Tibetan
དམིགས་པ་ནི། ཡུམ་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་པོ་གསུམ་པོ་ཕན་ཚུན་ངོ་བོ་སྤྲོས་བྲལ་དུ་གཅིག་པའི་གཟུགས་སོགས་ཡིན་ལ། རྣམ་པ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་སོགས་ལ་དེར་མི་རྟོག་པ་སྟེ། ཡུམ་ཡང་གཞན་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཀྱང་གཞན་བྱང་སེམས་ཀྱང་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་མེད་ཀྱི། ཡུམ་ཉིད་ཀྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཉིད་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ཀྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ཞེས་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་མེད་དེ་དེ་ལྟར་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་རྟོག་པ་མེད་དོ། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་བཤད་བསྡུ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། ཆོས་མཆོག་ཆུང་ངུའི་དམིགས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་དཔའ་བར་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་ ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་དེ་དག་དམིགས་པར་བསྟན་པས་དེས་མཚོན་ནས་དེ་ཁོ་ནར་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ཐ་དད་མེད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་གཟུགས་སོགས་སོ། །སྔ་མ་དག་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྐྱེན་བཞི་དང་གཙོ་བོ་གང་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ལ་སོགས་པ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཡིན་པས་དེས་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་དེས་ཀྱང་བདེན་པ་བཞི་བསྡུས་པས་བདེན་པ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་གསུང་ཡང་རྒྱན་སྣང་གི་དགོངས་པ་སྔ་མའོ། །རྣམ་པ་ནི། དམིགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེའི་བྱེད་པ་སྟེ་འབྲས་བུ་གདུལ་བྱ་ཡོད་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་རང་རང་གི་སྐལ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འབད་རྩོལ་ལ་མི་ལྟོས་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཕྲིན་ལས་འཇུག་པའོ་ཞེས་འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་དམིགས་སོ། །རྒྱུ་གང་གིས་འཇུག་ན་སྔོན་གྱི་རང་གི་སྨོན་ལམ་དང་ཚོགས་གཉིས་དང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སོ། །དེ་ཡང་དབུ་མའི་རྩ་བ་ལས། གང་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་རུང་བ། །དེ་ལ་ཐམས་ཅད་རུང་བ་ཡིན། །གང་ལ་སྟོང་ཉིད་མི་རུང་བ། །དེ་ལ་ཐམས་ཅད་མི་རུང་འགྱུར། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །ཁ་ཅིག་འདིའི་འབྲས་བུ་ཆོས་མཆོག་ལ་མི་འགྲིག་གོ་ཞེས་འདོད་ཀྱང༌། འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་དམིགས་མཁན་དེ་ཆོས་མཆོག་ཡིན་པས་དམིགས་ཡུལ་གྱི་འབྲས་བུ་ཆོས་མཆོག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་འབྲས་བུར་བཤད་དགོས་རྒྱུ་མེད་དོ། །འབྲིང་གི་དམིགས་པ་ནི། ཤེར་ཕྱིན་རྣལ་འབྱོར་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆོས་མཆོག་ལ་གནས་པ་ལ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་ཏེ་ལུང་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུའི་གཟུགས་སོགས་ནི་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་གང་ཟག་གི་རྟོགས་ན་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་སྟེ་བདེན་པ་བཞིའོ། །ལུང་སྟོན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་དམ་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་ནི། དམིགས་པ་དེ་དེ་ཁོ་ནར་མཉམ་པར་བཞག་འཇོག་གིས་སྟོང་པའི་སྤྲོས་བྲལ་དུ་བསླབས་པས་བྱང་སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་སྟེ་དེ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ལ་བདག་ནི་སྔར་མཉམ་པར་བཞག་པའོ་སོགས་པས་མ་འོངས་པ་ན་འཇོག་པར་འགྱུར་རོ། །ད་ལྟ་མཉམ་པར་བཞག་བཞིན་པའོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་མངོན་གྱུར་མི་འབྱུང་བར་རྟོགས་པའོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་མཉམ་གཞག་ན་དེ་ལྟ་བུའི་རྟོག་པ་མངོན་གྱུར་ཕལ་ཆེ་བ་ཐམས་ཅད་མི་འཐད་པས་སོ། །ཆེན་པོའི་དམིགས་པ་ནི། ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ངོར་སྒོམ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་སྒོམ་པ་པོ་བྱང་སེམས་དང་བསྒོམ་བྱ་ཡུམ་གྱི་དོན་གསུམ་པོ་ཕན་ཚུན་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཐ་དད་མེད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་གཟུགས་སོགས་སོ། །རྣམ་པ་ནི། དམིགས་ཡུལ་ལ་བརྟག་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་ལ་ཡོད་པ་མིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་ཅན་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཡང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ལམ་ནི་མཐོང་ལམ་མམ་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་དམ་པའོ་ཞེས་རྟོགས་པའོ། །དེ་ལྟར་དམིགས་ཡུལ་བརྟག་ པར་བྱ་བས་སྟོང་པ་དེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ལ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་གཞན་བརྒྱད་ལ་ཡང་རིག་པར་བྱའོ། །ཁ་ཅིག་ཆོས་ཉིད་དོན་རྣམ་དང་དེ་རྟོགས་ཤེས་རྣམ་ཞེས་གཉིས་གཉིས་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཟག་བཅས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ནས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་ཞིང་ཟག་མེད་ཀྱི་དང་པོ་རང་གི་རྩལ་གྱིས་འདྲེན་པས་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཅེས་བརྡ་སྦྱར་བའི་ལམ་འདི་ལ་ནི་སོགས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། རྩོད་པ་དང༌། ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། ཀུན་ལན་ཏ་འདི་ལྟར་འཆད་དེ། དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཆོས་ཅན་ཡང་བསྟན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཆོས་ཙམ་དུ་རྟེན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྒོམ་པ་ནི་མི་རིགས་ཤེ་ན། ཞེས་པའི་རྩོད་པ་བཀོད་ནས། ལན་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དམིགས་པ་མི་རྟག་ལ་སོགས་པ། །བདེན་པའི་རྟེན་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པས་དེ་མ་གཏོགས་པའི་དམིགས་རྣམ་ལྷག་མ་གཞན་དག་ལ་སྒྲའི་དབྱེ་བ་བརྗོད་ཚུལ་ཐ་དད་པ་ཙམ་གྱིས་དོན་སྟོན་པའི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དེས་དམིགས་པ་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ཡང་ཞེས་པ་འདིར་དམིགས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཞེས་པ་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ་
Chinese
所缘是：般若（藏文：ཡུམ།），禅定，修行者三者，互相本体无戏论而一之色等。行相是：对于禅定等，于彼不分别，即般若亦非他，禅定亦非他，菩萨亦非他，而是般若即是禅定，禅定即是菩萨。菩萨即是禅定。又说：一切法皆空故无分别，如是则禅定亦无分别。二是说摄二者。初中有三，法胜小者的所缘是：观修一切法无生之禅定，及勇猛行等之禅定，如是彼等显示为所缘，以彼表示，唯彼等禅定与空性无有差别，故以差别而作之色等。前者诸禅定，与禅定之四缘及何者为主相同而具足等眷属俱故，彼摄五蕴，彼亦摄四谛，故说谛为所缘，然是庄严经论之意趣。行相是：所缘彼禅定之作用，即果，于有情之世间界一切处，各自之分如是，不待功用而任运成就，事业行入，是为从果之门而缘。何因行入耶？谓由往昔自己之愿及二资粮，与诸法之自性任何亦不成立之法界力。彼亦如《中观根本慧论》云：以有空性故，一切皆容有，以无空性故，一切皆不容。如是。有说此之果与法胜不合者，然缘果者彼是法胜故，不必说所缘之果为法胜之禅定之果。中者的所缘是：真实趣入般若瑜伽之禅定，与具足之瑜伽士安住于法胜，诸佛所说而作授记，名为因之色等是所缘。彼亦是补特伽罗之
English
The object of focus is: The three, Mother (Tibetan: ཡུམ།), Samadhi, and the practitioner, are of the nature that their essence is non-elaborate and one, such as form, etc. The aspect is: Regarding Samadhi, etc., there is no non-conceptualization there, meaning that Mother is not other, Samadhi is not other, Bodhisattva is not other, but Mother herself is Samadhi, Samadhi itself is Bodhisattva. Bodhisattva himself is Samadhi. It is also said: Because all dharmas are empty, there is no conceptualization, thus there is no conceptualization in that Samadhi. The second is the two, explanation and summary. Among the first three, the object of focus of the small Dharma Supreme is: Meditating on the Samadhi of all dharmas being unborn, and the Samadhi of going forth bravely, etc., thus showing those as the object of focus, indicating that those Samadhis and emptiness are inseparable, therefore the forms, etc., are distinguished by difference. The former Samadhis, with the four conditions of Samadhi and what is mainly similar and complete, etc., are accompanied by retinues, so it includes the five aggregates, and it also includes the four truths, so it is said that the truths are the object of focus, but it is the intention of the Ornament of Realization. The aspect is: The function of that Samadhi of the object of focus, that is, the result, is that in all realms of the world where there are beings to be tamed, according to their respective shares, without relying on effort, the activities are spontaneously accomplished, which is focusing from the door of the result. What cause does it enter by? It is by the power of one's own past