Tibetan
དགག་པའི་རྣམ་པར་འཆད་པ་ནི་རྩ་འགྲེལ། གང་གི་ཡང་དགོངས་པ་ཡང་མིན་ནོ། །དེ་ལ་རྩ་བའི་མིན་ཏེ། གཟུང་བར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་གཉིས། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གཟུང་བར་ཞེན་པ་དང་འཛིན་པར་ཞེན་པ་དེ་དག་གི་རྟོག་པར་གསུངས་སོ། །འཕགས་པའི་ལུགས་ལ་ཡང་མི་གསལ་ཏེ། དེའི་ཚིག་གིས་ཟིན་ཚོད་ལ་ནི། བདག་གཅིག་པུར་རྟོག་པའི་རྣམ་རྟོག་ནི། ཞེས་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རྟེན་གྱི་བདག་ཏུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། ཞེས་སོགས་དང༌། ཕུང་པོ་བཏགས་པར་ཡོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། ཞེས་ དང༌། སྐྱེ་མཆེད་བཏགས་པར་ཡོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཞེས་སོགས་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བསྟན་པ་མ་གཏོགས་པ་དགག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྟོན་པ་ཚིག་གི་ཟུར་ཙམ་ཡང་མི་འབྱུང་བས་སོ། །རྒྱན་གྱི་སྣང་བར་ཡང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་པོ་ནི་རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་གེགས་སུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པས་ན་གང་གི་ཕྱིར་དེ་དང་འདྲེས་པར་གྱུར་ཀྱང་མ་འདྲེས་པར་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་བཞག་གོ་ཞེས་རྣམ་རྟོག་བཞི་ཀ་ཉན་རང་ལ་ཡང་ཡོད་ཀྱང་རང་གི་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པའི་གེགས་མིན་པས་ཡོད་ཀྱང་མེད་པ་དང་འདྲ་བར་གསུངས་པས་ཉན་རང་ལ་གཟུང་འཛིན་མ་དམིགས་པར་རྟོགས་པའི་དགག་རྟོག་ཡོད་པ་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པར་ཇི་ལྟར་བཞག །དེས་ན་རྟོག་པ་བྱེད་ཆོས་སུ་འགྲོ་བ་ཡང་དགག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས་མིན་གྱི། རང་གིས་སྐྱེད་པའི་མཐོང་སྒོམ་གྱིས་ཟད་པར་བྱ་ནུས་པའི་རྣམ་རྟོག་བཞི་དང་ལྡན་ཞེས་རང་འབྲས་ཀྱི་སྤང་བྱར་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་བྱེད་ཆོས་ཡིན་པ་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྔར་དྲངས་པའི་ལུང་དང་འདི་ལས་ཀྱང་མཐོང་བ་དང་སྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་བཞི་པོ་ཞེས་པས་སོ། །གལ་ཏེ་ཉི་སྣང་ལས། དེ་ལ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་དག་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་དག་ཀྱང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དགག་ རྟོག་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་རྟོག་གི་ངོ་བོར་སྦྱོར་ལམ་མི་ལྡན་པས་ཤེ་ན། དེ་ནི་དྲོད་སོགས་བཞི་ནི་རྟོག་པ་བཞི་ལྡན་པ་ལ་དགོངས་ཏེ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་འདོད་ན། ཉི་སྣང་ལས། གཟུང་རྟོག་དང་པོ་གང་ཡིན་གཉིས་པའང་ཡིན་པར་བཤད་པས་དྲོད་གང་ཡིན་རྩེ་མོར་ཁས་བླང་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་རྟོག་བཞི་པོ་ཉན་རང་ལ་ཡོད་པར་ཟླ་འོད་ལས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། རྣམ་རྟོག་བཞི་པོ་ཡོད་ཀྱང་ཉན་ཐོས་ལ་
Chinese
驳斥的相状解说是根本释，也不是任何人的密意。其中根本的不是，以“所取之分别两种”等说了所取之执著和能取之执著是那些的分别。圣者的宗派中也不明显，因为就其词句所能把握的范围来说，“于我唯一而分别之分别”等，以及“于一切烦恼之所依的我而分别”等，以及“蕴假有之分别”等，“处假有之分别”等，除了显示为成立的相状之外，连显示为驳斥的相状的词句的边角都不出现。在庄严的显现中也说：“四种分别不是自己菩提的障碍，因此，无论与它混合，也像是没有混合而生一样，这样安立”，这样四种分别即使声闻独觉也有，但因为不是获得自己菩提的障碍，所以说成是虽有也像没有一样，声闻独觉没有缘到所取能取而了知的驳斥分别，怎么能安立为论师的密意呢？因此，成为分别所作法的，也不是驳斥的相状，而是具有自己所生的见道修道所能穷尽的四种分别，这样以具有自果的所断的方式成为所作法是论师的密意，因为从前面引用的教证和这里也说了以见道和修道所断的所取和能取的四种分别。如果从《日光论》中说：“其中与决定之分相合的第一和第二，次第成为所取之分别两种，第三和第四也是能取之分别两种”，因此是驳斥分别，因为就实执的体性来说，加行道不具备，如果这样说。那么，如果认为暖等四者是意指具备四种分别，而照字面意思理解，那么从《日光论》中说：“凡是所取分别第一者，也说是第二者”，因此必须承认凡是暖位者，也是顶位。月称论师也说了声闻独觉也有四种分别，虽然有四种分别，但是声闻
