Tibetan
་ཡོད་པ་དང་སེམས་ཅན་བཏགས་པར་ཡོད་པར་རྟོག་པ་ཞེས་གང་ཟག་ཡུལ་དུ་བཤད་དོ། །འོ་ན་ཡུལ་ཅན་རྟོག་པ་དེ་གང་ཟག་ཏུ་འཛིན་པར་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟ་ན་རྟོག་པ་འདི་རྣམས་ཉན་རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་གེགས་མིན་པས་དེའི་ལམ་གྱིས་མི་སྤོང་བར་བཤད་པ་མི་འཐད་དེ་ཉོན་སྒྲིབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་ལན་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། གང་ཟག་གི་བདག་གི་ངོ་བོར་རྟོག་ན་ཉོན་སྒྲིབ་ཡིན་ཡང་འདིས་རྫས་དང་བཏགས་པའི་བདག་དེས་ཀུན་བྱང་ལ་འདོར་ལེན་བྱེད་པར་རྟོག་པས་ཆོས་གཞན་དང་འབྲེལ་བར་རྟོག་པའི་ཕྱིར་ཤེས་སྒྲིབ་བོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་ནི་ཆེས་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟ་ན་དབང་ཕྱུག་འགྲོ་བའི་རྒྱུར་འཛིན་པ་ཡང་ཉོན་སྒྲིབ་མིན་པར་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན། དེ་ཡང་བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་སྤང་བྱར་འགྱུར་རོ། །མ་ངེས་ན། སྔ་མ་ཡང་ཆོས་གཞན་དང་འབྲེལ་བར་འཛིན་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་ཡིན་པས་ཉན་རང་གི་སྤང་བྱ་མིན་པར་འདོད་པ་ཉམས་སོ། །བྱང་སེམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྤང་བྱ་མིན་པར་འགྱུར་བས་ན་ཀུ་མཱ་ར་ཤྲཱིས་གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ནི་གང་ཟག་གི་རྫས་ཀྱི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའོ། །སྐྱེས་བུ་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའོ་ཞེས་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བཤད་པ་ཡང་མི་འཐད་དོ། །དེས་ན་རྫས་དང་བཏགས་པའི་གང་ཟག་ཡུལ་གྱི་འཛིན་པ་པོར་ཞེན་པ་ཡིན་ན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྤང་བྱ་མིན་པར་ཐལ་བ་སུས་ཀྱང་མི་ཟློག་པས་ གང་ཟག་གམ་སེམས་ཅན་དུ་རྟོག་པར་བཤད་ཀྱང་དེ་དག་དངོས་མིན་གྱི་དེ་དག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་གཞི་ཕུང་པོ་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཆོས་ཙམ་ཞིག་ལ་གཟུང་ངོ༌། །དེ་ཡང་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་གང་ཟག་ཡུལ་ལ་འཛིན་པ་པོར་མི་ཞེན་ཀྱང་བདག་དེས་དབེན་པའི་ཆོས་ཙམ་ཞིག་ལ་འཛིན་པ་པོར་སྒྲོ་འདོགས་པ་སྐྱེ་ལ། ཆོས་དེ་ལ་ཡང་དོན་དམ་རྫས་གྲུབ་ཀྱི་དངོས་པོར་གཟུང་ནས་དེ་ལྟར་ཞེན་པ་དང༌། དོན་ལ་མ་གྲུབ་པའི་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་བཟུང་ནས་དེ་ལྟར་རྟོག་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། རང་ལུགས་བཞག་པ་དང༌། གཞན་ལུགས་མི་འཐད་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡུལ་དེ་དག་ལ་རྟོག་པས་ཇི་ལྟར་ཞེན་ཞེ་ན། ཀུན་བྱང་གི་གཟུང་བ་ལ་དམིགས་ནས་རིམ་པ་ལྟར་འདི་ནི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་དོར་བྱའི་གཟུང་བའོ་སྙམ་དུ་མི་མཐུན་པ་དང༌། འདི་ནི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་བླང་བྱའི་གཟུང་བའོ་སྙམ་དུ་མཐུན་པར་འཛིན་པ་འདིའི་གཟུང་རྟོག་གི་ཞེན་ཚུལ་ལོ། །འདི་ནི་ཐེག་དམན་གྱི་ལམ་ཡིན་པས་འདི་ལས་ལྡོག་པ་དང༌། འདི་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ཡིན་པས་འདི་
Chinese
认为存在有和众生假立存在，这被称为在所缘境中执著于补特伽罗。如果能缘的分别念执著于补特伽罗，那么这些分别念就不是声闻、独觉菩提的障碍，因此说不能通过道来断除，这是不合理的，因为它们是烦恼障。对此，一些人回答说：如果执著于补特伽罗的自性，那就是烦恼障，但由于它认为物质和假立的自性对清净作取舍，因此它执著于与其他法相关联，所以是所知障。这是非常不合理的。如果是这样，那么执著于自在天作为众生的因，也应该不是烦恼障。如果承认，那么它也会变成菩萨道不共的断除对象。如果不确定，那么前者也是执著于与其他法相关联的所知障，因此认为它不是声闻、独觉的断除对象就错了。因为它会变成菩萨不共的断除对象，因此鸠摩罗什说，认为补特伽罗实有，就是执著于补特伽罗的实性之我。认为士夫假有，就是执著于法的我，这样区分二者的差别也是不合理的。因此，如果执著于物质和假立的补特伽罗作为所缘境的执著，那么无法阻止它变成不共的断除对象。 虽然说执著于补特伽罗或众生，但它们并非实有，而是将蕴、界、处等法仅仅作为对它们的增益之基础来执取。也就是说，虽然不执著于常、一、自在的补特伽罗作为所缘境的执著，但会产生将仅仅是远离该我的法增益为执著者的想法。对于该法，也会有两种情况：一种是执著于它作为实有成立的实事，并如此执著；另一种是执著于它仅仅是名言安立，并非实有成立，并如此分别。第三部分分为两点：建立自宗和显示他宗不合理。第一点是：如果问分别念如何执著于这些所缘境？那就是，缘于清净的所取，依次认为“这是完全应该舍弃的所取”，从而产生不顺应的想法；以及认为“这是完全应该取受的所取”，从而产生顺应的想法，这就是能取分别念的执著方式。因为这是小乘道，所以要从此颠倒；因为这是大乘道，所以要