aspirations and the two accumulations, and the power of the Dharmadhatu where the nature of all dharmas is not established in any way. That is also as in the Root Wisdom Treatise: For whom emptiness is possible, everything is possible. For whom emptiness is not possible, everything is impossible. Like that. Some say that the result of this does not fit with the Dharma Supreme, but since the one who focuses on the result is the Dharma Supreme, it is not necessary to say that the result of the object of focus is the result of the Samadhi of the Dharma Supreme. The object of focus of the middle one is: The Samadhi of truly entering into the yoga of Prajnaparamita, and the yogi who possesses it abides in the Dharma Supreme, and the Buddhas speak and give predictions, the form, etc., of the cause called, is the object of focus. That is also the person of
Chinese
如果领悟，就能产生殊胜的功德，即是四谛。宣说的理由是缘起的法性或伟大。相状是：通过将目标完全安住于彼，并修习空性的离戏，菩萨领悟禅定的自性，即对彼安住时，我过去已安住等等，未来将安住。现在安住着等等的知识不会显现而领悟。理由是菩萨的等持中，如此的分别念显现大多都不合理。伟大的目标是：以法性，即在离戏的境界面前，观修禅定，观修者菩萨和所观修的母义三者互相本体相同，即无有差别，从而区分的色等等。相状是：所有应观察的目标之法，实际上并不存在，因此在有境禅定中也不生起分别念的道路，是见道或是成就菩提的殊胜方法而领悟。如此，应观察的目标空性是法性的相状，同样对于其他八种法性的相状也应了知。有些人将法性分为意义之相和领悟之识之相两种。第二是：从世间所有有漏法中最为殊胜，并且是无漏的最初，以自身的力量引导，因此被称为法的殊胜，即是这条道路等等。第三有二：辩论和回答。第一是：昆兰达如此解释：在所有目标等等中，不也应该显示有法吗？如果认为仅仅是法，因为没有所依而观修是不合理的。在陈述了这样的辩论后，回答分为两部分，第一是：目标无常等等，名为具有真理的所依，因为说了法和有法，对于除此之外的其他目标之相，仅仅通过语音的差别，表达方式的不同，就将法和有法作为区分意义的特征，如果用表达法和有法的声音来表达目标，那么这里所说的表达目标仅仅是象征。
English
If understood, it generates excellent qualities, which are the Four Noble Truths. The reason for prophesying is the nature or greatness of dependent origination. The aspect is: by completely settling the mind on that object and practicing the non-elaboration of emptiness, the Bodhisattva realizes the self-nature of Samadhi, that is, when dwelling on it, I have dwelt in the past, etc., and will dwell in the future. The knowledge of dwelling now, etc., does not manifest, but is realized. The reason is that in the Samadhi of a Bodhisattva, such conceptualizations manifesting are mostly unreasonable. The great object is: by the nature of Dharma, that is, in the face of non-elaboration, the three meanings of meditation Samadhi, the meditator Bodhisattva, and the object of meditation, the Mother, are said to be of the same essence, that is, without difference, thus distinguishing form, etc. The aspect is: all the objects of observation, the Dharmas, do not actually exist, therefore, the path of non-conceptualization in the subject-object Samadhi is realized as the path of seeing or the supreme method of attaining enlightenment. Thus, the emptiness of the object of observation is the aspect of Dharma-nature, and similarly, the other eight aspects of Dharma-nature should also be understood. Some divide Dharma-nature into two: the aspect of meaning and the aspect of knowledge that realizes it. The second is: among all the contaminated Dharmas of the world, it is the most supreme, and it is the first of the uncontaminated, guiding by its own power, therefore it is called the supreme of Dharma, that is, this path, etc. The third has two: debate and answer. The first is: Kunlanda explains it this way: In all objects, etc., shouldn't the possessor of Dharma also be shown? If it is thought that it is only Dharma, it is unreasonable to meditate because there is no basis. After stating such a debate, the answer is divided into two parts, the first is: object impermanent, etc., called having the basis of truth, because Dharma and the possessor of Dharma are spoken, for the other remaining object-aspects, only through the difference of speech, the difference of expression, the Dharma and the possessor of Dharma are taken as the characteristic of distinguishing meaning, if the sound of expressing Dharma and the possessor of Dharma is used to express the object, then the expression of the object here is only a symbol.