Tibetan
སོ་སོར་དབྱེ་ནུས་ཤིང་དེའི་སྒོ་ནས་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཐད་ཀར་བཞག་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་མི་འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་སོ་སོར་བཞག་ཏུ་མེད་དོ། གཟུང་རྣམ་ཁས་མི་ལེན་ན་འཛིན་རྣམ་ཉིད་ཀྱང་མི་འགྲུབ་བོ། གཉིས་པ་གཞན་ལ་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་ལ། མཐའ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པའི་ཚུལ་དང་། མཐའ་གཉིས་སུ་དོགས་པའི་ཐེ་ཚོམ་གཅོད་པའི་ཚུལ་ལོ། དང་པོ་ནི། སུམ་འབྱིན་ཡིན་ཏེ། དེས་ཕྱི་རྒོལ་གྱི་ངོར་མི་འདོད་པ་འཕངས་ནས་བློ་ཐེ་ཚོམ་ཅན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། དཔེར་ན་སྒྲ་རྟག་པར་འདོད་པ་ན་སྒྲ་རྟག་པའི་ཕྱིར་མ་བྱས་པ་ཐལ་བ་འཕེན་པ་ལྟ་བུའོ། དེ་ཡང་སུན་འབྱིན་ལྟར་སྣང་གིས་སུན་འབྱིན་མི་ནུས་སོ་ཞེས་གོལ་ས་བཅད་ནས་སུ་འབྱིན་ཡང་དག་གིས་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་དགོས་ སོ་ཞེས་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དུ་ཡང་དག་དང་ལྟར་སྣང་གཉིས་སྨོས་སོ། གལ་ཏེ་སྒྲུབ་པའི་ཐལ་འགྱུར་དེས་ཀྱང་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་ནུས་ཏེ། ཁྱབ་པ་ཚད་མས་གྲུབ་ཅིང་། དམ་བཅའ་ལ་ཚད་མས་བསལ་བ་ཡོད་པས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཆོས་མི་མཐུན་སྦྱོར་གྱི་སྒྲུབ་ངག་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། ཐལ་འགྱུར་གྱི་གཏན་ཚིགས་དང་། རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་གཉིས་དོན་མི་གཅིག་ཅིང་། གཏན་ཚིགས་གཉིས་པོ་བློ་ཡུལ་དུ་སོང་བའི་དངོས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡང་མི་གཅིག་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་གྱི་རྟགས་སུ་རྟག་པ་བཀོད་ལ། རང་རྒྱུད་ལ་བྱས་པས་བཀོད་པས་སོ། ཐལ་འགྱུར་གྱི་ཁྱབ་པར་ཚད་མས་གྲུབ་ཅིང་། རྟགས་ཁས་བླངས། བློའི་ཡུལ་དུ་སོང་བ་ན་ཕྱི་རྒོལ་གྱི་ངོར་མི་འདོད་པའི་དོན་ཁས་བླངས་དགོས་པར་འདུག་གོ་སྙམ་པ་སྐྱེ་བ་ནི་མི་འདོད་པ་འཕེལ་བ་ཞེས་བྱ་ལ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་ལས་རྒོལ་བའི་འདོད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཚད་མ་ཕྱི་རྒོལ་གྱི་ངོར་སྐྱེས་བས་རང་འདོད་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱའོ། གཉིས་པ་ལ། སྒྲུབ་དག་ཡང་དག་གི་མཚན་ཉིད་དང་། དེའི་བརྗོད་བྱ་ངོས་བཟུང་བའོ། དང་པོ་ནི། རྒོལ་བ་རང་གིས་གྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་གཞན་ལ་གསལ་བར་སྟོན་པའི་ཡན་ལག་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་ངག་རྣམ་དག་གོ །ཁ་ཅིག སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱང་བ་བརྗོད་པ་དང་། ཁྱབ་པ་རྐྱང་བ་བརྗོད་པ་དང་། གཉིས་ཀ་བརྗོད་པ་ཡོད་དེ། གཏན་ཚིགས་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པར་ཟད། ཅེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱང་བ་ཅན་གྱི་རྟགས་ཅིའི་ཕྱིར་ཁས་མི་ལེན། བསྒྲུབ་བྱ་ལ་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་ཚུལ་གསུམ་ཀ་ཕྱི་རྒོལ་གྱིས་ངེས་དགོས
Chinese
能夠個別區分，並且僅僅是直接安立以該方式執持的行相，而不能以所緣境的行相不同來個別安立。如果不承認所取行相，則能取行相本身也不會成立。第二，對於在他人心中生起證悟的方法，一是斷除執著於一邊的增益，二是斷除對於兩邊的疑惑的猶豫。第一是損伏，即通過將外方論敵不認可的觀點拋出，使對方的心產生猶豫。例如，如果主張聲音是常恆的，那麼就像拋出「因為聲音是常恆的，所以是不被製造的」這樣的過失。此外，為了知曉僅僅通過相似的破斥不能真正破斥，而必須通過正確的破斥才能破斥，所以才提及了正確和相似兩者。如果建立的太過也能够生起比量，因為周遍已經被量成立，並且在承諾中存在被量否定的情況，因此自續的法相成立。如果這樣，那麽它就會和異品周遍的成立語沒有區別了，如果這樣問。沒有過失，因為太過的理由和自續的理由二者意義不相同，並且這兩個理由進入心識領域的實際結果也不相同，因為在太過的標誌中安立了常恆，而在自續中安立了被製造。太過的周遍已經被量成立，並且標誌也被承認。當它進入心識領域時，會產生「外方論敵似乎必須承認不認可的觀點」的想法，這被稱為拋出不認可的觀點。而通過自續的標誌，由於針對論敵觀點的量在外方論敵心中產生，因此被稱為成立自己的觀點。第二，是正確成立語的定義，以及確定其所表達的內容。第一，正確的成立語是具備兩個支分，能夠向他人清晰地展示論者自己已經成立的三相的語句。有些人說，正確的成立語有僅僅陳述法相，僅僅陳述周遍，以及兩者都陳述的情況，總之，它僅僅是陳述理由。如果這樣問，如果這樣，那麽為什麽不承認僅僅具有法相的標誌呢？為了在所要成立的事物上生起證悟，外方論敵必須確定所有三相。
