Tibetan
་སྒྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པ་ལ་ཁྱད་མེད་ལ། དེས་ན་ཕྱི་མས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་གཟུགས་སོགས་ཉིད་སྔ་མས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བདེན་པ་ཡིན་པས་དྲོད་འབྲིང་གི་ཚེ་ཡང་དོན་གྱིས་ན་བདེན་པ་དམིགས་པར་སོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དྲོད་ཆུང་ངུའི་དམིགས་པ་དང་འབྲིང་གི་དམིགས་པ་གཉིས་དོན་ལ་ཁྱད་མེད་པས་འབྲིང་ལ་ཡང་བདེན་པ་དམིགས་པར་སོང་བ་དེ་བཞིན་དུ་འོག་མ་ཆོས་མཆོག་གི་བར་ལ་ཡང་སྒྲས་མ་ཟིན་ཀྱང་ཆུང་ངུའི་དམིགས་རྣམ་དང་ཕྱི་མ་རྣམས་དོན་ཁྱད་མེད་པས་བདེན་བཞི་དམིགས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཁ་ཅིག་ཤེར་འབྱུང་གིས་ཇི་ལྟར་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དག་ཆུང་ངུའི་དམིགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། དེའི་རྣམ་པ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པ་འགོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འབྲིང་གི་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འབྲིང་གི་རྣམ་པ་ཆོས་ཀྱི་བརྡ་རྒྱུན་མི་འདྲ་བ་དང་འདྲ་བ་དག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆེན་པོའི་དམིགས་ པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྩེ་མོ་ལ་སོགས་པ་འོག་མ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པ་གཞུང་ཕྱི་མ་འདི་ཡི་བཤད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཤེར་འབྱུང་གིས་བཀོད་པའི་སྐབས་དང་དེའི་དགོས་པ་གཉིས་ཀ་མ་ཤེས་ཏེ། དེ་ནི་དེ་ལས་གསལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྤྱི་དང༌། ཡན་ལག་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྤང་བྱ་རྟོག་པ། སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོའོ། །དང་པོ་ལ་བདུན། གང་གིས་རྟོག་པའི་ངོ་བོ། གང་ལ་རྟོག་པའི་ཡུལ། ཇི་ལྟར་རྟོག་པའི་ཚུལ། རྟོག་པ་དེའི་རབ་དབྱེ། གྲངས་ངེས་པ། གོ་རིམས་ངེས་པ། མུ་བརྩི་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྤྱི་དང༌། བྱེ་བྲག་ཏུ་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། མཛོད་ལས། རྟོག་དང་དཔྱོད་པ་རྩིང་ཞིབ་ཉིད། ཅེས་རྩིང་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དང༌། རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཤེས་གང་གང་ལ་སྒྲ་དོན་འཛིན། །དེ་ནི་དེ་ལ་རྟོག་པ་ཡིན། ཞེས་མིང་དོན་འདྲེས་རུང་དུ་འཛིན་པ་དང༌། དབུས་མཐའ་ལས། ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ནི། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཁམས་གསུམ་པ། ཞེས་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ཁམས་གསུམ་པའི་བློ་ཐམས་ཅད་ལ་རྟོག་པར་བཤད་པ་རྣམས་ལས། འདིའི་རྟོག་པ་གང་ཞེ་ན། ཕྱིས་ཀྱི་ཊཱིཀ་བྱེད་རྣམས་སྔ་མ་གཉིས་མིན་གྱི་ཕྱི་མའོ་ཞེས་འདོད་ལ། སྔ་རབས་པ་རྣམས་བར་པར་འདོད་དོ། ་།དེ་ལ་ལུགས་སྔ་མས་ནི་རྟོག་པ་འདི་དག་ཡུལ་ལ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་དོན་གོ་ཡང་བརྡ་ལ་རྨོངས་ཏེ་རྟོག་པ་འདི་དག་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་འདི་དག་ནི་དོན་དམ་པར་མེད་པའོ་སྙམ་དུ་ཞེན་པར་བྱེད་པ་རང་ཉིད་ཀྱང་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང༌།
Chinese
修习与空性无有差别。因此，后者所区分的色等，正是前者所区分的真谛，所以在中暖位时，实际上已经缘取了真谛。这样，小暖位的缘取和中暖位的缘取在意义上没有差别，所以中暖位也同样缘取了真谛，同样地，下品顶位直到上品世第一法之间，即使没有明说，小暖位的缘取方式和后面的那些也意义相同，应当了知已经缘取了四谛。有些人认为，正如《现观庄严论》所说，声闻等相成为小暖位的缘取一样，对这些相的显现执着等的遮止，就是中暖位的缘取。中暖位的相，对于不同的和相同的法之名相习气，其自性空性就是大暖位的缘取。同样地，顶位等也应当与下品等相联系。这样说的人，是不了解《现观庄严论》所安排的场合和它的必要性。这一点很明显。第二，分二：总义和支分之义。第一，分二：所断分别和能断对治。第一，分七：以何而分别之体性，于何而分别之对境，如何分别之方式，分别之差别，数量决定，次第决定，边际计算。第一，分二：总的和分别思维。第一是：《俱舍论》中说：‘分别和观察，粗细之自性。’是说具有粗糙的相状。以及《释量论》中说：‘识于何何执著声义，彼于彼是为分别。’是说执著名义混杂。以及《中边分别论》中说：‘非真实之遍计，心及心生三界性。’是说对于显现为二取的三界一切心识都说是分别。这些之中，此处的分别是什么呢？后来的注释者们认为不是前面两个，而是后面那个。而古代的学者们认为是中间那个。对于此，先前的论师们虽然理解这些分别进入对境的方式，但是对于名相却很迷惑，因为他们自己也认为，当这些分别进入对境时，所取和能取这些在胜义中是不存在的。