English
It is said that the thought that there are beings and sentient beings established by imputation is clinging to the person as an object. If the conceptual thought that is the object-possessor clings to the person, then these conceptual thoughts are not obstacles to the enlightenment of hearers and self-realizers, so it is unreasonable to say that they are not abandoned by the path, because they are afflictive obscurations. In response to this, some say: If one thinks of the nature of the self of the person, it is an afflictive obscuration, but since it thinks that the self of substance and imputation takes and abandons for complete purification, it is a cognitive obscuration because it thinks in relation to other dharmas. This is very unreasonable. If so, then holding the powerful one as the cause of beings would also be a fault of not being an afflictive obscuration. If you accept this, then it will also become an object to be abandoned that is not common to the path of the bodhisattva. If it is uncertain, then the former is also a cognitive obscuration that holds in relation to other dharmas, so the assertion that it is not an object to be abandoned by hearers and self-realizers is flawed. Because it will become an object to be abandoned that is not common to bodhisattvas, Kumarashri said that the existence of a person as a substance is holding onto the self of the substance of the person. The existence of a person as an imputation is holding onto the self of the dharma, and it is also unreasonable to explain the difference between the two. Therefore, if one clings to the person of substance and imputation as the holder of the object, then no one can prevent it from becoming an object to be abandoned that is not common. Although it is said to cling to a person or sentient being, they are not real, but only take the aggregates, elements, and sense bases as the basis for superimposing them. That is, although one does not cling to a permanent, single, independent person as the holder of the object, the thought arises of superimposing the dharma that is merely devoid of that self as the holder. For that dharma, there will also be two situations: one is to take it as a real thing that is established in reality and cling to it as such; the other is to take it as merely a designation that is not established in reality and think of it as such. The third part has two points: establishing one's own system and showing that other systems are unreasonable. The first point is: If you ask how conceptual thoughts cling to these objects, it is that, focusing on the object of purification, one thinks in turn, "This is an object to be abandoned in one extreme," and thus arises a non-conforming thought; and one thinks, "This is an object to be taken in one extreme," and thus arises a conforming thought, and this is the way of clinging of the object-grasping conceptual thought. Because this is the path of the Lesser Vehicle, one must turn away from it; because this is the path of the Great Vehicle, one must
