Tibetan
ལུས་འདི་ཆོས་ཅན། འཕེན་བྱེད་ཀྱི་ལས་ངན་པ་སྔོན་དུ་སོང་སྟེ། རྣམ་སྨིན་ཡིད་དུ་མི་འོང་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བཀོད་པའི་རྟགས་འདི་དག་ལ་བརྟེན་ནས་གྲུབ་ཟིན་གྱི་རྣམ་སྨིན་འདོད་མི་འདོད་འདི་དག་ལ་ལས་བཟང་ངན་སྔོན་དུ་སོང་བར་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་འགྲུབ་ཀྱང་། དེ་རིང་སྤྱིན་པ་བཏང་བ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུངས་བའི་ལས་ལ་མ་འོངས་པ་ན་འབྲས་བུ་བདེ་བ་བྱུང་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་དྲོའི་ལུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཕྱག་འཚལ་པ་སོགས་སྔ་དྲོའི་ལུས་སྔོན་དུ་སོང་བར་གྲུབ་ཀྱང་། སྔ་དྲོའི་དུས་ན་གང་ཟག་དེས་ཕྱི་དྲོའི་ལུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དེ་ལྟ་བུ་མི་འགྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། ལས་གསོག་པ་ཡང་སྲེད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་པས་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་འདི་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་སྲེད་པ་སྔོན་དུ་སོང་སྟེ། དབང་ཕྱུག་སོགས་ཀྱིས་དབང་མེད་དུ་བསྐུལ་བ་མ་ཡིན་པར་མི་གཙང་བའི་གནས་མངླ་དུ་སྐྱེ་བ་བླངས་པའི་ཕྱིར། དབང་ཕྱུག་སྐུལ་བྱེད་མིན་པར་དབང་ཕྱུག་འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་འགྲུབ་བོ། དེ་ལྟ་བུའི་ལས་ཉོན་དེ་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཕན་འདོགས་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་འབྱུང་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་དང་ཡང་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། རབ་སྐྱེ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྟོབས་ལྡན་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། རྐྱེན་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྟེན་བྱེད་ཅིང་སྐྱེས་བ་རྒྱུད་མར་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། སྐྱེ་བརྒྱུད་པ་ཡོད་པར་ནི་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྟགས་ལས་ཤེས་ཏེ། དེ་ཡང་སྐྱེས་མ་ཐག་པའི་རིག་པ་ཆོས་ཅན། ཉེར་ལེན་གྱི་རིག་པ་སྔ་མ་སྔོན་དུ་སོང་སྟེ། རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ད་ལྟར་སྡུག་པར་སྒྲོ་བཏགས་ ལས་འདོད་ཆགས་སྐྱེ་བ་བཞིན། དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། ལྡོག་པ་མེད་དེ། རིག་པ་ཡིན་ཀྱང་རིག་པ་སྔ་མ་ཉེར་ལེན་དུ་མོ་དགོས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་རྒྱུ་ཡོད་དམ་མེད། ཕྱི་མ་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་རིག་པ་དེ་རྟག་ཏུ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱ་ལོག་སྟོབས་ཀྱི་མི་ལྡོག་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཡང་ན་རྟག་ཏུ་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་ཡོད་ན་ཡོད་པའི་རྗེས་སུ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། རེས་འགའ་སྐྱེ་བར་དམིགས་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་ཡོད་ན་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ལས་མ་འདས་ལ། རྟག་པ་རྒྱུར་མི་རུང་བར་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། མི་རྟག་པ་ལ་བེམ་རིག་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་པས་བེམ་པོ་ཡིན་ན། དབང་པོ་དང་བཅས་པའི་ལུས་ཉེར་ལེན་ཡིན་ནམ། དབང་པོ་མེད་པའི་ལུས་ཉེར་ལེན་ཡིན། དང
Chinese
此身是法，因为能引业恶在前，故有不悦意之异熟。如是所说之诸相，依此能成立之已成异熟，此等欲不欲，以业善恶在前，虽以现量而成立。然今日布施与守护戒律之业，于未来生起安乐之果，是极隐蔽。如下午之身体差别，礼拜等，虽成立上午之身体在前。然上午之时，彼补特伽罗，不能成立如是下午之身体差别。积业亦须贪爱在前，故此近取蕴是法，因为欲得境之贪爱在前，非自在等不由自主地驱使，而于不净处之胎中取生。非自在驱使，以自在遮止之理而成立。如是之业惑，是法，是痛苦之因，因为是彼之助伴。是集，因为是彼屡屡生起之故。是增上生，因为是彼生起强力之故。是缘，因为是彼之所依，且生已相续生起之故。有生相续者，从成立先生后生之相而知，彼亦是新产生之识是法，因为近取之识在前，是识之故。譬如现在于痛苦作增益想。
English