English
Practice is no different from emptiness. Therefore, the forms, etc., distinguished by the latter are precisely the truths distinguished by the former. So, in the middle heat stage, one has actually taken the truth as an object. Thus, since there is no difference in meaning between the object of the small heat stage and the object of the middle heat stage, the middle heat stage also takes the truth as an object. Similarly, even though it is not explicitly stated between the lower peak and the highest mundane dharma, the way of taking the object of the small heat stage and the later ones are the same in meaning, so it should be understood that the four truths have been taken as objects. Some say that just as the aspects of the Hearers, etc., become the object of the small heat stage as stated in the Ornament for Clear Realization, the cessation of clinging to the appearance of these aspects is the object of the middle heat stage. The aspect of the middle heat stage, the emptiness of the self-nature of the different and similar usages of dharma, is the object of the great heat stage. Similarly, the peak, etc., should also be applied to the lower ones. Those who say this do not understand the occasion arranged by the Ornament for Clear Realization and its necessity. This is clear from that. Second, there are two: the general meaning and the meaning of the branches. First, there are two: the conceptualization to be abandoned and the antidote to be abandoned. First, there are seven: the nature of what is conceptualized, the object of what is conceptualized, the way of how to conceptualize, the division of conceptualization, the determination of number, the determination of order, and the calculation of limits. First, there are two: general and specific thoughts. The first is: In the Treasury of Knowledge, it says: 'Conceptualization and examination are coarse and subtle natures.' It means having a rough appearance. And in the Commentary on Valid Cognition, it says: 'The consciousness that grasps sound and meaning in whatever, that is conceptualization in that.' It means grasping name and meaning as mixed. And in the Discrimination of the Middle and Extremes, it says: 'The non-real pervasive conceptualization, mind and mental events are of the three realms.' It means that all minds of the three realms that appear as two graspers are said to be conceptualization. Among these, what is the conceptualization here? Later commentators think that it is not the first two, but the last one. And the ancient scholars think that it is the middle one. For this, the former scholars understand the meaning of how these conceptualizations enter the object, but they are confused about the terminology, because they themselves think that when these conceptualizations enter the object, the grasped and the grasper do not exist in the ultimate sense.
