Tibetan
དེས་ན་རྣམ་པ་བརྗོད་པ་ཡང་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཚིག་གིས་བརྗོད་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་བརྗོད་དགོས་ཀྱང་སོ་སོར་མ་བརྗོད་པར་ཆོས་བརྗོད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པ་ལ་ནི་ཆོས་ཅན་མ་བརྗོད་པར་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་མེད་དོ། །རྣམ་པ་མངོན་ཞེན་ལ་སོགས་འགོག །ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ ཤོག་ལྷེབ་ ༤༠༡ ནས་ ༥༠༠ བར། གཞུང་གིས་དམིགས་རྣམ་སྟོན་པའི་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་དམིགས་རྣམ་གྱི་ཆོས་ཅན་ཀུན་ཏུ་དྲངས་པ་ལྟ་བུར་སྟོན་པས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཆོས་བརྗོད་པས་ཆོས་ཅན་རྟོགས་པ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་གཞན་རིགས་མི་མཐུན་སྤོང་བ་ལྡོག་པ་དང་མི་སྤོང་བ་མི་ལྡོག་པ་མ་གཏོགས་པར་སྒྲའི་ཁྱད་པར་འདི་དག་ལ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་ཡང་དག་པར་ན་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུགས་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཤིང་ཞེས་དང་ཤིང་ཉིད་ཅེས་བརྗོད་པ་གཉིས་ཀས་ཀྱང་ཤིང་བརྗོད་པ་དང་འདྲ་བར་གང་དུ་དམིགས་རྣམ་སྟོན་པ་ན་བདེན་བཞི་དང་འབྲེལ་བར་སྒྲས་ཟིན་པར་མ་བསྟན་པ་དེར་ཡང་དམིགས་རྣམ་དེ་དག་བདེན་བཞིར་གཏོགས་པར་གྲགས་པས་གྲུབ་པ་དང༌། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གཉིས་གཅིག་མེད་ན་ཅིག་ཤོས་ཀྱང་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་རྟོགས་པས་རྒོལ་བ་འདི་ནི་ཅིར་ཡང་མི་རུང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ནི། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་སྟེ་ཡང་ན་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་བསྡེབ་པའི་ངོར་ཏེ་སྡེབ་སྦྱོར་དང་འགལ་བའི་འཇིགས་པས་ཆོས་ཅན་དངོས་སུ་བརྗོད་པ་ལས་ཐ་དད་པར་རྣམ་པ་མངོན་ཞེན་ལ་སོགས་འགོག་ཅེས་སོགས་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་བདེན་པ་ཀུན་ཏུ་དྲངས་ཏེ་དམིགས་རྣམ་གྱི་དབྱེ་བ་སྨོས་པ་ཡིན་ན་ཡང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་ནི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ལ་དེར་གཏོགས་པ་ཁོ་ན་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པའི་ཆོས་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བཤད་ པར་བྱ་དགོས་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པ་འགོག་པའི་བདག་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡང་དག་པར་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དང་བྲལ་བ་སྟེ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱིས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་མི་རིགས་སོ། ཞེས་པའི་ཚད་མས་བརྟགས་པ་ན་རི་བོང་གི་རྭ་དང་འདྲ་བར་དགག་སྒྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པས་དེ་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟེན་ཆོས་སུ་མི་རིགས་པར་མཐོང་བ་ན་དོན་གྱིས་ན་བདེན་པ་རྣམས་དེར་གོ་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པས་སོ། །དེར་མ་ཟད་འོག་མ་དག་ལ་ཡང་སྟེ་གང་དུ་ཆོས་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་དུ་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདེན་བཞི་མ་སྨོས་ཀྱང་ཆོས་ཅན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་འཆད་དོ། །འདིའི
Chinese
