Tibetan
རྣམ་འགྲེལ་ལ་ལེའུ་བཞི་ཡོད་པ་ལ་འགལ་བར་མི་བསམ་སྟེ། དཔེ་བརྟག་པ་དང་སེལ་བ་བརྟག་པ་གཉིས་རང་དོན་ལེའུར་འདུས་ཤིང་། ལྟག་ཆོད་བརྟག་པ་གཞན་དོན་དུ་འདུས་ལ། རྣམ་འགྲེལ་ལེའུ་གཉིས་པ་དོན་དམ་པའི་ཚད་མ་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་བྱེ་བྲག་ཏུ་གཏད་ན་ལ་འབེབས་པ་ཡིན་པས་མངོན་སུམ་དུ་འདུའོ། དེ་ཡང་ཤེས་བྱའི་གནས་ཚོལ་བ་ན་དང་པོར་གཏན་ལ་འབེབས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལ་རག་ལས་ལ། དེས་ངེས་པར་བྱ་བའི་སྐྱེས་བུའི་དོན་གྱི་གཙོ་བོ་ཡང་དངོས་སུ་རྗེས་དཔག་གིས་ངེས་ཤིང་། དེ་ཡང་མངོན་སུམ་ལ་རག་ལས་པས་མངོན་རྗེས་ལྟར་སྣང་གི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ན་སྐྱེས་བུ་སླུ་བར་འགྱུར་པས། དེ་ལྟ་བུའི་གོལ་ས་ལེགས་པར་བཅད་ནས་སྐྱེས་བུ་མི་སླུ་བའི་མཚན་ཉིད་ཡང་དག་ངེས་པར་བྱ་དགོས་སོ། ཚད་མ་གཏན་ལ་ཕག་པ་ཡང་ཕོངས་ནས་བྱེད་པ་མིན་གྱི་རྣམ་ངེས་ལས། ཕན་པ་དང་མི་ཕན་པ་ཐོག་པ་དང་སྤོང་བ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པས་ན་དེ་མི་མཁས་པ་རྣམས་ལ་བསྟན་པའི་དོན་དུ་འདི་བརྩམ་མོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་ཕན་པ་མཐའ་དག་སྒྲུབ་ཅིང་ཉོས་ཚོགས་མཐར་དག་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་དུ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཉེས་ཚོགས་ཀྱི་རྩ་བ་འདིའི་ཞེན་ཡུལ་ཚད་མས་མེད་པར་ངེས་པ་དང་། ལེགས་ཚོགས་ཀྱི་རྩ་བ་ཡང་ཚང་མས་གྲུབ་པ་ལ་ངེས་པར་ལྟོས་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། གཉིས་པ་ལ། རང་ཉིད་ཀྱིས་གཞལ་བྱ་ངེས་པའི་ཐབས་དང་། གཞན་ལ་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་གཉིས་སོ། དང་པོ་ལ། ངེས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་གཉིས་སོ། དང་པོ་ནི། ཐུབ་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་གྲོལ་བདོན་གཉེར་ལ་མི་སླུ་བའི་ཚད་མར་སྣུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ ལ། དེ་ཡང་དེའི་བསྟན་པ་སྐྱོན་མེད་པར་བསྒྲུབས་པའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། དེ་ལྟར་ཡང་ཀུན་བཏུས་སུ། ཚད་མར་གྱུར་པ་འགྲོ་ལ་ཕན་བཞེད་པ། །སྟོན་པ་བདེ་གཤེགས་སྐྱོབ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཞེས་པའི་དོན་ལུགས་ལས་འབྱུང་བ་དང་ལུགས་ལས་བཟློག་པའི་སྒྲུབ་ཚུལ་གཉིས་སུ་རིག་པར་བྱའོ། དེ་ལ་ལུགས་འབྱུང་གིས་ནི། སྟོན་པ་ལམ་གང་ནས་གཤེགས་པའི་ལམ་དེ་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་གཤེགས་པ་ཅིང་ཤེས་སྙམ་ན། ལུགས་ལས་བཟློག་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་ལྟར་བྱོན་པའི་ཤེས་བྱེད་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། དེ་ཡང་སྟོན་པ་ནི་གཤེགས་དང་སྐྱོབ་པ་སྟེ་དོན་གཉིས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་པས་འདོད་འ་ལྟར་རྟགས་པ་རང་བྱུང་གི་ཚད་མ་མ་ཡིན་གྱི་
Chinese
不认为《释量论》有四品有矛盾，因为“观察实例”和“排除观察”二者包含在自利品中，而“断诤观察”包含在利他品中。 《释量论》第二品，如果将真实义的量——瑜伽现量单独分开，则会落入歧途，因此包含在现量中。此外，在寻找所知之处时，首先依赖于完全清净的、能确定的量。由此，必须确定的众生之义的要点，也实际上是通过比量来确定的。而比量又依赖于现量，如果追随相似现量和相似比量，众生就会被欺骗。因此，必须很好地切断这样的歧途，从而正确地确定不欺骗众生的特征。确定量，也不是因为贫穷而做，而是从《量决定论》中得知，利益和无利益，接受和舍弃，都是以正确的知识为先导的，因此为了向不精通者展示，才撰写此论。如是说，是为了成办暂时和究竟的一切利益，并彻底消除罪恶。而且，罪恶的根源在于对此执著的对境，必须通过量来确定其不存在；善行的根源也必须依赖于一切都已成就。第二，自己确定所量的方法，以及使他人产生理解的方法，这两种方法。第一，确定所要确定的对象，以及确定它的方法，这两种。第一是，能仁薄伽梵（释迦牟尼佛）是为了寻求解脱而成为不欺骗的量，这一点是可以成立的。 而且，这也是通过证明他的教法没有过失来了解的。如是，在《集论》中说：“成为量者欲利众，导师善逝救护我顶礼。”要知道，这句话的意思有两种成立方式，即顺向成立和逆向成立。其中，顺向成立是指：导师指示从哪条道路行走的道路。如果想知道他是如何行走的，那么，逆向成立的方式就是指示他是如何行走的。而且，导师是行和救护，是具备两种圆满功德的自性。而且，不像外道所认为的那样，不是自生的量。