English
It is possible to distinguish separately, and it is merely directly establishing the aspect of grasping in that way, but it is not possible to establish separately by means of the different aspects of the object. If the grasped aspect is not acknowledged, then the grasping aspect itself will not be established. Second, regarding the means of generating realization in others, one is the method of severing the imputation of clinging to one extreme, and the other is the method of severing the hesitation of doubt regarding the two extremes. The first is refutation, which is to make the mind doubtful by throwing out what the opponent does not accept. For example, if one asserts that sound is permanent, it is like throwing out the fault that "because sound is permanent, it is unmade." Furthermore, in order to know that one cannot truly refute with what merely appears to be a refutation, but that one must refute with a correct refutation, both the correct and the apparent are mentioned. If the consequence of proof can also generate inference, because the pervasion has been established by valid cognition, and because there is negation by valid cognition in the commitment, therefore the subject-property of one's own system is established. If so, then it will become no different from the statement of proof of dissimilar pervasion, if you ask. There is no fault, because the reason of consequence and the reason of one's own system are not the same in meaning, and the actual result of these two reasons entering the field of mind is also not the same, because permanence is posited as the sign of consequence, and being made is posited in one's own system. The pervasion of consequence has been established by valid cognition, and the sign has been acknowledged. When it enters the field of mind, the thought arises that "the opponent seems to have to acknowledge the unacceptable point," which is called throwing out the unacceptable point. And through the sign of one's own system, because a valid cognition that focuses on the opponent's view arises in the opponent's mind, it is called establishing one's own view. Second, is the definition of a correct statement of proof, and identifying what it expresses. First, a correct statement of proof is a statement that possesses two parts, which clearly shows to others the three characteristics that the proponent himself has established. Some say that a correct statement of proof has the case of stating only the subject-property, stating only the pervasion, and stating both, in short, it only states the reason. If you ask, if so, then why not acknowledge a sign that only has the subject-property? In order to generate realization on what is to be established, the opponent must ascertain all three characteristics.