English
The explanation of refutation is the root commentary, and it is not the intention of anyone. Among them, the root is not, with "the two aspects of grasping" etc., it is said that the clinging to the grasped and the clinging to the grasper are the discriminations of those. It is also not clear in the system of the noble ones, because as far as the words can grasp, "the discrimination that discriminates on the self alone" etc., and "the discrimination that discriminates on the self as the basis of all afflictions" etc., and "the discrimination that exists as the imputed aggregates" etc., "the discrimination that exists as the imputed sources" etc., except for showing as the aspect of establishing, even the corner of the words that show as the aspect of refuting does not appear. In the appearance of the Ornament, it is also said, "The four discriminations are not obstacles to one's own enlightenment, therefore, no matter how mixed with it, it is born as if not mixed, thus it is established," thus the four discriminations even the Hearers and Solitary Realizers have, but because it is not an obstacle to obtaining one's own enlightenment, it is said to be like having it is like not having it, the Hearers and Solitary Realizers do not perceive the refutation discrimination that realizes the grasped and the grasper, how can it be established as the intention of the teacher? Therefore, what becomes the Dharma of making discriminations is also not the aspect of refutation, but it is the intention of the teacher that it is the Dharma of making by way of having what is to be abandoned of its own fruit, saying that it possesses the four discriminations that can be exhausted by the path of seeing and the path of meditation that it produces itself, because from the previously quoted scripture and here it is also said that the four discriminations of the grasped and the grasper that are to be abandoned by the path of seeing and the path of meditation. If it is said from the Sunlight Treatise, "Among them, the first and second that are in accordance with the aspect of determining become the two discriminations of the grasped in order, and the third and fourth are also the two discriminations of the grasper," therefore it is refutation discrimination, because in terms of the nature of the real clinging, the path of application does not possess, if it is said so. Then, if it is thought that the four heats etc. are meant to possess the four discriminations, and it is desired to understand it literally, then from the Sunlight Treatise it is said, "Whatever is the first grasped discrimination is also said to be the second," therefore it must be admitted that whatever is the heat position is also the peak position. The Moon Light Teacher also said that the Hearers and Solitary Realizers also have the four discriminations, although there are four discriminations, but the Hearers
Tibetan
