Tibetan
སོགས་ཆོས་ལྔ་ཚང་བ་ཡིན་ནོ། དེ་ལྟ་ན་མིག་སོགས་བདག་དོན་བྱེད་པ་ཡང་ཕྱི་རྒོལ་གྱི་ངོར་གྲུབ་བསལ་མ་ཞུགས་པ་སོགས་ཆོས་ལྡ་ཚང་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་དམ་བཅའ་ཡང་དག་ཡིན་མིན་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མ་ཡོད་མེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཇེ་ཀ་དགོས་པས་མིག་སོགས་བདག་བྱེད་པ་ཡང་ཚད་མས་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཕྱི་རྒོལ་གྱི་ངོར་ཚད་མས་མ་བསལ་བ་ཡོད་ཀྱང་སྤྱིར་ཚད་མས་མ་བསལ་བ་མཚན་ཉིད་དུ་དགོས་པས་དེ་ཕྱོགས་ཡང་དག་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ། འོ་ན་ངོ་བོ་ཞེས་པས་སྤྱིར་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པ་དགོས་ཀྱི་ཕྱི་རྒོལ་གྱི་ངོར་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་གྱིས་ཕྱོགས་སུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་རྟགས་ཡང་དག་གི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ན་ཚད་མས་གྲུབ་པར་འགལ་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། རྟགས་ཡང་ དག་གི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ན་ཚད་མས་བསལ་བར་འགལ་བ་ནི་འདོད་པ་ཉིད་དོ། ཕྱོགས་ཀྱི་རིགས་མི་མཐུན་ལ་རྒོལ་པས་ཕྱོགས་སུ་བཟུང་བ་དང་མ་བཟུང་བ་གཉིས་ཕྱི་མ་འདོད་པས་སེལ་ཞིང་། སྔ་མ་ལ་གྲུབ་བསལ་གཉིས་ཡོད་པས་དེ་གཉིས་ངོ་བོ་དང་མ་བསལ་བས་སེལ་མོ། ཚིག་ཕྲད་དང་འདོད་པ་གཉིས་ཀྱིས་ལོག་རྟོག་སེལ་བར་བྱེད་དོ། གཉིས་པ་ནི། ཕྱོགས་ཆོས་ཅན་དགུའི་དབྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྨོས་པའི་དགོས་པ་ནི་རྟགས་ཡང་དག་གི་མཚན་གཞི་འབྲས་རང་མ་དམིགས་པ་གསུམ་དུ་ངེས་པ་དང་། མཚན་ཉིད་ཚུལ་གསུམ་དུ་གྲངས་ངེས་པ་དང་། ནུས་ཡུལ་རྩོད་གཞིའི་སྟེང་དུ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་མཐའ་དག་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པའི་དོན་དུ་ཕྱོགས་ཆོས་ཅན་དགུར་སྨོས་སོ། དེ་ལ་མཚན་གཞི་གསུམ་དུ་ངེས་པར་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་གཉིས་དང་བཟློག་པ་གཉིས་ཏེ་བཞིར་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུའི་རྟགས་ཀྱིས་ཁྱབ་བྱེད་དུ་གོ་བར་བྱེད་པ་ནི་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་ལྡོག་པ་མིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་དོན་དུ་རྟགས་ཡང་དག་གཉིས་བཀོད་དེ། འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་བཟློད་ན་དེ་གཉིས་འགལ་རྟགས་སུ་ཡང་བྱེད་ནུས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གོ་བྱེད་ཀྱི་ནུས་པ་དེ་འདྲ་བ་དེ་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པ་མིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་དུ་འགལ་རྟགས་གཉིས་སྨོས་ཏེ། འདོད་པས་འཇུག་ན་དེ་གཉིས་རྟགས་ཡངདག་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ། དེ་ལྟར་དངོས་པོའི་དབང་གིས་རྒྱུ་དང་ཁྱབ་བྱེད་ལོག་སྟོབས་ཀྱིས་འབྲས་བུ་དང་ཁྱབ་བྱ་ལྡོག་པར་བསྟན་པ་ན་རྒྱུ་དང་ཁྱབ་བྱེད་མ་དམིགས་པའི་དགག་ རྟགས་ཤུགས་ལ་འཕངས་པ་ཡིན་ནོ། དེ་ལྟར་ན་རྟགས་ཡང་དག་གི་མཚན་གཞི་གསུམ་དུ་ངེས་པར་གྲུབ་པོ། མཚན་ཉིད་
Chinese
等五法圆满。如此，眼等为自己利益所作，以外道而言，未加入成立破斥等五法，故成正方。如此，立宗正确与否，需由有无能立量来决定，故眼等为自己所作，亦将由量成立，若如是说。虽以外道而言，有未以量破斥者，然一般而言，需以未以量破斥作为体性，故彼不成正方。若问，所谓自性，是需一般未以量成立，仅以外道而言，未以量成立，不成所立。若如是说，若为正因之所立，则必须与以量成立相违。若为正因之所立，则与以量破斥相违，此乃自许。于所立之异品，立敌取为所立与未取为所立二者，以后者遮遣，前者有成立破斥二者，彼二以自性与未破斥遮遣之。以句末助词与自许二者遣除邪分别。第二，为所立法九种之差别。说彼之必要，为知正因之体性决定为果、自性、无见三种，及体性决定为三相，及于能、所、诤之基础上，一切异品皆已遮遣之义，故说所立法九种。其中，为成立体性决定为三种之义，说正确之理二者与相违二者，共四者。彼亦以自性与果之因，使知为周遍，为显示仅以自许不能翻转之义，故安立二正因。以仅以自许翻转，则彼二亦能成相违因之故。为说彼能知之能力非仅以自许而入，故说二相违因。以自许而入，则彼二亦成正因之故。如是，显示由事物之自性，因与周遍翻转，由邪分别力，果与所遍翻转时，则未见因与周遍之遮遣 因，亦势必引申之。如是，则成立正因之体性决定为三种。体性
