Tibetan
རང་སངས་རྒྱས་དང་གཟའ་དང་སྐར་མ་དང་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་དང་གློག་གི་འོད་ལ་གནས་མེད་ཅིང་སོགས་སོ། །འདིས་ནི་གཟའ་ལ་སོགས་པའི་ འོད་ཀྱིས་མཚོན་པའི་ཉན་རང་གི་ཡེ་ཤེས་དང་ཐུན་མོང་མིན་པར་མཐའ་ཡས་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་འཕྲོ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ཅན་དུ་གསུངས་སོ། །སྐལ་བ་དང་འཚམ་པར་གཞན་གྱི་དོན་གོ་རིམ་བཞིན་སྒྲུབ་པ་ནི། རྒྱལ་ཆེན་བཞིའི་རིས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་འོད་ལ་གནས་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་འོག་མིན་གྱི་བར་ལ་གསུངས་ཏེ། འདིས་ནི་ལྷ་གནས་ཀྱི་རིམ་པ་དང་འདྲ་བར་འཇིག་རྟེན་གྱི་དགེ་ལེགས་གོང་ནས་གོང་དུ་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གསུངས་སོ། །ཡེ་ཤེས་རྩོལ་བ་མི་མངའ་བར་འཇུག་པའི་རྟེན་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་འོད་ལ་གནས་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་ཞེས་སོ། །ཐ་མ་འདི་ལ་ཁ་ཅིག །ཡེ་ཤེས་རྩོལ་བ་མི་མངའ་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཡིན་ལ། དེར་འཇུག་པ་ས་བཅུ་ཐ་མ་ནའོ། ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། འཇུག་པའི་དོན་དེར་གཞན་ཞིག་འཇུག་པ་རུ་མི་སྣང་གི །ཡེ་ཤེས་རང་གི་འཇུག་ཚུལ་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་འཕགས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ས་ལ་བཞེད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཇུག་པའི་རྟེན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དང་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ནི། འདི་ལྟར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱའོ། ཞེས་གསུངས་པའོ། ཞེས་འཆད་ཀྱང༌། ཉི་སྣང་ལས་དེ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཐ་དད་པའི་ དབྱེ་བས་བཅུ་གསུམ་དུ་འགྱུར་རོ། ཞེས་སྒྲུབ་པ་བཅུ་གསུམ་དུ་བཤད་པ་ལ་འདི་ཡང་གཅིག་ཏུ་འདྲེན་དགོས་པས་ས་བཅུ་པའི་ལམ་ལ་དེར་བཏགས་པ་དགོངས་པར་མངོན་པའི་ཕྱིར་གདགས་གཞི་བགྲང་ལ་བཏགས་ཆོས་བཅུ་གསུམ་ལ་མི་བགྲང་ངོ༌། །བཅུ་གསུམ་དུ་འབྱེད་ཚུལ་ཡང༌། ཁ་ཅིག་ཤེས་རབ་སྙིང་རྗེ་གཉིས་སོ་སོར་བྱས་ནས་བྱེད་དོ། ཞེས་པ་ནི་དོན་མིན་པས་ཉི་སྣང་དང་ལེ་བརྒྱད་མ་གཉིས་ཀར་གཉེན་པོ་དང་སྤོང་བ་གཉིས་སོ་སོར་བྱས་ནས་བཅུ་གསུམ་དུ་མཛད་པ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་བཞི། རྟེན་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ། གོ་རིམ། གྲངས་ངེས། ས་མཚམས་སོ། །དང་པོ་ནི། སྒྲུབ་པ་བཅུ་གསུམ་གྱི་དང་པོར་འཇིག་རྟེན་པའི་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་བཞི་པོ་རྣམས་སྐྱེའོ། །རེ་ཞིག་ནི་རིམ་པ་སྟོན་པའོ། །དེ་སྐྱེས་པའི་འོག་ཏུ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་མཐོང་
Chinese
独觉和星宿、星星、摩尼宝珠和闪电的光芒没有处所等等。这指的是以星宿等的光芒所象征的声闻、独觉的智慧，与不共的、在无边世界中照耀的智慧之光明。与根器相符，依次成办他利，即四大天王眷属的诸天之光没有处所，不可见。同样地，也宣说了直到色究竟天之间。这指的是与天界的次第相似，世间的善妙由上而上更加殊胜的因。不需勤作的智慧所入之所依是，如来、应供、正遍知诸佛的光芒没有处所，不可见。对于最后这个，有些人说：不需勤作的智慧是佛地，入于彼处是第十地之末。这样说是不可理喻的，因为入的意思，在那里并不显现为有其他进入，而是显现为智慧自身的进入方式。此为圣者所许的佛地，如云：于彼，智慧任运成就的所依是此，即为利益一切有情，于所见之法安乐住之任运成就的智慧，即是，如来、应供、正遍知佛。虽然如此宣说，但《日藏经》中说，那是因修法之法的阶段不同而分为十三种。既然说有十三种修法，那么这也必须归为其中之一，因此似乎是考虑到将第十地的道安立于彼处，所以应数立基，而不应数十三种安立之法。关于分为十三种的方式，有些人将智慧和慈悲分开来做，这是没有意义的，因此如《日藏经》和《八千颂》中，将对治和舍弃分开来做成十三种一样。第三部分有四点：所依法的体性、次第、数量决定、地界。第一点是：十三种修法中，首先生起世间的决择分四者。暂时是显示次第。生起之后，生起出世间的见