Tibetan
་ཤིང་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་མ་ངེས་པའི་རྟགས་ཀྱང་རྟགས་ ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། འོ་ན་ཕྱི་རྒོལ་གྱི་ངོར་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་པ་ལ་ཚུལ་གཉིས་ཀ་བརྗོད་དགོས་ཤིང་དེ་ལྟ་མིན་ན། སྒྲ་ཡང་གཞལ་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་ངག་ཀྱང་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་རོ། དེ་ལྟ་བུའི་རྟགས་ངེ་བརྗོད་ཀྱང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པའི་དོགས་པ་གཅོད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། དེ་བརྗོད་པའི་ངག་ཀྱང་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། འོ་ན་རྟགས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱང་བ་བརྗོད་པས་ཀྱང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པ་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་ཏུ་མི་རིགས་སོ། ཁྱབ་པ་མ་བསྟན་ཀྱང་ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱང་བ་བརྗོད་པས་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་རོ། སྔར་འབྲེལ་བ་ཤེས་ཟིན་མ་བརྗེད་པའི་དོར་དེ་ཙམ་བརྗོད་པས་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་སྔར་ནས་ཁྱབ་པ་ཤེས་ཟིན་མ་བརྗེད་པའི་ངོར་ད་ལྟ་ཕྱོགས་ཆོས་སྒྲུབ་པས་ཀྱང་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱང་བ་ཅན་གྱི་རྟགས་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་ཁས་མི་ལེན། དེ་ལྟར་ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱང་བ་བསྒྲུབ་ཀྱང་སྔར་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཁྱབ་པ་དེ་ཡང་ད་ལྟ་མ་བརྗེད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཚུལ་གསུམ་ག་ལྡན་པ་རྟགས་སུ་སོང་གི་ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱང་བ་ཅན་གྱི་རྟགས་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། འོ་ན་ད་ལྟ་ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱང་བ་བརྗོད་ཀྱང་སྔར་འབྲེལ་བ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་དུས་ན་འབྲེལ་བ་བརྗོད་དགོས་ལ་བརྗོད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་བྱེད་པ་ད་ལྟ་ཡང་མཉམ་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་ངག་ཡན་ལག་གཉིས་ལྡན་དུ་འགྱུར་གྱི་ཡང་ལག་གཅིག་ལྡན་ཁོ་ནའི་སྒྲུབ་བག་ཡང་ངག་ཡོད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། ངག་སྣ་ཕྱི་ གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་དུས་རིང་པོས་ཆོད་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་ངག་གཅིག་གི་ཡན་ལག་ཏུ་མི་རིགས་ཤེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡན་ལག་གཉིས་ལྡན་འདོད་པའི་ཕྱོགས་ཁྱབ་བརྗོད་པ་གཉིས་ཀྱང་དུས་མི་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་ངག་གཅིག་གི་ཡན་ལག་ཏུ་མི་རིགས་སོ། དེས་ན་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་ལ་ཡན་ལག་གཉིས་ལྡན་གྱིས་ཁྱབ་ཅིང་སྔར་གྱི་གཞུང་གི་དགོངས་པ་ནི་སྔར་ཁྱབ་པའི་ཡང་ལག་བརྗོད་ནས་དེའི་བྱེད་པ་མ་ཉམས་པ་ཡོང་ན་ད་ལྟ་ཕྱོགས་ཆོས་ཀྱང་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་ནུས་པར་སྟོན་གྱི་དེ་གཅིག་བུས་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་ཏུ་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ནོ། དེ་བཞིན་དུ་ཁྱབ་པ་བརྗོད་པའང་ཤེས་པར་བྱའོ། གཉིས་པ་ལ་ཤུགས་བསྟན་ཕྱོགས་ཡང་དག་གི་མཚན་ཉིད། དངོས་བསྟན་རྟགས་ཀྱི་རབ་དབྱེའོ། དང་པོ་ནི། ངོ་བོའི་དོན་
Chinese