Tibetan
ཆོས་འདི་ ནི་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཡང་སྒྲ་རྟོག་ཡིན་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་མཉམ་གཞག་དགག་རྟོག་གི་ངོ་བོར་བཞེད་པ་དང་དེ་ལ་སྒྲ་དོན་སྣང་བའི་རྟོག་པ་མེད་པར་བཞེད་པ་ནི་འགལ་བའི་ཁུར་རོ། །དེས་ན་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་འཁྲུལ་ཡང་དེ་དང་དེར་ཞེན་པར་མི་བྱེད་པ་ནི་སྐབས་འདིའི་རྟོག་པར་མི་འཐད་དེ། འདི་ནི་གཟུང་བའོ་འདི་ནི་འཛིན་པའོ་ཞེས་ཞེན་པའི་མཚན་ཉིད་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་ཚུར་མཐོང་གི་དབང་ཤེས་བཞིན་ནོ། །འདྲེས་རུང་འཛིན་པ་ལ་ནི་ཀུན་རྟོག་གིས་ཁྱབ་ལ་དེ་ལ་ནི་དེས་མ་ཁྱབ་པས་འདྲེར་རུང་འཛིན་པའི་ཀུན་རྟོག་ལ་བྱའི་དེ་དང་བྲལ་བའི་ཀུན་རྟོག་ལ་མི་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་རྟོག་པ་འདི་དག་དགག་པའམ་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གང་ཞེ་ན། སང་ཡེས་ཀྱིས་ནི་དགག་རྟོག་ཏུ་འདོད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ལ་གཟུང་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དངོས་པོ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། གང་གིས་ན་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ཤེས་པའོ། །གཉེན་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། གང་གིས་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་བྱང་བའི་དངོས་པོ་ཁོ་ན་ལ་སེམས་ཙམ་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པའོ། །འཛིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གང་ཟག་གི་རྫས་ལ་བརྟེན་པ་ནི། གང་གིས་ན་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་གང་ཟག་གི་རྫས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་གཙོ་བོར་སེམས་ཅན་ལ་སོགས་པར་ལྟ་བའི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་འགོག་པར་བྱེད་པའོ། །དེར་ གདགས་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། གང་གིས་ན་དེར་གདགས་པ་ཙམ་ཡང་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་འབྱེད་པར་བྱེད་པའོ། ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡུམ་གསུམ་དོན་བརྒྱད་ཀྱིས་མཐུན་པར་བསྟན་པ་ལས་ཀྱང་འབྱུང་ཞིང་བུད་དྷ་ཤྲཱི་ཡང་དགག་རྟོག་ཏུ་འདོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཊཱིཀ་བྱེད་སྔ་ཕྱི་ཕལ་ཆེ་བ་ཡང་དགག་རྟོག་ཏུ་འདོད་ཅིང༌། དེ་ཡང་རྩ་བ་དང་འཕགས་པ་དང་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱི་བཞེད་པར་སྨྲ་སྟེ། དགག་རྟོག་མིན་ན་ཁྱད་པར་བྱེད་ཆོས་སུ་མི་རུང་ངོ་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ནི་རྫས་འཛིན་སྒྲུབ་རྟོག་ཡིན་ན་ཉོན་སྒྲིབ་ཏུ་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་བཟོད་པའི་བྱེད་ཆོས་སུ་མི་རུང་བས་དེ་ནི་དགག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས་ཀྱང་གཟུགས་ཉེ་བར་མི་དམིགས་ཞེས་སོགས་གསུངས་ལ་གཞན་གསུམ་ནི་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བཞེད་དོ། །དེ་ལ་སྤྱིར་བྱང་སེམས་ལ་དགག་སྒྲུབ་གཉིས་ཀའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་ཡོད་མོད། འོན་ཀྱང་སྐབས་འདིའི་རྟོག་པ་
Chinese
将此法施加于“是这样的”也是声音分别念。因此，认为等持是遮遣分别念的自性，以及认为它没有声音意义显现的分别念，这是矛盾的负担。因此，即使在能取所取二者上迷惑，也不执着于此和彼，这与此时的分别念不相符，因为不具备执着于“这是所取，这是能取”的定义。例如，就像眼前的眼识一样。能混合的执着被遍计所周遍，而它不被其周遍，因此能混合的执着的遍计应该做，与此分离的遍计不应该做。第二，那么这些分别念是遮遣还是成立的相状呢？桑耶认为这是遮遣分别念。如是说：其中，于所取而分别念有两种：依赖于事物仅仅是，即凭借什么而将蕴等事物仅仅理解为言说而已。依赖于对治，即凭借什么而将般若波罗蜜多等清净的事物仅仅安立为唯心。于能取而分别念也有两种：依赖于有情之实事，即凭借什么而主要遮止将能取的相状虚构为有情之实事，视为众生等的对境之事物。于彼 假立所依赖，即凭借什么而甚至仅仅于彼假立也彻底辨别为非能取。如是说。同样，也出自三母八义一致的教导，佛护也认为是遮遣分别念。同样，大多数新旧释论者也认为是遮遣分别念，并且说这是根本、圣者和论师们的观点，心想如果不是遮遣分别念，就不能成为差别法。大自在认为，如果是实物执着的成立分别念，就会变成烦恼障，如果那样，就不能成为菩萨安忍的所为法，因此那是遮遣的相状，经中也说不缘色等等，而其他三种则认为是成立的相状。其中，一般来说，菩萨既有遮遣也有成立相状的分别念，然而此时的分别念