因此，表达方式也必须用特殊的词语来表达。虽然需要这样表达，但不分别表达，而是用法的表达来表达一切，这样就不会有不表达法之自性的过失了。遮止显现执着等等。从第401页到第500页。 经论在显示所缘行相的时候，总是像引导所缘行相的法之自性一样来显示。即使这样，以法的表达能领悟法之自性吗？如果说，除了排除其他不同类的差别，即排除和不排除之外，这些语词的差别中，法和法之自性的差别实际上是没有的，这是因为出自理性的论典的缘故。因此，就像说“树”和说“树性”一样，无论在哪里显示所缘行相，如果没有明确地说明与四谛相关联，那么这些所缘行相也被认为是属于四谛的，这是成立的。并且，法和法之自性如果不是一体，另一个也不会产生，因此以领悟法之自性来反驳是完全不行的。第二种情况是，在某种情况下，或者为了组合诗句，因为害怕与诗律相违背，所以不同于直接表达法之自性，而是用“遮止显现执着等等”等方式，将法之自性真理全部引导出来，即使说了所缘行相的差别，但苦等真理是法之自性，只有属于它的才是所缘和行相的法，解说者们应该这样解说。为什么要这样解说呢？因为以正量衡量遮止显现执着等的我等，实际上是远离生和灭的，次第和同时产生果是不合理的。就像兔角一样，因为空无遮破和成立，所以它在二谛中都不存在，因此被认为是不能作为所依之法的，实际上真理在那里被理解，因为在世俗中存在。不仅如此，对于下面的情况也是如此，即无论在哪里只显示了法，在所有这些情况下，即使没有提到四谛，也应该按照先前所说的道理，知道它是法之自性，这样解说。
English
Therefore, the expression of aspects must also be expressed with special words. Although it is necessary to express it in this way, without expressing it separately, but expressing everything with the expression of Dharma, there is no fault of not expressing the nature of Dharma. Prevent manifestation of attachment, etc. From page 401 to 500. The scriptures always show it as if guiding the nature of Dharma of the object-aspect when showing the object-aspect. Even so, can the nature of Dharma be understood by the expression of Dharma? If it is said that apart from excluding other different kinds of differences, that is, excluding and not excluding, there is actually no difference between Dharma and the nature of Dharma in these differences of words, it is because it comes from the treatises of reason. Therefore, just like saying "tree" and saying "tree-ness", wherever the object-aspect is shown, if it is not explicitly stated to be related to the Four Noble Truths, then these object-aspects are also considered to belong to the Four Noble Truths, which is established. And, if Dharma and the nature of Dharma are not one, the other will not arise, so it is completely impossible to refute by understanding the nature of Dharma. The second case is that, in some cases, or in order to combine verses, because of the fear of violating the rhythm of the verses, it is different from directly expressing the nature of Dharma, but by using "prevent manifestation of attachment, etc." and other methods, all the truths of the nature of Dharma are guided out, even if the differences of the object-aspect are mentioned, but the truths such as suffering are the nature of Dharma, and only what belongs to it is the Dharma of the object and aspect, the commentators should explain it in this way. Why should it be explained in this way? Because the self, etc., which prevents the manifestation of attachment, etc., is actually free from birth and death, and it is unreasonable to produce results sequentially and simultaneously. Like a rabbit's horn, because it is empty of negation and establishment, it does not exist in both truths, so it is considered that it cannot be used as the Dharma of reliance, and in fact the truths are understood there, because it exists in the conventional. Moreover, it is also the same for the following situations, that is, wherever only Dharma is shown, in all these cases, even if the Four Noble Truths are not mentioned, it should be known that it is the nature of Dharma according to the previously mentioned principle, this is how it is explained.