English
The five qualities, such as those, are complete. Thus, the eyes and so on, which act for their own benefit, are, from the perspective of the outsider, transformed into a correct subject because they possess the five qualities, such as not being involved in establishment and refutation. If that is the case, then whether or not the proposition is correct must be determined by whether or not there is a valid means of proof. Therefore, if the eyes and so on act for their own benefit, they will also be established by a valid means of proof. However, even if there are things that have not been refuted by a valid means of proof from the perspective of the outsider, it is necessary to have not been refuted by a valid means of proof in general as a characteristic, so it will not become a correct subject. If it is asked, does the term "essence" require that it not be established by a valid means of proof in general, and does it not become a subject merely because it has not been established by a valid means of proof from the perspective of the outsider? If that is the case, then if it is the object to be proven by a correct reason, it must contradict being established by a valid means of proof. It is indeed the acceptance that if it is the object to be proven by a correct reason, then it contradicts being refuted by a valid means of proof. In the case of dissimilar types of subjects, the opponent takes two things as subjects: what is taken as a subject and what is not taken as a subject. The latter is eliminated by acceptance, and the former has two things: establishment and refutation. Those two are eliminated by essence and non-refutation. The particle and acceptance eliminate wrong conceptions. The second is the division of the nine types of subjects. The necessity of mentioning it is to know that the characteristics of a correct reason are definitely three: effect, nature, and non-observation; and that the characteristics are definitely three aspects; and that on the basis of the agent, object, and subject of dispute, all dissimilar sides have been completely eliminated. Therefore, the nine types of subjects are mentioned. Among them, in order to establish that the characteristics are definitely three, four are mentioned: two correct reasons and two opposites. That is, the reason of nature and effect makes it known as pervasive. In order to show that it is not reversed by mere acceptance, two correct reasons are established. Because if it is reversed by mere acceptance, then those two can also become contradictory reasons. In order to say that such a capacity to make known does not enter by mere acceptance, two contradictory reasons are mentioned. If it enters by acceptance, then those two also become correct reasons. Thus, when it is shown that the cause and the pervasive are reversed by the nature of things, and the effect and the pervaded are reversed by the power of wrong conceptions, then the negation of the unobserved cause and the pervasive reason is also necessarily extended. Thus, it is established that the characteristics of a correct reason are definitely three. Characteristics
