Tibetan
ར་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་འགྲུབ་མི་སྲིད་དེ། ཡ་གྱལ་དཀར་ཆོས་ལ་བདེ་བ་འབྱིན་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་འབྱིན་པ་གཉིས་ཀ་དངོས་སྟོགས་ཀྱི་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཡིད་ཆེས་པའི་རྗེས་དཔག་གིས་ཀྱང་འགལ་བར་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཡིད་ཆེས་པའི་རྟགས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་སུ་དོགས་པ་དེ་ཆོད་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེ་འདྲ་བའི་སྔ་ཕྱི་འགལ་བ་དང་དངོས་ཤུགས་འགལ་བ་མེད་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་ཡང་ཚད་མས་འགྲུབ་པ་མི་འཐད་དོ་ཉེན་སྐྱོན་མེད་དེ། གཞི་སྔོན་པོའི་སྟེང་དུ་བདེ་བ་འབྱིན་མི་འབྱིན་གཉིས་དངོས་འགལ་དུ་དངོས་སྟོགས་ཀྱིས་ངེས་པ་ན། དཀར་ཆོགས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཡང་དེ་གཉིས་གཞི་མཐུན་དུ་འདུ་སྲིད་པའི་དོགས་པ་ཆོད་ཅིང་། དཀར་ཆོས་ཀྱི་སྟེང་དུ་དེ་གཉིས་གཞི་མཐུན་དུ་ཡོད་མེད་བློ་ཁ་ཕྱོགས་པ་ན། ཚད་མ་སྔ་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་མི་སྲིད་པར་ངེས་ནུས་ཀྱི། དེ་གཉིས་བཞི་དེའི་སྟེང་དུ་འགལ་བར་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་མི་ནུས་སོ། དེ་ལྟར་ན་ཁྲུས་ཀྱིས་སྡིག་པ་དག་པ་དང་། ཆགས་སོགས་སྡིག་པའི་རྩ་བར་བཤད་པ་ལ་ཡང་ནང་འགལ་བསྟན་མི་ནུས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། ཁྲུས་བྱས་པས་སྡིག་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཆགས་སོགས་ཆུང་དུ་མི་འགྲོ་བར་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། རྟགས་སུ་བཀོད་པའི་དཔྱད་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་ལུང་ཡང་གཞི་ མཐུན་སྟོན་པ་མིན་གྱི། དཔྱད་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་ལུང་གི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་པས། དེའི་ལུང་ངོ་ཞེས་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཡིན་པས། སྦྱིན་པས་ལོངས་སྤྱོད་ཁྲིམས་ཀྱིས་བདེ། ཞེས་པའི་ལུང་དེས་གནས་གསུམ་སྟོན་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་མེད་དོ། གསུམ་པ་ནི། ལུང་རང་གི་བསྟན་བྱ་ལ་མི་སླུ་བ་ཡིན་མིན་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དང་། ལོག་ཕྱོགས་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་ཁས་བླངས་དགོས་པས་གཏན་ཚིགས་བཀོད་པ་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་ལན་ལ། ཡིད་ཆེས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་མི་སྲིད་པར་འདོད་པ་དགག །འདོད་ཀྱང་སྦྱོར་བ་གཞན་དུ་འདོད་པ་དགག །ལུང་གནོད་བྱེད་དང་གེགས་བྱེད་དུ་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་དང་། ཚུལ་གསུམ་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་ན་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་རྟགས་སུ་མི་རུང་བའི་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། དང་པོ་ནི། ཡིད་ཆེས་ཚད་མར་མི་རུང་ན། ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་གྱི་དོན་ཡོད་པ། རྟོག་ལྡན་གྱིས་དམ་བཅར་མི་རིགས་པར་ཐལ་ལོ། ཚད་མས་མ་གྲུབ་ཀྱང་དམ་བཅའ་རྟོག་ལྡན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་མེད་པར་ནི་དངོས་པོ་དང་། དངོས་མེད་རྣམ་གཞག་གང་གིས་ནུས། ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། ག
Chinese
因为以现量力不可能成立，因为在个别白法上，产生安乐和产生痛苦两者，以现量力不可能成立。以可信的后比量也不可能成立相违，因为在成立可信的因的法性时，必须断除那个怀疑。因此，如果没有像那样的前后相违和现势相违，那么以量成立薄伽梵的教言也不合理，没有过失，因为在蓝色基础上，产生安乐和不产生安乐两者以现量力确定是现相违时，在白法的基础上，也断除了那两者可能在同一基础上存在的怀疑，并且在白法的基础上，那两者是否存在心生疑惑时，以先前量力的力量能够确定不可能，但以现量力不能确定那两者在那基础上是相违的。这样一来，洗澡能清净罪业，以及说贪等是罪业的根本，也无法显示内在的相违，如果这样说，没有过失，因为洗澡后，作为罪业之因的自相续的贪等不会减少，这是以现量成立的。作为因所立的三种观察清净的教言，也不是显示同一基础，而是因为是三种观察清净的教言的一部分，所以被安立为那个教言，因此，布施能享受，法律能安乐。那个教言不会有过分显示三个处所的过失。第三，教言本身对所诠释的不欺骗是否是成立的，并且必须承诺对反方是损害的，因此所有建立的理由都会变得无意义，如果这样说，对此的回答是，驳斥认为可信的理由不可能存在。即使承认，也驳斥认为是其他的结合。显示了教言成为损害和障碍的差别，并且如果三相以现量力成立，那么驳斥了不能作为可信的因的争论。第一，如果可信不能成为量，那么极其隐蔽的事物存在，有分别者不应该承诺，这是不合理的。即使不是以量成立，承诺也不会变成有分别，因为如果没有它，事物和非事物的分别又靠什么呢？就像所说的那样。