This body is a dharma, because the karma of leading is evil in the past, so it has unpleasant ripening. These signs mentioned above, based on which the accomplished ripening can be established, these desires and dislikes are established by the fact that good and bad karma are in the past, although it is established by direct perception. However, the act of giving alms and keeping the precepts today, the result of happiness arising in the future, is extremely hidden. Just as the difference in the body in the afternoon, such as prostration, etc., although it is established that the body in the morning is in the past. However, at the time of the morning, that person cannot establish such a difference in the body in the afternoon. Accumulating karma also requires craving to be in the past, so this clinging aggregate is a dharma, because the craving to obtain the object is in the past, not being driven involuntarily by Isvara etc., but taking birth in the womb of an impure place. It is established by the reason that Isvara is not the driver, but Isvara is the preventer. Such karma and affliction are dharma, the cause of suffering, because it is the helper of it. It is the origin, because it arises again and again. It is the superior birth, because it gives rise to strength. It is a condition, because it is the basis of it, and it arises continuously after birth. Having a continuous birth is known from the sign of establishing the former and later births, which is also the newly produced consciousness is a dharma, because the previous consciousness of clinging is in the past, because it is consciousness. For example, now there is an increase in suffering.
Tibetan
་པོ་ལྟར་ན། རེ་རེ་བ་ཡིན་ནམ། ཀུན་ཚོགས་པ་རྒྱུར་དགོས། དད་པོ་མི་འཐད་དེ། མིག་ཤེས་བཞིན་དུ་གཟུགས་གསལ་བར་འཛིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་མི་རིགས་ཏེ། དབང་པོ་རྣམས་ཡུལ་མི་འདྲ་བར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་མེད་པའི་ལུས་ཉེར་ལེན་ཡིན་ན། རྡུལ་ཕྲན་ནམ་ཡན་ལག་གི་རྫས་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། རྡུལ་ཕྲན་རེ་རེ་བས་ཆོག་གམ། ཀུན་ཆོགས་པ་རྒྱུར་དགོས། དང་པོ་ལྟར་ན། ཡིད་རྟོག་དུ་མ་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན། སོར་མོའི་རྡུལ་ལྟ་བུ་མཚང་ན་ཡང་མི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ཡན་ལག་གི་རྫས་ཉེར་ལེན་ཡིན་པར་མི་རིགས་ཏེ། དེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་བྱ་བ་ལ་བརྙེན་ལ་དང་། མཐོང་བ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། ཡོན་ཏན་ལ་བརྟེན་པའི་འགལ་འདུ་ རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། དེ་ལ་ལག་པ་གཡོ་ལུས་གཞན་མི་གཡོ་བའི་ཚེ་ལུས་གཞན་གྱི་སྟེང་ན་ཡོད་པའི་ཡན་ལས་དེ་མི་གཡོ་བར་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པས་གཡོ་མི་གཡོའི་ཆ་གཉིས་མེད་པར་འགལ་ལོ། གཡོ་མི་གཡོ་དེ་དག་ཡན་ལག་ལ་ཡོད་ཀྱི། ཡན་ལག་ཅན་ལ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ལག་པའི་སྟེང་དུ་གཡོ་བའི་ཡན་ལག་གི་རྡུལ་གྱིས་བསྡུས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་འདི་དང་། མི་གཡོ་བར་གནས་པའི་ཡན་ལག་གཉིས་དུས་གཅིག་སོ་སོར་གྲུབ་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷག་མ་གཉིས་ལ་ཡང་སྦྱོར། ཤེས་པ་ཉེར་ལེན་ཡིན་ན། རང་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་དང་། གཞན་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་གཉིས་སུ་ངེས་པས་གཞན་གྱི་ཤེས་པ་ཉེར་ལེན་ཡིན་ན། ཕ་མའི་ཤེས་བ་ཉེར་ལེན་དུ་བྱ་དགོས་པས་ཕ་མ་བཟོ་མཁས་པ་ལ་བུ་བཟོ་མཁས་པ་སོགས་སུ་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་བར་ཁས་བླངས་དགོས་པས་སོ། དེས་ན་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རིག་པ་སྔ་མས་ཉེར་ལེན་བྱས་པར་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་བོ། དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། སྐྱེ་བ་སྔ་མ་ཡོད་དེ། ཞེས་ཁྱད་པར་སྦྱར་ན་དཔེ་རྙེད་པར་མི་རུང་ངོ་། དེ་ལྟར་ཀུན་འབྱུང་དེ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་དང་བདག་འཛིན་རིགས་པས་སུན་དབྱུང་བར་ནུས་པར་མཐོང་བ་ན། སྡུག་བསྔལ་འགོག་ནུས་སུ་མཐོང་ལ། དེ་ལྟ་གུའི་གཉེན་པོ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་འགགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། འགོག་པ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་སྤངས་པའི་བྲལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞི་བ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའི་བྲལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གྱ་ནོམ་པ་ཡིན་ཏེ། འདོད་བྱ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་བྲལ་ བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ངེས་འབྱུང་ཡིན་ཏེ། སླར་མི་ལྡོག་པའི་ཆོས་ཅ