Tibetan
ཚུལ་གསུམ་དུ་ངེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཕྱོགས་ཆོས་ཅན་གཉིས་སྟོན་པ་ནི། རྩོད་ཕྱིར་ཁྱད་པར་སྤྱི་དག་སྟེ། ཞེས་པའོ། དེ་ཡང་ཕྱོགས་ཆོས་ཀྱི་རབ་དབྱེ་སྟོན་པའི་སྐབས་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཆོས་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་པ་ལ་རྩོད་པ་མེད་དོ། ཁ་ཅིག་རྗེས་འགྲོ་ཡང་མི་དགོས་ཏེ་ཕྱོགས་ཆོས་དང་ལྡོག་པ་ཙམ་གྱིས་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ཐུན་མོང་མིན་པ་བཞིན་ཞེས་པའི་རྩོད་པ་སྤངས་པའི་དོན་དུ་ལྡོག་བརྗེས་འགྲོ་ལ་མི་འཁྲུལ་བར་བསྒྲུབ་ནས་རྗེས་འགྲོའི་ཚུལ་མཚན་ཉིད་དུ་དགོས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ཁ་ཅིག ཕྱོགས་ཆོས་དང་རྗེས་འགྲོ་ཙམ་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། གཞལ་བྱས་སྒ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་པའི་རྩོད་པ་སྤངས་པའི་དོན་དུ་རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་ལ་མི་འཁྲུལ་བར་བསྒྲུབ་ནས་ལྡོག་པ་ཡང་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ན་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་པར་ངེས་པའི་སྒོ་ནས། རྟགས་ཀྱི་ནུས་ཡུལ་ངེས་པར་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་ཕྱོགས་ཆོས་ཅན་གསུམ་བསྟན་པ་ནི། ལྷག་མ་ལྡོག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ཞེས་པའོ། དེ་ཡང་དང་པོ་ལྡོག་བྱ་བ་གཙོ་བོར་བསྒྲུབ་ནས་རྩོད་གཞིའི་སྟེང་དུ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཙམ་བཅད་པ་ནུས་ཡུལ་དུ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། དེ་ལ་རྗེས་འགྲོ་གྲུབ་ཙམ་གྱིས་རྟགས་སུ་འགྱུར་ན། མི་རྟག་པ་རྩོལ་མ་བྱུང་གི་རྟགས་སུ་འགྱུར་ལ། རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་ཆ་མཉམ་པས་རྟགས་སུ་འགྱུར་ན། རེག་བྱ་ཅན་མིན་པ་དེ་ཡང་མི་རྟག་པ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་སུ་འགྱུར་རོ། རྗེས་འགྲོ་སྟོབས་དང་ལྡན་ཞིང་ལྡོག་པ་ སྟོབས་ཆུག་བ་ཡིན་ན། མི་རྟག་པ་རྩོལ་བྱུང་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་སུ་འགྱུར་རོ། དེས་ན་ལྡོག་ཁྱབ་གཙོ་བོར་གྲུབ་པ་དགོས་སོ། འདི་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོས་མཛད་པའི་ཚད་མའི་ལམ་རིམ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ཉིད་འཁྲུལ་མེད་ཡིན་མོད་ཀྱི། རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་མཛད་པའི་མཛད་བྱང་མི་སྣང་ན་འང་། འོན་ཀྱང་རྗེའི་གསུང་ཡིན་པར་གོར་མ་ཆག་གོ །ཞེས་སྐྱབས་མགོན་མཚུངས་མེད་དམ་པ་ཡོངས་འཛིན་ཁྲི་རིན་པོ་ཆེ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་གསུངས་པས་ཡིད་ཆེས་པའི་གནས་སུ་བྱ་རིགས་སོ། སྭ་སྟི། རྒྱལ་བསྟན་པད་ཚལ་ཕན་བདེའི་དྲི་བསུང་ཅན། །བཤད་སྒྲུབ་འདབ་རྒྱས་རྣམ་གྲོལ་སྦྲང་རྩིའི་བཅུད། །འགྲོ་ཀུན་སྤྱོད་ཕྱིར་སྡེ་དགེ་ལྷུན་གྲུབ་སྟེང་། །ཆོས་སྡེ་ཆེ་ནས་ཆོས་སྦྱིན་ཆར་འདི་སྤེལ།། །། ཚད་མའི་ལམ་བསྒྲིགས་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོས་མཛད་པ།
Chinese
为了确定三种方式，展示具有周遍所立法之二，即“为了辩论，特殊和共同皆清净”。这指的是在展示周遍所立法的分类时，对于周遍所立法是自相的，没有争论。有些人认为不需要随同，仅仅通过周遍所立法和反向就能成为正确的因，例如如同非共同因一样。为了消除这种争论，通过确立反向不会与周遍混淆，从而表明随同的方式是自相需要的。有些人认为仅仅周遍所立法和随同就能成为正确的因，例如如同通过所量来成立柱子是无常的一样。为了消除这种争论，通过确立随同不会与反向混淆，从而表明反向也是自相需要的。为了通过确定如果因是正确的，则必定在不相似品上不存在，从而确定因的作用范围，展示具有周遍所立法之三，即“剩余的是反向的成立者”。这指的是首先主要确立反向，然后在辩论的基础上仅仅排除不相似品，从而确定作用范围。如果仅仅通过成立随同就能成为因，那么无常就会成为非勤勇生的因。如果随同和反向相等，那么非可触性也会成为成立无常的因。如果随同具有力量，而反向的力量微弱，那么无常就会成为成立勤勇生的因。因此，主要需要成立反向周遍。据说这是宗喀巴大师所著的《量理之路次第》，虽然没有错误，即使没有大师自己所作的题记，但也确信是宗喀巴大师的教言。救怙无等至尊永增赤仁波切三位尊者如此说道，因此应当作为可信之处。愿吉祥！愿具足利益安乐芬芳的胜者教法莲园，通过讲修花瓣的盛开，以及解脱蜜汁的精华，为了利益一切众生，从德格（四川德格）伦珠顶大寺，这大法寺广布法施之雨！量理之路次第，是法王宗喀巴大师所著。