English
Solitary realizers, constellations, stars, mani jewels, and the light of lightning have no abode, and so on. This refers to the wisdom of hearers and solitary realizers, symbolized by the light of constellations and the like, which is non-common and shines in the infinite world as the light of wisdom. Accomplishing the benefit of others in accordance with their capacity, the light of the gods of the four great kings' retinues has no abode and is invisible. Similarly, it is taught up to the Akanishtha heaven. This refers to the cause of the world's goodness becoming more and more excellent, similar to the order of the heavenly abodes. The support for entering into wisdom without effort is that the light of the Tathagatas, Arhats, perfectly enlightened Buddhas has no abode and is invisible. Regarding this last one, some say: Wisdom without effort is the Buddha-ground, and entering there is the end of the tenth ground. This is unreasonable, because the meaning of entering does not appear as something else entering there, but rather appears as the way in which wisdom itself enters. This is considered by the noble ones to be the Buddha-ground, as it is said: There, the support for the spontaneous accomplishment of wisdom is this, which is for the benefit of all sentient beings, the spontaneously accomplished wisdom that dwells happily in the seen Dharma, namely, the Tathagata, Arhat, perfectly enlightened Buddha. Although it is taught in this way, the "Sun Essence Sutra" says that it is divided into thirteen kinds due to the different stages of the Dharma of practice. Since there are thirteen kinds of practice, this must also be included as one of them, so it seems that the intention is to establish the path of the tenth ground there, so the basis of establishment should be counted, and the thirteen established Dharmas should not be counted. Regarding the way of dividing into thirteen kinds, some separate wisdom and compassion and do it, which is meaningless, so like in the "Sun Essence Sutra" and the "Eight Thousand Verse Sutra", the opponents and abandonment are separated and made into thirteen kinds. The third part has four points: the nature of the support Dharma, the order, the definite number, and the boundary of the ground. The first point is: among the thirteen practices, the four worldly definitive discriminations arise first. For the time being, it shows the order. After that arises the supramundane seeing.
