Tibetan
འི་སེམས་ཀྱིས་དང༌། ཆོས་ལ་ཀུན་དགའ་བའི་ཡུམ་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྩོན་པས་དང༌། རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་ནས་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་བྱའོ། ཞེས་པའི་དགོངས་པར་མཛད་ནས། ཉི་སྣང་ལས་སེམས་དེ་རྣམས་ནི་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཉིད་དུ་བྱེད་པའི་བྱེད་ཆོས་ལ་མཛད་ནས་ཆེན་པོ་དང་པོ་ལ་ནི་མཆོག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ་མདོ་དང་ཤིན་ཏུ་མཐུན་ནོ། །དེས་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཉིད་དུ་བྱེད་པའི་སེམས་ཆེན་པོ་དང་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་སེམས་ཆེན་པོས་མཆོག་ཉིད་དུ་བྱ་རྒྱུའི་སྟེང་ནས་བཤད་ཀྱི་བྱེད་ཆོས་ལ་མི་བཤད་དེ་སེམས་རྣམས་ནི་མདོ་ལས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཡིན་པར་བཤད་ལ། ཆེད་དུ་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་ས་དང་པོར་ཡང་སློབ་དཔོན་གྱིས་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྔར་དྲངས་པའི་ལུང་གིས་ཀྱང་ཤེས་སོ། །འོ་ན་བྱེད་ཆོས་དྲུག་པོ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་ལ་དང་པོ་ནི་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་དུ་སྲིད་པ་ཇི་སྲིད་པར་གོ་གྱོན་ཏེ་ལུས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འཛིན་ཅིང་བདོག་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་དང༌། སེམས་ཅན་ལ་སེམས་མཉམ་ཞིང་དེ་དག་ཐེག་གསུམ་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་མེད་དུ་ཤེས་པས་འདས་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་དང༌། ཉན་རང་གི་ཡིད་བྱེད་དང་མ་འདྲེས་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སྤྱད་དེ་ཆོས་རྣམས་ཚུལ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དང༌། སེམས་ཅན་རེ་རེའི་དོན་དུ་ཡང་དེ་རྣམས་མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་ཀྱི་བར་ དུ་དེ་དག་གི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་བྱའོ་ཞེས་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱིས་རང་གི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་འདོད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་ཕྱིན་ཆད་ཆགས་སོགས་དང་ཉན་རང་གི་སེམས་མི་བསྐྱེད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱིས་རློམ་པ་མེད་པའོ། །བཞི་པ་ནི། སེམས་ཅན་སྐྱོབ་ཅིང་མི་གཏོང་ལ་དེས་རློམ་པ་མེད་པའོ། །ལྔ་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབྱེར་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ལན་མང་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དྲུག་པ་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་ཆོས་སོ་བདུན་སྟོབས་མི་འཇིགས་པ་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་མ་འདྲེས་པ་དང་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ནས་ནམ་མཁའ་ལྟར་ཆགས་པ་མེད་པས་རྣམ་པར་གྲོལ་ཞིང་གོས་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བར་ལ་གནས་པའོ། །ཕྱི་མ་འདི་གཉིས་ལ་མོས་པའི་སེམས་ཞེས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ནས་སེམས་ལྔར་བྱེད་པ་ལ་ནི་མདོ་འགྲེལ་གྱི་ཤེས་བྱེད་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་ཞེས་པ་ནས་སངས་རྒྱས་སུ་དང་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་ལྟ་བ་རྣམས་ཏེ། ལྟ་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་སྤང་བའི་སླད་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་པར་བགྱིད་ཀྱང་དེ་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བགྱིད་དེ་དེའི་སླད་དུ་བྱང་ཆེན་ཞེས་བགྱིའོ། ཞེས་སོ། །དེ་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སོགས་ནི་གང་ཟག་ཏུ་འཛིན་པའོ། །ཕུང་པོར་ལྟ་བ་སོགས་ནི་ཆོས་སུ་འཛིན་པ་སྟེ་བྱང་སེམས་ཀྱིས་བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་ནས་དེ་དག་སྤང་བའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་ཆོས་སྟོན་ཏོ་ཞེས་གནོད་འཇོམས་གཉིས་ལས་སོ། །གསུམ་པ་ ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་མཉམ་པ་དང་མཉམ་པའི་སེམས་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་མ་ལགས་པའི་སེམས་ཟག་པ་མ་མཆིས་ཤིང་ཁམས་གསུམ་དུ་མ་གཏོགས་པའི་སེམས་གང་ལགས་པ་དེ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་སླད་དུ་ཆགས་པ་མ་མཆིས་པས་དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆེན་ཞེས་བགྱི་བའི་གྲངས་སུ་མཆིའོ། ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་མཆོག་ཉིད་ཆེན་པོ་ནི་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་མཆོག་སངས་རྒྱས་ཏེ་སྤྱིའོ། །སྤོང་བ་ཆེན་པོ་དང་རྟོགས་པ་ཆེན་པོ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་སྒྲིབ་གཉིས་མ་ལུས་པར་སྤངས་པ་དང༌། ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པས་ཡུལ་གང་ལ་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་སྟེ་ཁྱད་པར་རོ། །དམིགས་པ་དང་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞེ་ན། དམིགས་པ་ནི་དུས་ད་ལྟ་བ་ཡིན་ལ་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ནི་མ་འོངས་པ་སྟེ། ཆོས་བཅུ་གཅིག་ལ་ད་ལྟ་དམིགས་པ་ནི་ཆེན་པོ་གསུམ་གྱི་ཕྱིར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་མདའ་ལྟོང་སྦྱོར་བ་དང་འབེན་ལ་ཕོག་པ་ལྟ་བུའོ། །བཞི་པ་ནི། རྟེན་དང་ལྡན་པས་དམིགས་པ་ལ་དམིགས་ནས་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྒྲུབ་པ་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་ཞེ་ན་དེའི་ལན་དུ་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ་འཆད་དོ། །གང་གི་ཚེ་ན་སྔར་བཤད་པ་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་དམིགས་པ་ཆེད་དུ་བྱ་བ་རྣམས་བརྗོད་ཟིན་ནས་སོ། །འདི་ལ་གཉིས། སྤྱིའི་ངོ་བོ་དང༌། སོ་སོའི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཡུལ་དང༌། སྦྱོར་བའི་སྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། མཚན་ཉིད་གཏན་ ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་སུ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཐོབ་བྱ་ནི་གང༌། ཐོབ་བྱེད་ནི་གང༌། དེའི་གོལ་ས་ནི་གང་ཞེས་དེ་དག་ཐོས་བསམ་གྱིས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པས་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་ཡུལ་ལ་ཐོས་བསམ་གྱིས་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་སྟེ་ཞེས་འོག་ཏུ་འབྲེལ་ལོ། །དེ་ཡང་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་བསྒོམས་པས་དཀར་ཆོས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བས་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་ཏེ་ཡུལ་ཅན་བྱེད་པ་པོ་ལ་ཡོད་པའི་བྱ་བ་ཡིན་ལ། སྦྱིན་སོགས་སུ་མགོ་མིག་མ་
Chinese
以……的心，以及勤奋修持对佛法皆大欢喜之母的瑜伽，安住于所有清净之法，成为一切众生的至上者。以此为意，从日照来看，这些心是使一切众生成为至上者的行为之法，对于第一大者，则说为至上之大，与经部极其相符。因此，导师说“以使一切众生成为至上者的大心”，是从大心将要成为至上的角度来讲述的，而不是从行为之法的角度来讲述，因为这些心经中说是菩萨的。特意要做的是，在最初的解脱之处，导师也曾讲述过，而且从之前引用的教证中也可以得知。那么，这六种行为之法是怎样的呢？其中第一种是，为了所有众生的利益，尽轮回之际穿戴盔甲，执持无数的身体，完全布施所有的财产，对众生心怀平等，即使他们通过三乘获得了解脱，也要因为知晓一切法无生而证悟没有解脱，以不与声闻缘觉的作意相混杂的心修持六度，从而证悟诸法为一味，并且为了每一个众生的利益，发誓在他们没有获得解脱之前，都要承受他们的痛苦，之后圆满自己的资粮，从而希求菩提。第二种是，从最初生起菩提心之后，不再生起贪执等以及声闻缘觉之心。第三种是，不以大乘菩提心而自满。第四种是，救护众生而不舍弃，并且不以此而自满。第五种是，多次忆念诸法无别的真如。第六种是，安住于空性、三十七道品、十力、四无畏、四无碍解、十八不共法以及金刚喻定乃至如虚空般无染而解脱无碍的等持之中。将后面的这两种归纳为“信解之心”而成为五种心，在经部和注释中没有依据。第二是，从“视为我”到“成佛”以及“法”的
English
With the mind of..., and diligently practicing the yoga of the mother who rejoices in the Dharma, abiding in all pure Dharmas, becoming the supreme of all sentient beings. With this intention, from the perspective of Sunlight, these minds are the actions that make all sentient beings supreme, and for the first great one, it is said to be the supreme great, which is very consistent with the Sutra. Therefore, the teacher said, "With the great mind that makes all sentient beings supreme," is spoken from the perspective of the great mind becoming supreme, not from the perspective of the action Dharma, because these minds are said to be Bodhisattvas in the Sutra. What needs to be done specifically is that the teacher also spoke about it in the first place of liberation, and it can also be known from the previously quoted scriptures. So, what are these six action Dharmas like? The first is that, for the benefit of all sentient beings, wearing armor as long as samsara exists, holding countless bodies, completely giving away all possessions, having equal minds towards sentient beings, and even if they attain liberation through the three vehicles, they must realize that there is no liberation because they know that all Dharmas are unborn, practicing the six perfections with a mind that is not mixed with the attention of hearers and self-realizers, thereby realizing that all Dharmas are of one taste, and for the benefit of each sentient being, vowing to endure their suffering until they have not attained liberation, and then perfecting their own accumulation, thereby desiring Bodhi. The second is that, from the moment the Bodhicitta is first generated, one no longer generates attachment and other emotions, as well as the minds of hearers and self-realizers. The third is not to be complacent with the Mahayana Bodhicitta. The fourth is to protect sentient beings without abandoning them, and not to be complacent with this. The fifth is to repeatedly remember the suchness of the non-duality of all Dharmas. The sixth is to abide in emptiness, the thirty-seven factors of enlightenment, the ten powers, the four fearlessnesses, the four analytical knowledges, the eighteen unshared Dharmas, and the Vajra-like Samadhi, up to the equanimity that is as unattached and liberated as the sky. Summarizing the latter two as "the mind of faith and understanding" to become five minds has no basis in the Sutras and commentaries. The second is from "regarding as self" to "becoming Buddha" and "Dharma".