སོགས་པ་ལ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མིན་པས་རྣམ་པར་བཞག་པ་མ་བྱས་སོ། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་གཉིས་སོ། །འོ་ན་འདིའི་གཟུང་འཛིན་གང་ལ་བྱེད་ཅེ་ན། སྤྱིར་སངས་རྒྱས་པ་ལ་གཟུང་འཛིན་གྱི་འཇོག་ཚུལ་གསུམ་སྟེ། སྐྱེད་བྱེད་དང་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་དང༌། བདག་དང་བདག་གི་བའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །དང་པོ་ལྟར་ན། ཡུལ་དྲུག་གཟུང་བ་དང་དབང་པོ་དྲུག་ནི་འཛིན་པའོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། བེམས་པོ་ཐམས་ཅད་གཟུང་བ་དང་རིག་པ་ཐམས་ཅད་འཛིན་པའོ། །གསུམ་པ་ལྟར་ན། བདག་ནི་འཛིན་པ་དང་བདག་གི་བ་ནི་གཟུང་བའོ། །དེ་ལ་འདི་ནི་ཕྱི་མའི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ་གཟུང་བ་ནི་རྫས་བཏགས་ཀྱི་བདག་གིས་སྤྱད་པར་བྱ་བ་སྟེ་བཟའ་བྱའོ། །འཛིན་པ་ནི་དེ་ལ་སྤྱོད་པར་བྱེད་པ་སྟེ་ཟ་བ་པོའོ་ཞེས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་གསུང་པ་ལ་སྔོན་གྱི་མཁས་པ་དག་ཀྱང་འཐད་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་པ་ལྟར་འཐད་དོ། །དེ་ལ་གཟུང་རྟོག་གི་ཡུལ་ནི་ཉི་སྣང་ལས། དངོས་པོ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་དང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པའོ། །ཙམ་སྨོས་ པ་ནི་ཁྱད་པར་བསལ་བའི་དོན་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་པོའི་ཡུལ་ཀུན་བྱང་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བའི་སྤྱི་ཙམ་པ་དང༌། གཉིས་པའི་ཡུལ་རྣམ་བྱང་དུ་རིས་ཆད་པ་ལ་བྱས་ནས་དང་པོ་ལ་གཉིས་པ་ཡིན་པ་དང༌། གཉིས་པ་ལ་དང་པོ་མིན་པས་ཁྱབ་པ་མཛད་ཀྱང༌། རྒྱན་སྣང་ལས། གཞན་དག་ན་རེ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གཞི་ལ་བརྟེན་པ་ནི་དང་པོ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་བྱང་བའི་གཞི་ལ་བརྟེན་པ་ནི་གཉིས་པ་ཡིན་པས་འདི་གཉིས་ཕན་ཚུན་རྣམ་པར་ཆད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་གཉིས་ནི་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ཞེས་སྔ་མས་གཟུང་རྟོག་གཉིས་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་བཞག་པ་བཀག་ནས་རང་ལུགས་བཞག་པ་འདི་བཞིན་དུ་འཐད་དེ། གཞི་དང་དེ་ཡི་གཉེན་པོ་ཡིས། ཞེས་གཞི་སྤང་བྱའི་ཕྱོགས་སུ་བསྟན་པ་དང༌། སྔ་མ་ལྟར་ན་མ་རིག་པའི་རྟོག་པ་སོགས་རེ་རེ་ཡང་ཀུན་བྱང་མ་ལུས་པ་ལ་དམིགས་པར་ཐལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཀུན་བྱང་ངམ་རྣམ་བྱང་ལ་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་རྣམ་བྱང་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་རྣམས་སོ། །འཛིན་རྟོག་གི་ཡུལ་ལ་ནི་ཚིག་གསལ་དུ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཡུལ་དུ་བྱས་ཏེ་སྐྱེས་བུ་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་དང༌། འཕགས་པའི་གང་ཟག་ཡུལ་དུ་བྱས་ཏེ་དེ་ལ་བཏགས་པར་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ཞེས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་སྦྱར་རོ་ཞེས་འཆད་པ་ནི་སོ་སྐྱེས་རྫས་སུ་དང་འཕགས་པས་བཏགས་པར་རྟོག་པར་བཤད་པ་མ་དགོངས་སོ། །དེས་ན་རྩ་འགྲེལ་ རྣམས་སུ་སེམས་ཅན་རྫས་སུ
Chinese
等等对于菩提来说不是不相符的方面，所以没有进行分别安立。如是说。第二是：所取和能取二者。那么，这里的所取能取是针对什么而说的呢？一般来说，佛教徒对于所取能取的安立方式有三种：生起者和识以及所识，以及以我和我所的身份来安立。按照第一种来说，六境是所取，六根是能取。按照第二种来说，一切物质都是所取，一切心识都是能取。按照第三种来说，我（梵文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）是能取，我所（梵文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）是所取。其中，这里是按照后一种方式来说的，所取是名言的我和我所受用之处，也就是所食之物。能取是受用它的，也就是食用者，这样的大自在者所说，以前的智者们也认为是合理的，所以是合理的。其中，所取分别的对境在《日光论》中说：依赖于事物本身和依赖于对治品方面。说“本身”是为了排除差别的意义，也就是说，第一个对境是未对一切杂染分别的总体，第二个对境是对清净进行了区分。虽然这样做了，第一个包含第二个，第二个不包含第一个。但是在《庄严经论释》中说：有些人说，依赖于一切烦恼的基础是第一个，依赖于清净的基础是第二个，因为这两个是互相断绝的自性，所以这两个是完全不同的。这样，前者否定了从对境方面区分所取分别，而安立了自己的宗派，这样是合理的。以基础和它的对治品。因为基础是指向所断除的方面，如果按照前者，那么无明的分别等等每一个都会缘于一切杂染，这样就太过分了。这样，一切杂染或者清净可以分为大小乘的两种清净。能取分别的对境在《释论》中说，以普通人为对境，执着士夫实有，以圣者为对境，执着在那上面假立存在，这样将所取和能取结合起来解释，并不是指凡夫执着实有，圣者执着假立。因此在根本论和解释中，众生实有