Tibetan
ལམ་དང་ས་བདུན་པ་མན་ཆད་ཀྱི་སྒོམ་པའི་ལམ་དག་སྟེ་རྟོགས་པའི་ཆོས་དྲུག་གོ །དེའི་འོག་ཏུ་ཆོས་དྲུག་པོ་དེ་དག་སྐྱེས་པའི་སྟོབས་ཀྱི་རྐུན་པོ། ནང་ནས་ཕྱུང་བ་སྟེ་ཕྱིར་འབྱིན་པ་ལྟར་སྤང་བྱ་སྤོང་བཞིན་པའི་གཉེན་པོ་བར་ཆད་མེད་ལམ་དང༌། །རྐུན་པོ་ཕྱུང་ནས་སྒོ་འཕར་སྒོ་ལེགས་་བཅད་པ་ལྟར་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤངས་ཟིན་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་གཉིས་སྐྱེའོ། །དེ་ཡང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་སྐྱེ་བ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་འགགས་པ་དུས་མཉམ་དུའོ། །དུས་མཉམ་ན་ལམ་གཉིས་སུ་མི་རུང་ཞེ་ན། གཉེན་པོ་སྐྱེ་བ་དང་སྤང་བྱ་འགགས་པ་ལ་ཕྱོགས་པ་དུས་མཉམ་པར་སྟོན་གྱི་དེ་གཉིས་རང་ནི་ལམ་གཉིས་ མིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་ལ་ཕྱོགས་པ་མ་འོངས་པ་ཡིན་ལ། བར་ཆད་མེད་ལམ་དངོས་ནི་ད་ལྟར་བ་ཡིན་ཏེ། སྤང་བྱ་སྤོང་བ་ལ་ནུས་པ་དངོས་སུ་འཇུག་པས་སོ། །སྤང་བྱ་འགགས་པ་ལ་ཕྱོགས་པ་ཡང་སྤང་བྱ་ཉིད་ཡིན་པས། རྣམ་གྲོལ་ལམ་མིན་ནོ། །དེས་ན་གཉེན་པོ་སྐྱེས་པའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་དང༌། སྤང་བྱ་འགགས་ཟིན་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་གཉེན་པོ་དང་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །རྐུན་པོ་ཕྱུང་བ་དང་སྒོ་འཕར་བཅད་པ་ནི། ལམ་གཉིས་ཀྱི་སྤང་བྱ་སྤོང་བའི་དཔེ་ཡིན་གྱི་དེ་གཉིས་དུས་མཉམ་པའི་དཔེར་སྒྲིག་པ་ནི་མི་རུང་སྟེ། མཛོད་འགྲེལ་ལས། གཉིས་ཀྱིས་རྐུན་པོ་འབྱིན་པ་དང་སྒོ་གཅོད་པ་བཞིན་ནོ། ཞེས་བར་ཆད་མེད་ལམ་དང་རྣམ་གྲོལ་ལམ་གྱིས་སྤང་བྱ་སྤོང་ཚུལ་བཤད་པ་ལྟར་དུ་སློབ་དཔོན་འདིས་ཀྱང་མཛད་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱིས་སྤོང་བ་རྣམ་གྲོལ་ལམ་དུ་འདོད་པ་བཀག་ནས་སྤངས་པའི་ཆ་ལ་འཆད་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པས་རྟེན་ཆོས་སྒྲུབ་པར་མི་རུང་བས་སོ། །དེ་སྐྱེས་པའི་འོག་ཏུ་གཉེན་པོ་སྐྱེ་བ་དང་སྤང་བྱ་འགགས་པར་ཞེན་པ་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་རྟོག་ཤེས་སྒྲིབ་སྤངས་པའི་སྒྲུབ་པ་སྐྱེའོ། །ཐབས་གང་གིས་སྤོང་ན་སྤང་གཉེན་དེ་དག་མི་དམིགས་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པས་སོ། །དེ་སྐྱེས་པའི་འོག་ཏུ་འཁོར་འདས་ལ་རིམ་པ་བཞིན་འདོར་ལེན་དུ་ཞེན་ནས་མི་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང༌། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཐབས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ དེ་སྐྱེའོ། །རྒྱུན་མཚན་ནི་སྔོན་གྱི་ཚེ་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་དང་སྦྱིན་སོགས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སོ། །དེ་སྐྱེས་པའི་འོག་ཏུ་ཉན་ཐོས་དང་སོགས་པས་རང་རྒྱལ་སོ་སྐྱེ་རྣམས་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཐབས་ཤེས་གཉིས་སྐྱེའོ། །ཐབས་གང་
Chinese
道路和第七地以下的修行道，即证悟的六法。在那之后，这六法生起的威力，如同盗贼从内部被驱逐，即被驱逐一样，舍弃所应舍弃之事的对治无间道，以及如同盗贼被驱逐后，门闩被牢固关上一样，舍弃了不相顺之方的解脱道二者生起。而且，对治方生起和不相顺方止息是同时的。如果同时，则不应成为二道，因为对治生起和所应舍弃止息是显示趋向同时，但那二者本身不是二道，因为趋向生起是未来，而无间道真实是现在，因为舍弃所应舍弃之事时，能力真实起作用。趋向所应舍弃止息也是所应舍弃本身，所以不是解脱道。因此，对治生起的无间道，和所应舍弃止息的解脱道，是依次的对治和舍弃。驱逐盗贼和关上门闩，是二道舍弃所应舍弃之事的比喻，但将那二者安排为同时的比喻是不行的，因为《俱舍论释》中说：如同二者驱逐盗贼和关闭门一样。这样，无间道和解脱道讲述了舍弃所应舍弃之事的道理，这位论师也是这样做的。因此，先前的人们阻止将舍弃认为是解脱道，而解释为舍弃的部分是不合理的，因为那是不和合的，所以不能成立为有依之法。在那生起之后，生起具有执着于对治生起和所应舍弃止息的分别念，舍弃了所知障的修行。以何种方便舍弃呢？以不执着于所舍弃和对治，而现量证悟。在那生起之后，生起对轮回和涅槃依次执着于取舍，不执着于不住之相的自性空性的智慧，和大悲的方便的修行。原因和条件是，以前生发愿，和以布施等波罗蜜多修行的方便的威力。在那生起之后，生起与声闻等，以及独觉凡夫等不共的法，方便和智慧二者。以何种方便