Chinese
如果按照第一种说法，是每一个原子都可以吗？还是必须是全部集合起来作为因？第一种说法不合理，因为就像眼识一样，会清晰地执持色法。第二种说法不合理，因为诸根具有各自确定能产生执持不同对境的识之能力。如果最初的无有之身是近取因，那么是原子还是肢分的物质？如果按照第一种说法，是每一个原子都可以吗？还是必须是全部集合起来作为因？如果按照第一种说法，就会同时产生许多心念，如果按照第二种说法，就像手指的原子一样，即使是空虚也不会产生。肢分的物质作为近取因是不合理的，因为那是不可能的。那也有依赖于作用，依赖于所见，依赖于功德的三种矛盾。 例如，当手移动而身体的其他部分不移动时，身体其他部分上的肢分不移动是显而易见的，因此移动和不移动的两个方面是矛盾的。如果说移动和不移动存在于肢分上，而不是存在于有肢分者上，那么，在手上，由移动的肢分的原子组成的显而易见的事物，和不移动而存在的肢分，必须同时各自成立。同样，其余的两个也应如此类推。如果识是近取因，那么一定是自己相续所摄持的和他人相续所摄持的两种，如果是他人的识是近取因，那么必须把父母的识作为近取因，因此必须承认父母擅长制造，儿子也擅长制造等等是必然的。因此，自己相续的先前的智慧作为近取因是必然成立的。同样，对于证明后世也应如此类推。如果加上“前世存在”的差别，就找不到例子了。如此，当看到生起是苦的生起者，并且能以理智驳斥我执时，就会看到能够止息痛苦。如此，凭借修习对治力的力量，痛苦止息，这是法，是灭谛，因为是舍弃痛苦的解脱。是寂静，因为是舍弃烦恼的解脱。是殊胜，因为是所欲求的最胜解脱。是出离，因为是不再退转的法。
English
According to the first view, is each atom sufficient, or is it necessary for all to be assembled as the cause? The first view is unreasonable, because just like eye consciousness, it would clearly grasp form. The second view is unreasonable, because the senses each have the definite ability to generate consciousness that grasps different objects. If the initial non-existent body is the proximate cause, then is it an atom or a substance of limbs? According to the first view, is each atom sufficient, or is it necessary for all to be assembled as the cause? According to the first view, many mental conceptions would arise simultaneously, and according to the second view, like the atoms of a finger, even if empty, they would not arise. It is unreasonable for the substance of limbs to be the proximate cause, because that is impossible. That also has three contradictions: relying on action, relying on seeing, and relying on qualities. For example, when the hand moves and the other parts of the body do not move, it is obvious that the limbs on the other parts of the body do not move, so the two aspects of moving and not moving are contradictory. If it is said that moving and not moving exist on the limbs, but not on the one with limbs, then on the hand, this obvious thing composed of the atoms of the moving limbs, and the limbs that exist without moving, must each be established separately at the same time. Similarly, the remaining two should also be applied in the same way. If consciousness is the proximate cause, then it must be either held by one's own continuum or held by another's continuum. If another's consciousness is the proximate cause, then the consciousness of the parents must be taken as the proximate cause, so it must be admitted that if the parents are skilled at making, the son is also skilled at making, etc., is inevitable. Therefore, it is inevitably established that the previous wisdom of one's own continuum is the proximate cause. Similarly, it should also be applied to proving future lives. If the distinction "previous life exists" is added, an example cannot be found. Thus, when it is seen that arising is the producer of suffering, and that self-grasping can be refuted by reason, it is seen that suffering can be stopped. Thus, by the power of cultivating the antidote, suffering ceases, this is Dharma, it is cessation, because it is the separation from abandoning suffering. It is peace, because it is the separation from abandoning afflictions. It is excellent, because it is the supreme separation from what is desired. It is definite emergence, because it is a Dharma that does not regress.