English
Etc., are not contradictory aspects of enlightenment, so no distinction was made. So it is said. The second is: the apprehended and the apprehender. So, what are the apprehended and apprehender in this case? In general, Buddhists have three ways of establishing the apprehended and apprehender: the producer, consciousness, and object; and based on the self and what belongs to the self. According to the first, the six objects are the apprehended, and the six faculties are the apprehender. According to the second, all matter is the apprehended, and all consciousness is the apprehender. According to the third, the self (Atman, Ātman, Ātman, 我) is the apprehender, and what belongs to the self (Atmiya, Ātmīya, Ātmīya, 我所) is the apprehended. Among these, this is based on the latter, the apprehended is what is used by the nominally existent self, that is, what is to be eaten. The apprehender is what uses it, that is, the eater. This is what the great master said, and the former scholars also considered it reasonable, so it is reasonable. Among these, the object of the apprehended concept in the "Sunlight" says: relying on the thing itself and relying on the aspect of the antidote. Saying "itself" is to eliminate the meaning of difference, that is, the first object is the general totality that has not separated all defilements, and the second object is the distinction made in purification. Although this is done, the first includes the second, and the second does not include the first. But in the "Ornament of Realization," it says: Some say that relying on the basis of all afflictions is the first, and relying on the basis of purification is the second, because these two are mutually exclusive in nature, so these two are completely different. Thus, the former negates the distinction of the apprehended concept from the aspect of the object, and establishes its own tenet, which is reasonable. With the basis and its antidote. Because the basis points to the aspect to be abandoned, if according to the former, then each of the ignorance concepts etc. would be directed at all defilements, which would be too much. Thus, all defilements or purification can be divided into two purifications of the Great and Small Vehicles. The object of the apprehender concept in the "Commentary" says, taking ordinary people as the object, holding that the person exists substantially, and taking noble beings as the object, holding that it exists nominally on it, thus combining the apprehended and the apprehender to explain, does not mean that ordinary people hold to substantial existence and noble beings hold to nominal existence. Therefore, in the root text and commentary, sentient beings are substantially existent.