English
Because it is impossible to establish with the power of direct perception, because on individual white dharmas, both producing happiness and producing suffering cannot be established with the power of direct perception. It is also impossible to establish contradiction with trustworthy inference, because when establishing the property of the trustworthy reason, that doubt must be eliminated. Therefore, if there is no such contradiction between before and after and contradiction between appearance and force, then it is also unreasonable to establish the words of the Bhagavan with valid cognition, there is no fault, because on a blue basis, when it is determined by direct perception that producing happiness and not producing happiness are directly contradictory, on the basis of white dharma, the doubt that those two may exist on the same basis is also eliminated, and when there is doubt in the mind whether those two exist on the basis of white dharma, the power of the previous valid cognition can determine that it is impossible, but the power of direct perception cannot determine that those two are contradictory on that basis. In this way, bathing purifies sins, and saying that attachment etc. are the root of sins, it will also not be possible to show internal contradiction, if you say so, there is no fault, because after bathing, the attachment etc. of one's own mind-stream, which is the cause of sins, does not decrease, this is established by direct perception. The scriptures purified by the three examinations, which are established as reasons, do not show the same basis, but because they are one aspect of the scriptures purified by the three examinations, they are established as that scripture, therefore, giving brings enjoyment, law brings happiness. That scripture does not have the fault of excessively showing the three places. Third, whether the scripture itself is not deceptive to what it explains is what is established, and it must be promised that it is harmful to the opposite side, therefore all the established reasons will become meaningless, if you say so, the answer to this is, refuting the idea that a trustworthy reason cannot exist. Even if it is admitted, it also refutes the idea that it is another combination. It shows the difference between the scripture becoming harmful and obstructive, and if the three aspects are established by the power of direct perception, then it refutes the argument that it cannot be a trustworthy reason. First, if trustworthiness cannot become valid cognition, then the existence of extremely hidden things, it is unreasonable for those with discrimination to make a promise. Even if it is not established by valid cognition, the promise will not become discriminatory, because without it, what can distinguish between things and non-things? As it is said.
