Tibetan
ཚད་མའི་ལམ་བསྒྲིགས་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོས་མཛད་པ། ཚད་མའི་ལམ་བསྒྲིགས་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོས་མཛད་པ། ཚད་མའི་ལམ་བསྒྲིགས་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོས་མཛད་པ་བཞུགས་སོ། ། ཨོཾ་སྭ་སྟི། རྗེ་བཙུན་བླ་མ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དེ་ལ་འདིར་རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཏན་ལ་འབེབས་པར་བྱེད་པ་ལ། །ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པའི་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་པའི་དགོས་པ། །དགོས་པ་དེ་བསྟན་བཅོས་ལ་རག་ལས་ཚུལ། །དགོས་པ་དེ་ལྡན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལ་གཅེས་པར་བཟུང་བ། །བསྟན་བཅོས་དེའི་བརྗོད་བྱའི་ལུས་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། །དགོས་པ་ལ་ལོག་རྟོག་དགག་པ་དང་། །ཡང་དག་པའི་དགོས་པ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། །གྲོལ་བ་དོན་གཉིར་ལ་ལྟོས་ཏེ་དགོས་མེད་ཀྱི་ལོག་རྟོག་དགག །ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་ཏེ་དགོས་མེད་ཀྱི་ལོག་རྟོག་དགག །དགོས་པ་ཡོད་ཀྱང་དམན་པར་འདོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། །རྟོག་གེའི་བསྟན་བཅོས་ སུ་བཤད་པ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ལོག་རྟོག་དགག །ནང་རིག་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་ལོགས་སུ་བཤད་པ་ལ་འཁྲུལ་བའི་ལོག་རྟོག་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་འདི་དག་ནི་ཕྱིའི་སྤྲོས་པ་ཙམ་གཅོད་པའི་རྟོག་གི་ཙམ་ཡིན་པས་གྲོལ་བ་དོན་གཉེར་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མེད་དོ་སྙམ་པའི་ནི་ལོག་རྟོག་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྟོག་གེ་ལ་གཉིས་ཏེ། །ཆོས་འདི་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བར་བྱེད་པའི་ལམ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྟོན་པ་དྲང་སྲོང་གླིང་སྐྱེས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཁོང་དུ་མཆུད་པར་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་གྲོལ་ལམ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ལ་རྟོག་གེར་བྱས་པ་དང་། ཡང་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་དུ། རྟོག་གེ་བརྟེན་ཅིང་མ་ངེས་ལ། མ་ཁྱབ་ཀུན་རྫོབ་སྐྱོ་བ་ཅན། བྱིས་པ་ལ་ནི་བརྟེན་པར་འདོད། །ཅེས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒྲ་དང་རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་པ་དང་། །རྟོགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་གཞན་དུ་འགྱུར་བས་མ་ངེས་པ་དང་། །ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་མཐའ་དག་ལ་བློ་མི་འཇུག་པས་མ་ཁྱབ་པ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་མགྱུར་པར་རགས་པ་ཙམ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པས་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཡུལ་ཅན་དང་། སྤོབས་པ་གཏུགས་པར་འགྱུར་པས་སྐྱོ་བ་ཅན་ཏེ་མཚན་ཉིད་ལྔ་དང་ལྡན་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོག་དཔྱོད་ཙམ་གྱིས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ལ་རྟོག་གེར་བཞག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གྲོལ་བ་དོན་གཉེན་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མེད་དོ་
Chinese
量理之路次第，法王宗喀巴大师所著。 量理之路次第，法王宗喀巴大师所著。 量理之路次第，法王宗喀巴大师所著完毕。 嗡 斯瓦斯谛（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）！ 敬礼至尊上师们！ 那么，此处对于抉择理智论典之真实性而行者， 创作显示量之体性的论典之必要， 必要依存于论典之方式， 珍重具有必要之论典， 抉择彼论典所诠之体性。 初者有二， 对于必要遣除邪分别， 以及显示正确之必要。 初者有三， 观待解脱义利而遮遣不必要之邪分别， 观待对境之差别而遮遣不必要之邪分别， 遮遣虽有必要然作低劣想。 初者有二， 于诡辩论典中宣说而遮遣错谬之邪分别， 从内明论典中 अलग（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）宣说而遮遣错谬之邪分别。 初者是， 有些人说，此等量论之论典，仅仅是断除外在戏论之诡辩而已，故对于寻求解脱义利并不需要，如是之想乃是极大之邪分别。 彼诡辩有二， 成为此法之外道者们，为了显示从轮回中解脱之道，导师如仙人环生等，以思择通达事物之真实性，仅以假立而安立解脱道，此作为诡辩； 又于《现观庄严论》中云：“诡辩依且不决定， 不遍世俗令厌患， 稚童于彼起依恋。” 如是真实性依赖于声音与标志而证悟， 纵然证悟然亦转变故不决定， 如所有性与尽所有性一切皆不入于智故不周遍， 真实性现前仅以粗略为对境故为世俗之对境， 勇气穷尽故为厌患者，具有五种体性，彼真实性仅以思辨而作为对境，此安立为诡辩二者之中， 以是前者之故，对于解脱义利并不需要。
English