Tibetan
་ལྟར་ན་གཞུང་གོང་མ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་བརྗོད་པས་དམིགས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ཡང་ཞེས་འདོན་པ་དང༌། དམིགས་རྣམ་གཉིས་ཀ་ཆོས་སུ་བཤད་ནས་བདེན་པ་ཆོས་ཅན་དུ་འདོད་ཅིང༌། ཁྱད་པར་གཞན་སྤོང་མི་སྤོང་གི་གཞུང་དང༌། མཐུན་དངོས་གཞན་གྱི་དངོས་དག་ལས། །ལྡོག་པ་ལ་ནི་རྟེན་པ་ཅན། ཞེས་པ་གཉིས་ཀྱི་དོན་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ནས་ཁྱད་པར་གཞན་སྤོང་མི་སྤོང་གི་དོན་རིགས་མི་མཐུན་ལས་ལྡོག་མི་ལྡོག་ལ་འཆད་དོ། །ཊཱིཀ་བྱེད་ཕྱི་མ་རྣམས་བཤད་པ་འདི་འཐད་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་མོད། འདི་རྩོམ་པ་པོའི་དགོངས་པར་མི་འདོད་དེ། དམིགས་པ་རྣམས་ཆོས་སུ་བཤད་ཅིང་ཁྱད་པར་གཞན་སྤོང་མི་སྤོང་ལོག་པར་བཀྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དམ་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སྐབས་འདིའི་དམིགས་པ་ནི། ཤེས་པར་ བྱ་བའི་གཞི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ལ། རྣམ་པ་ནི། དམིགས་པ་དེ་ཤེས་པའི་ཐབས་ཆོས་ཡིན་པས་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་དམིགས་རྣམ་གྱི་སྐབས་ཡིན་པས་བདེན་པ་དང་དེའི་སྟེང་གི་ཆོས་རྣམས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་དམིགས་པ་གང་ཡིན་ཆོས་ཅན་བདེན་བཞིའི་སྒྲས་ཟིན་པ་དང་རྣམ་པ་རྣམས་དེའི་སྟེང་གི་ཆོས་བརྗོད་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་རིགས་པ་ལ་དྲོད་ཆུང་ངུའི་སྐབས་སུ་དམིགས་པ་དེ་བདེན་པའི་སྒྲས་ཟིན་པར་བསྟན་ནས་དམིགས་པ་གཞན་གྱི་སྐབས་སུ་དེའི་སྒྲས་མ་ཟིན་པར་བསྟན་པ་ལ། ཁ་ཅིག་འདི་སྙམ་དུ་དྲོད་འབྲིང་མན་ཆད་ཀྱི་དམིགས་རྣམ་བདེན་བཞིར་གཏོགས་པར་མི་གོ་སྟེ། ཆོས་ཅན་བདེན་བཞི་དང་འབྲེལ་བར་མ་བསྟན་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་དམིགས་རྣམ་བརྗོད་ཚུལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། དམིགས་པ་ཆོས་ཅན་དང་རྣམ་པ་རྣམས་ཆོས་བརྗོད་ཀྱི་སྒྲས་བརྗོད་དགོས་པ་ལ་གཉིས་ཀ་ཡང་ཆོས་བརྗོད་པས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདིའི་ལན་ལ་གཉིས། སྒྲ་གཉིས་བརྗོད་བྱ་ཐ་དད་མེད་པ་དང༌། དོན་གྱི་ཤུགས་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་གོ་བའི་ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། དམིགས་པ་གང་ཡིན་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་ཅན་དང༌། རྣམ་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་བརྗོད་པས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་རིགས་ན་ཡང༌། དམིགས་པ་མི་རྟག་ལ་སོགས་པ། །བདེན་པའི་རྟེན་ཅན་ཞེས་པ་ལ་ཆོས་ཅན་བདེན་བཞི་སྒྲས་ཟིན་པར་བརྗོད་པས་མ་གཏོགས་ཞེས་སྦྱར་གྱི། ཀུ་ལན་ཏ་ལྟར་དེར་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཡོད་པས་ མ་གཏོགས་ཞེས་མི་བརྗོད་དེ། དེ་ནི་དམིགས་པའི་གཞུང་ཡིན་གྱི་རྣམ་པའི་མིན་པས་སོ། །དེ་མ་གཏོགས་པའི་དམིགས་པ་བཅུ་གཅིག་རྣམ་པ་བཅུ་ག
Chinese
按照这种说法，即使是上部的论著，也应该用具有特点的法和法述来说明所缘，并且这样宣说。并且将所缘和行相都说成是法，认为谛是法性。特别是关于其他遮遣和不遮遣的论著，以及“从顺同他物之物中，依赖于遣除”这两者的意义混淆，将其他遮遣和不遮遣的意义解释为从不同类中遣除和不遣除。后来的注释者们认为这种说法是合理的，但这并非作者的本意，因为将所缘都说成是法，并且错误地解释了其他遮遣和不遮遣。因此，圣者的意义是这样的：其中，此处的所缘是，应该了解的基础是法性，而行相是，了解该所缘的方法是法，因此是所依和能依，并且这也是现观的所缘行相的情况，因此是谛和其上的法。这样，无论什么所缘，都应该用包含法性四谛的词语来表达，而行相都应该用表达其上的法述的词语来表达，在温和的情况下，显示该所缘被包含在谛的词语中，而在其他所缘的情况下，则显示不被包含在该词语中。有些人认为，中等温度以下的所缘行相不属于四谛，因为没有显示与法性四谛相关联。因此，所缘行相的表达方式会颠倒，因为必须用表达法性的词语来表达所缘，而用表达法述的词语来表达行相，但两者都用表达法述的词语来表达。对此的回答有两个：两个词语的表达对象没有差别，以及通过意义的力量理解法性的回答。第一，无论什么所缘，都应该用具有法的特点的法性，以及用具有法性特点的法述来表达，虽然这是合理的，但是“所缘无常等，具有谛的所依”这句话，要加上“除非用包含法性四谛的词语来表达”，而不是像俱舍论一样说“除非那里有法和法性”，因为那是所缘的论著，而不是行相的。除了那之外的十一个所缘，十个