Tibetan
ང་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་དོན་གཉེར་ནི། ཐེ་ཚོམ་ལས་ཀྱང་འཇུག་ཕྱིར་རོ། ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་ཐེ་ཚོམ་ཡང་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་བས། རྟོག་ལྡན་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་མི་དགོས་ཤེ་ན། དེའི་དོན་ནི། ཡོད་པ་སྲིད་མཐའ་ཙམ་དུ་སོང་བ་ཚད་མས་འགོག་ནུས་ཤིང་། མེད་པ་སྲིད་མཐའ་ཙམ་དུ་སོང་བའི་དོན་འགྱུར་གྱི་ཐེ་ཚོམ་འདྲེན་པའི་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་ མ་རང་ག་བའི་དབང་དུ་བྱས་ཀྱི། དེ་ལྟ་མིན་ན། བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་སོགས་ཡོད་དམ་མེད་དྲིས་པ་ན། ཐེ་ཚོམ་ཟ་ཞེས་ལལ་འདེབས་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། གཉིས་པ་ནི། སྦྱིན་སོགས་དཀར་ཆོས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལུང་རྣམ་དག་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་རྟགས་སུ་འདོད་པ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ཆོས་ཅན་གྲུབ་པའི་དུས་ན་བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ། དེ་ལྟར་ར་ངས་སྨྲས་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ཡང་། རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་འདོད་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། དོན་མཐུན་དུ་གསུངས་པ་རྟགས་སུ་འགོད་པ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ངེས་པ་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ངེས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་ཁྱེད་ལ་འདུས་བྱས་མི་རྟག་པར་སྟོན་པའི་འུང་ཤེས་འདོད་དུ་བཟུང་བའི་སྔར་ཀྱི་རྟགས་ཡང་དག་དེ་ལྟ་བུ་ཁས་ལེན་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། ཞེ་ན། དེ་ལྟ་བུ་མི་སྲིད་དེ། དཔྱད་པ་གསུམ་གྱིས་དག་པར་ངེས་པའི་དུས་ན་འདུ་བྱས་མི་རྟག་པར་སྟོན་པའི་ལུང་བསྟན་བྱ་ལ་མི་སླུ་བར་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། དེ་ལྟར་ན་ལུགས་དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་སྐྱོན་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མར་འདོད་པའི་དཔྱད་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་ལུང་། གཞི་འགར་བསྟན་བྱ་ལ་མི་སླུ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་དང་། ལོག་ཕྱོས་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་བསྟན་པ་ན། དཔྱད་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་ལུང་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་བུའི་ཁྱབ་པ་བསྟན་པ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཏེ། བྱས་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བསྟན་པ་ན། བྱས་པ་ཡིན་ན་དེས་ཁྱབ་པར་འཁྲུལ་བ་ལྟ་བུའོ། ཚད་མར་མི་འདོད་པས་ནི། དཔྱད་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་ལུང་གི་ གསལ་བ་རྣམས་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་སྒྲུབ་བྱེད་དང་། ལོག་ཕྱོགས་ལ་གེགས་བྱེད་དུ་བསྟན་པ་ན། དཔྱད་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་ལུང་ཡིན་ན་དེས་ཁྱབ་པ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཏེ། བྱས་པའི་གསལ་བ་རྣམས་སྒྲ་མི་རྟག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་རུང་བར་བསྟན་པ་ན། བྱས་པ་ཡིན་ན་དེས་ཁྱབ་པར་བཟུང་བ་ལྟ་བུའོ། གསུམ་པ་ནི། ལུང་རྣམས་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དང་། ལོག་ཕྱོགས་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་འདོད་པ་གནོད་བྱེད་
Chinese
我为了追求世间利益，甚至会陷入怀疑。正如所说，怀疑也成了陷入的因素。如果说，对于有分别念的人来说，作为陷入的因素，不需要通过量来成立，那么，它的意思是：存在的事物仅仅停留在可能性的边缘，量能够阻止；不存在的事物仅仅停留在可能性的边缘，从而引出意义转变的怀疑，这是在假定名言量的自主性。如果不是这样，当询问禅定无色等是否存在时，就会变成责备说“吃怀疑”，这就不合理了。第二，布施等善法，作为法，你行持后会产生快乐，因为如来以清净的教证这样说过，如果把这作为理由也是不合理的，因为在法成立的时候，所要成立的已经成立了。声音是无常的，因为我是这样说的，这也必须被认为是正确的理由。把符合意义的陈述作为理由也是不合理的，因为如果确定了它，所要成立的也就确定了。这样一来，对于你来说，就必须承认先前那个被认为是正确的理由，即能显示有为法是无常的。如果说，这种情况是不可能的，因为在通过三种观察确定清净的时候，显示有为法是无常的教证已经成立为不会欺骗所要显示的。这样一来，这两种观点都是有缺陷的，因为被认为是量的、通过三种观察而清净的教证，在某个基础上被显示为不会欺骗所要显示的能立，并且是对反方的能害。如果是通过三种观察而清净的教证，那么，显示这样的周遍关系是错误的，就像把所作性显示为声音是无常的能立时，误认为凡是所作性就普遍具有无常性一样。由于不认为是量，所以，通过三种观察而清净的教证的 显现，被显示为是自己所表达的能立，并且是对反方的障碍时，如果是通过三种观察而清净的教证，那么，认为它普遍具有这种性质是错误的，就像把所作性的显现显示为不能成为声音是无常的能立时，认为凡是所作性就普遍具有这种性质一样。第三，认为教证是自己所表达的意义的能立，并且是对反方的能害，是能害。