The Arrangement of the Path of Valid Cognition, composed by the Great Dharma King Tsongkhapa. The Arrangement of the Path of Valid Cognition, composed by the Great Dharma King Tsongkhapa. The Arrangement of the Path of Valid Cognition, composed by the Great Dharma King Tsongkhapa, is complete. Om Svasti! Homage to the venerable lamas! Now, here, for one who engages in ascertaining the very nature of treatises on reasoning, the necessity of composing a treatise that shows the characteristics of valid cognition, the way in which that necessity depends on the treatise, cherishing the treatise that possesses that necessity, and ascertaining the nature of the subject matter of that treatise. The first has two parts: refuting wrong conceptions about the necessity, and showing the correct necessity. The first has three parts: refuting the wrong conception that it is unnecessary in relation to the pursuit of liberation, refuting the wrong conception that it is unnecessary in relation to the distinction of objects, and refuting the idea that although there is a necessity, it is considered inferior. The first has two parts: refuting the mistaken wrong conception that it is explained as a sophistical treatise, and refuting the mistaken wrong conception that it is explained separately from the treatises on inner science. The first is: Some say that these treatises on valid cognition are merely sophistry that cuts off external elaborations, so they are not closely needed for the pursuit of liberation, and such a thought is a great wrong conception. There are two types of sophistry: those who are external to this Dharma, such as the teachers who show the path to liberation from samsara, such as the sage Ring-skyes, etc., who conceive of grasping the very nature of things, and who establish the path to liberation merely by imputation, this is considered sophistry; and also in the Ornament for the Sutras, it says: "Sophistry is dependent and uncertain, not pervasive, mundane, and causes weariness; children are said to rely on it." Thus, the very nature is understood by relying on sound and signs, and although it is understood, it is uncertain because it changes, and it is not pervasive because the mind does not engage with all of what is and how it is, and because the very nature is manifested, it takes only the gross as its object, so it is an object of the mundane, and because courage is exhausted, it is a cause of weariness, possessing five characteristics, that very nature is taken as an object merely by speculation, this is established as sophistry. Because it is the former, it is not closely needed for the pursuit of liberation.
Tibetan
ཞེས་ཟེར་ན། རྟགས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། སྟོན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཤེས་བྱ་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པར་མ་ལུས་པ་མངོན་སུམ་དུ་ཐུགས་སུ་ཆུང་ནས་བསྟན་པའི་གསུང་རབ་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཕྱིན་མ་ལོག་པར་རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་འདིར་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ཕྱི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གྲོལ་བ་དོན་གཉེར་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་ན། ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོག་དཔྱོད་ཙམ་གྱིས་ཡུལ་དུ་བྱེད་དགོས་པའི་ཕྱིར། གྲོལ་བ་དོན་གཉེར་ལ་ཉེར་མཁོ་མེད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་མཐོང་ལམ་ཡན་ཆད་རྒྱུ་མེད་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དང་། དེ་ལྟར་དམ་བཅའ་བའི་བློ་ཡང་གྲོལ་བ་དོན་གཉེར་ལ་མི་མཁོ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྟོག་དཔྱོད་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་ན་རེ། སྡེ་བདུན་པོ་འདི་དག་ནི་གཏན་ཚིགས་རིག་པ་ཡིན་གྱི་ནང་རིག་པ་མིན་པས་གྲོལ་བ་དོན་གཉེར་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་ བ་ཡང་ཐར་ལམ་གྱི་རྩ་བ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་རིག་པ་ནི། རང་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་འདོད་ལུགས་སོགས་དང་། གཞན་ཕྱོགས་སུན་འབྱིན་ཚུལ་སོགས་བརྡ་སྤྲོད་པ་དང་ཐུན་མོང་བ་ལ་གྲགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡིན་མོད། ནང་རིག་ནི་ནང་གི་སེམས་རྒྱུད་འདིའི་སྟེང་གི་མི་འདོད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་དང་། དེ་འགོག་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་སྡེ་སྣོད་དམ། བསྟན་བཅོས་གང་གིས་རིག་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཡིན་ལ་དེ་ལ་འདིར་ནི་ལྷག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་གཙོ་བོར་གཏན་ལ་འབེབས་པར་བྱེད་པས་མངོན་པའི་བསྟན་བཅོས་ཡིན་ཞིང་། རང་གི་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་། མི་རྟག་བདག་མེད་སོགས་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་གི་སྒོ་ནས་གཏན་ལ་འབེབས་པར་བྱེད་པས་ན་ནང་རིག་དང་གཏན་ཚིགས་རིགས་པ་ལ་འགལ་བ་ག་ལ་ཡོད། དེས་ན་ནང་རིག་ཁོ་ན་ཡིན་པ་འདུལ་བ་མདོ་རྩ་བ་ལྟ་བུ། གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་སྡེ་བདུན་ལྟ་བུ། གཏན་ཚིགས་རིག་པ་རྐྱང་བ་ཡིན་པ་བརྡ་སྤྲོད་ལ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་རྩོད་ཚུལ་ཙམ་སྟོན་པ་རྣམས་སོ། གཉིས་པ་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་ཏེ་ལོག་རྟོག་དགག་པ་ནི། ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཕྱི་རོལ་པ་ཡོད་པའི་ཡུལ་དུ་བསྟན་པ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་ཚར་གཅོད་དགོས་པས། ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན་གྱི། བོད་ལྟ་བུ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་བསྟན་བཅོས་དགོས་པ་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱིས
Chinese
如果这样说，立宗不成，因为导师薄伽梵已经完全通达了所有应知，并且为了不违背他所宣讲的经教的真实性，才在这部理性的论著中进行决定的。如果说因为是后出的，所以对于寻求解脱的人来说没有必要，那么这种说法也不成立，因为如果是这样，那么加行道的暖位等也只能以思辨的方式来认知对境。因此，对于寻求解脱的人来说就没有必要了。如果是这样，那么见道以上就会无因产生，并且这样立宗的智慧对于寻求解脱的人来说也没有必要，因为仅仅是思辨而已。第二种观点是，有些人说：这七部论典是因明学，不是内学，因此对于寻求解脱的人来说没有必要。这种说法也是断绝解脱之路的根本。因明学是：为了成立自方，所用的能立、应成等，以及驳斥他方的方式等，是与声明和共同认可的名称等相同。而内学则是针对内心相续中不悦意的方面的因果，以及断除这些的因果，无论是经藏还是论典，凡是能够理解这些的都属于内学。而在这里，主要决定的是增上慧学的修学，因此是论藏。并且，成立自方也是通过无常、无我等正确的因明方式来决定的，因此内学和因明学怎么会有矛盾呢？因此，只有内学的，比如《毗奈耶根本经》；既是内学又是因明学的，比如七部论典；只有因明学的，比如声明中著名的，仅仅是显示辩论方式的论著。第二，针对境的差别而破除邪见：有些人说：在有外道的地方，为了断除对教法的邪解，所以需要量论的论著，但是在像西藏（今中国西藏自治区）这样的地方，就不需要这样的论著。这种说法是不合理的，因为外道们。
English
If it is said like that, the thesis is not established, because the Teacher, the Bhagavan, has completely understood all that should be known, and in order not to contradict the truth of the scriptures he has taught, it is in this treatise of reason that decisions are made. If it is said that because it is later, it is not necessary for those seeking liberation, then this statement is not established, because if it is so, then the heat of the path of application and so on must also cognize the object only by speculation. Therefore, it is not necessary for those seeking liberation. If it is so, then the path of seeing and beyond will arise without cause, and the wisdom of establishing such a thesis will also be unnecessary for those seeking liberation, because it is only speculation. The second view is that some say: These seven treatises are logic, not inner science, so they are not necessary for those seeking liberation. This statement is also cutting off the root of the path to liberation. Logic is: in order to establish one's own side, the means of proof, consequence, etc., and the ways of refuting the other side, etc., are the same as the famous terms in grammar and common agreement. Inner science, on the other hand, is the cause and effect of the undesirable aspects in the inner mind stream, and the cause and effect of cutting them off, whether it is the scriptures or the treatises, all that can understand these belongs to inner science. And here, what is mainly decided is the training of higher wisdom, so it is the Abhidhamma. Moreover, establishing one's own side is also determined by impermanence, selflessness, etc., through correct logic, so how can there be contradictions between inner science and logic? Therefore, only inner science, such as the Root Sutra of the Vinaya; both inner science and logic, such as the seven treatises; only logic, such as the famous treatises on grammar, which only show the ways of debate. Second, refuting wrong views in view of the difference of objects: Some say: In places where there are outsiders, in order to cut off wrong understandings of the teachings, treatises on valid cognition are needed, but in places like Tibet (now the Tibet Autonomous Region of China), such treatises are not needed. This statement is unreasonable, because the outsiders.