像这样以闻思混合的方式作意，是为了分别上下界的不同相，所以是极为了知相的作意。像这样长久地胜解上下界的寂静和粗重，从而超越闻思，达到止观双运，是从胜解生起的作意。由于长久串习的威力，最初就能生起断除欲界三大烦恼的道，并且与生起的道相应的作意，是极寂静的作意。当它使我们远离欲界的烦恼和其相关的恶趣时，从此就会喜欢断除烦恼和由此带来的寂静。当我们视二者为利益，并被从寂静中生起的小小的喜乐触及时，为了远离睡眠、昏沉和掉举，就会时时感到非常欢喜。
English
This is done by the fifth attention, as it examines what has been abandoned and what has not, thereby completely removing the remaining to-be-abandoned dharmas. The second is the third, fourth, and sixth attentions, as they destroy the three lower-realm afflictions: great, medium, and small. The third is the seventh attention. As it says in the Śrāvakabhūmi: "Among them, with the attention of individually knowing characteristics, one fully knows what is to be abandoned and fully knows what is to be attained, and also directs the mind towards abandoning what is to be abandoned and attaining what is to be attained. With the attention arising from aspiration, one diligently engages in practice for the sake of what is to be abandoned and what is to be attained. With the extremely secluded attention, one abandons great afflictions. With the attention of gathering joy, one abandons medium afflictions. With the attention of conduct, one places the mind on the absence of manifest pride. With the attention of ultimate application, one abandons subtle afflictions. With the attention of the fruit of ultimate application, one experiences the fruit of meditating on those aspects." Secondly, first, desire is suffering that greatly increases and is not pacified, and is extremely short-lived; while the first dhyana is the opposite of that, being coarse and peaceful. Like this, attending in a way that mixes hearing and thinking is for the sake of distinguishing the different characteristics of the upper and lower realms, so it is the attention of extremely knowing characteristics. Like this, aspiring for a long time to the peace and coarseness of the upper and lower realms, thereby transcending hearing and thinking and reaching śamatha and vipaśyanā, is the attention arising from aspiration. Due to the power of long-term habituation, initially the path that abandons the three great afflictions of the desire realm will arise, and the attention that corresponds to the arisen path is the extremely secluded attention. When it has separated us from the afflictions of the desire realm and its related bad destinations, from then on one will like abandoning afflictions and the seclusion that comes from it. When we see both as beneficial and are touched by the small joy and happiness arising from seclusion, in order to be free from sleep, drowsiness, and agitation, one will feel very joyful from time to time.