Tibetan
་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གོ་སྒྲུབ་ཀྱི་འོག་ཏུ་གཉིས་པ་འཇུག་པའི་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་པ་གསུངས་ཏེ། སྔར་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་གོ་བགོས་པ་ལ་འཇུག་པ་འབྱུང་བས་དོན་གྱི་ རིམ་པའོ། །མདོ་ཡི་འབྲེལ་ནི། ཤཱ་རིའི་བུས་ཐེག་ཆེན་ལ་འཇུག་པ་དང་འཛེག་པ་གང་ཞེས་དྲིས་པའི་ལན་དུ་དང་པོ་ལྔ་ཐེག་ཆེན་ལ་འཇུག་པ་དང་ལྷག་མ་བཞི་འཛེག་པའི་སྒྲས་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ཤེས་པར་བྱའོ། །གང་ན། འཇུག་པའི་སྒྲུབ་པའོ། །གང་དུ་ན། ཐེག་ཆེན་ལ་འཛེག་པ་ཡིན་པར་རོ། །འོ་ན་འཇུག་འཛེག་གི་དོན་གང་ཞེ་ན། འདི་གཉིས་རྣམ་གྲངས་པར་ཉི་སྣང་ལས་བཤད་ལ། རྒྱན་སྣང་ལས་ཞུགས་པ་དང་གནས་པ་གཉིས་དང་པོར་ཐོབ་པ་དང་ཕྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བ་ལ་བཤད་དོ། །འཇུག་ཡུལ་ཐེག་ཆེན་དེ་གང་ཞེ་ན། བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་སོགས་དགུའོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འདུས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དང༌། དེ་གཉིས་ཐེག་ཆེན་མ་ཡིན་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པའི་ལམ་མོ། །དང་པོ་ནི་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ལས། རང་དོན་སྒྲུབ་པའི་ལམ་ནི། སྦྱིན་སོགས་དང་མཐོང་ལམ་སོགས་ཏེ། རིམ་པ་ལྟར་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པ་དང༌། སྒྲིབ་པ་སྤོང་བར་བྱེད་པའོ། །གཞན་དོན་སྒྲུབ་པའི་ལམ་ནི། བྱམས་སོགས་ཚད་མེད་དང༌། ཞེན་པའི་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། རིམ་པ་ལྟར་གཞན་དོན་ལ་སྤྲོ་བ་དང༌། དེ་སྒྲུབ་པ་ལ་མཁས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དང་ཆེད་དུ་བྱ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དང་མངོན་ཤེས་དྲུག་ནི་མཐུའི་ ཁྱད་པར་རོ། །འབྲས་བུ་ནི། རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་ནས་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་བའོ་ཞེས་ཊཱིཀ་ཆུང་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འདི་ལ་ཁ་ཅིག་བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་མཐོང་སྒོམ་གྱི་ངོ་བོར་ཡང་འགྱུར་བས་དེ་སྒོམ་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་པས་མ་ཁྱབ་ཅིང་འདི་མདོ་ལས་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་སྒོམ་པར་་གསུངས་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་དུ་བཤད་པ་མི་འཐད་ཅེས་རྒོལ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་དུ་བཤད་པ་ནི་དེར་ངེས་ནས་མི་འཆད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་ལ་དེ་ཤས་ཆེ་བས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་ལ་འདས་ལམ་གྱིས་ཁྱབ་པར་འགྱུར་ཏེ། མི་དམིགས་པས་མ་ཟིན་པ་མེད་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡུལ་དགུ་པོ་དེ་ལ་འཇུག་པའི་སྒྲུབ་པ་དགུ་ལས། དང་པོ་ནི། བྱང་ཆེན་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་འདི་དག་གིས་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་པ་ན་ནམ་མཁའི་རྣམ་པ་དང་རྟགས་དང་མཚན་མས་མཉམ་པར་འཇོག་ཅིང་ལྡ
Chinese
将会进行讲解。第二部分分为三个部分，第一部分是：在理解的基础上，讲述了第二个进入的证实的证实，因为之前所讲的那样理解划分后才会产生进入，所以是意义的次第。经部的关联是：舍利子询问进入大乘和攀登大乘是什么，回答是前五个是进入大乘，剩余四个用攀登的词语来讲述。第二部分是：应当了解。在哪里？是进入的证实。在哪里？是大乘的攀登。那么进入和攀登的含义是什么呢？这两者在《日光》中说是异名，在《庄严经释》中说是进入和安住，最初获得和之后变得特殊。进入的处所大乘是什么呢？是禅定、无色等九个。那又可以归纳为三种：世间和出世间，以及这二者与非大乘的区别之道。第一种是禅定和无色。第二种分为两种：为自己利益而证实的道是布施等和见道等，次第是获得功德和断除障碍。为他人利益而证实的道是慈爱等无量和没有执著的对境的智慧，次第是对他人利益感到欢喜和擅长成办此事。第三种是：不分别三轮和特意做有意义的事情和六神通是加持的差别。结果是：获得遍知后转法轮，如《小疏》中所说。对此，有些人认为禅定无色也变成了见道修道的体性，因此修习它不能遍及世间，而且此经中说要修习无相的形态，所以作为世间道来讲解是不合理的，即使有人反驳说作为世间道来讲解并不是确定地这样讲，而是因为世间道中这种情况占多数。如果不是这样，那么菩萨的道就会被超越道所遍及，因为没有不被无相所包含的。这样，对于那九个处所，有九种进入的证实，第一种是：大菩萨以禅定和无色的等持来行布施波罗蜜多时，以虚空的形态和相和特征平等安住并
English
will be explained. The second part is divided into three parts, the first part is: Based on understanding, it explains the confirmation of the second entry, because entry occurs after understanding and dividing as previously explained, so it is the order of meaning. The connection of the Sutra is: Shariputra asked what is entering the Mahayana and climbing the Mahayana, and the answer is that the first five are entering the Mahayana, and the remaining four are explained with the word climbing. The second part is: Should be understood. Where? It is the confirmation of entry. Where? It is the climbing of the Mahayana. So what is the