Tibetan
ལ་འཇུག་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་ཞེན་པ་ནི་རྩེ་མོའི་གཟུང་རྟོག་གི་ཞེན་ཚུལ་ལོ། །གང་ཟག་ཏུ་བཏགས་པའི་གཞི་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་དང༌། དེར་བཏགས་པའི་གཞི་བཏགས་པ་ཙམ་འདི་ནི་ཡུལ་རྣམས་ཀྱི་འཛིན་པ་པོའམ། ལོངས་སྤྱོད་པ་པོའོ་སྙམ་དུ་ཞེན་པ་ནི་འཛིན་རྟོག་གི་ཞེན་ཚུལ་ལོ། ། དེ་ལྟར་ན་འདིར་སེམས་ཅན་དང་སྐྱེས་བུ་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་དང་གང་ཟག་གཉིས་ཀྱི་གང་ཟག་འབའ་ཞིག་ལ་བསམས་པ་མིན་གྱི་ཡུལ་རྣམས་ཀྱི་འཛིན་པ་པོ་ཙམ་གྱི་མཚོན་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་རྒྱན་གྱི་སྣང་བར་ནི་རྩེ་མོའི་སྐབས་སུ་སྒོམ་སྤང་གི་རྣམ་རྟོག་བཞི་ལ་ཡང་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པའི་གཟུང་རྟོག་དང༌། རྫས་འཛིན་དང༌། བཏགས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཞེས་མཐོང་སྤང་དང་འདྲ་བར་འཆད་ཅིང་དེ་ལས་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་བདག་འཛིན་པ་པོོའོ་ཞེས་དང༌། བཏགས་པར་ཡོད་པའི་བདག་འཛིན་པ་པོའོ་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་བདག་གི་སྟེང་ནས་བཤད་དོ། །ཉི་སྣང་ལས་རྩེ་སྦྱོར་དུ་སྒོམ་སྤང་གི་རྟོག་པ་བཞི་ལ་མིང་འདོགས་ཀྱི་གསལ་ཁ་མི་སྣང་ལ། གཉེན་ཚོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་དངོས་པོ་ཙམ་གྱི་རྣམ་པ་དང༌། གཉེན་པོའི་རྣམ་པ་དང༌། འཕགས་པའི་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་དུ་བཏགས་པ་དང༌། བཏགས་པ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ལ་བརྟེན་པ་ཞེས་དང༌། མཐོང་སྤང་བཞིའི་དང་པོ་གཉིས་ལ་རྣམ་པ་མ་སྨོས་པ་མ་གཏོགས་པ་སྔར་ལྟར་དང༌། ཕྱི་མ་གཉིས་ལ་གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་པ་དང་སྐྱེས་བུ་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཞེས་བརྡ་སྦྱོར་རོ། །སྔ་མ་བཞིའི་བརྡ་རྩེ་སྦྱོར་གྱི་སྒོམ་སྤང་བཞི་ལ་སྦྱོར་བ་འཕགས་པའི་དགོངས་པར་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟ་ན་མཐོང་སྤང་གི་བརྡ་ཡང་རྩེ་སྦྱོར་གྱི་མཐོང་སྤང་ལ་སྦྱོར་དགོས་པར་འགྱུར་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ཉི་སྣང་ལས་ཀྱང་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཞེས་བཏགས་པས་སོ། །གལ་ཏེ་འཛིན་ རྟོག་རྣམས་ཆོས་སུ་འཛིན་པ་ཡིན་ན། སོ་སྐྱེས་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་དུ་ཤེས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེའི་འཛིན་པ་ལ་རྫས་འཛིན་གྱིས་མ་ཁྱབ་བོ། ཞེས་དང༌། འཕགས་པ་ལ་ཡང་མཚན་མོ་འདས་ནས་ནང་པར་ངས་ཅེ་སྤྱང་སྐད་འབྱིན་པ་ཐོས་ཞེས་གསུངས་པས་འཕགས་པའི་འཛིན་པ་ལ་བཏགས་འཛིན་གྱིས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ་ལོ་ཞེས་པའི་ལན་དུ། སོ་སྐྱེས་བདག་མེད་རྟོགས་པ་མོས་པ་ཡིད་བྱེད་ཡིན་ལ། བཏགས་འཛིན་ནི་འདིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་བྱེད་ལ་འདོད་ཅེས་དང༌། འཕགས་པ་ལ་ང་ཞེས་ངར་འཛིན་ཡོད་པ་སྐད་གསུངས་པ་ཐ་སྙད་དམ་བརྗོད་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངར་འཛིན་ལ་རྫས་འཛིན་དུ་གསུངས་ལ་རྒྱན་སྣང་ལས་ཀྱང་དེ་ལྟར་གསུངས་པས་སོ་ཤེ་ན། འ
Chinese