如果这样，那么不确定的因也变成正确的因了吗？如果这样想，那么为了在外道面前产生比量，必须陈述两种方式，如果不是这样，那么“声音也是所量”的言论也会变成成立声音是无常的正确论式。即使陈述那样的因，也不能断除与相违品相合的怀疑，因此，陈述它的言论也不会变成正确的论式吧？如果这样想，那么仅仅陈述因的同品分，因为没有显示从相违品中返回，所以不应理成为正确的论式。即使没有显示周遍，仅仅陈述同品分也会变成正确的论式。因为在先前已经了解关系并且没有忘记的情况下，仅仅陈述那些就能产生比量。如果是这样，那么在先前已经了解周遍并且没有忘记的情况下，现在仅仅成立同品分也能产生比量，为什么不承认仅仅具有同品分的因呢？即使那样成立仅仅同品分，因为先前已经成立的周遍现在也没有忘记。具备三种方式才能成为因，不会有仅仅具有同品分的因吧？如果这样，那么现在即使仅仅陈述同品分，因为在先前确定关系的时候必须陈述关系，而且陈述的那个作用现在也同样存在，所以会变成具有两个支分的论式，也不会有仅仅具有一个支分的论式。言论的前后 二者之间因为时间长久而间隔，所以不应理成为一个论式的支分吧？如果是这样，那么想要具有两个支分的宗法和周遍的陈述二者，也因为时间不同，所以不应理成为一个论式的支分。因此，正确的论式遍及具有两个支分，而且先前论典的意图是，如果先前陈述周遍的支分后，那个作用没有消失，那么现在同品分也能产生比量，是显示这个，而不是仅仅那个就显示成为正确的论式。同样，也应当了解陈述周遍。第二是暗示正确的同品分之相，直接显示因的差别。第一是，本体的意义。
English
If that's the case, does that mean that an uncertain reason also becomes a correct reason? If you think so, then in order to generate inference in front of outsiders, both methods must be stated, and if not, then the statement "sound is also measurable" will also become a correct syllogism for establishing that sound is impermanent. Even if such a reason is stated, it cannot eliminate the doubt of being associated with the contradictory side, therefore, the statement of it will not become a correct syllogism, right? If you think so, then merely stating the property of the subject of the reason, because it does not show the return from the contradictory side, it is not reasonable to become a correct syllogism. Even if pervasion is not shown, merely stating the property of the subject will become a correct syllogism. Because in the case where the relationship has already been understood and not forgotten, merely stating those can generate inference. If that's the case, then in the case where pervasion has already been understood and not forgotten, now merely establishing the property of the subject can also generate inference, why not admit the reason that only has the property of the subject? Even if only the property of the subject is established in that way, because the pervasion that has already been established before has not been forgotten now. Having all three modes becomes a reason, there will be no reason that only has the property of the subject, right? If that's the case, then even if only the property of the subject is stated now, because the relationship must be stated when determining the relationship before, and the function of that statement is still the same now, so it will become a syllogism with two limbs, and there will be no syllogism with only one limb. The front and back of the statement because there is a long time interval between the two, it is not reasonable to become a limb of one syllogism, right? If that's the case, then the statement of the subject property and pervasion that want to have two limbs, also because the times are different, it is not reasonable to become a limb of one syllogism. Therefore, a correct syllogism is pervaded by having two limbs, and the intention of the previous scriptures is that if the limb of pervasion is stated before, and that function does not disappear, then now the property of the subject can also generate inference, it shows this, but not that only that shows it as a correct syllogism. Similarly, one should also understand the statement of pervasion. The second is to imply the definition of the correct property of the subject, and directly show the divisions of the reason. The first is, the meaning of the essence.