Chinese
即观察转法轮等。为了彻底断除这些见解，虽然为众生宣说佛法，但却以不执著的方式进行，因此称为大菩提。如是说。其中，执著于我等是执著于补特伽罗。执著于蕴等是执著于法，菩萨证悟二无我后，为了断除这些而为他人宣说佛法，出自于断灭二者。第三是，菩提心不平等和平等之心，与声闻和独觉等一切不共之心，无漏且不属于三界之心，因为其自性为空，所以没有贪著，因此被列为称为大菩提之数。如是说。如此一来，最胜之大即是一切众生之最胜佛，是总的。大断除和大证悟是依次断除一切二障，以及证悟如所有性和尽所有性，从而远离对任何事物的贪著，是特殊的。什么是目标和目的的区别呢？目标是现在时，而目的是未来时。现在对十一种法进行目标，是因为三大之故。例如，如同箭与弓的结合以及击中目标。第四是，依靠具有所依而缘于目标，为了目的而进行修持，那么修持的自性是什么呢？作为对此的回答，将阐述修持的自性。何时如前所述，修持的所依、目标、目的等已经说完之后。对此有二：总的自性和各自的意义。第一者有二：境和结合的修持。第一是，在确定体性的场合，菩萨的所证是什么？能证是什么？其歧途是什么？通过听闻和思维将这些作为境，因此以听闻和思维来修持三智之境的行为是修持，将在下文中关联。也就是说，通过听闻和思维确定之后，通过修习而产生一切白法，因此是具有善法所依，即具有境，存在于作者身上的行为，并且在布施等中没有头绪。
English
That is, observing the turning of the wheel of Dharma, etc. In order to completely abandon these views, although the Dharma is taught to sentient beings, it is done in a non-attached manner, therefore it is called Great Bodhi. Thus it is said. Among them, clinging to self, etc., is clinging to the person. Clinging to the aggregates, etc., is clinging to the Dharma, and after the Bodhisattva realizes the two selflessnesses, he teaches the Dharma to others in order to abandon them, which comes from the two destructions. The third is that the mind of Bodhi, the unequal and equal mind, the mind that is not common to all Shravakas and Pratyekabuddhas, the mind that is without outflows and does not belong to the three realms, because its nature is empty, so there is no attachment, therefore it is listed as the number called Great Bodhi. Thus it is said. In this way, the greatest of the supreme is the Buddha, the greatest of all sentient beings, which is general. Great abandonment and great realization are, in order, the abandonment of all two obscurations, and the realization of all suchness and all extent, thereby being free from attachment to anything, which is special. What is the difference between the object and the purpose? The object is the present time, while the purpose is the future time. The present object of the eleven dharmas is for the sake of the three great ones. For example, like the combination of arrow and bow and hitting the target. The fourth is, relying on having a support and focusing on the object, practicing for the sake of the purpose, then what is the nature of that practice? As an answer to this, the nature of practice will be explained. When, as previously stated, the support, object, purpose, etc. of the practice have been spoken of. There are two aspects to this: the general nature and the individual meanings. The first has two aspects: the object and the practice of combination. The first is, in the context of determining the characteristics, what is the object to be attained by the Bodhisattva? What is the means of attainment? What is its deviation? By hearing and thinking, these are made into objects, therefore the act of practicing the object of the three wisdoms through hearing and thinking is practice, which will be related below. That is to say, after determining through hearing and thinking, all white dharmas arise through meditation, therefore it is the act of having the support of virtuous dharmas, that is, having an object, existing in the doer, and there is no clue in giving, etc.