认为应当进入，是顶峰的所取分别的执著方式。在补特伽罗上假立的，作为基础实有的，以及在那里假立的基础仅仅是假立的，认为这些是诸境的执著者或享受者，是能取分别的执著方式。 如此，此处所说的有情和士夫，并非仅仅认为是法与补特伽罗二者的补特伽罗，而是仅仅作为诸境的执著者的象征。对此，《庄严经释》中，在顶峰时，将修断的四种分别也包括在内，即包含进入和退出的所取分别、实执、假立执的分别，如同见断一样进行解释，其中实有的我执著，以及假立有的我执著，是从法我的角度进行阐述的。《日光论》中，在顶峰结合时，修断的四种分别没有名称的明确说明。在亲友聚中，仅仅是事物的相状，以及对治的相状，以及假立为一切圣者，以及依赖于假立的理由等等。除了见断四种中的前两种没有说明相状外，其余与之前相同。后两种则联系于补特伽罗实有和士夫假立有。前四种的联系，认为顶峰结合的修断四种是圣者的意趣是不合理的。如果那样，见断的联系也必须联系于顶峰结合的见断。那也是不合理的，因为《日光论》中也假立为依赖于进入和退出。如果执著分别执著于法，那么异生也存在了知一切法无我的情况，因此他的执著不能被实执所遍及。以及，圣者也说“夜晚过去后，早上我听到豺狼的声音”，因此圣者的执著也不应被假立执所遍及。作为对此的回应，异生了知无我是信解作意，而假立执在这里被认为是如实作意。以及，圣者说“我”是由于存在我执，仅仅是语言或表达而已，将我执说成是实执，并且《庄严经释》中也是如此说的，所以要知道。
English
The clinging that thinks one should enter is the way of clinging to the apprehended concept of the peak. That which is imputed to a person, established as a basis of substance, and the basis imputed there is merely imputed, thinking that these are the apprehenders or enjoyers of objects, is the way of clinging to the apprehending concept. Thus, here, the terms "sentient being" and "person" are not thought of as merely the person of the two, dharma and person, but are merely symbols of the apprehenders of objects. In the Ornament's Appearance, at the peak, the four conceptualizations to be abandoned by meditation are also included, namely, the apprehended concept of entering and reversing, the concept of substance-grasping, and the concept of imputation-grasping, which are explained as being similar to those to be abandoned by seeing. Among them, the self-grasping that exists as a substance, and the self-grasping that exists as an imputation, are explained from the perspective of the dharma-self. In the Sun's Appearance, there is no clear indication of the naming of the four conceptualizations to be abandoned by meditation at the peak junction. In the context of the Gathering of Relatives, there are the appearance of mere things, the appearance of antidotes, the imputation to all noble beings, and the reliance on the reasons for that imputation. Except for the first two of the four to be abandoned by seeing, which do not mention the appearance, the rest are the same as before. The latter two are related to the person existing as a substance and the person existing as an imputation. The connection of the former four, considering the four to be abandoned by meditation at the peak junction to be the intention of the noble ones, is unreasonable. If that were the case, the connection of the to-be-abandoned-by-seeing would also have to be connected to the to-be-abandoned-by-seeing at the peak junction. That is also unreasonable, because the Sun's Appearance also imputes it as relying on entering and reversing. If the grasping concepts grasp onto dharmas, then ordinary beings also have the knowledge that all dharmas are without self, so their grasping is not pervaded by substance-grasping. And, the noble one also said, "After the night had passed, in the morning I heard the sound of a jackal," so the noble one's grasping should not be pervaded by imputation-grasping. In response to this, the ordinary being's realization of selflessness is belief-mindedness, and imputation-grasping is here considered to be reality-mindedness. And, the noble one's saying "I" is merely language or expression because there is self-grasping, and self-grasping is said to be substance-grasping, and the Ornament's Appearance also says so, so one should know.