English
In order to ascertain the three modes, two aspects of the property-of-the-subject are shown, namely, "For the sake of debate, both particular and general are pure." This refers to the fact that when showing the divisions of the property-of-the-subject, there is no dispute that the property-of-the-subject is a defining characteristic. Some argue that concomitance is not necessary, and that merely through the property-of-the-subject and the counter-property, it becomes a valid sign, like the uncommon one. To dispel this argument, by establishing that the counter-property is not confused with concomitance, it is shown that the mode of concomitance is necessary as a defining characteristic. Some argue that merely the property-of-the-subject and concomitance become a valid sign, like establishing that a pillar is impermanent through being measurable. To dispel this argument, by establishing that concomitance is not confused with the counter-property, it is shown that the counter-property is also necessary as a defining characteristic. In order to establish the scope of the sign by determining that if the sign is valid, it must necessarily be absent from the dissimilar class, three aspects of the property-of-the-subject are shown, namely, "The remainder is the establisher of the counter-property." This refers to first mainly establishing the counter-property, and then merely excluding the dissimilar class on the basis of the debate, thereby determining the scope of the sign. If merely establishing concomitance is sufficient to become a sign, then impermanence would become the sign of non-effort-born. If concomitance and counter-property are equal, then non-tangibility would also become the sign for establishing impermanence. If concomitance is strong and the counter-property is weak, then impermanence would become the sign for establishing effort-born. Therefore, it is necessary to mainly establish the counter-property pervasion. It is said that this is the "Stages of the Path of Valid Cognition" composed by the great King of Dharma, Tsongkhapa, and although it is without error, even if there is no colophon written by the master himself, it is undoubtedly the speech of Je Rinpoche. The three lords, Kyabgon Tsungme Dampa Yongzin Tri Rinpoche, have said this, so it should be regarded as a place of trust. Svasti! May the lotus garden of the Victorious One's teachings, fragrant with benefit and bliss, through the blossoming of the petals of explanation and practice, and the essence of the nectar of liberation, for the benefit of all beings, from the great Dharma center of Dege (Dege, Sichuan) Lhundrub Teng, spread this rain of Dharma! The Stages of the Path of Valid Cognition, composed by the Dharma King Tsongkhapa.