English
It is not considered contradictory that there are four chapters in the Pramāṇavārttika, because the "Examination of Instances" and "Examination of Elimination" are both included in the chapter on self-benefit, while the "Examination of Refutation" is included in the chapter on benefiting others. The second chapter of the Pramāṇavārttika, if the valid means of ultimate truth, the yogic direct perception, is separated, it will fall into error, so it is included in direct perception. Moreover, when searching for the place of knowledge, one first relies on the completely pure valid means of determination. From this, the main point of the purpose of beings that must be determined is also actually determined by inference. And since inference depends on direct perception, if one follows apparent direct perception and apparent inference, beings will be deceived. Therefore, it is necessary to properly cut off such errors and correctly determine the characteristics of not deceiving beings. Determining the valid means is not done out of poverty, but from the Compendium of Valid Cognition, it is known that benefit and non-benefit, acceptance and rejection, are preceded by correct knowledge, so this treatise is composed to show it to those who are not skilled. As it is said, it is for the sake of accomplishing all temporary and ultimate benefits and completely reversing the accumulation of faults. Moreover, the root of the accumulation of faults is that the object of attachment to this is determined to be non-existent by the valid means, and the root of the accumulation of virtues must also rely on the fact that everything has been accomplished. Secondly, the method of determining the object to be measured by oneself, and the method of generating understanding in others, these two. First, identifying the object to be determined, and the method of determining it, these two. The first is that the capable Bhagavan (Shakyamuni Buddha) is established as a non-deceptive valid means for seeking liberation. Moreover, this is also known by proving that his teachings are without fault. Thus, in the Compendium, it is said: "The one who has become a valid means, wishing to benefit beings, the teacher, the Sugata, I prostrate to the protector." It should be known that the meaning of this sentence has two ways of being established, namely forward establishment and reverse establishment. Among them, forward establishment means that the teacher indicates the path from which he walked. If one wants to know how he walked, then the method of reverse establishment is to indicate how he walked. Moreover, the teacher is walking and protecting, and is the nature of possessing two perfect qualities. Moreover, unlike what the outsiders think, it is not a self-born valid means.