meaning of entry and climbing? These two are said to be synonyms in the "Sunlight", and in the "Ornament Sutra Commentary" they are said to be entry and abiding, initially obtaining and later becoming special. What is the place of entry, the Mahayana? It is the nine, such as meditation and formlessness. That can also be summarized into three types: mundane and supramundane, and the path that distinguishes these two from non-Mahayana. The first is meditation and formlessness. The second is divided into two types: the path to confirm one's own benefit is giving, etc., and the path of seeing, etc., the order is to obtain merit and eliminate obstacles. The path to confirm the benefit of others is immeasurable love, etc., and wisdom without attachment to objects, the order is to be happy for the benefit of others and to be skilled in accomplishing this. The third is: non-discrimination of the three wheels, intentionally doing meaningful things, and the six superknowledges are the difference of blessings. The result is: turning the wheel of Dharma after obtaining omniscience, as stated in the "Small Commentary". To this, some people think that meditation and formlessness also become the nature of the path of seeing and the path of cultivation, so practicing it cannot cover the world, and this Sutra says to practice the form of non-appearance, so it is unreasonable to explain it as a worldly path, even if someone argues that explaining it as a worldly path is not definitely saying this, but because this situation accounts for the majority in the worldly path. If it is not like this, then the path of the Bodhisattva will be covered by the transcendent path, because there is nothing that is not included by non-appearance. Thus, for those nine places, there are nine confirmations of entry, the first is: when the great Bodhisattva practices generosity paramita with the samadhi of meditation and formlessness, he equally abides with the form of space and signs and characteristics and
Tibetan
ང་བ་ན་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བ་འདི་ནི་བྱང་ཆེན་གྱི་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་ནོ། ཞེས་དང་ལྷག་མ་ལྔ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་རོ། །དེ་ལ་ནམ་མཁའི་རྣམ་པ་ཞེས་སོགས་ནི་རྣམ་རྟགས་མཚན་མ་རྣམས་དམིགས་སུ་མེད་པར་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དེ་གསུམ་ཡང་རིམ་པ་ལྟར་ས་འོག་མའི་སྤང་བྱ་སྤངས་པ་གཉེན་པོ་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་ གསུམ་མམ། ཞི་རགས་ཚོར་བ་གང་ཡོད་པ་བདེ་བའི་རོ་མྱོང་བ་གསུམ་མོ། །གཉིས་པ་ནི། བྱང་ཆེན་དེ་རྣམ་མཁྱེན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་རབ་ཏུ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཆོས་བསྟན་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་ནི་བྱང་ཆེན་གྱི་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་ནོ། ཞེས་དང༌། ལྷག་མ་ལྔ་ལ་རིམ་པ་ལྟར་བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་ལ་འཇུག་ལྡང་བྱེད་ཀྱང་ཉན་རང་གི་སེམས་མི་བསྐྱེད་པ་དང༌། དེ་གཉིས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་ཟད་ཕྱིར་ཆོས་བསྟན་ཏོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཤིང་ཡིད་བྱེད་དེ་ལ་བཟོད་པ་དང༌། དེ་གཉིས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ཚེ་སེམས་ཅན་དང་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཕྱིར་བརྩོན་པ་མི་གཏོང་བ་དང༌། དེ་གཉིས་ལ་འཇུག་ཀྱང་མི་དམིགས་པ་དང༌། བསམ་གཏན་བཞིའི་ཡན་ལག་རྣམས་ལ་མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་བདག་མེད་ཞི་བ་སྟོང་པ་མཚན་མེད་དུ་རྟོགས་ཀྱང་སྙོམས་འཇུག་དེ་དག་གིས་རློམ་སེམས་མེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། བྱང་ཆེན་གྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་སྒོམ་པ་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་སྒོམ་པ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྟོབས་མི་འཇིགས་པ་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་རྣམས་སྒོམ་པ་འདི་ནི་ཤཱ་རིའི་བུ་བྱང་ཆེན་གྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ། ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གསུམ་ ཤོག་ལྷེབ་ ༥༠༡ ནས་ ༦༠༠ བར། འབྱུང་བ་ནི་མཁྱེན་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་རྣམ་པ་སྒོམ་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །བཞི་པ་ནི། བྱང་ཆེན་ཚད་མེད་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་དེ་དག་གིས་མ་འདྲེས་པར་རྣམ་པར་སྤྱོད་ཅིང་ས་གཉིས་པོ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་འདོད་པ་མི་སྐྱེད་ཀྱི་རྣམ་མཁྱེན་དུ་འདོད་པ་དང་བཟོད་པ་འདི་ནི་བྱང་ཆེན་ཚད་མེད་ལ་སྤྱོད་པའི་བཟོད་པའི་ཕར་ཕྱིན་ནོ། ཞེས་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་མི་དགེ་བ་སྤང་བ་དང༌། དགེ་བ་ཕུན་ཚོགས་བྱ་བའི་དོན་དུ་བརྩོན་པ་མི་གཏོང་བ་དང༌། བསམ་གཏན་ཚད་མེད་གཟུགས་མེད་ལ་འཇུག་ལྡང་བྱེད་ཅིང་མི་རྟག་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་ཀྱང་ཉན་རང་
Chinese
我等将善根回向圆满菩提，此乃大菩萨的布施波罗蜜多。其余五者亦如是。其中，所谓虚空之相等等，是指不执著于各种相状、特征，如虚空般作意。这三者也依次是地下之地的所断已断、对治、利益之支分三者，或者寂静粗猛，感受任何乐受之三者。第二是，大菩萨以具足一切智的作意，为了彻底断除一切众生的烦恼而说法，心想此乃大菩萨的布施波罗蜜多。其余五者依次是，即使进入和出离禅定无色界，也不生起声闻缘觉之心；以这二者断尽众生的烦恼，心想应说法，如此思维作意，即是安忍；在这二者的行为之时，为了众生和一切智，不舍弃精进；即使进入这二者，也不执著；对于四禅的支分，即使了知无常、痛苦、无我、寂静、空性、无相，也不以这些等持而生起我慢，这些都是（佛）所说的。第三是，大菩萨的大乘，即是以各种方式修持三十七道品，以各种方式修持三解脱门，以各种方式修持如来十力、四无畏、四无碍解、十八不共佛法，舍利子，此乃大菩萨的大乘。如是，以各种方式三 第501页至600页 出现，是指以三智所摄持的相状而修持。第四是，大菩萨不杂染于无量和无色界的等持，如是行持，不生起将二地视为声闻和缘觉之地的想法，而是希求一切智和安忍，此乃大菩萨于无量行持的安忍波罗蜜多。如是，不舍弃为了断除不善和成办圆满善业的精进，进入和出离无量禅定无色界，即使了知无常等之相，也是声闻缘觉
English
This dedication of the roots of virtue to perfect enlightenment is the perfection of generosity of the great Bodhisattva. The other five are also the same. Among them, the so-called aspect of space, etc., refers to not clinging to various aspects and characteristics, and contemplating like space. These three are also, in order, the three branches of what is to be abandoned in the lower grounds, abandonment, antidote, and benefit, or the three of tranquility and roughness, experiencing whatever feeling of bliss there is. The second is that the great Bodhisattva, with the thought possessing omniscience, thinks that in order to completely eliminate the afflictions of all sentient beings, he should teach the Dharma, which is the perfection of generosity of the great Bodhisattva. The remaining five are, in order, even if entering and emerging from meditative formlessness, not generating the mind of a Hearer or Solitary Realizer; with these two, thinking that the afflictions of sentient beings are exhausted, one should teach the Dharma, thinking and contemplating in this way is patience; at the time of the conduct of these two, not abandoning diligence for the sake of sentient beings and omniscience; even entering these two, not fixating; even if realizing impermanence, suffering, selflessness, peace, emptiness, signlessness in the branches of the four meditations, not having pride with these samadhis, these are what (the Buddha) said. The third is that the great vehicle of the great Bodhisattva is to cultivate the thirty-seven factors of enlightenment in all ways, to cultivate the three doors of liberation in all ways, and to cultivate the ten powers of the Tathagata, the four fearlessnesses, the four analytical understandings, and the eighteen unshared qualities of the Buddha in all ways, Shariputra, this is the great vehicle of the great Bodhisattva. Thus, in all ways, three Pages 501 to 600 appearing refers to cultivating the aspect encompassed by the three wisdoms. The fourth is that the great Bodhisattva, without mixing with the samadhis of the immeasurable and formless realms, conducts himself in this way, not generating the thought of considering the two grounds as the grounds of Hearers and Solitary Realizers, but desiring omniscience and patience, this is the perfection of patience of the great Bodhisattva practicing the immeasurable. Thus, not abandoning diligence for the sake of abandoning non-virtue and accomplishing perfect virtue, entering and emerging from immeasurable meditative formlessness, even if realizing the aspects of impermanence, etc., are Hearers and Solitary Realizers.