English
I pursue worldly benefits, even to the point of falling into doubt. As it is said, doubt also becomes a factor for falling in. If it is said that for those with conceptual minds, it is not necessary to establish validity through valid cognition as a factor for falling in, then its meaning is: valid cognition can prevent existent things from merely remaining on the edge of possibility; and the doubt that arises from the transformation of meaning of non-existent things merely remaining on the edge of possibility is assumed to be the autonomy of nominal valid cognition. If it were not so, when asking whether meditative formlessness and so on exist or not, it would become reasonable to rebuke by saying "eating doubt," which would be unreasonable. Secondly, generosity and other virtuous dharmas, as the subject of dharma, happiness arises from your practice, because the Tathagata has spoken thus in pure scripture. It is also unreasonable to consider this as a reason, because when the subject of dharma is established, what is to be established is already established. Sound is impermanent, because I have said so, this must also be considered a correct reason. It is also unreasonable to present a statement that agrees with the meaning as a reason, because if it is determined, what is to be established is also determined. In this way, for you, it would be necessary to accept the previous correct reason that is considered desirable, which shows that conditioned phenomena are impermanent. If it is said that such a situation is impossible, because when it is determined to be pure through three examinations, the scripture that shows conditioned phenomena to be impermanent has already been established as not deceiving what is to be shown. In this way, both of these systems are flawed, because the scripture that is considered valid cognition and is purified by three examinations, when shown on some basis to be a valid means of proof that does not deceive what is to be shown, and is a harmful agent to the opposite side, if it is a scripture purified by three examinations, then showing such a pervasion is mistaken, just as when showing that what is made is a valid means of proof that sound is impermanent, it is mistaken to assume that whatever is made is universally pervaded by impermanence. Since it is not considered valid cognition, the manifestations of the scripture purified by three examinations, when shown to be the valid means of proof of what it expresses, and an obstacle to the opposite side, if it is a scripture purified by three examinations, then it is mistaken to think that it universally possesses this nature, just as when showing that the manifestations of what is made cannot be a valid means of proof that sound is impermanent, it is assumed that whatever is made universally possesses this nature. Thirdly, the view that scriptures are the valid means of proof of the meaning they express, and are harmful agents to the opposite side, is a harmful agent.