English
Applying this dharma as "it is like this" is also a sound conceptualization. Therefore, considering equanimity as the nature of negation conceptualization, and considering that it does not have the appearance of sound meaning conceptualization, is a contradictory burden. Therefore, even if one is confused about the two, the grasped and the grasper, not being attached to this and that is not appropriate for the conceptualization of this time, because it does not fulfill the definition of being attached to "this is the grasped, this is the grasper." For example, like the eye consciousness of immediate perception. The grasping that can be mixed is pervaded by complete conceptualization, but it is not pervaded by it, so the complete conceptualization of grasping that can be mixed should be done, and the complete conceptualization that is separate from it should not be done. Second, then what kind of aspect do these conceptualizations have, negation or affirmation? Sangye considers it to be negation conceptualization. As it is said: Among them, conceptualization of what is to be grasped is of two kinds: relying on mere objects, that is, by what means one understands aggregates and other objects as mere expressions. Relying on the antidote, that is, by what means one establishes only purified objects such as the perfection of wisdom as mere mind. Conceptualization of what is to be grasped is also of two kinds: relying on the substance of a person, that is, by what means one mainly prevents the aspect of grasping from being fabricated as the substance of a person, regarding it as an object of beings and so on. There, relying on imputation, that is, by what means one thoroughly distinguishes even mere imputation as not being grasping. Thus it is said. Similarly, it also comes from the teaching that the three mothers and eight meanings are in agreement, and Buddhashri also considers it to be negation conceptualization. Similarly, most of the earlier and later commentators also consider it to be negation conceptualization, and say that this is the view of the root, the noble ones, and the teachers, thinking that if it is not negation conceptualization, it cannot become a distinguishing dharma. The great lord believes that if it is an affirmation conceptualization that grasps objects, it will become an affliction obscuration, and if that is the case, it cannot become the action dharma of a Bodhisattva's patience, so it is an aspect of negation, and the sutra also says not to focus on form, etc., while the other three are considered to be aspects of affirmation. Among them, in general, a Bodhisattva has conceptualizations of both negation and affirmation, but the conceptualization at this time