English
According to this statement, even the upper treatises should express the object with a dharma that has characteristics and a dharma statement, and declare it in this way. And both the object and aspect are said to be dharma, and truth is considered to be dharmata. In particular, the treatises on other negation and non-negation, and the meaning of "from things that are similar to other things, relying on elimination," are confused, and the meaning of other negation and non-negation is explained as eliminating and not eliminating from different classes. Later commentators consider this statement to be reasonable, but this is not the author's intention, because the objects are all said to be dharma, and other negation and non-negation are wrongly interpreted. Therefore, the meaning of the holy one is this: among them, the object in this case is that the basis to be known is dharmata, and the aspect is that the method of knowing that object is dharma, so it is the dependent and the depended, and this is also the case of the object and aspect of direct perception, so it is the truth and the dharmas on it. In this way, whatever the object, it should be expressed with words that include the four truths of dharmata, and the aspects should be expressed with words that express the dharma statements on it. In the case of mild heat, it is shown that the object is included in the words of truth, and in the case of other objects, it is shown that it is not included in that word. Some people think that the object and aspect below medium temperature do not belong to the four truths, because it is not shown to be related to the four truths of dharmata. Therefore, the way of expressing the object and aspect will be reversed, because the object must be expressed with words that express dharmata, and the aspects must be expressed with words that express dharma statements, but both are expressed with words that express dharma statements. There are two answers to this: the two words have no difference in what they express, and the answer that dharmata is understood through the power of meaning. First, whatever the object, it should be expressed with dharmata that has the characteristics of dharma, and with dharma statements that have the characteristics of dharmata, although this is reasonable, but the sentence "objects such as impermanence, etc., have the support of truth," should be added with "unless it is expressed with words that include the four truths of dharmata," rather than saying "unless there is dharma and dharmata there" like the Abhidharmakośa, because that is the treatise on objects, not aspects. Apart from that, the eleven objects, ten