English
The path and the meditative paths below the seventh ground, namely the six dharmas of realization. After that, the power of the arising of those six dharmas, like a thief being expelled from within, that is, being expelled, the antidote uninterrupted path of abandoning what should be abandoned, and like the door being firmly bolted after the thief is expelled, the two liberation paths of abandoning the unfavorable side arise. Moreover, the arising of the antidote side and the cessation of the unfavorable side are simultaneous. If simultaneous, then it should not become two paths, because the arising of the antidote and the cessation of what should be abandoned are shown to be tending simultaneously, but those two themselves are not two paths, because tending towards arising is the future, and the actual uninterrupted path is the present, because when abandoning what should be abandoned, the ability actually takes effect. Tending towards the cessation of what should be abandoned is also what should be abandoned itself, so it is not the liberation path. Therefore, the uninterrupted path of the arising of the antidote, and the liberation path of the cessation of what should be abandoned, are the antidote and abandonment in order. Expelling the thief and bolting the door are metaphors for the two paths abandoning what should be abandoned, but arranging those two as metaphors for simultaneity is not permissible, because the Commentary on the Treasury states: Like the two expelling the thief and closing the door. Thus, the uninterrupted path and the liberation path explain the way of abandoning what should be abandoned, and this teacher also does so. Therefore, the previous ones prevented considering abandonment as the liberation path, and explaining it as the part of abandonment is unreasonable, because that is unconditioned, so it cannot be established as a dependent dharma. After that arises, the practice of abandoning the cognitive obscurations, with the conceptual thought of clinging to the arising of the antidote and the cessation of what should be abandoned. By what means is it abandoned? By not clinging to what is abandoned and the antidote, but directly realizing it. After that arises, the wisdom of realizing the selflessness of the characteristic of non-abiding, clinging to taking and abandoning in order in samsara and nirvana, and the practice of the means of great compassion. The cause and condition is the power of the means of making aspirations in previous lives, and practicing the perfections such as generosity. After that arises, the dharma that is not common to the Hearers and others, as well as the Solitary Buddhas and ordinary beings, the two means and wisdom. By what means